Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

DEAD CAN DANCE - Children Of The Sun (2012)

Ένας ψυχεδελικός ύμνος σαράντα πέντε χρόνια μετά το 1967



  DEAD CAN DANCE - Children Of The Sun, 2012  



   Αν οι αυστραλοί Dead Can Dance είχαν κυκλοφορήσει αυτό το hippy anthem το 1967 αντί για το 2012, θα είχαν κερδίσει μια από τις πλέον περίοπτες θέσεις στην ιστορία της ψυχεδελικής ροκ. Και πιθανότατα αυτό θα ήταν το τραγούδι που θα είχε γίνει ο ύμνος του Καλοκαιριού του Έρωτα, και όχι το φημισμένο San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair) τού Scott McKenzie. 
  Γιατί οι Dead Can Dance ήσαν ανέκαθεν ψυχεδελικά «παιδιά των λουλουδιών», όσο καλά κι αν το έκρυβαν πίσω από την κλασικότροπη / goth / folk / ethnic (πολυ)διάσταση που έδιναν πάντοτε στη μουσική τους. Κι αυτό μπορεί να το καταλάβει όποιος έχει εντρυφήσει στους σχετικά λίγους -και αριστουργηματικούς- δίσκους που έχουν βγάλει από το 1984 (μόλις εννέα).
  Τώρα, για όσους αναρωτιούνται πώς συνδέεται ο χιππισμός της δεκαετίας του 1960 με τον Επίκουρο, τον Διογένη Κυνικό, τους Τυραννοκτόνους, τον Διόνυσο, τον Νίτσε, τον Μαρκούζε, τον Έσσε, τον Καστοριάδη, τον Όργουελλ, την Κομμούνα του Παρισιού, τον Ρεμπώ, τη Βολταιρίν Ντε Κλερ, τον Λόρκα και τον αναρχισμό, ελπίζω οι στίχοι του τραγουδιού να δίνουν μια ικανοποιητική απάντηση.



DEAD CAN DANCE - Children Of The Sun (από το άλμπουμ ANASTASIS, 2012)

We are ancients
As ancient as the sun
We came from the ocean
Once our ancestral home
So that one day
We could all return
To our birthright
The great celestial dome

We are the children of the sun
Our journey's just begun
Sunflowers in our hair
We are the children of the sun
There is room for everyone
Sunflowers in our hair

Throughout the ages
Of iron, bronze, and stone
We marvelled at the night sky
And what may lie beyond
We burned offerings
To the elemental ones
Made sacrifices
For beauty, peace and love

We are the children of the sun
Our kingdom will come
Sunflowers in our hair
We are the children of the sun
Our carnival's begun
Our songs will fill the air

And you know it's time
To look for reasons why
Just reach up and touch the sky
To the heavens we'll ascend
We are the children of the sun
Our journey has begun

All the older children
Come out at night
Anaemic, soulless
Great hunger in their eyes
Unaware of the beauty
That sleeps tonight

And all the queen's horses
And all the king's men
Will never put these children back
Together again

Faith, hope, our charities
Greed, sloth, our enemies

We are the children of the sun
We are the children of the sun
 


     Για τους νεώτερους, πολύ περιληπτικά (και ίσως απλοϊκά) ας πούμε τα εξής. 
   Ο Επίκουρος είναι ο φιλοσοφικός εισηγητής της Ηδονής ως σκοπού και νοήματος της ζωής (καμμία σχέση με τις σεμνότυφες χριστιανικές διαστρεβλώσεις της σκέψης του σε ηδονισμό και φιληδονία). Η επικούρεια φιλοσοφία όρισε τη ζωή ως ένα Συμπόσιο φιλίας και έρωτα, και αναζήτησε την αληθινή εκείνη ηδονή που απελευθερώνει από τις αγκυλώσεις και τις φοβίες, επάνω στις οποίες έχτιζαν ανέκαθεν οι εξουσίες. Ο προπάτορας τού σύγχρονου ρεύματος τού Underground. Οι χίππυς τού «κάνετε έρωτα, όχι πόλεμο» είναι τα πιστοποιημένα εγγόνια του.
  Ο Διογένης ο Κυνικός είναι ο φιλοσοφικός πρωτεργάτης της αυθάδειας απέναντι στην εξουσία, τον επιδειξισμό, την υποκρισία και τη σοβαροφάνεια. Ο χωρίς δεσπότη «λυσσασμένος σκύλος», ο «περιθωριακός» από επιλογή. Όπλα του, οι φιλοσοφικοί συλλογισμοί που λειτουργούν σαν διανοητικοί κυνόδοντες (με αυτούς «δάγκωσε» τον μεγαλομανιακό βασιλίσκο Αλέξανδρο, τον επονομαζόμενο και «μέγα»),  το μακάβριο ή πρόστυχο χιούμορ και οι απολύτως εύστοχες βρισιές. Εγγόνια του οι μπήτνικς και οι πανκς του 20ου αιώνα.
   Ο Διόνυσος είναι ο ανθρωπορραίστης (=αυτός που ξεσκίζει τον παλιό εαυτό για να μπορέσει να αναδυθεί ο νέος), η κατάδυση στο αρχέγονο -και μή αλλοτριωμένο- κομμάτι του εαυτού, ο άγριος και χαρούμενος ελευθερωτής της ζωής, ο έξαλλος και τρομακτικός χορευτής, ο  διαμελιστής φονέας βασιλιάδων. Η ροκ μουσική υπήρξε η πιο ισχυρή διονυσιακή επιβίωση στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Ο Φρήντριχ Νίτσε υπήρξε ο «προφήτης» της επανεμφάνισής του στη σύγχρονη εποχή και οι κοπελίτσες που τις έπιανε υστερία στη θέα του Έλβις Πρίσλεϋ και των Beatles, οι σύγχρονες μαινάδες του.
   Ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, οι πρώτοι καταγεγραμμένοι τυραννοκτόνοι της Ιστορίας (η επωνυμία τα λέει όλα).
  Οι γάλλοι κομμουνάροι του 1871, οι ισπανοί αναρχικοί -και οι ποιητές που μεσολάβησαν ανάμεσά τους και που δεν πρόλαβαν να γεράσουν, όπως ο περιπλανώμενος Ρεμπώ, η παραγνωρισμένη Βολταιρίν Ντε Κλερ και ο εκτελεσμένος Λόρκα- είναι αυτοί οι «ουτοπιστές» που ζήτησαν τον κόσμο «εδώ και τώρα» (το 1968, έναν σχεδόν αιώνα μετά την Κομμούνα και τρεις δεκαετίες μετά τη Βαρκελώνη, οι Doors τραγουδούσαν «θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα»). Φυσικοί συνεχιστές τους, οι εξεγερμένοι του γαλλικού Μάη («Γίνετε ρεαλιστές, ζητήστε το Αδύνατο»), το ευρωπαϊκό αντίστοιχο των αμερικανών ψυχεδελικών.
   Ο Τζωρτζ Όργουελλ, ο αναρχικός συγγραφέας που έδειξε καλύτερα από κάθε άλλον ότι στον άνθρωπο (και όχι στις ζωικές αγέλες) η επιθυμία για κυριαρχία δεν οφείλεται σε κάποιο «ένστικτο», αλλά σε βαριά ψυχασθένεια. 
  Ο Χέρμαν Έσσε, ο πιο σύγχρονος τύπος φιλοσοφικού αναζητητή (και θα είναι για καιρό ακόμα), δημιουργός του Σιντάρτα και του Λύκου της Στέππας, δύο μυθιστορημάτων που άσκησαν τεράστια επίδραση στις ριζοσπαστικές νεολαίες του εικοστού αιώνα. Ένα από τα σπουδαιότερα ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960 πήρε το όνομα Steppenwolf.
   Ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, συγγραφέας του Έρως και Πολιτισμός, τού κατεξοχήν φιλοσοφικού καταστατικού τού χιππισμού, ο συγγραφέας που προείδε, κατανόησε και εξέφρασε καλύτερα από κάθε άλλον το πνεύμα των '60s και των «παιδιών των λουλουδιών».
   Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο άνθρωπος που καθάρισε την επαναστατική σκέψη από τις ιδεολογικές παλιατζούρες του 19ου αιώνα και την εισήγαγε στον 21ο.
  Και για το τέλος άφησα κάποια κακοποιημένα Παιδιά Τού Ήλιου από τα καθ' ημάς: ένα πρωτοσέλιδο εφημερίδας από τη σύλληψη ενός πανκ στα επεισόδια της θρυλικής «συναυλίας-που-δεν-έγινε-ποτέ» στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. (25 Οκτώβρη 1984) και μερικές ιστορικές φωτογραφίες από την πανελλήνια μαθητική εξέγερση τού Δεκέμβρη 2008/Γενάρη 2009.
   Όσο για την καταστολή, παντού και πάντα ίδια ...

   Το βίντεο το έφτιαξα εγώ και το αφιερώνω στον γιό μου, που σήμερα έχει γενέθλια (αλλά και σε όλα τα Παιδιά Τού Ήλιου - γιατί τού Ήλιου είναι όλα τους, όχι δικά μας).
 

 

    Δείτε επίσης: 
- Εδώ μπορείτε να δείτε τη συναυλία των Dead Can Dance στο Θέατρο Λυκαβηττού στην Αθήνα, στις 23/9/2012.
- Για τη σχέση του χιππισμού / ψυχεδέλειας με τον αναρχισμό, τον Φρήντριχ Νίτσε, τον Χέρμαν Έσσε κ.λπ., βλ. Λούις Ραθιονέρο, Οι φιλοσοφίες του underground , εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1980 / 2009.

3 σχόλια:

  1. Φιλε μου ακου και αυτη την προσφατη τραγουδαρα των nightstalker "were the children of the sun..we gonna live forever"!!!
    https://www.youtube.com/watch?v=fclmGZrnvzk
    Iggy.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Διογένης δίδαξε τον Αλέξανδρο...

    Ο τίτλος 'βασιλίσκος' που χρησιμοποιείς, είναι πολύ λίγος.

    Κατά την γνώμη μου δεν του ταιριάζει...

    Δηλαδή πως θα αποκαλούσες.. τον Τιβέριο, ας πούμε, αν χρησιμοποιείς την λέξη αυτή για τον Αλέξανδρο ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς και τί τον δίδαξε δηλαδή;
      Γιατί εμένα μού φαίνεται ότι εδώ απλώς τον ξεφτιλίζει:
      "Δίων Χρυσόστομος - Διάλογος Αλέξανδρου και Διογένη"
      http://thyrathen.gr/book.php?id=82

      Σχετικά με το άλλο, συγκρίσεις μεταξύ τυράννων δεν κάνω.

      Διαγραφή