Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

21/4/1967: ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ

(Β)ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ + ΦΑΣΙΣΜΟΣ = LOVE FOREVER
(Κρατάει χρόνια αυτή κολώνια...)

21 Απριλίου: Μια επέτειος, που ταιριάζει "γάντι" στούς (β)ρωμηούς  
 Το πραξικόπημα τής 21/4/1967 είναι ίσως η  «εθνική» επέτειος, που ταιριάζει καλύτερα από κάθε άλλη στους (β)ρωμηούς. Το σαφές ελληνοχριστιανικό ιδεολογικό στίγμα αυτής τής «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως»,  η αποδοχή της από την ελληνοχριστιανική πλειοψηφία τής (β)ρωμηοκοινωνίας και η πολυετής διάρκειά της,  δεν μπορεί να είναι απλές συμπτώσεις.

Κανείς (εκτός από τους ρωμηούς) δεν μπορεί να ξεχάσει την φανερή ανακούφιση (κατά το «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει»), που ένιωσαν οι φιλήσυχοι ελληνοχριστιανοί νοικοκυραίοι (δηλαδή η  γνωστή και ως «ηθική πλειοψηφία») από την επομένη κιόλας τού πραξικοπήματος.  
Κανείς (εκτός από τους ρωμηούς) δεν μπορεί να ξεχάσει το ότι μια κοινωνία αναστέναζε επί επτά χρόνια στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, π.χ. νιώθοντας εθνικά υπερήφανη για τις -εξαγορασμένες- επιτυχίες τού Παναθηναϊκού στην Ευρώπη και ταυτόχρονα ανεχόταν να την διοικούν ένστολοι πίθηκοι.


  Κανείς (εκτός από τους ρωμηούς) δεν μπορεί να ξεχάσει ότι οι μόνοι που αντιστάθηκαν στη χούντα ήσαν μια νεανική μειοψηφία (συνήθως με μακριά μαλλιά) επηρεασμένη από τις ανάλογές της δυτικές νεολαίες, η οποία αποτελούσε το μόνιμο στόχο των γονέων, των μπάτσων, των δασκάλων, τής Εκκλησίας Α.Ε, αλλά και τής γραφικής αριστεράς, που έβλεπε την νεανική "πελατεία" της να διαρρέει σε ρεύματα, τα οποία αδυνατούσε πλέον να χειραγωγήσει.
  Κανείς (εκτός από τους ρωμηούς) δεν μπορεί να ξεχάσει τούς πιστούς στο δόγμα «θρησκεία - πατρίδα - οικογένεια» (β)ρωμηογονείς, που έδιναν συγχαρητήρια στούς μπάτσους όταν συνελάμβαναν τούς «γιεγιέδες» γιούς τους και τούς προσήγαγαν για κούρεμα στα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα.
  Κανείς (εκτός από τους ρωμηούς) δεν μπορεί να ξεχάσει ότι ακόμα και μια εξέγερση σαν αυτή τού Πολυτεχνείου, το Νοέμβριο τού 1973, δεν κατάφερε να ρίξει τη χούντα.
  Κανείς (εκτός από τους ρωμηούς) δεν μπορεί να ξεχάσει ότι η γραφική αριστερά είχε τότε  χαρακτηρίσει τούς καταληψίες τού Πολυτεχνείου πράκτορες τής Κ.Υ.Π. (Πανσπουδαστική φύλλο αρ. 8).


























Το φύλλο αρ. 8  της «Πανσπουδαστικής» (φοιτητικής εφημερίδας της "Αντι- Ε.Φ.Ε.Ε."/ Κ.Ν.Ε.), στο οποίο χαρακτηρίζονται ως προβικάτορες οι καταληψίες του Πολυτεχνείου.
    
    Λίγους μήνες πριν  εκδηλωθεί η εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι νεοέλληνες πολιτικάντηδες (που επί έξι χρόνια ενέκριναν σιωπηρά τη δικτατορία) διεξήγαγαν συνεννοήσεις «κάτω από το τραπέζι» με τους συνταγματάρχες, για επιστροφή στη «δημοκρατική ομαλότητα». Κάτι τέτοιο αποτελούσε επιθυμία και των δικτατόρων, προκειμένου να εξέλθουν της εξουσίας  χωρίς ποινικές συνέπειες (και με αναγνώριση του "εθνοσωτήριου" ρόλου τους). Παράλληλα οι πολιτικάντηδες του κοινοβουλευτισμού θα μπορούσαν να καυχηθούν για τη συμβολή τους... στην αναίμακτη μετάβαση στη "δημοκρατία" (της ασυλίας και της παραγραφής, όπου όλα τα προηγούμενα θα συγχωρούνταν). Το σχήμα που είχαν προκρίνει οι δύο πλευρές ήταν μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», στην οποία θα συμμετείχαν όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένης κατά πάσα πιθανότητα τής αυτοαποκαλούμενης  «επίσημης» κομμουνιστικής αριστεράς. 
     Η αυθόρμητη (=αυτοορμώμενη) και παντελώς απρόβλεπτη εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, χαλούσε τις ενδοεξουσιαστικές μηχανορραφίες, υπονόμευε το μεταπολιτευτικό μοίρασμα της εξουσιαστικής πίτας και εξέθετε ανεπανόρθωτα, τόσο τη δικτατορία, όσο και τους πολιτικάντηδες της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας». Άλλωστε η εξέγερση δεν είχε σαν στόχο μια απλοϊκή επάνοδο στον κοινοβουλευτισμό και στους παραγκωνισμένους πολιτικάντηδές του, αλλά μια βαθύτερη ποιοτική αλλαγή της νεοελληνικής κοινωνίας και μια απαλλαγή της χώρας από τη μιζέρια  του («δεξιού» και «αριστερού») ρωμιοσυνικού  τριτοκοσμισμού.
     Από τη δύσκολη θέση ανέλαβε να βγάλει τους νεοέλληνες πολιτικάντηδες η ΚΝΕ, αφού στο εικονιζόμενο ντοκουμέντο (φύλλο αρ.8, Φεβρουάριος 1974, τής φοιτητικής της εφημερίδας «Πανσπουδαστικής»), αποκαλεί πράκτορες της Κ.Υ.Π. τους καταληψίες του Πολυτεχνείου και καλεί... σε απομόνωσή τους. Ταυτόχρονα το Κ.Κ.Ε., αλλά και το Κ.Κ.Ε. "εσωτερικού", απεργάζονταν την αποχώρηση των εξεγερμένων από το Πολυτεχνείο και την "ειρηνική" λήξη της κατάληψης (βλ. σχετικά εδώ: Ποιά γεγονότα οδήγησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως τα θυμάται ένας "προβοκάτορας"  http://www.anarchy.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=104&Itemid=60). Σαν απάντηση των εξεγερμένων σε αυτές τις χαρακτηριστικά αριστερές ρυπαρότητες, προέκυψε και το γνωστό  ειρωνικό  σύνθημα «Προβοκάτορα Λαέ».
     Τελικά τόσο το ΚΚΕ, όσο και οι άλλες «δημοκρατικές δυνάμεις», όταν είδαν ότι η εξέγερση φούντωνε (κυρίως από τη δεύτερη ημέρα) επέτρεψαν σε μέλη τους να μπουν στο Πολυτεχνείο δίπλα στούς κομματικά ανένταχτους, που αποτελούσαν και τον κορμό των εξεγερμένων. Τότε επινόησαν και τα περί δήθεν προβοκατόρικης αρχικής κατάληψης (στις 14/11/1973), την οποία δήθεν «εξυγείανε», η είσοδος της ΚΝΕ στο Πολυτεχνείο (μια μέρα αργότερα…).  Ο στόχος τους ήταν φυσικά να μην χάσουν την ευκαιρία να εκμεταλλευθούν προς όφελός τους την κατάσταση. Αυτοί ήσαν οι πραγματικοί προβοκάτορες, που αργότερα κάθησαν και στα κοινοβουλευτικά έδρανα.
    Το ΚΚΕ τηρεί μέχρι σήμερα σιγή ιχθύος γύρω από αυτό το ντοκουμέντο, ενώ κατά καιρούς οι διάφορες αμήχανες θεραπαινίδες του, όπως ο «Ιός της Ελευθεροτυπίας» έχουν προσπαθήσει να το παρουσιάσουν ως δήθεν πλαστό.





Εκκλησία Α.Ε.: Εγγύηση πολιτικής ομαλότητας.


 Κανείς (εκτός από τους ρωμηούς) δεν μπορεί να ξεχάσει, ότι η χούντα παρέμεινε στην εξουσία έξι ολόκληρα χρόνια χωρίς ουσιαστική κοινωνική αμφισβήτηση κι ότι δεν έπεσε μετά από εξέγερση, αλλά την «απέλυσαν» οι ίδιοι, που την είχαν εγκαταστήσει (δηλαδή οι αμερικάνοι πολιτικοί και στρατοκράτες και οι εν Ελλάδι πολιτικοί και οικονομικοί σφουγγοκωλάριοί τους). Για να τη διαδεχθεί άλλο ένα στρατιωτικό καθεστώς για σχεδόν έναν ακόμα χρόνο.
   
  Κανείς (εκτός από τους ρωμηούς) δεν μπορεί να ξεχάσει ότι η μόνη πολιτική αλλαγή, που επήλθε στην Ελλάδα μετά τη χούντα, ήταν η είσοδος στα «πράγματα» τής αυτοχρισμένης «γενιάς τού Πολυτεχνείου», δηλαδή μιας κατάπτυστης διακομματικής μαφίας ιστορικών παραχαρακτών, κλεπταποδόχων, κάπηλων, τυμβωρύχων και κοινών λαμογιών. Αυτή η «γενιά» διαδέχτηκε τη χούντα και αυτή η γενιά αντανακλά ακριβέστατα το μορφωτικό, ηθικό, πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο των σημερινών (β)ρωμηών. Αυτή η διακομματική κλίκα, που απλώνεται σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα («συστημικά» και «αντισυστημικά») είναι αυτή, που κυβερνάει (και συγκυβερνάει) σε όλη τη λεγόμενη «μεταπολίτευση» και που διαιωνίζει θεσμικά όλη αυτή την χρεωκοπημένη κοινωνική, πολιτική και οικονομική  εθνική παρωδία, που διαιώνισε με τον τρόπο της και η χούντα.

*     *     *

  Εκτός από τον τρόπο, που φοράει τον σκούφο του  ο κάθε (β)ρωμηός Μανωλιός, το μόνο που έχει αλλάξει από την εποχή της χούντας, είναι οι στολές τής αστυνομίας.


(Δημήτρης Πουλικάκος, "Τί μας λες!", τραγούδι που είχε γράψει και ερμήνευε ζωντανά επί χούντας και ηχογράφησε τελικά το 1976 για το άλμπουμ "Μεταφοραί, εκδρομαί ο Μήτσος").

Θ. Λ.
(Κείμενο που είχα πρωτοδημοσιεύσει στο freeinquiry.gr στις 21/4/2011, το οποίο "κατέβασαν" αντιδεοντολογικά, μαζί με όλα τα άλλα δικά μου, όταν διεκόπη η συνεργασία μας)



2 σχόλια:

  1. Έτσι ακριβώς. Ο έλληνας ήταν πάντα επιρρεπής στον φασισμό. Να θυμίσω ότι και η χούντα του Μεταξά κράτησε πέντε ολόκληρα χρόνια και δεν έπεσε παρά μόνο όταν ήρθε η κατοχή.

    Γιεγιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα θελεις και τα λες ή σου ξεφευγουν.....αναρχικε.....
    Σε λιγο θα μας πεις οτι για ολα φταιει η χουντα του '67!
    Αντε απο δω....αντε απο δω........

    ΑπάντησηΔιαγραφή