Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ (ΝΕΟ)ΦΑΣΙΣΤΟΜΟΥΤΡΑ

       Η μέρα που πέθανε ο Κωστοπουλισμός  
 

      
      "Οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες (για τους βολεμένους) στιγμές". Μεταμοντέρνα αποφθεγματολογία μεταμοντέρνας "μεσοαστής" βλαχάρας.


      Παρά τους μεγατόνους προπαγάνδας και τρόμου που εξαπολύθηκαν εναντίον της πραγματικής κοινωνίας από τα μεταμοντέρνα  (νεο)φασιστόμουτρα των εγχωρίων Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης (μπατσοκάναλα σαν τα Σκάι, Μέγκα, Άλφα κ.α., κωλοφυλλάδες-τερατογεννήματα του κωστοπουλισμού σαν τις διάφορες Άθενζ Βόις, ιστοσελίδες για το tea time του βλαχονεόπλουτου ψευτομεσοαστικού πουτσοκυριλισμού σαν το Πρόταγκον και φυσικά οι πατροπαράδοτοι διαπλεκόμενοι μεγαλοεκδότες), παρά τις απειλές των εργοδοτών προς τους σκλάβους για να ψηφίσουν "ναι στη συνέχιση του βολ€ματος", παρά τις "υποδείξεις" των έξωθεν και έσωθεν γερακιών, παρά το τραπεζικό μπλακ άουτ, το μή τοξικό κομμάτι αυτού του λαού έκανε το πρώτο δειλό του βήμα προς τον εξευρωπαϊσμό του: έσπασε το καλοστημένο σπιράλ του -μεταμοντέρνου- τρόμου και ψήφισε με βάση τις δικές του εκτιμήσεις για το μέλλον, τις δικές του ανάγκες, τη δική του ζωή. 
    Αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε, αφού έθεσε το δημοψήφισμα - παρωδία (ναι ή όχι στην ... αποσυρθείσα πρόταση των δανειστών) στις πραγματικές του διαστάσεις (ναι ή όχι στο "ευρώ πάση θυσία").

     Ίσως "έφταιξε" το ότι στη χθεσινή ψηφοφορία μπήκαν στο "παιγνίδι" και οι 18ρηδες. Ίσως η προπαγάνδα του τρόμου να οδήγησε σε αντίθετο του επιδιωκόμενου αποτέλεσμα. Ίσως βρήκαν μια ευκαιρία για να βγουν στο φως όσοι τόσον καιρό είχαν θαφτεί από την απελπισία και την προπαγανδιστική αποσιώπηση (όλοι αυτοί οι ζωντανοί νεκροί της "κρίσης", για τους οποίους πλανάτο μονίμως το ερώτημα: "μα πού είναι όλος αυτός ο κόσμος;"). Ίσως απλά να λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Αλλά από χθες κάποιοι σε αυτή τη χώρα έδειξαν ότι άρχισαν να νιώθουν (και άρα να γίνονται) άνθρωποι. Είναι κυρίως αυτοί που δεν τα έφαγαν μαζί με τους διάφορους Πάγκαλους την εποχή του μεγάλου φαγοποτιού (1981-2009), αλλά πλήρωναν με αίμα τον λογαριασμό (και τις δόσεις του εξωτερικού χρέους, που το φαγοπότι εξέθρεψε). Μαζί τους έχουν σίγουρα ανακατευτεί και διάφοροι πικραμένοι της παγκάλειας "μοιρασιάς", αλλά το βασικό είναι ότι έσπασε το απόστημα του τρόμου. 


    Τριτοκοσμικά βλαχαδερά που "μένουν €υρώπη", αλλά με νεοελληνικότατο βόλ€μα (=αρκεί να πληρώνουν άλλοι τα έξοδα "διαμονής"). Απόγονοι του Καραγκιόζη που νόμισαν ότι επειδή υφάρπαξαν κάμποσα ευρώ την εποχή του μεγάλου φαγοποτιού (1981-2009) έγιναν ευρωπαίοι. Οι "ευρωπαϊστές" που το συνεχιζόμενο  βόλ€μά τους εις βάρος της πραγματικής κοινωνίας έφερε τους νεοναζί στο κοινοβούλιο. Άμα ήσαν έτσι οι ευρωπαίοι...

       
     Αν αυτή η ελάχιστα δυτική και ελάχιστα ευρωπαϊκή χώρα έχει μια πιθανότητα να γίνει πραγματικά δυτική και ευρωπαϊκή (με όλα όσα μεθερμηνεύονται ως θετικά ή αρνητικά επ' αυτού) είναι να επανδρωθεί μαζικά με τον ανάλογο ανθρωπότυπο. Να στείλει στον απόπατο της Ιστορίας -ή ακόμα καλύτερα να στειρώσει- τον (νεο)βυζαντινό απόγονο του Καραγκιόζη: τον κουτοπόνηρο, τον συμφεροντολόγο, τον βλαχονεόπλουτο επιδειξία, τον ύπουλο κακομοίρη, τον βολεψοκωλάκια, το λαμόγιο της διπλανής πόρτας, τον χαμερπή γλείφτη, τον κουραδόμαγκα, τον ανεύθυνο κλαψομούνη που του φταίνε πάντα οι κακοί "άλλοι" (κυρίως ξένοι), το μηδενικό που νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου, το μεταμοντέρνο βλαχαδερό, τον κρυφό ή φανερό φασίστα, τον ηθικολόγο, τον κατά φαντασίαν μεσοαστό που βρωμάνε τα πόδια του τυρόγαλο, τον "πελάτη", τον υπάνθρωπο, τον καταγέλαστο γραφικό, τον εμετικό, το σκουλήκι, τον τριτοκοσμικό από επιλογή, τον νεοέλληνα, τον (β)ρωμηό.  

      Εχθές νικήθηκαν οι βολεμένοι, οι τριτοκοσμικοί απόγονοι του Καραγκιόζη που ήθελαν ευρώ αλλά ... χωρίς την Ευρώπη (και ό,τι σημαίνει σε επίπεδο ανθρωπότυπου). Είναι αυτοί που "μένουν Ευρώπη" πάση θυσία (... των άλλων). Είναι αυτοί, που το μόνο που ξέρουν από την Ευρώπη είναι το όνομά της. 
      Νίκησαν όσοι δεν είχαν πλέον τίποτα να χάσουν, εκτός από τις (αυτ)απάτες που τους σερβίρονταν επί χρόνια. Ήταν μια ευρωπαϊκή νίκη κατεξοχήν εναντίον του τριτοκοσμικού εθνοπατριωτικού συμφεροντολογισμού των εγχωρίων βολεμένων: ή όλοι θα  "μείνουμε Ευρώπη" ή ΟΧΙ



     Η μεγαλύτερη εθνική απώλεια είναι η παραίτηση Σαμαρά, του μοναδικού ευρωπαϊκών προδιαγραφών "πολιτευτή" που διέθετε η χώρα. Χάθηκε ο τρισμέγιστος ανήρ που ενσάρκωσε το ευρωπαϊκό όραμα των "διεθνιστών" του έθνους, ο μεταμοντέρνος "άντρας της δεκαετίας", ο αδιαφιλονίκητος γαμιάς του πρωινού καφέ, ο πατέρας του βλασταριού που αντέγραφε στις εξετάσεις και για χάρη του απολύονταν οι καθηγήτριες που του έπαιρναν την κόλλα, αυτός που διόρισε όλη την Καλαμάτα στο Μουσείο της Ακρόπολης, ο αποκαταστάτης των εικόνων της παναγίας στους δημόσιους οργανισμούς. Η χώρα ζει ένα δράμα.

      
     Οι χθεσινοί νικητές  δεν πρέπει να εφησυχάσουν. Δεν πρέπει να ξανακλείσουν το ένα μάτι που άνοιξαν, αλλά να ανοίξουν και το άλλο. Δεν πρέπει να ξεχνούν ότι κέρδισαν απλώς μια πρώτη νίκη. Ότι δεν πρέπει να εμπιστευτούν αυτή την κυβέρνηση (που τους πέταξε δαρμένη και τρομοκρατημένη το "μπαλάκι") και να της επιτρέψουν να "διαπραγματευτεί" μια "καλύτερη" συμφωνία (για την εγχώρια ελίτ και τους εκατομμύρια ευνοούμενους του πελατειακού της ψευδοκράτους). Nα πιέσει αυτήν ειδικά την κουτοπόνηρη κυβέρνηση να πάψει να προσποιείται πως δεν βλέπει τί εργοδοτικό "πάρτυ" εξακολουθεί να μαίνεται κάτω από τη μύτη της: ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, "ελαστική" εργασία, "εθελοντική" εργασία κλπ. Να πιέσει αυτήν την κουτοπόνηρη κυβέρνηση να πάψει να χαϊδεύει τον νεοσύλλεκτο πελατειακό στρατό της και να σφίξει τα λουριά στην δημοσιοϋπαλληλία (και την, πρόωρα ή μή, συνταξιούχο τέτοια). 
    Οι χθεσινοί νικητές δεν πρέπει να πιστέψουν ότι ο εχθρός είναι πρωτίστως εξωτερικός (στην Ε.Ε.) αλλά εσωτερικός και ομοεθνής (ο διπλανός τους που θέλει να "μείνει Ευρώπη", αρκεί να πληρώνουν αυτοί τα έξοδα "διαμονής"). Ότι η κατάστασή τους (μακροχρόνια ανεργία, έλλειψη στέγης, λιμοκτονία, κοινωνικός αποκλεισμός, απουσία μέλλοντος κλπ.) σχετίζεται αιτιακά με το βόλεμα των βολεμένων. Ότι ειδικότερα δεν πρέπει να επιτρέψουν την κουτοπόνηρη καθιέρωση "διπλού" νομίσματος (ευρώ για εγχώρια ελίτ και βολεμένους, και "τσιγκάκια" για τα "κορόιδα"). Ότι τα βάρη της λιτότητας (που, ας μην έχουμε αυταπάτες: λόγω της προβιομηχανικής μορφής οικονομίας της χώρας, δεν μπορεί να αποφευχθεί), ας κατανεμηθούν στοιχειωδώς δίκαια σε όλους. Ότι πρέπει να ανταποδώσουν τον τρόμο που επιχειρήθηκε εναντίον τους, από όπου κι αν επιχειρήθηκε (μηντιάρχες, εργοδοτίσκοι, γραβατοφορούντες τεχνοκρατίσκοι σκατάδες εντός και εκτός κλπ.). Ότι πρέπει να τσακίσουν (θεσμικά, επαγγελματικά, κοινωνικά, κι αν χρειαστεί και φυσικά) τη σπονδυλική στήλη των βολεμένων (σε όποιο κοινωνικό επίπεδο κι αν παρασιτούν), έτσι ώστε αυτοί να μην ξανασηκωθούν στα δυό τους πόδια, μέχρι τους απογόνους τους τρίτης γενεάς. Ότι πρέπει να απαιτήσουν εκπλήρωση των στοιχειωδών κριτηρίων της κοινωνικής δικαιοσύνης: ισότητα (είτε προς τα πάνω, είτε, αν αυτό δεν γίνεται, προς τα κάτω), αξιοκρατία, αποσταθεροποίηση του πελατειακού ψευδοκράτους. Όλα αυτά που με μιά λέξη θα μπορούσαμε να τα πούμε: Ευρώπη. 

   Το δημοφήφισμα, έτσι όπως εξελήφθη από τον κόσμο, έδωσε στην κοινωνία την πόλωση που χρειαζόταν. Γι' αυτό: καμμία "εθνική ενότητα την επόμενη μέρα" όπως εκλιπαρούσαν συμφεροντολογικά εχθές οι ταγοί των βολεμένων.
     
    Τότε και μόνο τότε θα σεβαστούν τους χθεσινούς νικητές οι ηγεσίες των άλλων λαών της Ε.Ε. (αλλά και οι ίδιοι οι λαοί).  Η αξιοπρέπεια κι ο σεβασμός κερδίζονται και επιβάλλονται. Καθημερινά και κάθε ώρα και στιγμή. Δεν γίνονται ανάληψη από το ΑΤΜ.
    Κι αυτό αποκτά επιπλέον βαρύτητα όταν λέγεται από κάποιον μάλλον απαισιόδοξο (σαν τον γράφοντα), που περίμενε ότι εχθές θα επικρατούσαν οι βολεμένοι αιώνιοι νενέκοι.




Θ.Λ. 

Βλ. επίσης:
- Η ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ - Το δίλημμα του δημοψηφίσματος δεν είναι το "Μένουμε Ευρώπη ή Πάμε Κάπου Αλλού". Είναι το εάν το βόλεμα αποτελεί ευρωπαϊκή αξία.
- "ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ" ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΥΛΛΑ ΣΥΚΗΣ ΤΗΣ "ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ"
- ΚΑΚΙΑ ΤΡΟΪΚΑ, ΚΑΚΙΑ ΜΕΡΚΕΛ Πώς η εγχώρια κυρίαρχη ελίτ παρουσιάζει ως "απαιτήσεις" της τρόικας τις δικές της επιθυμίες και μεθοδεύσεις 
- ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ : Λερώνουμε τα χέρια μας (2/7/2015, περιοδική αναρχική έκδοση “οι Πολλοί”)
- Η μετατροπή της νίκης σε ήττα: οξύμωρο αφήγημα και τα δικά μας καθήκοντα, του καθηγητή τής Παντείου Σεραφείμ Σεφεριάδη


6 σχόλια:

  1. @"Ίσως "έφταιξε" το ότι στη χθεσινή ψηφοφορία μπήκαν στο "παιγνίδι" και οι 18ρηδες. Ίσως η προπαγάνδα του τρόμου να οδήγησε σε αντίθετο του επιδιωκόμενου αποτέλεσμα. Ίσως βρήκαν μια ευκαιρία για να βγουν στο φως όσοι τόσον καιρό είχαν θαφτεί από την απελπισία και την προπαγανδιστική αποσιώπηση (όλοι αυτοί οι ζωντανοί νεκροί της "κρίσης", για τους οποίους πλανάτο μονίμως το ερώτημα: "μα πού είναι όλος αυτός ο κόσμος;"). Ίσως απλά να λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης."

    Ίσως έπαιξε ρόλο και η διάψευση της "τελευταίας ελπίδας" (ΣΥΡΙΖΑ) και τα διαπραγματευτικά παιχνιδάκια που έπαιζε τόσους μήνες. Αυτό ενδεχομένως προκάλεσε ταχύτατες ζυμώσεις στο μυαλό του "μη τοξικού" κομματιού του πληθυσμού. Ποιός είχε πει ότι οι επαναστάσεις έρχονταν πάντα από εκει απ' όπου κανείς δεν τις περίμενε; Αλλά ας μη βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα για να μην απογοητευτούμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @
      "ταχύτατες ζυμώσεις στο μυαλό του "μη τοξικού" κομματιού του πληθυσμού."

      Bλ. πήραν ανάποδες! χαχαχαχα!

      Καλή εξήγηση. Ναι οι "ανάποδες" και οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές μοιάζουν να έρχονται ξαφνικά και "ανεξήγητα".
      Πάντως έχω και μια άλλη θεωρία σχετικά με τη σύσταση του μή τοξικού πληθυσμιακού κομματιού σε μια τοξική πληθυσμιακά χώρα. Αν κρίνω από μένα, πολλοί που απέχουν συστηματικά στις εκλογές, αυτή τη φορά βρήκαν έναν σοβαρό λόγο για να ψηφίσουν (εννοείται "όχι"). Ξέρω αρκετούς τέτοιους. Οπότε οι απέχοντες (40%) των προηγουμένων τουλάχιστον εκλογών συν οι 18ρηδες μας κάνουν χοντρικά ένα 50%. Βάλε κι άλλο ένα 10% από σταλινικούς που δεν τήρησαν τη "γραμμή" (αποχής), "αριστεροπλατφορμίτες" συριζαίους, και τον πολύ απελπισμένο κόσμο και τότε το 60% εξηγείται. Βάλε όμως και τη μεγάλη αποχή στο δημοφήφισμα (45%), οπότε παρα τρίχα "κερδίσαμε".
      Ναι, καλά λες, ας μην ξεθαρρεύουμε...

      Απ΄ την άλλη όμως οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ να αλλάξουν. Ας μην γίνουμε εμείς αυτοί που θα τους τη στερήσουν.

      Διαγραφή
  2. Πώς σου φάνηκε οι "άξονες" διαπραγμάτευσης που συμφωνήσαν σήμερα οι ενωμένοι κομματόσκυλοι;


    "Την επαρκή κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας.
    Αξιόπιστες μεταρρυθμίσεις, με κριτήριο την δίκαιη κατανομή των βαρών και προώθηση της ανάπτυξης, με τις κατά το δυνατόν λιγότερες υφεσιακές επιπτώσεις.
    Ισχυρό, εμπροσθοβαρές, αναπτυξιακό πρόγραμμα, πρωτίστως για την καταπολέμηση της ανεργίας και την ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας.
    Δέσμευση για την έναρξη ουσιαστικής συζήτησης ως προς την αντιμετώπιση του προβλήματος της βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους."

    Μήτσος Κάτι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοείς αυτό: http://tvxs.gr/news/ellada/koini-dilosi-koini-thesi-diapragmateysis-ton-politikon-arxigon

      Νέο μνημόνιο μυρίζει. Βασικά αυτό που ήθελαν να πουν είναι μόνο το 1 (κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών του πελατειακού ψευδοκράτους) και το 4 (κούρεμα χρέους). Ενδιάμεσα έβαλαν και το 2 ("δίκαιη κατανομή των βαρών" που τά 'χουμε ακούσει χιλιάδες φορές, αλλά που δεν θα το κάνουν) και το 3 ("ανάπτυξη για την καταπολέμηση της ανεργίας και την ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας"), έτσι, για "ξεκάρφωμα".

      Ειδικά ως προς το 2 έχω να πω τα εξής: είναι όλοι τους δεξιοί του κερατά συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ που εδώ και πέντε μήνες κάνει πως δεν βλέπει το εργοδοτικό "πάρτυ" που συνεχίζεται με αμείωτο "κέφι". Στα εργασιακά δεν θα εφαρμόσουν ούτε καν τους υπάρχοντες χιλιοξεσκισμένους από τους εργοδότες "μνημονιακούς" νόμους.
      Η σχετική βεβαιότητά μου ενισχύεται απ' το γεγονός ότι στο 3 έβαλαν μαζί "καταπολέμηση της ανεργίας και την ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας". Όταν αυτά τα δύο τα βλέπω μαζί δεν είναι για καλό (των εκμεταλλευομένων)...

      Η άλλη καθεστωτική "λύση" (δηλ. να γίνουμε Β. Κορέα) είναι του ΚΚΕ που αποχώρησε.

      Απλά, όσοι χθες ψήφισαν "όχι" πρέπει να απαιτήσουν νέο δημοψήφισμα, για την έγκριση τής οποιασδήποτε συμφωνίας με τους δανειστές μάς (ξανα)πασάρουν. Ασχέτως αν αυτό οδηγήσει στη δραχμή. Tώρα είναι η ευκαιρία. Αν δεν το κάνουν, η χθεσινή νίκη θα είναι μάταιη. Θα έχουν απλώς ξανακλείσει το μάτι που (μισο)άνοιξαν. Κι όταν ξυπνήσουν θα είναι αργά.

      Διαγραφή
  3. Χωρίς να διαφωνώ σε πολλά αλλά ΑΝΘΡΩΠΟΤΥΠΟ?
    αυτά έλεγαν και κάποια τέκνα της ευρώπης και φτάσαμε σε όποιον μιλάμε για ευρώπη,όχι των αγορών αλλά του ορθού λόγου και του τις αγορεύειν βούλεται,να μας βρίζουν.Για ανθρωπότυπο μίλαγαν αυτοί που έκαναν το Άουσβιτς.Η Ευρώπη δια του Λόγου έκανε κάτι που δεν έκαναν άλλοι λαοί,να αμφισβητεί τα πάντα,ακόμα και τον εαυτό της εντός του ορθού λόγου.Ακόμα και οι ντανταιστές,οι οποίοι ήταν ευρωπαίοι,έφτασαν να πούν μετά το σφαγείο του Α' παγκοσμίου πολέμου,ότι τελικά και ο ορθός λόγος της Ευρώπης χρεωκόπησε.Τα ψυχεδελικά σίξτυς είδαν τα όρια αυτού του μοντέλου.
    Εχεις εξιδανικεύσει το ευρωπαικό μοντέλο,το οποίο έχει χρεωκοπήσει θεωρητικά με δική του υπαιτιότητα.Ποιά είναι η λύση προσωπικά δεν γνωρίζω,διαβάζω όμως οτι ταυτόχρονα με την Κομμούνα του 71,σημαντικές εξεγέρσεις συντάρασσαν ταυτόχρονα την Κίνα,την Λατινική Αμερική,τον Αραβικό κόσμο.Οι αξίες και οι ποιότητες του ανθρώπου είναι πανανθρώπινες,ανεξαρτήτως χρώματος ή ηπείρου.
    Διαβάζω εξ ίσου σοβαρά τα κείμενα του Κλαουζεβιτς όσο και του Σουν Τσου,εκτιμώ εξ ίσου τον Καβάφη όσο και τα Χαι κου.
    Αν κάτι μας έμαθε η Ευρώπη είναι οτι όλοι οι λαοι είναι σεβαστοί και έχουν προσφέρει σε αυτό που λέμε ανθρώπινος πολιτισμός.
    Μήπως η γηραιά ήπειρος ό,τι πρόσφερε το πρόσφερε,και ήταν μεγαλειώδες,και να έρθουν στο προσκήνιο νέες κουλτουρες?
    Η αρχαία ελλάδα και Ρώμη,πηγές της ευρώπης,αλλά και η ίδια η ευρώπη μεγαλούργησαν όταν συναντήθηκαν δημιουργικά με άλλους πολιτισμούς.
    η λέξη ανθρωπότυπος μου μυριζει Αουσβιτς,χωρίς να λέω οτι είσαι ναζί.
    Και φυσικά μπράβο στον ελληνικό λαό και ας τον βρίζεις καθυστερημένο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Ευρώπη και η Δύση γενικότερα περνούν φάση παρατεταμένης πολιτισμικής ύφεσης (το λένε και "τέλος της Νεωτερικότητας") μετά τα '60s. Μάλιστα χθες ψάχνοντας κάτι, έκανα μια "επανάληψη" στην Αποσάθρωση της Δύσης του Καστοριάδη, που λέει περίπου αυτό.
      Ο "Ορθός Λόγος" αμφισβητήθηκε γιατί τελικά αποδείχτηκε ο λόγος ενός ειδικού (=βιομηχανικού) ορθολογισμού, όπως μεταφέρθηκε στα της κοινωνίας. Αυτό το κατέδειξαν με τον πιο αποστομωτικό τρόπο τα '60s, και γι' αυτό άλλωστε άλλαξαν για πάντα τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι από τα '60s και μετά άρχισε η κρίση των δυτικών κοινωνιών, ίσως γιατί τότε η Δύση απομυθοποιήθηκε με τρόπο που δεν είχε προηγούμενο.

      Το να λέμε όμως ότι η Δύση ή Ευρώπη χρεωκόπησαν, βρίσκω ότι είναι τελείως διαφορετικό. Άλλο το ευρωπαϊκό "μοντέλο" (Ε.Ε.) που όντως πάει για διάλυση (και χαίρομαι αφάνταστα) κι άλλο η Ευρώπη. Ούτε η Δύση, ούτε η Ευρώπη χωράνε στα προκρούστεια μοντέλα του καθενός τεχνοκράτη κατασκευαστή "μοντέλων". Μάλιστα η αποτυχία της Ε.Ε. και η μοιραία μετατροπή της σε κλασική ηγεμονία του ενός, είναι άλλο ένα σύμπτωμα της αποσάθρωσης του μοντέλου "Δύση".

      Προσωπικά δεν πιστεύω ούτε ότι η Δύση/Ευρώπη χρεωκόπησε, ούτε ότι δεν χρεωκόπησε. Η Δύση/Ευρώπη είπαν ό,τι είχαν να πουν (όπως και η αρχαία Ελλάδα) και πλέον ο κόσμος έχει περάσει σε μιά άλλη φάση, η οποία δεν έχει ακόμα δείξει προς τα πού πάει. Ελλείψει κάτι καλύτερου, το μεταμοντέρνο μοντέλο "Δύση" (και όχι η Δύση) εξακολουθεί να βασιλεύει (και να πλασάρεται) όπως στους τυφλούς ο μονόφθαλμος.

      Όμως η Δύση/Ευρώπη (όπως και η αρχαία Ελλάδα) παρήγαγαν και κάποια σημεία αναφοράς (βλ. αξίες), χωρίς τα οποία είναι αδύνατον πλέον να εννοήσουμε τη ζωή. Το να το παραδεχόμαστε αυτό είναι εξιδανίκευση;
      Με αυτή την έννοια ίσως διατηρείται κάποιο νόημα στο να εξακολουθήσουμε να δηλώνουμε ευρωπαίοι ή δυτικοί, αποστασιοποιούμενοι ταυτόχρονα από το "μοντέλο".

      Και φυσικά όλες οι κουλτούρες έχουν ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ παράγει διακριτούς ανθρωπότυπους, παρά τις ομοιότητες που μπορεί ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ να έχουν οι άνθρωποι, σαν άνθρωποι (όχι σαν ανθρωπότυποι). Π.χ. άλλο ο χριστιανικός ανθρωπότυπος κι άλλο ο ελληνικός. Η δημιουργία ανθρωπότυπου είναι η πεμπτουσία μιας κουλτούρας, το όριό της στην πράξη, ο δείκτης της επιτυχίας ή της αποτυχίας της. Θα έλεγα μάλιστα ότι όταν ο ανθρωπότυπος παράγεται καθεστωτικά και με "ιερές" συνταγές (ναζισμός, χριστιανισμός, ισλαμισμός κλπ.) είναι προδιαγεγραμμένη η αποτυχία της...

      Από την άλλη αυτό που εμένα μου μυρίζει φασισμό και στρατόπεδα είναι η απολύτως αφαιρετική έννοια "λαός". Ποιός "λαός"; Ο "λαός" είναι χωρισμένος σε ομάδες (το διατυπώνω έτσι γενικά, γιατί την έννοια της τάξης τη θεωρώ παρωχημένη) με αντικρουόμενα συμφέροντα. Το να μιλάμε για "λαό" γενικώς είναι ισοπεδωτικό και ύποπτο. Π.χ. αυτοί που προχθές ψήφισαν "όχι" είναι χοντρικά το μή τοξικό κομμάτι αυτού του "λαού". Οι άλλοι (του "ναι") είναι οι βολεμένοι με τα ευρώ κάτω απ' το στρώμα.

      Δεν ψήφισε ο "λαός γενικώς" για να του πούμε μπράβο. Μπράβο θα πούμε μόνο σε αυτούς που έσπασαν την terrorganda. Και θα αναγνωρίσουμε ότι αυτό που έκαναν είναι πιο κοντά στις κλασικές ευρωπαϊκές αξίες από ό,τι αυτό που έκαναν οι άλλοι. Απο την άλλη το ότι έκαναν κάτι σωστό τώρα, δεν σημαίνει ότι ξύπνησαν (Βλ. "αποκαραγκιοζοποιήθηκαν"). Αυτό θα φανεί στη συνέχεια, αν δεν παλινδρομήσουν. Τότε θα τους πει το μπράβο η ζωή και η Ιστορία (= οι επόμενοι). Οι άλλοι θεωρώ ότι παραμένουν απλά καραγκιόζηδες.

      Διαγραφή