Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΜΩΡΕ... (περί απεργιών νεοελληνικού τύπου)

11/5/2011: Άλλη μια απεργία,
μια πορεία, μια παρωδία

 
   Στο «Μονοδιάστατο Άνθρωπο» τού Χέρμπερτ Μαρκούζε (ένα από τα έργα, που σημάδεψαν την πολιτική και καλλιτεχνική αντικουλτούρα τής δεκαετίας τού 1960) υπάρχει ένα κεφάλαιο με τίτλο «Η νάρκωση τής κριτικής: μια κοινωνία χωρίς αντιπολίτευση». Είναι δύσκολο να σκεφτούμε μια χώρα, που να ενσαρκώνει καλύτερα αυτή τη φράση, από τη σημερινή Ελλάδα.
   Για άλλη μια φορά έλαμψαν σήμερα (11/5/2011) τα ανύπαρκτα κοινωνικά αντανακλαστικά τής (β)ρωμηοσύνης. Απέναντι στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, που συνεχίζει να επελαύνει παντελώς ανεμπόδιστη σαν κοινωνικός οδοστρωτήρας, το μόνο, που βρήκε να αντιτάξει η ρωμηοκοινωνία είναι η γραφική αριστερά της.
   
   Μια αριστερά, από όπου κι αν την πιάσεις,  καταγέλαστη, αμήχανη και συμπλεγματική, γραφικό απολειφάδι, μουσειακό είδος, ένα άσχημο παιχνίδι τής Ιστορίας, το μεγαλύτερο ιστορικό αδιέξοδο και η μεγαλύτερη πλάνη όλων των εποχών, βρωμερή και σιχαμένη, ένας εφιάλτης που είναι ακόμα παρών, μια αγάμητη μνησίκακη γεροντοκόρη, ένα φάντασμα, ένα ζόμπι.
   Μια αριστερά, που παρά τα -αποπροσανατολιστικά- λίφτινγκ της δεν έχει ακόμα βρει το θάρρος να αποκηρύξει τις σταλινοφασιστικές καταβολές και φαντασιώσεις της. Μια αριστερά, που νιώθει υπερήφανη για τούς ιστορικούς (μεγα)δημίους, που βύζαξε με το δηλητηριώδες γάλα της και η οποία εξακολουθεί να κοκορεύεται για τις θηριωδίες της, όπως οι -ομοϊδεάτες της-  ναζί στο δικαστήριο τής Νυρεμβέργης. Πράγμα που μας νομιμοποιεί να σκεφτόμαστε ότι σε όποια μορφή της  κι αν υποθέσουμε ότι κέρδιζε την εξουσία, το πρώτο που διαπιστωμένα θα έκανε, θα ήταν το να  μεταμορφωθεί σε εξίσου στυγνή νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία που κυβερνάει με το κλομπ και τα ασφυξιογόνα (ή, κατά την «ορθόδοξη» εκδοχή της, να χτίσει ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης διαφωνούντων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο). 
    Μια αριστερά το ίδιο φανατική και αιμοσταγής, το ίδιο στυγνά εγκληματική και αμετανόητα φασιστική, που μπορεί ακόμα να ντοπάρει, να λοβοτομεί, να εξαπατά και γενικότερα να δημαγωγεί προκειμένου να εγκαταστήσει την απαρχαιωμένη γραφειοκρατική ελίτ της στη διαχείριση της εξουσίας.






   Μια αριστερά, που επιδίδεται σε λειψανολιτανείες των  κομισαρίων, καπεταναίων και λοιπών μυθοποιημένων σφαγέων της, πανομοιότυπες με αυτές των πνευματικών προγόνων της  χριστιανών, που περιφέρουν τα οστεοφυλάκια των εγκληματιών αγίων τους.
  Μια αριστερά, που ακόμα και η απλή παρουσία της, κάνει τον νεοφιλελεύθερο (υποτιθέμενο) αντίπαλό της να φαντάζει απείρως πιο συγκροτημένος, ιστορικά δικαιωμένος και φυσικά, προτιμότερος.   
  Μια αριστερά, που καταρρακώνει το ηθικό ενός κόσμου, ο οποίος, βλέποντάς την να διαλαλεί κομπλεξικά την ασημαντότητά της, συνηθίζει σιγά-σιγά στην ιδέα, ότι δεν υπάρχει πραγματική κοινωνική διέξοδος από το να καταθέσει τα όπλα, «να χαλαρώσει και να απολαύσει» έναν βιασμό, που μοιάζει να μην μπορεί να αποφύγει.
   Μια αριστερά, η οποία παγκοσμίως είναι αποκλειστικώς υπεύθυνη και υπόλογη για τη μετάσταση και το γιγάντωμα τού νεοφιλελεύθερου καρκινώματος.
   Μια αριστερά, που έχει βρει ένα ανέλπιστο άσυλο στο νεομεσαιωνικό απολειφάδι, που ψευδεπιγράφως φέρει το όνομα «Ελλάς», μόνο και μόνο επειδή εδώ περπάτησαν κάποτε οι σημαντικότεροι ίσως άνθρωποι τού πλανήτη.

    Αν είναι ποτέ δυνατόν ο ιστορικά χρεωκοπημένος να αποτελεί το μόνο ανάχωμα μιας κοινωνίας απέναντι στην οικονομική χρεωκοπία και στον κοινωνικό εκβαρβαρισμό…
    Αν η αριστερά (με οποιοδήποτε ιδεολογικό προσωπείο, ή λίφτινγκ της) είναι η μόνη απάντηση των κοινωνιών στην νεοφιλελευθεροποίηση τού πλανήτη, τότε μπορούμε να αισθανόμαστε βέβαιοι, ότι  ο Μεσαίωνας είναι προ των πυλών (όπως τότε, που οι νεοπλατωνικοί αμπελοφιλόσοφοι ήσαν η μόνη απάντηση τού αρχαίου πολιτισμού στον χριστιανισμό)…
   
   Για άλλη μια φορά στη στημένη σημερινή απεργιακή φιέστα (ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ.) ακούσαμε τα ίδια γραφικά συνθήματα και εμβατήρια από τους ίδιους νεκροζώντανους ταγούς τής συγκεκριμένης κουλτούρας. Μια κακόφωνη «συναυλία» γραφικών φαντασμάτων από τον Θεοδωράκη και τον Μπιθικώτση μέχρι το  «έξω η πλουτοκρατία» (και μέσα η νομενκλατούρα και η γραφειοκρατία).
    Για άλλη μια φορά τα κομματικά ποίμνια μετέτρεψαν σε ζωοπανήγυρη το κέντρο τής Αθήνας. Για άλλη μια φορά τα ρωμαίικα κομματικά αγήματα πραγματοποίησαν τις προσφιλείς ασκήσεις βηματισμού τους στούς κεντρικούς δρόμους (επιδεικνύοντας ταυτόχρονα τις σαπιοκοιλιές τους, τα πατσόκιλα και τα προγούλια τους και κυρίως την έξιν τους να ανήκουν σε ένα μαντρί και να βελάζουν συντεταγμένα).
    Για άλλη μια φορά, μια απεργία, μια πορεία, μια παρωδία.
        
    ΥΓ. Και για να μην αναρωτιούνται μερικοί, ποιά πολιτική κατεύθυνση θεωρεί ο γράφων ως διέξοδο για την κοινωνία: η διέξοδος αυτή μπορεί να αναζητηθεί εκεί ακριβώς, όπου η αριστερά επέδειξε από γεννησιμιού της την μεγαλύτερη θηριωδία  και τον πιο αιμοβόρο (και αληθινό) εαυτό της. Ο νοών νοείτο. 

Θ. Λ.
(κείμενο που είχα δημοσιεύσει στις 11/5/2011 στο freeinuiry.gr, το οποίο "κατέβασαν" αντιδεοντολογικά -μαζί με όλα τα άλλα δικά μου- όταν διεκόπη (κοινή συναινέσει) η συνεργασία μας. Εδώ με μερικές προσθήκες)

 

3 σχόλια:

  1. Η αριστερά πέθανε, απλώς δεν το έχει αντιληφθεί:

    "Απέναντι σε αυτή την κρίση όμως, που θέτει σε ημερήσια διάταξη την ανατροπή του καπιταλισμού και την κοινωνική απαλλοτρίωση του συσσωρευμένου πλούτου, μοιάζουν να εθελοτυφλούν όλες οι «προοδευτικές» κοινωνικές δυνάμεις οι οποίες στο βάθος εύχονται τη διατήρησή του. Οπως ο ίδιος συγγραφέας παρατηρεί: «Ο "αντικαπιταλισμός" της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν είναι παρά ένας "αντιφιλελευθερισμός". Η μόνη εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό που μπόρεσε ποτέ να αντιληφθεί, συνίστατο σε δικτατορίες με οικονομία κατευθυνόμενη από την Ανατολή και τον Νότο του κόσμου. Από τότε που αυτές χρεοκόπησαν [...] η μοναδική επιλογή που απέμεινε σε αυτούς τους αντικαπιταλιστές είναι μια επιλογή μεταξύ διαφορετικών καπιταλιστικών μοντέλων: φιλελευθερισμό ή κεϊνσιανισμό, ηπειρωτικό ή αγγλοσαξονικό μοντέλο, [...] φρενίτιδα των χρηματιστηρίων ή "δημιουργία θέσεων απασχόλησης"» (σελ. 134-5). Οι ίδιες οι μάζες, από την πλευρά τους, μοιάζουν να προσκολλώνται απεγνωσμένα στους φθαρμένους τρόπους ζωής, να διεκδικούν ως «δικαίωμα» τη συνθήκη τής ειρκτής τους, και μέχρις ώρας δείχνουν ανίκανες να τολμήσουν το αποφασιστικό βήμα - την οριστική ρήξη με το καθεστώς της μισθωτής εργασίας, την εξευτελιστική αγοραπωλησία του εαυτού τους, ρήξη η οποία διαδηλώνεται στην τελευταία πρόταση του Μανιφέστου της «Ομάδας Κρίση»: Προλετάριοι όλων των χωρών, τέρμα η δουλειά! (σελ. 99). "

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=203657

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. TO TEΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ του Γιώργου Οικονόμου
    http://oikonomouyorgos.blogspot.gr/2010/12/to-te.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ (επίσης του Γιώργου Οικονόμου)
    http://oikonomouyorgos.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή