Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ - Η απαξίωση τής ζωής και τής αξιοπρέπειας στη σύγχρονη (β)ρωμηοσύνη

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά Της Αστυνομικής Βαρβαρότητας (15 Μαρτίου, βλ. σχετικά http://tvxs.gr/ ), αναδημοσιεύω κάτι παλαιότερο.

 


   Το πρόσφατο περιστατικό τού φόνου ανύποπτου διερχόμενου από σφαίρες αστυνομικών κατά τη διάρκεια συμπλοκής τους με κακοποιούς (Βύρωνας, 16/2/2010),  ανακινεί με τον πιο μακάβριο τρόπο το ζήτημα της διασφάλισης των αγαθών της ζωής και της αξιοπρέπειας.
     Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αρκεί να υπενθυμίσουμε ενδεικτικά  παρόμοια  περιστατικά, όπως αυτό πριν από δώδεκα χρόνια στην οδό Νιόβης στα Κάτω Πατήσια ή το περυσινό στο κατάστημα «Γερμανός» στον Βύρωνα [1]. Σε κάθε περίπτωση έχασαν τη ζωή τους άσχετοι πολίτες από εκ προθέσεως ενέργειες μεμονωμένων αστυνομικών ή της αστυνομίας εν γένει.
     Οι δημοσιογράφοι, ως επαγγελματίες της χειραγώγησης και άρα ως εξ΄ ορισμού διακείμενοι ευνοϊκά προς  τα κατασταλτικά όργανα και την καταστολή, σπεύδουν σε κάθε τέτοια περίπτωση να προκαταλάβουν την θεωρούμενη ως «κοινή» γνώμη ρίχνοντας το φταίξιμο στη δήθεν ελλιπή εκπαίδευση των νεοελλήνων αστυνομικών. Πρόκειται για εκ προθέσεως  εξαπάτηση, παρέλκυση και χειραγώγηση του δημόσιου προβληματισμού και της δημόσιας συζήτησης με σκοπό την εκτροπή  τού περί δικαίου κοινού αισθήματος και την  δημιουργία κλίματος δικαιολόγησης και αθώωσης των ένστολων εγκληματιών.
     Ωστόσο η τσίκλα περί δήθεν ανεκπαίδευτων αστυνομικών, που δήθεν δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη κατάσταση, ή ακόμα που δήθεν δεν γνωρίζουν να  σκοπεύσουν έχει χάσει προ πολλού το παραπλανητικό άρωμά της. Και το να προσφέρεται για δημόσιο μηρυκασμό είναι  αισχρό για την υπόληψη και τη μνήμη των εκάστοτε θυμάτων.


Ρωμηοσύνη: Μιά επικράτεια απαξίωσης στοιχειωδών αγαθών

  Σε όσους δεν έχουν φάει το εθνικιστικό κουτόχορτο περί του περιούσιου λαού των νεοελλήνων,  δήθεν συνεχιστών των αρχαίων προγόνων τους και περί της «μικράς πλην εντίμου» νεοελλάδος, που όλος ο κόσμος θέλει το κακό της και δεν την αφήνει να… προκόψει, ήταν ανέκαθεν φανερό, ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτή τη χώρα.
     Η νεοελλάδα δεν έχει -και δεν θέλει να- αποδεχθεί ακόμα την παράδοση τού ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και να ενταχθεί ουσιαστικά (και όχι επιφανειακά) στην εδώ και αιώνες απομεσαιωνοποιημένη Ευρώπη. Αυτό την έχει κρατήσει απομονωμένη από τον πολιτισμένο (με τα ισχύοντα σημερινά κριτήρια) κόσμο και τις καθημερινές αξίες του, τουλάχιστον όσες αφορούν στις γνωστές έννοιες του Ανθρώπου και του Πολίτη, τις οποίες επανέφερε στο ιστορικό προσκήνιο ο Διαφωτισμός.
     Αυτό που κυριαρχεί στην συλλογική κουλτούρα και στο αξιακό σύστημα της νεοελλάδας είναι ο πιο ωμός φιλοτομαρισμός, η αντικοινωνική συμπεριφορά (βλ. τον εγκληματικά αλαζονικό τρόπο οδήγησης των νεοελλήνων),  η βλακοκρατία (βλ. τη βυζαντινότροπη ιεραρχική επίπλευση των πελατειακώς διαπλεκομένων φελλών, είτε μιλάμε για μια απλή θέση προϊσταμένου σε έναν εργασιακό χώρο, είτε για την εκάστοτε διακυβέρνηση της χώρας), η απαξίωση των κάθε είδους ικανών και  καταρτισμένων (οι οποίοι υποχρεούνται, ή να «θαφτούν» ζωντανοί, ή να αυτοεξοριστούν ως μετανάστες), το μίσος προς τους νέους (κλομπς, χημικά και σφαίρες στο κεφάλι τούς περιμένουν αν υπερβούν τα καθωσπρεπίστικα όρια κοινωνικού προβληματισμού και δράσης, που αυθαίρετα τούς έχουν τεθεί), η ανάλγητη αδιαφορία για τους ηλικιωμένους (οι οποίοι συνήθως αφήνονται σαν σκυλιά στην τύχη τους με συντάξεις-παρωδίες), η υποκρισία της φιλήσυχης νοικοκυραίικης καθωσπρεπίλας (που π.χ. ζητεί μονομερώς την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, αλλά όχι και της  βουλευτικής λαμογιοασυλίας), η συμπλεγματική βλαχοεπίδειξη νεοπλουτισμού από τον κάθε κακομοίρη (σε μια χώρα περιβαλλοντικώς κατακρεουργημένη με  πόλεις ελεεινής κακογουστιάς), η αναζήτηση μιας αγελαίας «εθνικής» συλλογικής «ταυτότητας» κυρίως μέσω μιας συνταγματικώς θεσμοποιημένης θρησκοκρατίας και μέσω της γραφικής επίκλησης του θεωρούμενου ως προγονικού παρελθόντος (και όχι μέσω της δημιουργίας σύγχρονων πολιτισμικών, ή άλλων επιτευγμάτων), η παραπαιδεία και η παραϋγεία (και η εγκατάλειψη των αυθεντικών αντιστοίχων θεσμών ως θεμελιωδών κοινωνικών υποθηκών, για τις οποίες έχυσαν το αίμα τους οι λαοί-φορείς του Διαφωτισμού),  η δουλοπρέπεια και η χαμέρπεια απέναντι σε όσους έχουν κάποια αρμοδιότητα εξουσίας (και η συνακόλουθη ανομολόγητη λατρεία και επιδίωξη της εξουσίας  με κάθε μέσο), η ρουφιανιά ως εθνικό σπορ (και ως κληρονόμος της περιβόητης τέχνης της βυζαντινής μηχανορραφίας), οι διάφορες μορφές επιβίωσης του φεουδαρχικού φορολογικού συστήματος (ιστορικώς απρόσβλητου αποστήματος τού χριστιανοβυζαντινού μεσαίωνα), η κοινωνικώς αποδεκτή και γενεσιουργός  εγκληματικότητα της «καλής» και «ευυπόληπτης» κοινωνίας («μίζες», off shore  φοροδιαφυγή, υπεξαιρέσεις δημοσίου πλούτου, ψήφιση συμφεροντολογικών νόμων που ευνοούν τις  συντεχνίες πολιτικών, μεγαλοεπιχειρηματιών, εκκλησίας, δικαστών, δημοσιογράφων κλπ.), η ταυτόχρονη αποπροσανατολιστική καλλιέργεια τρόμου  απέναντι στην παράγωγη και αντανακλαστική εγκληματικότητα των κοινωνικώς κατωτέρων  και  η γενικότερη «μόστρα εκσυγχρονισμού» (που επιδεικνύεται τόσο εντονότερα, όσο ισχυρότερα πίσω από το παραβάν βασιλεύει ο μεσαίωνας).
     Όλα αυτά έχουν παγιώσει ως κυρίαρχη (απ)αξία στο νεοελληνικό συλλογικό αξιακό σύστημα την απαξίωση του ατόμου και του πολίτη και των  ζωτικών δικαιωμάτων και αγαθών του, όπως η ασφάλεια,  η ζωή και η αξιοπρέπεια. Σε τέτοιες τριτοκοσμικές (νεομεσαιωνικές)  κοινωνίες η αστυνομία ως θεσμός έχει πάντα «διευρυμένες» και «ευέλικτες» εξουσίες. Επίσης, ως δημόσια υπηρεσία λειτουργεί  και αναπαράγει αυτό ακριβώς το θεμελιώδες για την επιβίωση της ρωμηοσύνης αξιακό σύστημα. Έτσι δεν είναι περίεργο που δεκαπεντάχρονα παιδιά πυροβολούνται στο κεφάλι επειδή απλώς στραβοκοίταξαν έναν αστυνομικό (περίπτωση δολοφονίας Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου), όπως ακριβώς θα συνέβαινε στην ναζιστική Γερμανία, στη «σοβιετική» Ρωσία, στην μαοϊκή Κίνα ή σε οποιαδήποτε λατινοαμερικάνικη ή αφρικανική μπανανία. Ούτε είναι περίεργο, που τα εγκλήματα της αστυνομίας μένουν πάντα ατιμώρητα, όπως αυτά άλλων προνομιούχων κατηγοριών του κοινωνικού συστήματος (επίσης όπως  ακριβώς θα συνέβαινε στην ναζιστική Γερμανία, στη «σοβιετική» Ρωσία, στη μαοϊκή Κίνα ή σε οποιαδήποτε λατινοαμερικάνικη ή αφρικανική μπανανία).


Λίγα λόγια γιά την ιστορία του θεσμού της αστυνομίας

     Στις μή διαστρωματωμένες κοινωνίες δεν υπήρχε ούτε κράτος (το οποίο όμως δεν πρέπει να συγχέεται με τη δημόσια διοίκηση, η οποία προϋπήρχε του κράτους και  συναντάται με τη μία ή την άλλη μορφή σε όλες τις κοινωνίες), ούτε φυσικά αστυνομία. Με την  δημιουργία του πρώτου οικονομικού πλεονάσματος (=πλούτου, πέραν των απαραιτήτων για την επιβίωση) από κάποιους παραγωγούς, εμφανίζεται η πρωταρχική οικονομική και κοινωνική διαφοροποίηση, η κοινωνική διαστρωμάτωση (κοινωνικές τάξεις) και η ανάγκη περιφρούρησης του πλεονάσματος, τών κατόχων του και τού κυριαρχικού πλεονεκτήματος, που τούς προσέφερε επί της υπόλοιπης κοινωνίας. 
     Έτσι έχουμε και την ιστορική δημιουργία της πρώτης  εφαρμογής μιάς ένοπλης «τάξης» στην κοινωνία. Η αστυνομία είναι ο πρώτος  και ο πρωταρχικός κρατικός θεσμός. Η στρατολόγηση των αστυνομικών γινόταν ανέκαθεν από τις όσο το δυνατόν κατώτερες τάξεις και κυρίως από το προσφορότερο γι΄ αυτή την αρμοδιότητα κοινωνικό «υλικό», δηλαδή από τους  εύκολα χειραγωγούμενους, (υλικά, ή ψυχικά) δούλους.
     Από της αρχαιοτάτης ίδρυσής του κύρια αποστολή και λειτουργία του  θεσμού της αστυνομίας ήταν η αποτροπή και η καταστολή της εγκληματικότητας τών επιχειρούντων την αναδιανομή του οικονομικού πλεονάσματος, δηλαδή των  κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, ώστε αυτού του είδους η εγκληματικότητα να μήν κάνει αντίπραξη στην θεσμικώς κατοχυρωμένη και γενεσιουργό (εξουσιαστική) εγκληματικότητα των κυριάρχων κοινωνικών στρωμάτων. Με άλλα λόγια στόχος του θεσμού της αστυνομίας ήταν ανέκαθεν η διασφάλιση της ευρυθμίας τής εγκληματικότητας τής «καλής κοινωνίας» και η «πάταξη» κάθε άλλου είδους «ανταγωνιστικής» εγκληματικότητας. Π.χ. ας ρίξουμε μια ματιά στην ατιμωρησία του θεσμικώς κατοχυρωμένου εγκλήματος, που προέρχεται από τους ίδιους τους θεωρούμενους ως κοινωνικούς ταγούς, στην αστυνομική προστασία - σωματοφυλακή, που χορηγείται αφειδώς και προκλητικά σε γνωστούς - αγνώστους εγκληματίες τής «καλής κοινωνίας», μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικούς, ιερωμένους, δημοσιογράφους, δικαστές κ.λπ.. Και ας  συγκρίνουμε τα παραπάνω με τον ζήλο, που «πατάσσεται» το μικροέγκλημα των κατωτέρων στην κοινωνική διαστρωμάτωση.
     Ωστόσο, παρά τον προφανή στόχο του αστυνομικού θεσμού,  στις θεωρούμενες ως προηγμένες χώρες υπάρχει σήμερα (έστω για λόγους «βιτρίνας») ένας στοιχειώδης σεβασμός της ζωής όσων στέκονται ανάμεσα στα δύο προαναφερθέντα είδη εγκληματικότητας. Σε τέτοιες χώρες η αστυνομία στην προσπάθειά της να συλλάβει οπλισμένους μικροκακοποιούς δεν θα επιδιώξει μάχη με αυτούς στη μέση του δρόμου βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές των ανυπόπτων διερχομένων (σε αντίθεση με τη νεοελλάδα), αλλά θα κινητοποιήσει  επαρκείς δυνάμεις της και θα οργανώσει με κάθε λεπτομέρεια το «ξεμονάχιασμα» των κακοποιών, ώστε να μην κινδυνεύσουν άσχετοι. Άλλωστε το κοινωνικό κοπάδι αποτελεί κι αυτό περιουσιακό στοιχείο των αφεντικών τής κοινωνίας, όσο εκλεπτυσμένα κι αν ασκούν την εξουσία τους, και ως τέτοιο δεν πρέπει να φθείρεται χωρίς λόγο.












Ο αμερικανός πρώην αστυνομικός Φρανκ Σέρπικο, ο οποίος  μπήκε στην αστυνομία με τις καλύτερες προθέσεις  και εξ αιτίας της συμπεριφοράς των συναδέλφων του βγήκε με μια σφαίρα στο πρόσωπο, κωφός από το ένα αυτί και με νευρολογικά προβλήματα.

   Ο Σέρπικο, συγγραφέας τού γνωστού μπεστ σέλλερ και εμπνευστής της ομώνυμης πασίγνωστης ταινίας, συγκρούστηκε με την διαφθορά της αστυνομίας της Νέας Υόρκης. Το σύνολο των συναδέλφων του αρχικά τον θεωρούσε απλώς έναν ιδιότροπο γραφικό, που αρνείτο να δωροδοκηθεί ή να συμμετάσχει σε κυκλώματα κακοποιών. Αργότερα, όταν κατάλαβαν, ότι εννοούσε όσα έλεγε και ότι σκόπευε να δημοσιοποιήσει την έκταση της αστυνομικής διαφθοράς, επιχείρησαν ουσιαστικά να σκηνοθετήσουν τη δολοφονία του από κακοποιούς αφήνοντάς τον αβοήθητο, όταν είχε τραυματιστεί σε μια συμπλοκή.
     Η διαφορά στην αστυνομία μιας χώρας σαν τις ΗΠΑ από αυτήν της νεοελλάδας είναι, ότι, όταν ο Σέρπικο αποκάλυψε την έκταση της διαφθοράς στην αστυνομία, ασκήθηκαν γρήγορα δικαστικές διώξεις και εκτεταμένες εκκαθαρίσεις (βέβαια η διαφθορά επανέκαμψε, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι, ότι συχνά τιμωρούνται και αστυνομικοί). Επίσης μια άλλη διαφορά είναι, ότι στις Η.Π.Α. η αστυνομία, παρά την διαφθορά της, αποφεύγει να θέτει σε κίνδυνο τις ζωές πολιτών. Σε συνέντευξή του στο ελληνικό περιοδικό Ταχυδρόμος (20-2-2010), ο Σέρπικο φάνηκε ενήμερος για τις νεανικές ταραχές που ξέσπασαν μετά την εν ψυχρώ αστυνομική δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, τις οποίες και επιδοκίμασε ανεπιφύλακτα: «Καλά έκαναν (ενν. οι εξαγριωμένοι νέοι). Ο κόσμος πρέπει να αντιδρά, να διεκδικεί και να πιστεύει στη δύναμή του».  


   Εξάλλου, στις χώρες, που ανήκουν στην παράδοση του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, οι ίδιοι οι λαοί  έχουν πιέσει και κατορθώσει να γίνονται σεβαστά από την εξουσία τα στοιχειώδη και πρωταρχικά αγαθά τους, όπως η ζωή και η αξιοπρέπεια. Αλλά και τα ίδια τα αφεντικά της κοινωνίας έχουν κατανοήσει, ότι μιά πιο ανθρώπινη μεταχείριση των υπηκόων τους εξυπηρετεί και  το προσωπικό τους συμφέρον. Έτσι (σε αντίθεση με τη νεοελλάδα) υπάρχει μια αμοιβαία κατανόηση της σημασίας, που έχει ο σεβασμός των πρωταρχικών αγαθών της ζωής και της αξιοπρέπειας.





Tο αξιακό σύστημα της κοινωνίας καθορίζει τους στόχους της κάθε εκπαίδευσης

     Η εκπαίδευση, που δίνεται σε οποιονδήποτε τομέα δεν αφορά απλώς σε  ένα σύνολο τεχνικών δεξιοτήτων. Η εκπαίδευση ορίζεται πρωτίστως ως η διαδικασία μεταβίβασης τού  αξιακού συστήματος της κοινωνίας δια μέσου των τεχνικών δεξιοτήτων με σκοπό την παραγωγή συγκεκριμένου κοινωνικού αποτελέσματος. 
     Το αξιακό σύστημα μιας κοινωνίας σφραγίζει μοιραία και τελεσίδικα την οικογενειακή, σχολική, επαγγελματική, ή άλλη εκπαίδευση, που δίνει μια κοινωνία στα μέλη της. Οι έλληνες δεν νίκησαν τους πέρσες στο Μαραθώνα ή στη Σαλαμίνα μόνο και μόνο επειδή είχαν καλύτερο οπλισμό ή επειδή πολεμούσαν αποτελεσματικότερα ή επειδή ήσαν πιο …γενναίοι (άλλωστε η γενναιότητα των περσών ομολογείται και από τον ιστορικό των περσικών πολέμων, Ηρόδοτο).  Νίκησαν, γιατί είχαν ανώτερο αξιακό σύστημα (π.χ. σαν άτομα είχαν ολοκληρωμένη πολιτική οντότητα σε αντίθεση με τα σημερινά χτικιάρικα «πολιτικά δικαιώματα», αλλά και σαν κοινωνία είχαν σημασίες και αξίες ελευθέρων ανθρώπων, υγιή κοινωνικότητα και συλλογικότητα, μια κοινωνία αυτόνομη και αυτοκυβερνώμενη, όπου η ζωή και η τιμή γίνονταν πραγματικά σεβαστές κλπ.). Το αξιακό σύστημα ήταν που δημιούργησε και τροφοδοτούσε την πολιτισμική υπεροχή, τον καλύτερο οπλισμό, την καλύτερη πολεμική εκπαίδευση και την αποτελεσματικότερη πολεμική τακτική.  Αν οι έλληνες πολεμούσαν για λογαριασμό κάποιου δεσπότη δεν υπήρχε ούτε μια πιθανότητα στο εκατομμύριο να νικήσουν, αφού ο πέρσης δεσπότης ήταν μακράν ο δυνατότερος της εποχής του.
     Κατά τον ίδιο τρόπο οι αξίες μιας κοινωνίας και η σημασία, που αποδίδει ως κοινωνία στον άνθρωπο καθορίζουν την εκπαίδευση, που θα λάβουν όλα τα μέλη της π.χ. από έναν σερβιτόρο μέχρι έναν δημόσιο υπάλληλο. Έτσι είναι αφέλεια  να απαιτεί κανείς  αλλαγή της συμπεριφοράς των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα (π.χ. οι γνωστές τεράστιες ουρές αναμονής των ασφαλισμένων στο Ι.Κ.Α.) προς τους υπηκόους, όταν οι τελευταίοι θεωρούνται από το νεοφεουδαρχικό  αξιακό σύστημα της εξουσίας φελάχοι και σκουπίδια και, ακόμη περισσότερο, όταν οι ίδιοι οι υπήκοοι αποδέχονται και διαιωνίζουν το  αξιακό αυτό σύστημα συμπεριφερόμενοι με αλαζονεία και κουτοπονηριά μεταξύ τους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους (όπως κάνουν οι νεοέλληνες).  
     Εξ ίσου αφέλεια είναι  να αναμένεται, ότι η δημόσια υπηρεσία, που λέγεται αστυνομία, θα αρχίσει ως δια μαγείας μέσω μια «καλύτερης» με την υπεραπλουστευτική στενή τεχνική αντίληψη «εκπαίδευσης», να υπολογίζει και να σέβεται τη ζωή και την ασφάλεια των υπηκόων. Κατ΄ αρχήν, όπως δείξαμε πιο πάνω, δεν είναι αυτή η δουλειά για την οποία ιστορικώς δημιουργήθηκε. Επιπλέον, για να σεβαστεί η αστυνομία τα προαναφερθέντα αγαθά θα πρέπει η ίδια η εξουσία να είναι σε τέτοιο βαθμό εκσυγχρονισμένη, ώστε να θεωρεί αναγκαίο (έστω για λόγους συμφέροντος και «εικόνας» της) τον σεβασμό της ζωής και της ασφάλειας των υπηκόων. Κατά τρίτον θα πρέπει οι ίδιοι οι υπήκοοι να αποκτήσουν αρκετό αυτοσεβασμό και να εξανθρωπίσουν τις μεταξύ τους σχέσεις, ώστε να δικαιούνται να απαιτούν από την εξουσία καλύτερη συμπεριφορά.  Αλλά τόσο η απόκτηση του αυτοσεβασμού από τους υπήκοους, όσο και ο εκσυγχρονισμός της εξουσίας απαιτούν καθολική  εγκατάλειψη του συγκεκριμένου τριτοκοσμικού αξιακού συστήματος της (β)ρωμηοσύνης, που απαξιώνει τον άνθρωπο και τον πολίτη.  


Μερικές ενστάσεις περί «ανεκπαίδευτων» αστυνομικών

     Η δημόσια κριτική της στάσης της αστυνομίας σε μια πλειάδα περιστατικών, όπου έχουν σκοτωθεί αμέτοχοι διερχόμενοι ή παρευρισκόμενοι, εξαντλείται (μέσω της δημοσιογραφικής χειραγώγησης) στην επισήμανση τής δήθεν ανεπαρκούς εκπαίδευσης των αστυνομικών και κατά συνέπεια στη δήθεν ανικανότητά τους να αντιμετωπίσουν  τους εγκληματίες (εννοώντας  μόνον εκείνους, που διαταράσσουν  την εύρυθμη μονοπώληση  του εγκλήματος από τα κυρίαρχα κοινωνικά στρώματα).  Ακούμε π.χ., ότι οι αστυνομικοί «ρίχνουν ελάχιστες βολές κάθε μήνα» (λες κι οι κακοποιοί "προπονούνται" καθημερινά) ή ότι δεν είναι εκπαιδευμένοι, ώστε να μην «πανικοβάλλονται», όταν έχουν απέναντί τους «επικίνδυνους» κακοποιούς κ.λπ., κι όλα αυτά παραπλανητικώς  ανακατεμένα με άσχετα  συντεχνιακής / συνδικαλιστικής  φύσεως ζητήματα, που αφορούν στις συνθήκες εργασίας τους ή στις αμοιβές τους.
     Η ανήκουστη διαφθορά της ελληνικής αστυνομίας, ο καθημερινός αγαστός συνεταιρικός συγχρωτισμός της με τό θεωρούμενο ως «έγκλημα» (βλ.  συνεχής συμμετοχή και συνδρομή  αστυνομικών σε κυκλώματα  μαστρωπείας,  εμπορίου ναρκωτικών, «προστασίας» νυχτερινών κέντρων διασκέδασης κ.λπ.) η κορυφή  μόνον του οποίου εκτίθεται κάθε τόσο  στη δημοσιότητα (και να σκεφτεί κανείς πόσα ακόμα είναι αυτά, που κατορθώνουν να κουκουλώνουν) δεν δικαιολογεί τον «πανικό», που υποτίθεται, ότι καταλαμβάνει τούς υποτίθεται «ανεκπαίδευτους» αστυνομικούς, όταν αντιμετωπίζουν «επικίνδυνους» εγκληματίες (με το είδος των οποίων είναι ωστόσο προ πολλού απόλυτα εξοικειωμένοι, αφού έχουν ανοίξει μαζί του ολόκληρο κλάδο παραοικονομίας).


Eξεγερμένοι νέοι τον Δεκέμβριο 2008 με αφορμή την αστυνομική δολοφονία του συμμαθητή τους Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η ζωή τους για τη νεοελληνική κοινωνία φαίνεται, ότι αξίζει όσο και τα όνειρα, που τους έχει προκαταβολικά στραγγαλίσει: ένας πυροβολισμός στον κρόταφο. (Φωτ. anmad.blogspot.com).



     Από την άλλη, το ότι «δεν ξέρουν να σκοπεύουν» φαίνεται να διαψεύδεται από τα γεγονότα, αφού όταν πυροβολούν δεκαπεντάχρονους μαθητές ευστοχούν πάντα ακόμη κι αν είναι μαύρα μεσάνυχτα (βλ. περιπτώσεις, όπως του Μιχάλη Καλτεζά τον Νοέμβριο του 1985 κ.ά.). Το ίδιο εύστοχοι αποδείχθηκαν παρά τον «πανικό» και την «εκπαιδευτική ανεπάρκεια» στο πρόσφατο περιστατικό (16/2/2010) στο Βύρωνα, όταν κατά τη διάρκεια συμπλοκής τους με κακοποιούς «γάζωσαν» ψυχραιμότατα με εννέα σφαίρες ανύποπτο διερχόμενο μετανάστη.
    Ενώ, όταν έχουν απέναντί τους π.χ. εμπόρους ναρκωτικών (βλ. σκηνοθετημένη ψευτοσυμπλοκή στα  Ζωνιανά της Κρήτης, στην υπόθεση της οποίας οποία είχε εμπλακεί χωρίς καμία ποινική συνέπεια και βουλευτής / προστάτης των εμπόρων ναρκωτικών της περιοχής, οι οποίοι ήσαν προφανώς «πελάτες» του) μονίμως «αστοχούν» και «πανικοβάλλονται».


Οι αξιακές προϋποθέσεις της εν Ελλάδι αστυνομικής εκπαίδευσης

     Η ελληνική αστυνομία αποτελεί κλασική περίπτωση μηχανισμού εντός του οποίου η παρεχόμενη εκπαίδευση αποτελεί πρωτίστως μια διαδικασία μεταβίβασης τού αξιακού συστήματος της κοινωνίας δια μέσου τεχνικών δεξιοτήτων με σκοπό την παραγωγή συγκεκριμένου κοινωνικού αποτελέσματος. Αλλά επειδή αυτό δεν είναι ένα κείμενο κατά της αστυνομίας, αλλά κατά του κρατούντος αξιακού συστήματος, ας δούμε καλύτερα στην πράξη πώς μεταφράζεται το παραπάνω.
     Τον Φεβρουάριο του 2009 κατά τη διάρκεια ληστείας στο κατάστημα «Γερμανός» στο Βύρωνα αστυνομικός εκτός υπηρεσίας στον ζήλο του να προστατέψει το …ταμείο προκάλεσε πιστολίδι. Από την ανταλλαγή πυροβολισμών εντός του καταστήματος σκοτώθηκε από «αδέσποτη» σφαίρα (από το όπλο του επίδοξου Κλουζώ;) μια εμποροϋπάλληλος του καταστήματος. Όπως αναμενόταν, οι δημοσιογράφοι (τής πνευματικής καταστολής) άρχισαν αμέσως την προπαγάνδα για τη διάσωση του γοήτρου  των συναδέλφων τους (αυτών τής ένστολης υλικής καταστολής). Δηλαδή ξανάρχισαν -για εκατομμυριοστή φορά- να παίζουν την κασέτα περί ενός δήθεν «ανεγκέφαλου», ο οποίος όμως αποτελεί «μεμονωμένο περιστατικό», που «δεν χαρακτηρίζει την αστυνομία στο σύνολό της» κ.λπ..
     Για όποιον όμως δεν αρκείται σε επιδερμικές δημοσιογραφικές αναλύσεις, που παράγονται κάθε τόσο προς μαζικό μηρυκασμό, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όσο θέλουν να μας τα παρουσιάζουν. Αυτό που κυριαρχεί στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η αδιαφορία του επίδοξου πιστολέρο για όσους πελάτες βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο κατάστημα, αλλά και για το προσωπικό του καταστήματος. Η αδιαφορία αυτή ενός οργάνου της «τάξης» για τη ζωή και την ασφάλεια των υπηκόων, δεν είναι παρά η καθημερινή μεσαιωνικoύ τύπου περιφρόνηση, που το νεομεσαιωνικό  κράτος των κοινωνικώς κυριάρχων στρωμάτων δείχνει με κάθε ευκαιρία στους υπηκόους τους (π.χ.  ξεχαρβαλωμένη δημόσια  υγεία, οδική ασφάλεια εκχωρημένη στην διακριτική ευχέρεια των εργολάβων, άγρια φορολόγηση των συνήθων κορόιδων κ.λπ.). Με άλλα λόγια τί αξία έχει η ζωή μιας τριτοκοσμικά υποαμειβόμενης και «αναλώσιμης» εμποροϋπαλλήλου μπροστά στη διάσωση του …ταμείου μιάς οποιασδήποτε τριτοκοσμικής μεταπρατικής φίρμας, το οποίο γεμίζει με την απλήρωτη υπερεργασία τής δολοφονημένης και με την ανεξέλεγκτη  κερδοσκοπία επί των «καταναλωτών»; 
     Γιατί να περιμένουμε, ότι έχει αξία η ζωή ενός βιοπαλαιστή σε μια χώρα, όπου το απολύτως κυρίαρχο κριτήριο αξιολόγησης του άλλου (το οποίο εφαρμόζεται και από τους βιοπαλαιστές) είναι το πόσο νεόπλουτος και «επιτυχημένος» επιδειξίας είναι; Σε μια κοινωνία καθημερινού συμπλεγματικού επιδειξισμού και αλαζονείας, όσα λεφτά βγάζεις, τόσο αξίζει η ζωή σου και τόση είναι η τιμή σου.
     Γιατί να περιμένουμε, ότι ως δια μαγείας θα αποκτήσουν αξία οι ζωές υπηκόων μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν σε ένα κατάστημα εν ώρα ληστείας, την ίδια στιγμή, που οι ζωές τους χάνουν κάθε αξία όταν π.χ. κυκλοφορούν στο τριτοκοσμικό οδικό δίκτυο της χώρας τους;  
     Από την άλλη, εάν ο εν λόγω αστυνομικός βρισκόταν εν ώρα ληστείας, όχι σε κάποιο περιφερειακό συνοικιακό κατάστημα, αλλά σε κάποιο πολυσύχναστο κατάστημα της «καλής κοινωνίας», θα τολμούσε να παραστήσει τον «διώκτη του εγκλήματος» και να βάλει σε κίνδυνο τις κυρίες και τους κυρίους της high society; Θα θεωρούσε με άλλα λόγια, ότι η ζωή τους άξιζε λιγότερο από το ταμείο του καταστηματάρχη;
     Ακόμη, αν η πρόσφατη συμπλοκή μεταξύ πάνοπλων και καλοεκπαιδευμένων αστυνομικών (ΕΚΑΜ) και επίσης βαριά οπλισμένων κακοποιών στον Βύρωνα (μιά εκ παραδόσεως συνοικία προσφύγων και μεταναστών) στις 16/2/2010,  επρόκειτο να γίνει σε κάποιο «καλό» προάστιο, δεν θα είχαν φροντίσει προηγουμένως οι αστυνομικοί να πάρουν όλα τα απαιτούμενα για την ασφάλεια των υπηκόων μέτρα; Εξάλλου πρόκειται πρωτίστως για μέτρα ασφαλείας, που επιβάλλει η κοινή λογική. Γιατί αυτή δεν εφαρμόστηκε και επιχειρείται να παρουσιαστούν τα ευκόλως εννοούμενα ως δύσκολα, να συσκοτιστεί η πραγματικότητα και να καταλογιστούν όλα στην δήθεν «ελλιπή» εκπαίδευση; 
     Για να επεκταθούμε και αλλού, τί αξία έχει η ζωή ενός οποιουδήποτε δεκαπεντάχρονου μαθητή, η αξιοπρέπεια του οποίου καταρρακώνεται καθημερινά, αφού ζει σε μια κοινωνία γενικευμένης και κοινωνικώς αποδεκτής εμπορευματοποιημένης (παρα)παιδείας, η δημόσια παιδεία που τού παρέχεται είναι μόνον εικονική, ο κοινωνικά επιδιωκόμενος και βάρβαρος «εκπαιδευτικός» ανταγωνισμός με τους συμμαθητές του ανελέητος,  η εφηβεία του σπαταλάται στα φροντιστήρια,  ζει μέσα στην αβεβαιότητα για το μέλλον και  βρίσκεται  στα πρόθυρα της κατάθλιψης και των ψυχοφαρμάκων [2] ; Η ζωή του αξίζει όσο και τα όνειρα, που πριν καν βγει στη ζωή, τού έχουν στερήσει.
     Τα παραπάνω συνθέτουν κατά τη γνώμη μας το αξιακό πλαίσιο της οικογενειακής, σχολικής, επαγγελματικής κ.λπ. εκπαίδευσης και φυσικά αυτής ενός αστυνομικού. Από εκεί και πέρα το τί μαθαίνει κάποιος μέσα στη σχολή της αστυνομίας είναι κάτι, που εξάγεται ευκόλως από τα συμφραζόμενα. Ποιά είναι αυτά;
     Κατ΄ αρχήν το ίδιο το απαξιωτικό για τη ζωή και την τιμή αξιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται αναγκαστικά η εκπαίδευση ενός αστυνομικού. Μέσα σε ένα τέτοιο αξιακό πλαίσιο δεν είναι ανάγκη να προσπαθήσουν πολύ για να σε κάνουν δολοφόνο. Αρκεί απλώς να μην κάνουν τίποτα για να σε αποτρέψουν. Σε ένα τέτοιο αξιακό πλαίσιο το να μάθεις να «σκοπεύεις» (αν δεχτούμε, ότι οι αστυνομικοί δεν ξέρουν να σκοπεύουν) είναι μια ασήμαντη τεχνική λεπτομέρεια από τη στιγμή, που τα κυρίως ζητήματα τού «πότε και ποιόν σκοπεύεις», έχουν προκαθοριστεί από ένα αξιακό σύστημα, το οποίο δεν θεωρεί σημαντικά αγαθά τη ζωή και την τιμή. Με άλλα λόγια δεν πειράζει αν σκοτωθεί και κανένας άσχετος, όπως η προαναφερθείσα εμποροϋπάλληλος ή ο μετανάστης εργαζόμενος στο πρόσφατο περιστατικό στο Βύρωνα.
    Άλλο συμφραζόμενο αποτελεί η κουλτούρα και η ιδιαίτερη «ορολογία», που χρησιμοποιούν μεταξύ τους οι αστυνομικοί, όπου ολόκληρες κατηγορίες από τους (προς …προστασίαν) πολίτες απαξιώνονται μαζικά: οι νέοι, μαθητές, φοιτητές κ.λπ.  αποκαλούνται «κωλόπαιδα», οι φοιτήτριες ή οι μαθήτριες «πουτάνες» και «πουτανάκια», οι δικηγόροι (ειδικά όταν υπερασπίζονται τούς συχνά μαζικά και αναιτίως συλληφθέντες των  διαδηλώσεων) «μουνιά», οι αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων «κουλτουροαδερφές», οι αναρχικών πολιτικών πεποιθήσεων «καριόληδες» κ.λπ., ενώ ο «μέσος» υπήκοος θεωρείται και αναφέρεται συνήθως ως «ένας μαλάκας».
     Άλλο συμφραζόμενο αποτελεί η μνημειώδης και συστηματική ατιμωρησία, που απολαμβάνουν κάθε φορά, που εγκληματούν εις βάρος της ασφάλειας και της τιμής των «προστατευομένων» υπηκόων (βλ. την γνωστή υπόθεση της «ζαρντινιέρας», η οποία σύμφωνα με την ένορκη διοικητική εξέταση – παρωδία, έπεσε επάνω σε φοιτητή και τον … ξυλοκόπησε). Ατιμώρητοι, ελεύθεροι -και οπλισμένοι- κυκλοφορούν μετά από δίκες - οπερέττες όλοι οι αστυνομικοί, που οι σφαίρες τους «συγκρούστηκαν με… αντιθέτως διερχόμενους πολίτες». 
     Άλλο συμφραζόμενο αποτελεί η επιδοκιμασία και η επιβεβαίωση του ρόλου τους από όλους ανεξαιρέτως τους «αστέρες» της πολιτικής ζωής. Μνημειώδης είναι η ρήση τού πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος σε επίσημη μαζική υπηρεσιακή εκδήλωση της αστυνομίας βροντοφώναξε το περίφημο «εσείς είστε το κράτος!». Άλλη επιδοκιμασία για τις «ξεκάρφωτες» αστυνομικές δολοφονίες δόθηκε πρόσφατα από τον αυτοαποκαλούμενο υπουργό …Προστασίας του Πολίτη (Μ. Χρυσοχοϊδη), όταν σε τηλεοπτική του εμφάνιση δήλωσε ωμά, ότι «οι πολίτες πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι υπάρχει εγκληματικότητα και ότι θα γίνονται μάχες με κακοποιούς στη μέση του δρόμου» («κι  όποιον πάρει ο Χάρος - αν σκοτωθεί κάποιος άσχετος θα το κουκουλώσουμε, όπως έχουμε κάνει τόσες φορές στο παρελθόν» συμπληρώνουμε εμείς). 
     Άλλο συμφραζόμενο αποτελεί η συστηματική ανυπαρξία ευθείας καταδίκης των αστυνομικών εγκλημάτων από το σύνολο των αστυνομικών και των συνδικαλιστικών τους οργάνων. Η «συναδελφική αλληλεγγύη» των αστυνομικών εκδηλώνεται  ωμά ακόμα και όταν πρόκειται για εν ψυχρώ παιδοκτονίες, όπως αυτή του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6/12/2008). Η «συναδελφική αλληλεγγύη», μια από τις πιο εμετικές αξίες της (β)ρωμηοσύνης, είναι υπεύθυνη για τη συγκάλυψη και την παραγραφή ενός ολόκληρου απόπατου αντικοινωνικών πράξεων και πρακτικών στη νεοελληνική κοινωνία. Καθιστά συνενόχους όλους όσους κρύβονται πίσω της. 

video


"Σούπερμαν" του Σταύρου Λογαρίδη
     
   Εν προκειμένω συνένοχοι είναι όλοι οι αστυνομικοί αφού όλοι ξέρουν τί συμβαίνει σε αυτά τα περιστατικά, αλλά κανείς μέχρι σήμερα δεν εκδήλωσε έμπρακτα την αντίθεσή του στις  δολοφονίες άσχετων πολιτών. Αντιθέτως αναφέρονται υποκριτικά σε δήθεν «άτυχα» θύματα ή στην «κακιά την ώρα» ή στην «μοίρα» ή σε «μεμονωμένα περιστατικά» ή εκβιάζουν με θρασύτητα την κοινωνία πετώντας της το μπαλάκι των ευθυνών και βάζοντας ψευτοδιλήμματα τού τύπου «ας αποφασίσει λοιπόν ο κόσμος τί αστυνομία θέλει: θέλει αστυνομία, που θα κάνει χρήση των όπλων ή αστυνομία παθητική;» υπονοώντας, ότι αν χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους νομιμοποιούνται να σκοτώνουν πότε-πότε και κάποιον ασήμαντο αθώο δεκαπεντάχρονο, μετανάστη, εμποροϋπάλληλο, αλλιώς δεν θα αντιδρούν καθόλου και θα μας αφήνουν επίτηδες «απροστάτευτους»  κ.λπ..  

*         *         *
  Από τα συμφραζόμενα καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα, ότι οι αστυνομικοί στη νεοελλάδα κάθε άλλο παρά «ανεκπαίδευτοι» είναι, όπως μας τους παρουσιάζουν τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια. Αντιθέτως εκπληρώνουν άριστα όλες τις προδιαγραφές, που έχει θέσει η εκπαίδευσή τους ως διαδικασία μεταβίβασης τού αξιακού συστήματος της κοινωνίας δια μέσου τεχνικών δεξιοτήτων με σκοπό την παραγωγή συγκεκριμένου κοινωνικού αποτελέσματος.
     Από εκεί και πέρα νομίζουμε, ότι μπορεί κάποιος να έχει τις ενστάσεις του, όχι ως προς ως προς το δευτερεύον τεχνικό ζήτημα της εκπαίδευσης (όπως υπόπτως επιδιώκουν να μας δρομολογήσουν), αλλά ως προς το πρωτεύον, δηλαδή ως προς το αξιακό της πλαίσιο, το οποίο δεν είναι άλλο από το αξιακό πλαίσιο της κοινωνίας εν γένει.
     Με άλλα λόγια δεν είναι η εκπαίδευση των αστυνομικών «ανεπαρκής», αλλά  αντιθέτως εκπληρώνει με τον επαρκέστερο δυνατό τρόπο το αξιακό σύστημα, το οποίο η νεοελληνική κοινωνία, κυρίαρχοι και κυριαρχούμενοι, θέλουν μέσω αυτής να μεταβιβάσουν. Ας ευχόμαστε λοιπόν να μην μάθουν οι νεοέλληνες αστυνομικοί «καλύτερο» σημάδι και να μην «εκπαιδευθούν» καλύτερα. Γιατί είναι βέβαιο, ότι θα θρηνήσουμε κι άλλους μαθητές, ανύποπτους περαστικούς, ανθρώπους της καθημερινής βιοπάλης κ.λπ.. 

Σημειώσεις
[1] Ληστές, κλέφτες και αρματολοί, κεχαχιάδες, χωροφύλακες και Ιαβέρηδες, ΜΗΝ ΒΑΡΑΤΕ ΤΟΝ ΠΙΑΝΙΣΤΑ
[2] Βλ. σχετικά, Τα αχάριστα κωλόπαιδα http://hypnovatis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_8924.html


Θ. Λ. 


(Άρθρο που είχα πρωτοδημοσιεύσει στις 25/2/2010 στο freeinquiry.gr και το οποίο "κατέβασαν" αντιδεοντολογικά -μαζί με όλα τα άλλα δικά μου- όταν διεκόπη η συνεργασία μας. Εδώ με μερικές προσθήκες )

2 σχόλια:

  1. οντως η άστυνομια δεν ενδιαφερεται για την ζωη των πολιτων .στΟ επεισοδιο στην οδο νιοβης αστυνομίκοι παραδεχτηκαν οτι χτυπηθηκε η κΟπελα για να δικαιολογηθει η δολουφονια του σοριν ματει ο οποιος ηξερε πολα ως χαφιες της αστυνομιας.....και για αυτό επρεπε να πεθανει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αστυνομία παντού, δικαιοσύνη πουθενά
    26 χρόνια από την αθώωση Μελίστα. Τα γεγονότα μέχρι και την τραγική δικαστική απόφαση

    http://www.toperiodiko.gr/26-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B8%CF%8E%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CE%B3%CE%BF/#.Vscb2rSLSt8

    ΑπάντησηΔιαγραφή