Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

ΝΑΙ ΡΕ, ΜΕΧΡΙ 700€ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! (ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;)

    Η σκληρή "βαλκανική" αλήθεια και οι σεμνότυφες τσιρίδες τής μυξοπαρθένας (β)ρωμηοσύνης

   Προειδοποίηση: το παρακάτω κείμενο απευθύνεται στις ωμά προϋπολογισμένες ανθρώπινες απώλειες της χρεωκοπίας του ελληνόφωνου ψευδοκράτους, στους εργασιακά τελειωμένους, στα 2,5 εκατομμύρια ανέργων ("εγγεγραμμένων" και μή), στους σκλάβους του ιδιωτικού τομέα που δουλεύουν χωρίς ουσιαστικά να πληρώνονται ή/και ανασφάλιστοι, στους ζωντανούς νεκρούς της "κρίσης", σε αυτούς που αποφασίστηκε ότι θα θυσιαστούν για "να σωθεί η πατρίδα" (των εκατομμυρίων ψηφοφόρων των Πάγκαλων), αλλά και σε κάθε άλλον άνθρωπο στη Νεοελλάδα, οποίος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως: ό,τι είναι "καλό για τη χώρα", είναι κακό γι΄αυτόν (και αντιστρόφως). 
      Σε κάθε άλλη περίπτωση, προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα (και για τον γράφοντα) χάσιμο χρόνου.



     Τσιρίδα 1η:
    «Η τρόικα είχε θέσει ως στόχο μισθούς 300 ευρώ για την Ελλάδα», δήλωσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας και υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΝΔ, Βασίλης Κορκίδης κατά την κατάθεσή του στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής σχετικά με την είσοδο της χώρας στα Μνημόνια [...] «Αρνηθήκαμε τις θέσεις της τρόικας για μείωση μισθών. Μας είπαν ότι κάνουμε λάθος και να συγκρίνουμε με τις άλλες χώρες των Βαλκανίων. Μου είπε ο Τράα (σ.σ. επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ελλάδα έως και το 2011) ότι “και 300 ευρώ καλά είναι για να ζήσει ο Έλληνας”! Και τον ρώτησα να μου πει πόσα παίρνει εκείνος», είπε ο κ. Κορκίδης αναφερόμενος σε συνάντηση που είχε η ΕΣΕΕ με την τρόικα τον Δεκέμβρη του 2011.
  (Από εδώ: http://tvxs.gr/news/ellada/korkidis-o-tomsen-moy-eixe-pei-300-eyro-misthos-kai-kala-einai)

      Τσιρίδα 2η:
     Περιγράφοντας τις απαιτήσεις που προβάλουν οι δανειστές της χώρας στην κυβέρνηση κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων διαπραγματεύσεων, ο υπουργός Οικονομικών είπε πως «φθάνουν στο σημείο να μας λένε να πάρουμε τους υπάρχοντες μισθούς (ενν. των δημοσίων υπαλλήλων) που είναι πάνω από τα 700 ευρώ και να τους κατεβάσουμε όλους στα 700. Απέναντι σε αυτή την αδίστακτη πολιτική και στάση εμείς εναντιωνόμαστε καθημερινά» τόνισε ο Γιάνης Βαρουφάκης. 
   (Από εδώ: http://tvxs.gr/news/ellada/baroyfakis-oi-pistotes-mas-piezoyn-na-katebasoyme-oloys-toys-misthoys-sta-700-eyro)


     
   ΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΨΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ

    Ας πάρουμε μια οποιαδήποτε χώρα της ευρωζώνης / Ε.Ε. Ας πάρουμε τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Αυστρία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Φινλανδία, ή όποια άλλη θέλετε. Καθημερινά οι εκεί κάτοικοι χρησιμοποιούν όλα αυτά τα αντικείμενα και τις συσκευές, που κάνουν τη ζωή αυτό που λέμε "σύγχρονη": ψυγεία, πλυντήρια, φούρνους, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τηλεοράσεις, dvd και cd, σταθερά τηλέφωνα, κινητά τηλέφωνα, φωτογραφικές μηχανές, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέττες, αεροπλάνα, αξονικούς τομογράφους, τοστιέρες, μηχανές του καφέ, φωτιστικά, ποδήλατα, καροτσάκια για μωρά, ρολόγια, i-pads, i-pods, διάφορα άλλα γκάτζετς και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. 
    Οι προηγούμενες εικόνες είναι πολύ οικείες. Άλλωστε, έτσι ακριβώς είναι πλέον η καθημερινή ζωή και στη Νεοελλάδα. Σωστά; 
     Λάθος!
    
   H ομοιότητα μεταξύ Νεοελλάδας και σχεδόν οποιασδήποτε άλλης χώρας τής ευρωζώνης είναι μόνο φαινομενική. Και η διαφορά τεράστια. Και στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι η εξής μία: από τα προαναφερθέντα προϊόντα καθημερινής μαζικής χρήσης (και απ' όλα όσα δεν αναφέραμε γιατί θα χρειάζονταν καμμιά πενηνταριά σελίδες) κανένα δεν παράγεται στην Ελλάδα. 
    Το ξαναλέμε: κανένα. 
    Το ξαναλέμε: κανένα. 
    Το ξαναλέμε: ΚΑΝΕΝΑ.
    Μια ειδοποιός (και αβυσσαλέα) διαφορά τής καθημερινότητας του νεοέλληνα, ή ρωμηού (όπως του αρέσει να αυτοπροσδιορίζεται) από αυτή των δυτικοευρωπαϊκών λαών, είναι ότι χρησιμοποιεί έναν σωρό ζωτικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, τα οποία (φυσικά, αφού δεν τα παράγει) εισάγει. 

     Και τώρα, ας δοκιμάσουμε να σκεφτούμε πώς νιώθει ένας κάτοικος μιας οποιασδήποτε χώρας τής ευρωζώνης, ο οποίος χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά του τεχνολογικά προϊόντα που, κατά κύριο λόγο παράγονται στη χώρα του. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πώς νιώθει ο σουηδός, ο γάλλος, ο ιταλός, ο γερμανός, ο ολλανδός, ο φινλανδός, ο ισπανός κλπ. που χρησιμοποιεί έναν "όγκο" τεχνολογίας τουλάχιστον κατά 50% προερχόμενον από τη χώρα του, που χρησιμοποιεί μια οικοσκευή κατασκευασμένη κυρίως στη χώρα του, ή/και μέσα μεταφοράς κατασκευασμένα στη χώρα του, ή/και σύγχρονα ζεστά και ελαφρά ρούχα κατασκευασμένα στη χώρα του, ή/και που βγάζει ακτινογραφίες και υπερηχογραφήματα με μηχανήματα κατασκευασμένα στη χώρα του κλπ. Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο, που όταν βλέπει ή χρησιμοποιεί ένα σύγχρονο τεχνολογικό αντικείμενο νιώθει μια οικειότητα που ξεπερνάει κατά πολύ αυτή του απλού χρήστη  (βλ. νεοέλληνα). Γιατί οι χώρες αυτές, ως κατασκευάστριες, δεν διαθέτουν απλώς βιομηχανία, αλλά και την ανάλογη (τεχνολογική) κουλτούρα. Ίσως γι΄αυτό ο δυτικός άνθρωπος δεν αναπτύσσει σχέσεις επιδειξιομανίας και βλαχονεοπλουτισμού με την τεχνολογία.
    Και ας δοκιμάσουμε να φανταστούμε πώς θα ένιωθε ο νεοέλληνας αν κάθε πρωί που ξύπναγε, άνοιγε το ελληνικό ψυγείο του για να βγάλει το γάλα που θα ρίξει στον καφέ του, ξυριζόταν με το ελληνικό του ξυραφάκι, ή άνοιγε το ελληνικό κινητό του τηλέφωνο, ή φορούσε τα ελληνικά του ρούχα και πήγαινε στη δουλειά του με το ελληνικό του αυτοκίνητο (ή δίκυκλο, ή ποδήλατο, ή λεωφορείο, ή τραίνο, ή τραμ) και έμπαινε στον ελληνικό ανελκυστήρα και άνοιγε τον ελληνικό υπολογιστή... Ο νεοέλληνας όμως, όχι απλώς δεν θα νιώσει ποτέ έτσι, αλλά ούτε καν μπορεί να διανοηθεί πως είναι. Ο νεοέλληνας (ή ρωμηός) είναι γεννημένος εισαγωγέας και καταναλωτής των ιδεών και των προϊόντων άλλων. Ακόμα και των πιο ζωτικών και καθημερινών. Ακόμα και των πιο εύκολων να παραχθούν (π.χ. διάφορα τεχνολογικά αναλώσιμα). Γι' αυτό η σχέση του με αυτά είναι μιμητική, επιδειξιστική και γενικώς επιδερμική. 
    Και βέβαια για να εισάγεις ο,τιδήποτε (και μάλιστα τεχνολογία) πρέπει να πληρώσεις αυτόν που το παράγει.


   
     «Αρνηθήκαμε τις θέσεις της τρόικας για μείωση μισθών. Μας είπαν ότι κάνουμε λάθος και να συγκρίνουμε με τις άλλες χώρες των Βαλκανίων. Μου είπε ο Τράα (σ.σ. επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ελλάδα έως και το 2011) ότι “και 300 ευρώ καλά είναι για να ζήσει ο Έλληνας”! Και τον ρώτησα να μου πει πόσα παίρνει εκείνος». 
      Και ... τού 'κανες τα μούτρα κρέας. Γιατί δεν τον ρώταγες από πού είναι, ή πού ζει; Επειδή δεν σε συνέφερε; Γιατί του "απάντησες" με μία ερώτηση παντελώς άσχετη με αυτό που σου είπε; Γιατί την ίδια ακριβώς ερώτηση που έκανες σ' αυτόν, δεν την έκανες ποτέ σε κάτι "δικούς" μας, που λένε -και επιδιώκουν- το ίδιο ακριβώς πράγμα; Επειδή είναι πιο εύκολο να πουλάς -εκ του ασφαλούς- κουραδομαγκιά στους ξένους, ενώ την ίδια στιγμή μπροστά στους "δικούς" μας στέκεσαι "σούζα";

 

   ΤΟ ΠΙΟ ΞΕΧΕΙΛΩΜΕΝΟ ΑΠ' ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ "ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ" ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ (όχι δεν εννοούμε αυτό που νομίσατε - αν και λογικά σκεφτήκατε...)
    
     Εκτός από τα παγκοσμίως καθιερωμένα προϊόντα που χρησιμοποιεί ο νεοέλληνας (χωρίς να παράγει απολύτως κανένα τους), το σύγχρονο προϊόν που χρησιμοποιεί πιο πολύ είναι το νόμισμα "του". 
    Τα σημερινά νομίσματα λειτουργούν αρκετά διαφορετικά από εκείνα του αρχαίου ή του μεσαιωνικού κόσμου. Η αξία που ενσωματώνει ένα σύγχρονο νόμισμα δεν εξαρτάται πλέον από την περιεκτικότητά του σε πολύτιμα μέταλλα (π.χ. στην αρχαιότητα ένα περίφημο αργυρό αθηναϊκό τετράδραχμο είχε την ίδια αξία με ένα ίσης περιεκτικότητας σε ασήμι νόμισμα, οποιασδήποτε άλλης πόλης ή χώρας, παρά την ενδεχόμενη διαφορά ισχύος των αντίστοιχων οικονομιών). Οι αξίες που ενσωματώνουν τα σύγχρονα νομίσματα αντιστοιχούν στο δυναμικό των οικονομιών από τις οποίες θεσπίστηκαν. Με αυτή την έννοια το νόμισμα μιας ισχυρής οικονομίας θεωρείται ισχυρό νόμισμα. Στην αρχαιότητα και στον Μεσαίωνα ισχυρές οικονομίες θεωρούντο οι αγροτικές ή/και οι εμπορικές. Τους τελευταίους δύο αιώνες, ισχυρές οικονομίες θεωρούνται κατεξοχήν οι βιομηχανικές (με την ευρύτερη έννοια της βιομηχανίας, από την βαριά βιομηχανία μέχρι τη νανοτεχνολογία). Μάλιστα όσο πιο βιομηχανικά/τεχνολογικά προηγμένη είναι μια χώρα, τόσο πιο ισχυρή είναι οικονομικά. Κι αυτό γιατί μια τέτοια οικονομία μπορεί να παράγει ποσότητες ανταλλάξιμων (=εξαγώγιμων) πλεονασμάτων ικανές να της εξασφαλίσουν τις εισαγωγές όσων προϊόντων δεν παράγει. Τέτοια ισχυρά νομίσματα σήμερα είναι π.χ. το δολλάριο Η.Π.Α. και το ευρώ. Είναι ισχυρά γιατί αντιπροσωπεύουν αξίες ισχυρών οικονομιών (=με μεγάλες δυνατότητες παραγωγής ανταλλάξιμων/εξαγώγιμων πλεονασμάτων).

    Ο νεοέλληνας από το 2002 χρησιμοποιεί το ευρώ. Γιατί όμως; Τί άλλαξε από το 2002 στην ελληνική οικονομία, όπου μέχρι τότε χρησιμοποιείτο η γνωστή ξεφτιλισμένη δραχμή (την οποία κανείς στον πλανήτη δεν ήθελε να έχει στα χέρια του ή στον λογαριασμό του, αν μπορούσε να το αποφύγει); Μήπως η Ελλάδα έγινε ισχυρή οικονομικά χώρα (σαν την περίφημη "ισχυρή Ελλάδα" τού πρωθυπουργού -τής Διαπλοκής- Σημίτη); Μήπως η Ελλάδα άρχισε να παράγει κάτι ο,τιδήποτε για καθημερινή χρήση και, μάλιστα, να το εξάγει (έστω οδοντογλυφίδες - μην βάζουμε και δύσκολα...); 
   Ή μήπως τίποτα δεν άλλαξε στην ξεφτιλισμένη νεοελληνική οικονομία με το ξεφτιλισμένο νόμισμα, και απλώς ο νεοέλληνας υιοθέτησε το ευρώ χωρίς να έχει προηγουμένως αντιληφθεί τις παραπάνω βασικές οικονομικές έννοιες; Μήπως νόμιζε ότι το να χρησιμοποιεί καθημερινά αντικείμενα κατασκευασμένα στις βιομηχανικές χώρες του ευρώ, αποτελεί "απόδειξη" ότι και η Νεοελλάδα έχει ισχυρή οικονομία; Μήπως νόμιζε ότι η εισαγωγή και χρήση ενός προϊόντος είναι το ίδιο με την παραγωγή του; Μήπως νόμιζε ότι αρκεί να καταναλώνει (χωρίς να παράγει) σύγχρονα προϊόντα, για να περνιέται για σύγχρονος; Μήπως νόμισε ότι και το ευρώ είναι κάτι σαν play station, που αρκεί να το βάλει στο σπίτι του και να αρχίσει να το παίζει (αφήνοντας να πάρει μια ... ανάσα το άλλο του "παιγνίδι" - αυτό που λέγαμε ότι λογικά σκεφτήκατε); Ότι θα μπορούσε να βάλει και το ευρώ  στη ζωή του, για να κάνει τη βλαχονεόπλουτη επίδειξη που συνηθίζει με τα λοιπά καθημερινής χρήσης αντικείμενα που εισάγει; Μήπως νόμισε ότι αν πληρώνεται σε ευρώ θα αμείβεται όσο κι ο σουηδός; Ή μήπως νόμισε ότι αν αρχίσει να χρησιμοποιεί το ευρώ θα ... γίνει ευρωπαίος;
     Μήπως ο γραικύλος μπέρδεψε κάποια πράγματα (ως συνήθως);


     
    Νεοελλάδα: η χώρα που κατάφερε να ξεφτιλίσει το πιο ισχυρό νόμισμα στον πλανήτη. Όλοι θυμούνται πόσο φθηνότερη ήταν η ζωή στη Νεοελλάδα επί δραχμής. Και όλοι θυμούνται τις "στρογγυλοποιήσεις" που έγιναν από την επόμενη κιόλας της κυκλοφορίας του ευρώ, όπου π.χ. ένας γύρος με πίττα των 150 δραχμών "πέταξε" στα δύο ευρώ (=700 δραχμές). "Στρογγυλοποιήσεις" προς τα πάνω τής τάξης του 300% σε ο,τιδήποτε κινείτο...   
    


  ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΒΡΑΚΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΩΡΑΙΟΥΣ ΚΩΛΟΥΣ (ή, τουλάχιστον, καθαρούς)

    Αν οι μισθοί στις χώρες της ευρωζώνης (αλλά και στη Βρετανία, ή στη Δανία που χρησιμοποιούν άλλα ισχυρά νομίσματα) είναι κατά κανόνα υψηλότεροι έως πολύ υψηλότεροι από αυτούς της Νεοελλάδας (ας πούμε στη Γερμανία ο εθνικός βασικός ωριαίος μισθός είναι 8,5€ καθαρά), αυτό δεν οφείλεται σε κάποιες ... μαγικές ιδιότητες τού ευρώ (όπως νομίζει ο μεσαιωνικά καθυστερημένος ρωμηοπροσκυνητής οστών γίδας). Οφείλεται στην ικανότητα αυτών των (βιομηχανικών - δεν θα κουραστούμε να το υπενθυμίζουμε) οικονομιών να παράγουν ποσότητες βιομηχανικού πλεονάσματος ικανές να τους εξασφαλίσουν τις εισαγωγές προϊόντων που δεν παράγουν. Έτσι δημιουργείται ο "εθνικός" πλούτος (δηλαδή ο πλούτος τής γερμανικής, σουηδικής, γαλλικής κλπ. ελίτ), από τον οποίον πέφτουν και κάμποσα καρβέλια απ' το τραπέζι, ώστε να ζουν με σχετική αξιοπρέπεια οι υπήκοοι (π.χ. καλύτεροι μισθοί, καλύτερη δημόσια παιδεία και υγεία κλπ.). 
     Επίσης στις βιομηχανικές χώρες αναπτύχθηκε γνήσιο εργατικό κίνημα (και όχι "μαϊμού" όπως στη Νεοελλάδα) και εγκαθιδρύθηκαν θεσμοί όπως ο συνδικαλισμός (ο αυθεντικός και όχι ... ο δημοσιοϋπαλληλικός, ή ο κομματοπελατειακός όπως στη Νεοελλάδα), οι αυθεντικές εθνικές συλλογικές συμβάσεις μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων (και όχι κομματόσκυλων/εργατοπατέρων τύπου Γ.Σ.Ε.Ε.) κλπ. Τέτοιου είδους θεσμοί είναι απλώς αδύνατον να καθιερωθούν σε τριτοκοσμικές μπανανο-οικονομίες  (ακόμα κι αν αυτές προβάλλουν διακαώς μια παραπλανητική δυτικοφάνεια, όπως η νεοελληνική). Ή κι αν ακόμα καθιερωθούν, θα πρόκειται απλώς για παρωδίες των αυθεντικών δυτικών θεσμών (όπως δηλαδή συμβαίνει στη Νεοελλάδα).  
    Έτσι λειτουργούσε πάντα ο καπιταλισμός. Γι΄αυτό τα μεροκάματα, και γενικώς το βιοτικό επίπεδο, είναι ανώτερα στις χώρες του Πρώτου Κόσμου (=βιομηχανικές) απ' ότι σε εκείνες του Δεύτερου (π.χ. Ανατολική Ευρώπη, Τουρκία) και του Τρίτου (π.χ. Λατινική Αμερική, Ασία πλην Ιαπωνίας, Αφρική, Νεοελλάδα κλπ.).

   Σε γενικές γραμμές μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι σε μια σύγχρονη (=βιομηχανική) οικονομία με τεχνολογική κουλτούρα, οι εκμεταλλευόμενοι δουλεύουν λιγότερες ώρες, με καλύτερες εργασιακές αμοιβές και συνθήκες και περισσότερες κοινωνικές απολαβές. Αντιθέτως σε όλες ανεξαιρέτως τις απαρχαιωμένες (=μή βιομηχανικές) οικονομίες (όπως η Νεοελλάδα, το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές, η Σομαλία, το Περού κλπ.), οι εκμεταλλευόμενοι δουλεύουν συνήθως περισσότερες ώρες, με χαμηλότερες  αμοιβές, χειρότερες εργασιακές συνθήκες και λιγότερες κοινωνικές απολαβές, ή άλλα δικαιώματα.
    Γι' αυτό ο νεοέλληνας δεν μπορεί να απαιτεί να αμείβεται π.χ. όσο ο εργαζόμενος μιας βιομηχανικής χώρας της ευρωζώνης. Δηλαδή, ασχέτως από το πόσο εργάζεται ο νεοέλληνας του ιδιωτικού τομέα (τρίτος σε ετήσιες εργατοώρες παγκοσμίως μετά τους μεξικανούς και τους νοτιοκορεάτες), ο παραγόμενος στην Ελλάδα "πλούτος" δεν δημιουργεί ανταλλάξιμα (=εξαγώγιμα) πλεονάσματα. Γιατί ό,τι παράγεται στη Νεοελλάδα (κάποια λίγα είδη διατροφής, η οικοδομή, ο τουρισμός και οι διάφορες "υπηρεσίες" όπως η παραπαιδεία) προορίζονται για εγχώρια ανταλλαγή/κατανάλωση. Δεν παράγεται κάτι ο,τιδήποτε που να μπορεί να εξαχθεί (=ανταλλαχθεί) και μάλιστα σε ποσότητες ικανές που να εξασφαλίσουν εξίσου ικανές εισαγωγές βιομηχανικών προϊόντων, τα οποία δεν παράγονται εγχωρίως (και τα οποία, ως γνωστόν, "ξεσκίζει" στην επιδειξιομανή χρήση ο γραικύλος). 

    Παρ' όλα αυτά όμως, όπως όλοι ξέρουν, ο νεοέλληνας χρησιμοποιεί τόσα σύγχρονα βιομηχανικά προϊόντα, όσα δεν χρησιμοποιεί ούτε ο γερμανός, ή ο σουηδός. Φίλοι μου γερμανοί και ολλανδοί που πάνε συχνά στη Νεοελλάδα, μου είχαν κάποτε απευθύνει γεμάτοι έκπληξη την ίδια ερώτηση: "μα καλά, τί παράγει (=εξάγει) η Ελλάδα και καταφέρνουν οι έλληνες να έχουν τόσα -μόνιμα και εξοχικά- πολυτελή ιδιόκτητα σπίτια, τόσα αυτοκίνητα (και μάλιστα γερμανικά), τόσα τελευταίου τύπου κινητά τηλέφωνα;" (παρεμπιπτόντως, στη Γερμανία η απόκτηση ιδιόκτητης κατοικίας -πόσο μάλλον δύο, μόνιμης και εξοχικής- είναι άπιαστο όνειρο). Η απάντηση που τους είχα δώσει είναι ότι λόγω ευρώ, οι εγχώριες τράπεζες έχουν εξασφαλίσει φθηνό δανεισμό από τις ευρωπαϊκές, ώστε να μεταδανείζουν στους γραικύλους (καταναλωτικά δάνεια, διακοποδάνεια, γαμοδάνεια, στεγαστικά δάνεια κλπ.) - το λένε και "επιδότηση της κατανάλωσης". Κυρίως όμως μεταδανείζουν στο ψευδοκράτος για να πληρώνει τους υπερμισθούς των, ανειδίκευτων και "αξιοκρατικά" διορισμένων, δημοσίων "υπαλλήλων γραφείου".
     Αυτούς όλους εννοούσε ο σκατόσακκος Πάγκαλος όταν τους υπενθύμιζε ότι "όλοι μαζί τα φάγανε" και άρα οι (β)ρωμηοί δεν πρέπει να κατηγορούν τους πολιτικούς τους για την "κρίση".  Φυσικά ένα μέρος από τα χρήματα που δανείζονταν οι ρωμηοτράπεζες για να το μεταδανείσουν στους ρωμηούς, προερχόταν από τον ιδρώτα π.χ. των γερμανών φορολογουμένων, οι οποίοι κατά κανόνα δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι...

    
    «Φθάνουν στο σημείο να μας λένε να πάρουμε τους υπάρχοντες μισθούς (ενν. των δημοσίων υπαλλήλων) που είναι πάνω από τα 700 ευρώ και να τους κατεβάσουμε όλους στα 700. Απέναντι σε αυτή την αδίστακτη πολιτική και στάση εμείς εναντιωνόμαστε καθημερινά».
    Και πολύ καλά κάνετε. Άλλωστε γι΄αυτό σας ψήφισαν. Πώς θα αγοράζουν χιλιάρες εν μέσω "κρίσης" αν δεν τους προστατέψετε; Πώς θα πηγαίνουν διακοπές; Τί σύνταξη θα πάρουν; Δηλαδή να καταντήσουν σαν τους άστεγους και τους εργασιακά τελειωμένους (τους οποίους, επειδή τα έχουν χάσει όλα, δεν μπορείτε να τους πιάσετε "πελάτες"); Άλλωστε τί αιτιακή σχέση μπορεί να υπάρχει μεταξύ των χλιδάτων ανειδίκευτων υπαλλήλων γραφείου τού χρεωκοπημένου ψευδοκράτους και αυτών που εξαθλιώθηκαν, για να συνεχίζει να υπάρχει;  
     Αιδώς σ' αυτούς που σας πιέζουν να συλήσετε τα ιερά και όσια πελατειακά κεκτημένα!
      
      

      ΤHE PARTY IS OVER
   
   Σήμερα όμως, όπως ξέρουμε, αυτή η "επιδότηση" έχει κοπεί (και πολύ σωστά). Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ήρθε και το τέλος του κόσμου. Στο κάτω κάτω, τα αλόγιστα δάνεια -και το lifestyle- μάς έκοψαν, όχι το φαγητό.
    Γι' αυτό οι τεχνοκράτες έχουν δίκιο όταν λένε ότι 300€ βασικός μισθός είναι πολύ καλά για τη Νεοελλάδα: με 300€ μπορείς να αγοράσεις ό,τι παράγεται στην Νεοελλάδα από εγχώρια υλικά, δηλαδή, γάλα και ψωμί, για να παίρνεις τις ελάχιστες ημερήσιες θερμίδες και να μην πεθάνεις (από πείνα). Κάπως έτσι είναι η κατάσταση και στις άλλες βαλκανικές χώρες, στις οποίες προσιδιάζει οικονομικά και, γενικότερα, πολιτισμικά η Νεοελλάδα (που ακόμα και μ' αυτές τής "πέφτει" πολύ να συγκρίνεται, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι). Επίσης, αντί να πληρώνεις ενοίκιο ή στεγαστικό, μπορείς να κάνεις οικονομία μένοντας με τους γονείς σου και απλώς συνεισφέροντας στις οικογενειακές δαπάνες (άλλωστε, ακόμα και την εποχή του "πάρτυ", ο νεοέλληνας δεν έφευγε από το πατρικό του αν δεν παντρευόταν - και συχνά ούτε και τότε...). Τον χειμώνα, μια και θα μένετε "εφτά νομά σ' ένα δωμά" θα ζεστένεστε με τα χνώτα σας και τα "αέριά" σας (οικονομία απ' τη θέρμανση). Εξάλλου το ίδιο κάνουν και στη Βουλγαρία, ή στη Ρουμανία, που μάλιστα κάνει και ψοφόκρυο. Στο τέλος να δεις που θα σου μένουν και στην άκρη κιόλας...  
     Αν βέβαια οι νεοέλληνες θέλουν "μεταξωτά βρακιά" (τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας, κινητά τηλέφωνα, αυτοκίνητα, καλοριφέρ, κλιματιστικά, αξονικούς τομογράφους κλπ.) κανείς δεν τους το αρνείται. Πρέπει όμως να βρουν πώς θα τα παράγουν, ή με ποιόν άλλον τρόπο (δηλαδή χωρίς δανεισμό) θα χρηματοδοτήσουν την εισαγωγή τους.

       

      ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ    

    Και για όσους δεν το παρατήρησαν, τα 300€ αναλογούν περίπου στον βασικό μισθό που ίσχυε στη Νεοελλάδα επί δραχμής (περίπου 120.000 δραχμές για όσους θυμούνται...). Όταν δηλαδή δεν υπήρχε η σκανδαλώδης αυτή δυνατότητα δανειακής επιδότησης τής κατανάλωσης προϊόντων, που δεν παράγονται στη Νεοελλάδα.
    Το ίδιο ισχύει και για τον ανώτατο δημοσιοϋπαλληλικό μισθό των 700€, που θέλουν να επιβάλλουν οι δανειστές (κάτι που κάνει τον, κατά δήλωσή του, "λιμπερταριανό μαρξιστή" Γιάννη Βαρουφάκη να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του). Τα 700€ αντιστοιχούν σε περίπου 250.000 δραχμούλες, με τις οποίες περνούσε καλούτσικα μια ρωμηο-οικογένεια (μέχρι και υπηρεσίες πολυτελείας, όπως φροντιστήρια για τα παιδιά, μπορούσε να πληρώνει).
    Θα μου πείτε: μα τότε είχαμε δραχμή και ήσαν όλα (ή, τουλάχιστον, τα εγχωρίως παραγόμενα) πιο φθηνά. Ε, τότε, να και η λύση του προβλήματος! Γιατί, είναι καλύτερα να έχεις δύο εγχώρια φθηνά βαμβακερά βρακιά για να τα αλλάζεις, παρά ένα εισαγόμενο μεταξωτό που θα αλλάξει χρώμα από τη βρώμα αν το φοράς μόνιμα. Γιατί τα μεταξωτά βρακιά δεν θέλουν μόνο ωραίους κώλους, αλλά κυρίως καθαρούς.


  
      Άλλωστε και οι δανειστές αυτό θεωρούν (ορθώς) ότι χρειάζεται η ρωμηο-οικονομία: εσωτερική υποτίμηση. Κι αφού αυτή δεν μπορεί να γίνει έμμεσα μέσω υποτίμησης του νομίσματος (όπως θα μπορούσε να γίνει επί δραχμής) θα γίνει με απευθείας υποτίμηση των αξιών στο τρέχον νόμισμα (π.χ. υποτίμηση τής αμοιβής τής εργασίας). Έτσι ώστε τα οικονομικά ρωμηομεγέθη να επανέλθουν εκεί όπου έπρεπε να είναι πραγματικά, αντί να παραμένουν εκεί όπου βρέθηκαν πλασματικά. Γιατί δεν είναι λογικό να μπορεί ο ρωμηός να αποκτάει αυτοκίνητο ή πλυντήριο με την ίδια ευκολία που τα αποκτούν π.χ. ο ιταλός ή ο γάλλος, οι οποίοι τα παράγουν. 
  
    Άλλωστε όλοι θυμούνται πόσο φθηνότερη ήταν η ζωή στη Νεοελλάδα επί δραχμής. Και όλοι θυμούνται τις "στρογγυλοποιήσεις" που έγιναν από την επόμενη κιόλας της κυκλοφορίας του ευρώ, όπου π.χ. ένας γύρος με πίττα των 150 δραχμών "πέταξε" στα δύο ευρώ (=700 δραχμές). "Στρογγυλοποιήσεις" προς τα πάνω της τάξης του 300% σε ο,τιδήποτε κινείτο...  
  Μετά την κερδοσκοπική ομοβροντία των "στρογγυλοποιήσεων", οι "φθηνές" (λόγω ευρώ) εισαγωγές  δεν μπορούσαν να απορροφηθούν καταναλωτικά, όσο οι μισθοί εξακολουθούσαν να παραμένουν στα επίπεδα της εποχής της δραχμής. Έτσι οι οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων "στρογγυλοποιήθηκαν" κι αυτοί πολύ σύντομα στο 300% προς τα πάνω (φυσικά, με τα δανεικά που υφάρπαζε το αχόρταγο ψευδοκράτος), ώστε να ενισχυθεί τεχνητά η ζήτηση (και να μην δυσαρεστούνται οι ψηφοπελάτες). Ενώ για τους σκλάβους  του ιδιωτικού τομέα οι μισθοί αυξάνονταν ετησίως με ρυθμούς ωροδείκτη (χάρη στην εγχώρια παρωδία, που στη Νεοελλάδα αποκαλείται καταχρηστικά "συλλογικές διαπραγματεύσεις"), έτσι που μέχρι το 2012 είχαν φτάσει στο ιλλιγιώδες μέγεθος... των 620€ (751 μικτά). Παρ΄όλα αυτά η καταναλωτική ζήτηση από σκλάβους του ιδιωτικού τομέα ενισχύθηκε κι αυτή τεχνητά μέσω της αθρόας χορήγησης "φθηνών" τραπεζικών "προϊόντων": ήταν τότε που οι τράπεζες σου τηλεφωνούσαν στο σπίτι για να σου "προσφέρουν" καμιά δεκαριά πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικά δάνεια και γενικώς "πάρε κόσμε". Εκατοντάδες χιλιάδες ήσαν οι συμπλεγματικοί στερημένοι, που τσίμπησαν τα δολώματα της -δανεικής- γκλαμουριάς: λίγα χρόνια μετά οι ίδιες αυτές τράπεζες (ή μάλλον οι εντεταλμένες εισπρακτικές εταιρείες) ξανάρχισαν να τους παίρνουν τηλέφωνο, αλλά για άλλο λόγο...
     Αν όμως οι μισθοί ιδιωτικού και δημόσιου τομέα επανέρχονταν μεταξύ 300 και 700 ευρώ (ή το αντίστοιχο σε δραχμές), η ζωή στη Νεοελλάδα θα γινόταν πολύ φθηνότερη εν μία νυκτί (όπως ακριβώς, εν μία νυκτί, έγινε πολύ ακριβότερη επί "στρογγυλοποιήσεων" ευρώ). Ειδικά τα νεοελληνικά σούπερ μάρκετς (απ' τα μεγαλύτερα καρτέλ/συμμορίες της χώρας) θα έπαυαν να είναι τα ακριβότερα στην Ευρώπη και να πουλούν είδη πρώτης ανάγκης (ακόμα και εγχώριας παραγωγής) σαν να επρόκειτο για το φάρμακο της φαλάκρας.  

          Φυσικά με 300€-700€ ή με τη δραχμή, ο ρωμηός δεν θα μπορεί να αλλάζει κινητό κάθε έξι μήνες, ούτε αυτοκίνητο κάθε τρία χρόνια, αφού καθετί εισαγόμενο θα έχει (ξανα)ακριβήνει αισθητά. Ίσως μάλιστα να μην μπορεί καν να έχει κινητό και αυτοκίνητο (και πουλί ευκίνητο, όπως φαντασιωνόταν την εποχή που παρίστανε -με δανεικά- τον ασυγκράτητο επιβήτορα). Βέβαια ούτε τώρα το πολυκαταφέρνει πια, αφού οι κακοί εταίροι έκοψαν τα δανεικά (κι αγύριστα). Ίσως όμως μέσα στην ανώριμη άρνηση, που τον δέρνει, τής πραγματικότητας, να ελπίζει ακόμα ότι θα ξανάρθουν οι παλιές καλές εποχές του "πάρτυ" (1980-2010). Τότε που μπορούσε να πηγαίνει εξωτικές διακοπές στο Μπαλί (διακοποδάνεια), να αγοράζει πανάκριβα νεόδμητα σπίτια στα μπαζωμένα ρέματα των ελεεινών νεοελληνικών πόλεων και να χτίζει εξοχικά σε καταπατημένες περιοχές και καμμένα δάση (στεγαστικά δάνεια), να κάνει πανάκριβους γάμους (γαμοδάνεια), να αγοράζει εισαγόμενες  τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας (για να βλέπει τα στημένα εγχώρια πρωταθλήματα), εισαγόμενα κινητά τελευταίας τεχνολογίας και εισαγόμενα πανάκριβα αυτοκίνητα (καταναλωτικά δάνεια), για να πουλάει μούρη στη γειτονιά (και για να του κάθεται και κανένα πουτανάκι, που αλλιώς δεν θα γύριζε ούτε να τον φτύσει), να βγάζει δέκα-δέκα τις πιστωτικές κάρτες (για να κρατάει με δωράκια το πουτανάκι, για το οποίο τόσο λιγούρης υπήρξε) κλπ...


    Γι' αυτό υπερασπίζονται το "λαϊκό εισόδημα" οι έμποροι και εισαγωγείς Κορκίδηδες (και οι διάφοροι Βαρουφάκηδες, οι οποίοι επιλέχθηκαν να διαχειριστούν αριστερόστροφα την "κρίση"). Γιατί με πανελλαδικούς μισθούς 300€-700€ ή με την ξεφτιλισμένη δραχμή, δεν θα μπορεί το εγχώριο αγοραστικό κοινό (έστω και μειωμένο) να αγοράζει όλα αυτά τα lifestyle φετίχ που εισάγουν (βλ: αύξηση 28,5% στις πωλήσεις αυτοκινήτων στο α' τετράμηνο 2015) ούτε θα βουλιάζουν οι πεζόδρομοι από το καθημερινό λαϊκό προσκύνημα στην "υπολειτουργούσα" αγορά (π.χ. Ερμού). Επίσης με τη δραχμή θα πληγεί η αξιοπιστία του ψευδοκράτους προς τους ψηφοπελάτες του (αυτούς που συνέτρωγαν με τους Πάγκαλους). Γιατί αν επιστρέψει η δραχμή, το ψευδοκράτος θα κηρύξει και επισήμως χρεωκοπία (αυτά τα δυό πάνε μαζί) και οι "πελάτες" μπορεί να αρχίσουν να απολύονται κατά δεκάδες χιλιάδες, ή να μην πληρώνονται. Και τότε πλέον δεν θα διαφέρουν και πολύ από τους σκλάβους του ιδιωτικού τομέα (και δεν θα μπορούν να εξαγοραστούν ψηφοθηρικά). Γι' αυτό δεν θέλουν την εσωτερική οικονομική υποτίμηση (και βέβαια ούτε τη δραχμή) οι ταγοί της (β)ρωμηοσύνης, και στ' αρχίδια τους για όσους έχουν ήδη υποτιμηθεί κοινωνικοοικονομικά τόσο, ώστε να μην έχουν ούτε να φάνε, ή πού να κοιμηθούνε. 
     O εξωτερικός δανεισμός είναι η μόνη πηγή "πλούτου" μιάς σχεδόν αποκλειστικά εισαγωγικής "οικονομίας", όπως η νεοελληνική. Γι' αυτό ο (β)ρωμηός  που ψήφιζε κατά εκατομμύρια -και συνέτρωγε με- τους Πάγκαλους, τώρα έγινε αριστερός (ειδικά αν είναι κρατικοδίαιτος ψευτοεπιχειρηματίας, ή εισαγωγέας, ή δημόσιος "υπάλληλος γραφείου"). Γιατί... τον πνίγει το δίκιο και για να κάνει "ντα" τις κακές "αγορές", που δεν του επιδοτούν πιά το lifestyle (που, όμως, όσο το έκαναν, ήσαν καλές).






     ΕΥΡΩ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ / ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ / ΕΥΡΩ, ΕΛΙΑ ΚΑΙ ΚΩΤΣΟ ΒΑΣΙΛΙΑ / ΕΥΡΩ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ / ΕΥΡΩ Ή ΚΟΥΓΚΙ.
 
    Όταν ο πρωθυπουργός -της Διαπλοκής- Κώστας Σημίτης εξαπατούσε με χαλκευμένα οικονομικά στοιχεία τους ευρωπαίους εταίρους της Νεοελλάδας, για να τη μπάσει λαθραία στην Ο.Ν.Ε. (Οικονομική και Νομισματική Ενοποίηση), το ρωμαίικο ψευδοκράτος είχε ήδη εμπειρία μισού αιώνα στο να "σαβουρώνει" τους Πακτωλούς τού Σχεδίου Μάρσαλ, τις διάφορες ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, τα πακέτα Ντελόρ και άλλα καλούδια (βλ. Χρεωκοπία και πατριωτισμός). Η γνωστή -και χαρακτηριστικά νεοελληνική- ερώτηση που συνήθως υποβάλλεται εδώ είναι: "εντάξει, ο Σημίτης τους έδωσε πλαστά στοιχεία, αλλά κι εκείνοι δεν κατάλαβαν τίποτα;". Η απάντηση σε τέτοιες ρωμηοερωτήσεις είναι ότι φυσικά και το κατάλαβαν (ή τουλάχιστον το υποψιάστηκαν), αλλά γιατί να μην αφήσουν να μπει στο "κλαμπ" ένα ψώνιο, του οποίου την κατανάλωση θα επιδοτούσαν, ώστε να του εξάγουν τα προϊόντα τους; Αν ο πρωθυπουργός τού Ψώνιου τούς προσέφερε στο πιάτο μια τέτοια ευκαιρία, γιατί να μην την εκμεταλλεύονταν; Βέβαια, όπως φάνηκε αργότερα (δηλαδή σήμερα), οι εξαγωγείς/δανειστές είχαν υπερεκτιμήσει τη νεοελληνική οικονομία. Που σημαίνει ότι παρά και τη δική τους σκοπιμότητα, κάπου εξαπατήθηκαν. Και φυσικά θέλουν τα λεφτά τους.

    Έτσι, το ψευδοκράτος χρεωκόπησε. Γι΄αυτό, αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Νεοελλάδα δεν έχει καμμία σχέση με την οικονομική κρίση, αλλά ήταν κάτι που θα συνέβαινε ούτως ή άλλως (και απλώς η διεθνής κρίση το επιτάχυνε). Οικονομική κρίση σημαίνει πρώτ' απ' όλα κρίση υπερπαραγωγής σε μια καπιταλιστική οικονομία. Η Νεοελλάδα δεν είχε ποτέ ούτε οποιαδήποτε σοβαρή παραγωγή (πόσο μάλλον υπερπαραγωγή), ούτε καν καπιταλιστική οικονομία (βλ. Αυτό στην Ελλάδα δεν είναι οικονομική κρίση). 
    Επιπλέον, με έναν τρόπο, που θα έπρεπε να διδάσκεται στις οικονομικές σχολές ως υπόδειγμα στυγνής τριτοκοσμικής "διαχείρισης" μιας εγχώριας δημοσιονομικής (και όχι "οικονομικής") κρίσης, το διεφθαρμένο πελατειακό ψευδοκράτος κατόρθωσε να μετακυλίσει σχεδόν όλο το βάρος της χρεωκοπίας του στην πραγματική κοινωνία (δηλαδή στο μειοψηφικό της εκείνο κομμάτι που δεν είχε εκπελατισθεί - δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί που έχουν πληγεί θανάσιμα από την "κρίση" είναι κατά κανόνα όσοι δεν συνέφαγαν με τους Πάγκαλους). Μπροστά στην ωμότητα του ψευδοκράτους, οι απαιτήσεις των δανειστών μοιάζουν με νέα Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (και ειδικά με τα σκέλη της "ισότητα" και "δικαιοσύνη").


      Βέβαια τα παραπάνω δεν αποτελούν καινούρια κατάσταση για τη Νεοελλάδα: το ελληνόφωνο ψευδοκράτος άρχισε (και θα τελειώσει) τη ζωή του δανειζόμενο, επιδοτούμενο και κάθε τόσο χρεωκοπημένο και πτωχευμένο. Αν οι δυτικοί επιδοτούσαν ανέκαθεν το ψευδοκράτος (και την τριτοκοσμική μεταπραττική του ελίτ) το έκαναν για λόγους γεωπολιτικούς (για να υπάρχει "σταθερότητα στην περιοχή", δηλαδή για να μην έχει εύκολη πρόσβαση στη Μεσόγειο η "ρωσική αρκούδα"). Τα δάνεια (συχνά "αγύριστα") συντηρούσαν ανέκαθεν το ψευδοκράτος (και άρα την εγχώρια μεταπραττική ελίτ, για να μπορεί να παρέχει τις καλές υπηρεσίες της στους εκάστοτε αποικιοκράτες -βλ. 28η Οκτωβρίου, μια "εθνική" επέτειος ντροπής). Το αντάλλαγμα ήταν, να μπορεί η τριτοκοσμική ελίτ να κρατάει την οικονομία στην τριτοκοσμική κατάψυξη (π.χ. να εμποδίζει την αληθινή εκβιομηχάνιση, να διώκει τους ικανούς -και γενικώς όσους "χαλάνε την πιάτσα"- στο εξωτερικό κλπ.) ώστε να παρασιτεί ανενόχλητη εις βάρος του εξίσου τριτοκοσμικού πληθυσμού που έχει στην ιδιοκτησία της. Χωρίς τον εξωτερικό δανεισμό η ελίτ και το ψευδοκράτος της θα κατέρρεαν κυριολεκτικά σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Αν υποθέσουμε ότι η Ευρώπη είναι μια "οικογένεια" λαών και κρατικών οντοτήτων, το ελληνόφωνο ψευδοκράτος είναι σίγουρα, το μέλος που δεν θα πατήσει ποτέ στα πόδια του, ο αιώνιος τρακαδόρος, ο καθυστερημένος και ο αποτυχημένος, ο παντελώς ανίκανος,  ο γελωτοποιός (=γελοίος) του χωριού, ο γραφικός, ο καρπαζοεισπράκτορας, η μυξοπαρθένα (με τις πενήντα παρθενορραφές), η ανίατη περίπτωση, το "καμένο" πρεζόνι, ο κυριολεκτικά άχρηστος

    Η είσοδος στην Ο.Ν.Ε. ήταν η τελευταία... φαεινή ιδέα του θρασύτατου και άχρηστου τρακαδόρου να συνεχίσει την τράκα (εξωτερική -κι αγύριστη- χρηματοδότηση) με -ακόμα πιο- ευνοϊκούς όρους. Η είσοδος του ψευδοκράτους σε ένα ισχυρό νόμισμα, έδωσε την ευκαιρία στην εγχώρια μεταπραττική παρασιτική ελίτ (κρατικοδίαιτοι εργολάβοι, κρατικοδίατοι τραπεζίτες, κρατικοδίαιτοι ψευτοβιομήχανοι, κρατικοδίαιτα εγχώρια καρτέλ και γενικώς τα διάφορα επιδεξίως μεταλλαγμένα απομεινάρια της τουρκοβυζαντινής φεουδαρχίας - που αν και κρατικοδίατοι αεριτζήδες, ωστόσο ωρύονται για "λιγότερο κράτος" και "περιορισμό του Δημοσίου" όταν πρόκειται για τη δημόσια παιδεία και υγεία) να συνεχίσει να χρηματοδοτείται με φθηνό χρήμα (δηλαδή χωρίς να αιμορραγεί οικονομικά προσπαθώντας να αγοράζει την πανάκριβη αξία που αντιπροσωπεύει το νεοδημιουργηθέν ισχυρό νόμισμα, με την απ-αξία ενός ξεφτιλισμένου δικού της). Επιπλέον η κρατικοδίατη αντιπαραγωγική ελίτ του ψευδοκράτους θεώρησε ότι θα μπορεί μέσω του ευρώ να εξαγοράζει καλύτερα την πελατειακή της ψηφοφόρα βάση (όλα αυτά τα εκατομμύρια "πελάτες" που συνέφαγαν με τους διάφορους Πάγκαλους).

      
     "Οι κινήσεις που κάνω αυτή την περίοδο δεν είναι οι κινήσεις ενός αριστερού κόμματος ή ενός αριστερού ηγέτη αλλά πρόκειται για κινήσεις εθνικής ευθύνης".
   (Aπό την πρόσφατη συνέντευξη του αριστερού πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον δεξιό δημοσιογραφικό αστέρα Νίκο Χατζηνικολάου)
    Ζήτω το Έθνος! Ζήτω η Πατρίς! Κοινό συμφέρον έχουμε όλοι, εργολάβοι, καναλάρχες, τράπεζες, άστεγοι, άνεργοι, ανασφάλιστοι κ.α.: "όλοι το ίδιο είμαστε σε τούτον τον κοσμάκη, και όλοι έχουμε (εθνική;) καρδιά, λαός και Κολωνάκι".
      Πατριωτισμός: εκφυλιστική αρρώστεια της αριστεράς.  

  
     Έτσι με την εισαγωγή του ευρώ, οι ελληνικές τράπεζες δανείζονταν φθηνά σε ένα ισχυρό νόμισμα, και στη συνέχεια δάνειζαν το ψευδοκράτος για να επιδοτεί την ελίτ των βαλκάνιων αρχοντοχωριατών (Μπόμπολες, Βγενόπουλοι, Λάτσηδες, Αλαφούζοι, Κοντομηνάδες και λοιποί κρατικοδίαιτοι αεριτζήδες, που παριστάνουν θρασύτατα τις "παραγωγικές τάξεις") αλλά και τον στρατό των εξίσου παρασιτικών δημοσίων υπαλλήλων της (αναφερόμαστε κυρίως στο μισό εκατομμύριο των λεγομένων "διοικητικών", όπως οι διάφοροι γενικώς ειπείν "υπάλληλοι γραφείου", οι κληρικοί, οι μπάτσοι, οι δικαστές, η δημοτική αστυνομία, οι τής ΕΡΤ κλπ. και όχι σε εργαζόμενους που έχουν εργασιακό αντικείμενο, όπως π.χ. οι εκπαιδευτικοί, το υγειονομικό προσωπικό, οι αρχαιολόγοι, οι πυροσβέστες κλπ.). Οι μισθοί και οι διάφορες "παροχές" των δημοσίων αργομίσθων (που όλοι ξέρουμε πώς διορίστηκαν) άγγιξαν ύψη αδιανόητα, ακόμα και για ακριβοπληρωμένα στελέχη του ιδιωτικού τομέα (βλ. π.χ. μισθούς δικαστών). Αναπόφευκτα ανέβηκαν στα ύψη και οι συντάξεις των προηγουμένων, αφού πλέον υπολογίζονταν βάσει των υπερμισθών που έπαιρναν όσο ήσαν εν ενεργεία.
    Επίσης οι εγχώριες τράπεζες (αφού δεν χρειάζονταν να αγοράζουν ακριβά ένα ξένο ισχυρό νόμισμα για να το μετατρέπουν ακόμα πιο ακριβά σε ένα εγχώριο ξεφτιλισμένο) μπορούσαν πλέον να δανείζουν πιο εύκολα  στον κομπλεξικό και επιδειξιομανή (β)ρωμηό, όχι μόνο του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα. Οι τράπεζες πρόσφεραν "κοινωνική υπηρεσία" στον γραικύλο αφού του έδωσαν "ευκαιρίες" να νιώσει "καλύτερος" απ' τους "κουτόφραγκους" (που "δεν ξέρουν να ζήσουν") και αφού κίνησαν (μέσω των "φθηνών" στεγαστικών δανείων) την "ανάπτυξη" (βλ. οικοδομή, η αποκαλούμενη και "ατμομηχανή της οικονομίας" - γιατί όταν οι "κουτόφραγκοι" έχουν βιομηχανίες, η Νεοελλάδα είναι ακόμα στην εποχή του ατμού...).
   
     Γι' αυτό σήμερα σε μια πρωτοφανή επίδειξη εθνικής ομοψυχίας οι (β)ρωμηοί θέλουν παραμονή στο ευρώ: τραπεζίτες και αλυσίδες σούπερ μάρκετ, εργολάβοι, δημόσιοι υπάλληλοι, εισαγωγείς, μικρομεσαίοι, κουτοπόνηροι νοικοκυραίοι (που  ψήφισαν τους "ευρωπαϊστές" αριστερούς, όχι μόνο για να μην δραχμοποιηθεί/υποτιμηθεί η αξία του κάθε ακινήτου τους, αλλά και για να απαλλαγούν απ' τον φόρο του), όσοι έχουν βγάλει τα ευρώ τους στην Ελβετία, αλλά και οι διάφοροι χρήσιμοι ηλίθιοι (μισθωτοί σκλάβοι του ιδιωτικού τομέα, άνεργοι, κι ο τελευταίος εθνικά υπερήφανος κακομοίρης, που δεν ενώ δεν έχει καν τρύπιες τσέπες, τρέχει με το "εθνικό" σημαιάκι του στο Σύνταγμα, για να στηρίξει την κυβέρνηση που "διαπραγματεύεται σκληρά").



     Ασυγκίνητους άφησε τους ανάλγητους δανειστές το ... κρυφό μήνυμα της νεοελληνικής συμμετοχής στη Γιουροβίζιον: ούτε "μια τελευταία ανάσα" δεν θέλουν να δώσουν οι κακοί δανειστές στη Νεοελλάδα. 

 
       ΓΙΑΤΡΕ, ΘΑ ΠΟΝΕΣΩ;           

     Αυτή η κωμωδία πρέπει επιτέλους να τελειώσει. Τριακόσια ως εφτακόσια ευρώ για όλους, είναι καλά για τη (β)ρωμηοσύνη. Προπάντων, είναι πιο δίκαιο από το να υπάρχουν 2,5 εκατομμύρια εγκλωβισμένοι στη μακροχρόνια ανεργία ("εγγεγραμμένοι" και μή) και άλλα δύο εκατομμύρια με μισθούς Μπαγκλαντές, για να μπορούν να ρίχνουν πασιέντζες μισό εκατομμύριο ανειδίκευτοι δημόσιοι "υπάλληλοι γραφείου" (και όσοι άλλοι συνέφαγαν με τον Πάγκαλο) έναντι μηνιάτικου δύο χιλιάρικων. Αφού δεν μπορεί να υπάρξει εξίσωση προς τα πάνω, ας υπάρξει έστω προς τα κάτω. 
       Αδικία δεν είναι το να αμείβονται όλοι με 300€-700€ στη Νεοελλάδα, αλλά το να πεθαίνουν κάποιοι κάθε μέρα ζωντανοί (στη Νεοελλάδα), για να μπορούν κάποιοι άλλοι να συνεχίζουν τη ζωάρα τους (στη Νεοελλάδα). Αδικία είναι επίσης να έχει ο παραγωγικά στείρος τριτοκοσμικός νεοέλληνας, την ίδια (ή και μεγαλύτερη) αγοραστική πρόσβαση σε σχέση με τον δυτικό, σε προϊόντα που παράγει ο ίδιος ο δυτικός.
       Για την ακρίβεια 300€-700€ για όλους είναι πολύ παραπάνω από καλά: στη Βουλγαρία (βασικός μισθός 185€/360 λέβα) οι οδοντίατροι σού φτιάχνουν καινούριο στόμα (συμπεριλαμβάνεται πλαστική) με μόλις ένα 200άρι (και με πολλές ευκολίες πληρωμής). Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και στη Νεοελλάδα. Αν, παρ' όλα αυτά, 300€-700€ για όλους δεν τής φτάνουν τής (β)ρωμηοσύνης, ας τα κάνει σε δραχμές (ή και λέβα). 
    Κι από εκεί και πέρα, ας γίνουν όλα στάχτη και μπούρμπερη. Στην πραγματικότητα, βέβαια, το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να καταρρεύσει το ψευδοκράτος, κάτι που δεν υπάρχει κανένας λόγος να προβληματίζει όσους έχουν θυσιαστεί ήδη ("για να σωθεί η πατρίδα"). Άλλωστε η κατάρρευση του ψευδοκράτους είναι αναγκαία (αν και όχι και επαρκής) συνθήκη, ώστε να γίνει επιτέλους η Νεοελλάδα μια κανονική χώρα, αντί να παραμένει ένα νεομεσαιωνικό απολειφάδι με δυτικό ψευδεπίχρισμα.
     Αλλιώς: ξερό ψωμί (και ... ευρώ).

 
Θ.Λ.


 Βλ. επίσης:
- Ποιός φοβάται την καταστροφή;
- "Κόκκινες γραμμές" και άλλα κόκκινα φύλλα συκής τής "κυβέρνησης της αριστεράς" 
- Περί νοικοκυραίων, τού Κώστα Δεσποινιάδη
- (Β)ρωμηοσύνη: η Ιστορία ως γελοιογραφία
- Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει (μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας
- Η Ελλάδα, η Αργεντινή και η παγίδα των μεσαίων εισοδημάτων, τού Andrés Velasco

14 σχόλια:

  1. Προς «ανώνυμη» ψυχοπαθολογική περίπτωση (γνωστή και αλλού ως «Τόνυ Μανέρο», ή «Ιμπραήμ Bielidopoulos» κ.α.):

    Μετά από τις εξυπνάδες που επιχείρησες κάποτε
    (http://hypnovatis.blogspot.de/2013/09/blog-post.html), όσο και να χτυπιέσαι, εδώ είσαι ανεπιθύμητος.

    Όπως άλλωστε ανεπιθύμητος είσαι και αλλού, για τον ίδιο λόγο
    (π.χ. εδώ:
    http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:ZoQiaens-pIJ:forum.atheia.gr/viewtopic.php%3Ff%3D40%26t%3D7291+&cd=1&hl=el&ct=clnk&gl=gr
    ή εδώ:
    http://kleitor.blogspot.gr/2013/09/blog-post_13.html)

    Πολύ «φοβάμαι» λοιπόν, ότι θα πρέπει να αρκεστείς στις διάφορες ιστοσελίδες, όπου είσαι ήδη θαμώνας κι όπου ήδη λάμπει η αυτοδίδακτη καφενειακή αυθεντία σου (μπουκωμένη εξ’ ολοκλήρου από «λινκς» και από παντελή άγνοια τού τί θα πει βιβλιοδετημένο φύλλο).

    Oι οποίες, αν και δηλώνουν αθεϊστικές και ορθολογικές, υποστηρίζουν ελληνοχριστιανικότατα π.χ. ότι η χριστιανορθοδοξία ... διέσωσε την ελληνική γλώσσα
    (http://www.freeinquiry.gr/article.php?id=2477), και που γι' αυτό έφτασαν να ξεθάψουν τον θαμμένο -πρωτίστως απ' τους ίδιους τους γερμανούς- Φαλμεράυερ (http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=2468). Ή που ασβεστώνουν (με την παμπάλαια χριστιανική «τεχνογνωσία» τής επιλεκτικής χρήσης τών πηγών) τη γνωστή ελληνοχριστιανική γραμμή, ότι οι αρχαίοι ήσαν διεστραμμένοι παιδεραστές που ζούσαν ξαπλωμένοι επάνω στη δουλεία
    (http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3528).

    Το καλό με τα διαδικτυακά πάρκα, όπου σου έχει επιτραπεί να εκτονώνεις την… ανάγκη σου για επικοινωνία, καταθέτοντας τα πάντοτε… εμβριθή σου σχόλια, είναι ότι είναι ανοιχτά όχι μόνο σε αυτοδίδακτους (με «λινκς») ξερόλες σαν κι εσένα, αλλά και σε άλλα είδη της ρωμηοπανίδας (βλ. «ελληναράδες» και γενικώς εθνικά υπερήφανους «απογόνους» του μεγαλιέξαντρου ), οι οποίοι φυσικά διασύρονται πανάξια, αφού δεν είναι σε θέση να δώσουν στους ελληνοχριστιανούς τις –επιστημονικές- απαντήσεις, τις οποίες όλος ο σύγχρονος δυτικός κόσμος πλέον γνωρίζει. Μαζί με τη δική σου, αναδεικνύεται έτσι όλο το πανόραμα τής ψυχοδιανοητικής σύγχυσης τής (β)ρωμηοσύνης, η οποία εξακολουθεί να «ξεπετιέται» ακάθεκτη και με τις δυό «διαφορετικές» περικοκλάδες της: την "ελληνοχριστιανική" και τη "γνήσια ελληνική".

    Υπ’ αυτή την έννοια, ακόμα και σε κάποιον που έχει απλώς κάποιες εμπειρικές γνώσεις ψυχολογίας, είναι φανερό ότι το πρόβλημά σου (και των πάρα πολλών συμπολιτών σου) δεν έχει -όπως βαυκαλίζεσαι- να κάνει με τη χώρα απ’ όπου κατάγεσαι (-στε). Έχει να κάνει αποκλειστικά με σένα: και στην πιο αξιοκρατική και κοινωνικώς δίκαιη χώρα του κόσμου να βρισκόσουν, τα ίδια προβλήματα θα είχες, αφού δεν θα ήσουν κάτι διαφορετικό από το συμπλεγματικό, ανέραστο και παντελώς ανίκανο μηδενικό που είσαι τώρα. Γιατί η (β)ρωμηοσύνη δεν είναι… ιδέα, αλλά ένα σύνολο από τεράστια κακιασμένα μηδενικά σαν κι εσένα, που όπου σταθούν κι όπου βρεθούν θα τους φταίνε όλοι και όλα (εκτός φυσικά από τον εαυτό τους).

    Το ότι εσύ, λοιπόν, έχεις θυμό με τη (β)ρωμηοσύνη (είτε στην "ελληνοχριστιανική", είτε στη "γνήσια ελληνική" εκδοχή της) δεν είναι αρκετό για να γίνεις δεκτός εδώ: πρέπει να είσαι και καλύτερός της, ώστε να έχεις κερδίσει το δικαίωμα να τη φτύνεις.

    Και μέχρι να βρεις τί φταίει στη ζωή σου (δηλ. από τί προσωπικό σου προσπαθείς τόσο αδέξια να ξεφύγεις), θα παραμείνεις αποκλεισμένος στα διαδικτυακά «οικοσυστήματα» της κατηγορίας τής υποκουλτούρας όπου ανήκεις. Γιατί εδώ, αρκετά σού επετράπη να εκτεθείς (βλ. ΠΕΡΙ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ στο κάτω μέρος). Άλλωστε και οι πλέον γελοίοι παύουν να βγάζουν γέλιο όταν επαναλαμβάνονται (http://hypnovatis.blogspot.gr/2013/08/blog-post.html) .
    Κι έτσι κι αλλιώς, τα «ανώνυμα» σχόλιά σου έχουν ρυθμιστεί ώστε να πηγαίνουν κατευθείαν στα Ανεπιθύμητα, οπότε αν γελάει κάποιος με σένα, αυτός είμαι μόνο εγώ (και πάλι μόνον όποτε θυμάμαι να τα τσεκάρω και μόνο αν δεν έχει αδειάσει αυτόματα ο φάκελος).

    Και σε τελική ανάλυση, για περιπτώσεις σαν τη δική σου υπάρχουν και ψυχολόγοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι είναι. Η Ευρωζώνη είναι κοινόχρηστος χώρος και το ευρώ δεν είναι αμπελοχώραφο τού παππού μας. Υπάρχουν κανόνες. Αν δεν τους γουστάρεις δεν μπαίνεις (ή αν μπήκες, βγαίνεις). Προφανώς ο Έλληνας νομίζει ότι όπως εντός Ελλάδος παρκάρει όπου κι όπως γουστάρει, έτσι έχει την απαίτηση να τον αφήνουν να κάνει παντού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το καίριο λάθος της όλης ιστορίας ήταν η αναλογία εισόδου μας στο ευρώ. Έπρεπε να μπούμε με αναλογία ένα (1) προς χίλια (1000), ένα χιλιάρικο ένα ευρώ αυτή ήταν η πραγματική αναλογία στην ένταξη της δραχμής. Ο Σημίτης όμως έπρεπε να βολέψει τα κολλητάρια του κάτι βιομήχανους επιχηρηματίες μεγαλέμπορους πλοικτήτες και λοιπούς κεφαλαιούχους οπότε μπήκαμε με το ψευδές 340.75 προς 1 και τώρα το ηλίθιο ποίμνιο πληρώνει τα κέρδη της άρχουσας τάξης αφού έγλυψαν το κόκαλο που τους είχαν πετάξει (όρα μαζί τα φάγαμε).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην πράξη (όπως δηλαδή απέδειξαν οι "στρογγυλοποιήσεις") αυτή που λες ήταν η πραγματική αναλογία.
      Δεν πρέπει όμως να υπονομεύουμε το εθνικόν φρόνημα λέγοντας τέτοια πράγματα (και μάλιστα αυτές τις δύσκολες ώρες της "σκληρής διαπραγμάτευσης")...

      Διαγραφή
  4. @
    "Γιατί η (β)ρωμηοσύνη δεν είναι… ιδέα, αλλά ένα σύνολο από τεράστια κακιασμένα μηδενικά σαν κι εσένα, που όπου σταθούν κι όπου βρεθούν θα τους φταίνε όλοι και όλα (εκτός φυσικά από τον εαυτό τους)."

    Έτσι. Δεν είναι δυνατόν βιομηχανικές χώρες σαν την Ιταλία, ή την Ισπανία να έχουν τόσα προβλήματα και οι ελληνίσκοι να απαιτούν να τους αναγνωριστεί το "δικαίωμα" να συνεχίζουν να ζουν στην (δανειζόμενη) κοσμάρα τους.
    Μέχρι κι αυτοί που έβριζαν τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό έγιναν τώρα "ευρωπαϊστές", για να συνεχίσουν να επιδοτούνται:
    http://www.blemilo.com/2011/11/blog-post_5793.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζούμε σε ξεκαρδιστικά μεγάλες εποχές, όπου η (β)ρωμηοσύνη αναγκάζεται να επινοήσει "νέους" τρόπους, για να εξακολουθήσει να κρύβεται πίσω από το δαχτυλάκι της:

      Κατά παραγγελίαν γραφιάδες και τηλεαστέρες σαν τον Πάσχο Μανδραβέλη, τον Μπάμπη Χατζηδημητρίου και τον Άρη Πορδοσάλτε, τον Πρετεντέρη κ.α., που παριστάνουν τους εκσυγχρονιστές σκουπίζοντας με τη γλώσσα τους τον κώλο μιας τριτοκοσμικής εγχώριας ελίτ,

      Παιδάκια για τα θελήματα των τριτοκοσμικών αεριτζήδων μπομπολο-εργολάβων, όπως ο -επίσης τηλεαστέρας- Σταύρος Θεοδωράκης, που αποφάσισαν να γίνουν εθνοσωτήρες (των μπομπολο-εργολάβων), ενώ σκίζουν το καλσόν τους διαβεβαιώνοντας ... ότι "δεν θα έχουν σχέσεις με τους ανθρώπους τού παλιού καθεστώτος",

      Light χουντικοί με ευρωπαΐστικο φερετζέ, σαν τον επίσης τηλεαστέρα Τάσο Τέλλογλου (http://prezatv.blogspot.gr/2013/01/blog-post_231.html και http://gatos-mavros.blogspot.gr/2010/05/blog-post_5011.html)

      Lifestyle φυλλάδες, "κωστοπουλότερες" τού "ιδρυτή" τού είδους Πέτρου Κωστόπουλου, αλλά με πιό "μεσοαστική" μόστρα, για τον βλαχορωμηό που "θέλει να γίνει σαν αμερικάνος / του αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος" (βλ. Athens Voice),

      Ρασοφόροι μεσαιωνικοί σκοταδιστές και διάφοροι σκληροπυρηνικοί ελληνοχριστιανοί, που μεταλλάχθηκαν σε "ευρωπαϊστές" μόλις έβαλαν δάχτυλο στο "μέλι" των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων (σαν τον Άνθιμο, που επεσήμανες),

      Αριστερόστροφοι διαχειριστές της "κρίσης", που αναβάλλουν τον σοσιαλισμό (τους) ... για να μην υπάρξει "αρνητικός" δημοσιονομικός αντίκτυπος (βλ. http://tvxs.gr/news/ellada/h-lista-baroyfaki-sto-eurogroup-i-episimi-metafrasi), κοπούν οι "επιδοτήσεις" και πάμε σε Grexit,

      Τριτοκοσμικοί "μεταρρυθμιστές", που, όπως λέει και το δημοτικό για τους (β)ρωμηούς φοροεισπράκτορες της τουρκοκρατίας: " δέκα στους πλούσιους έριχνα, στις χήρες δεκαπέντε / στη δόλια τη φτωχολογιά έριχνα τριανταπέντε",

      Κλασικοί ελληναράδες, "γνήσιοι απόγονοι" του Θεμιστοκλή, που θεωρούν ότι η ανθρωπότητα τους χρωστάει γραμμάτια από την αρχαιότητα έως τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο και απαιτούν παγκόσμιο (ή έστω ευρωπαϊκό) "σεβασμό στους έλληνες". Ο οποίος φυσικά θα πρέπει να εκφραστεί έμπρακτα με ... απρόσκοπτη συνέχιση της "επιδότησης".

      "Ευρωπαϊστές" που θέλουν κατά 80% παραμονή στην Ε.Ε. αλλά καίνε μαζικά σημαίες της στο Σύνταγμα,

      Επίσης διάφοροι κοινωνικά παραγκωνισμένοι μικροαστοί με πρόβλημα ταυτότητας (άλλη κλασική ρωμηοπερίπτωση), που έφτασαν να θεωρούν φίλο τους τον εχθρό (π.χ. την τρόικα ή την αριστερά) του εχθρού τους (π.χ. των δημοσίων υπαλληλοσυνταξιούχων ή της τρόικας, αντίστοιχα)

      Και φυσικά οι χιλιάδες κλασικά άχρηστοι ανώνυμοι (β)ρωμηοί όλων των ηλικιών και των συνοικιών, που θα ήσαν άχρηστοι όπου κι αν βρίσκονταν, αλλά που προς το παρόν άρπαξαν την "ευκαιρία" να φορτώνουν την ασημαντότητά τους στην ίδια τη φαληρισμένη (β)ρωμηοσύνη (για την ακρίβεια, όπως την ορίζουν οι ίδιοι ανάλογα με τα συμφέροντά τους τής στιγμής βλ. http://hypnovatis.blogspot.gr/2013/09/blog-post.html?showComment=1378705146981#c5623679536973989976 ). Όπως άλλωστε έχει δείξει έμμετρα κι ο μέγας Γεώργιος Σουρής, ο (β)ρωμηός μπορεί να βρίσει ακόμα και τη (β)ρωμηοσύνη αναζητώντας ατομικά ελαφρυντικά για την κατάστασή του, ποτέ όμως δεν θα θελήσει πραγματικά να συγκρουστεί μαζί της.

      Διαγραφή
  5. @
    "Μπροστά στην ωμότητα του ψευδοκράτους, οι απαιτήσεις των δανειστών μοιάζουν με νέα Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (και ειδικά με τα σκέλη της "ισότητα" και "δικαιοσύνη")."

    Εντάξει, ακόμα κι αν το δούμε ως ισότητα και δικαιοσύνη, το να "ζεις" με 300-700 euro δεν έχει καμια αξιοπρέπεια. Αλλά και το να ζεις με δανεικά και επιδοτήσεις από τους "κουτόφραγκους" (όπως γινόταν τόσες δεκαετίες), ούτε αυτό είχε αξιοπρέπεια. Η αξιοπρέπεια πρέπει να κερδίζεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @
    "ΕΥΡΩ ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ / ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ / ΕΥΡΩ, ΕΛΙΑ ΚΑΙ ΚΩΤΣΟ ΒΑΣΙΛΙΑ / ΕΥΡΩ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ / ΕΥΡΩ Ή ΚΟΥΓΚΙ. "

    Υπάρχει κι άλλο ένα: ΛΑΤΕΡΝΑ, ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩ

    Α. Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. με το ευρώ ακόμα και με 300 ευρώ, τουλάχιστον όποιος μπορεί και θέλει έχει πιθανότητες να επιτύχει κάτι. Με την δραχμή δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για κανέναν που δεν γεννήθηκε πλούσιος και μόνο οι κληρονόμοι θα έχουν όφελος. Δραχμή σημαίνει εθνοκράτος πλην όμως εθνοκράτη τέλος, ζήτω η οικουμενικότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμφιβάλλω αν θα μπορέσει να υπάρξει πλήρης οικουμενικότητα, όσο δεν θα υπάρχει οικουμενικότητα στο επίπεδο της οικονομικής ανάπτυξης (ό,τι κι αν εννοούμε τέλος πάντων με τόσο χιλιοχρησιμοποιημένες λέξεις, όπως "οικουμενικότητα" και "ανάπτυξη").

      Θεωρώ ότι ακόμα κι όταν καταργηθούν τα εθνοκράτη, θα παραδώσουν τη θέση τους σε πολυεθνικές ζώνες με διαφορετικά επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης (κι όχι σε ένα οικουμενικό "παγκόσμιο χωριό"). Κάποιες απ' αυτές θα έχουν ισχυρή οικονομία (και ισχυρό νόμισμα) και κάποιες άλλες θα παραμείνουν υπανάπτυκτες (και με ξεφτιλισμένο νόμισμα). Είμαι παραπάνω από βέβαιος (όπως κι εσύ νομίζω) ότι το Ελλαδιστάν θα καταλήξει να ανήκει σε κάποια απ' τις δεύτερες.

      Πέραν όμως όλων των οικονομολογικών επιχειρημάτων, το Ελλαδιστάν δεν αξίζει να έχει το ευρώ. Παρά τη δυτικοφανή μόστρα του, είναι ήδη υπανάπτυκτο και τριτοκοσμκό. Με αυτή την έννοια είναι αναμενόμενο ότι είχε και θα έχει μια τριτοκοσμική παρασιτική ελίτ όπου (όπως λες) μόνο οι κληρονόμοι μεγάλων περιουσιών θα έχουν όφελος. Αλλά αυτό συνέβαινε και θα συμβαίνει είτε με ευρώ είτε χωρίς. Σε αυτό το τριτοκοσμικό κοινωνικό πλαίσιο, όσοι θέλουν να παίρνουν σοβαρά τη ζωή τους, θα πρέπει να φεύγουν (όπως δηλ. γινόταν ανέκαθεν με αυτό το ψευδοκράτος) και να πηγαίνουν σε κανονικές χώρες όπου θα έχουν πραγματικά μεγάλες πιθανότητες να επιτύχουν κάτι .

      Επιπλέον με τη δραχμή θα υποβαθμιστεί η θέση της εγχώριας ελίτ (και του πελατειακού στρατού της), τόσο διεθνώς όσο και εγχωρίως. Αυτό είναι εξ΄ορισμού καλό για όσους δεν γεννήθηκαν πλούσιοι, ή με πελατειακές διασυνδέσεις. Γενικότερα, πιστεύω πώς ό,τι είναι καλό για την "πατρίδα" είναι κακό για μας (και αντιστρόφως).

      Διαγραφή
    2. με την δραχμή οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιότεροι ως οι μόνοι που θα έχουν πρόσβαση στο ευρώ. θα φέρνυν ευρώ από έξω κι αδώ θα αγοράζουν μπιλ παρά.
      οικουμενικότητα δεν είναι μόνο η οικονομία. καλώς εχόνρων των πραγμάτων σύντομα θα έχουμε και πολιτική ένωση. από κει και πέρα ποια περιοχή θα είναι πλούσια και ποια φτωχή εξαρτάται αποκλειστικά από τους κατοίκους της (πράγμα που σημαίνει πως αν οι ελληναράδες παραμείνουν ελληναράδες ναι θα είμαστε φτωχοι.

      Διαγραφή
    3. ΥΓ. πατρίδες τέλος. αυτό προσπαθώ να σου εξηγήσω. δεν υπάρχει καλο της πατρίδας και κακό της πατρίδας σ' έναν οικουμενικό κόσμο.

      Διαγραφή
    4. Τα ευρώ που θα φέρνουν απ' έξω οι πλούσιοι νεοέλληνες, πώς θα τα έχουν κερδίσει; Από ποιές δραστηριότητες; Από δραστηριότητές τους στο εξωτερικό; Αυτό δεν μπορεί να ισχύει αφού οι νεοέλληνες λαμογιοκερδοσκόποι δεν έχουν καμμία τύχη στο εξωτερικό, όπου υπάρχουν κανόνες και οι ελληνιές τους δεν πιάνουν (συν το ότι είναι παντελώς ανίκανοι να σκεφτούν γνησίως επιχειρηματικά, ακόμα και με την πιο καπιταλιστική έννοια).
      Μήπως θα κερδοσκοπούν εδώ και μετά θα βγάζουν τα λεφτά τους έξω μετατρέποντάς τα σε ευρώ; Αυτό, αν και πιο ρεαλιστικό (φαινομενικά), ωστόσο θα τους κοστίσει πανάκριβα (εννοώ η αγορά ευρώ με ξεφτιλισμένες δραχμές) σε βαθμό που δεν θα τους συμφέρει. Γι' αυτό λέω ότι είναι μύθος αυτά που μας λένε, ότι με την επιστροφή στη δραχμή θα επωφεληθούν δήθεν οι πλούσιοι.

      Άλλωστε, αν την εγχώρια ελίτ τη συνέφερε η επιστροφή στη δραχμή, δεν θα είχε βάλει τώρα τον Συριζα να "διαφυλάξει" την "ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας". Άσε που, αν την εγχώρια ελίτ τη συνέφερε η επιστροφή στη δραχμή, δεν θα μας είχε βάλει καν στο ευρώ.

      Σχετικά με τον οικουμενικό κόσμο, πιστεύω ότι αργούμε πολύ ακόμα. Η οικουμενικότητα προϋποθέτει κάποιον βαθμό ομοιογένειας, όχι μόνο πολιτισμικής, αλλά κυρίως οικονομικής (όλες οι επιτυχημένες και μακραίωνες οικουμενικότητες στην ιστορία, με πρώτο παράδειγμα τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, έτσι δομήθηκαν). Η Ε.Ε. έχει ήδη αποτύχει γιατί αγνόησε τη σημασία της οικονομικής ομογενοποίησης και στην προσπάθειά της για γρήγορη επέκταση (με πολιτική μόνο ενοποίηση), περιμάζεψε κάθε καρυδιάς καρύδι (και ειδικά τους βρωμηούς - γι' αυτό τώρα τρέχει να μαζέψει τον αμάζευτο). Το πολύ να δημιουργηθούν στον πλανήτη τρεις-τέσσερεις "μερικώς οικουμενικές" ζώνες με μεγάλες οικονομικές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους.
      Όσο για την έννοια της πατρίδας, κρίνοντας από τη μέχρι τώρα επιτυχία του καπιταλισμού να την οικειοποιείται και να την διαστρέφει όπως τον εξυπηρετεί, νομίζω ότι έτσι και θα συνεχίσει. Απλώς, πατρίδα δεν θα είναι πλέον το εθνοκράτος, αλλά η επιμέρους πολιτισμική "οικουμενικότητα" στην οποία θα ανήκουν οι εκάστοτε υπήκοοι (και εδώ η ρωμαϊκή αυτοκρατορία μας προσφέρει ένα καλό παράδειγμα: οι λεγεωνάριοι δεν ήσαν απλός μισθοφορικός στρατός, αλλά συνειδητοποιημένος τακτικός στρατός που πολεμούσε τους βαρβάρους, για λογαριασμό του ρωμαϊκού πολιτισμού - την ίδια πατριωτική συνείδηση είχαν άλλωστε και οι πολυεθνείς διανοούμενοι της Ρώμης). Άλλωστε, στα ποίμνια πρέπει να δοθεί ένας ισχυρός (ψευδο)λόγος για να συνεχίσουν να σφάζονται στους πολέμους, που δεν θα σταματήσουν όσο θα υπάρχει κοινωνική ιεραρχία και Κράτος.

      Διαγραφή
  8. Μία ριζοσπαστική πρόταση: Κρατική σύνταξη για όλους και 30ωρο εργασίας
    (του Γιώργου Σταμπουλή, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας)

    http://tvxs.gr/news/apopseis/mia-rizospastiki-protasi-kratiki-syntaksi-gia-oloys-kai-30oro-ergasias

    ΑπάντησηΔιαγραφή