Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

RESTART!

     

      

       ΔΥΟ ΓΑΪΔΑΡΟΙ ΜΑΛΩΝΑΝΕ...
     
     Την ιστορία τού φαλημέντου τού ελληνόφωνου ψευδοκράτους, απ' όπου κι αν την πιάσεις λερώνεσαι.
       Από τη μία, δανειστές "αλχημιστές"  που ουσιαστικά αναχρηματοδοτούν ένα μή βιώσιμο κρατικό χρέος, μόνο και μόνο για να κερδίσουν χρόνο, ώστε να το ξεφορτώσουν από τις ιδιωτικές τους υπερτράπεζες (που το χορήγησαν) και να το φορτώσουν στους -γερμανούς κυρίως- φορολογούμενούς τους. Δηλαδή το γερμανικό π.χ. Δημόσιο δανείζει στο ελληνικό (ενν. με χρήματα των γερμανών φορολογουμένων), ώστε αυτό να εξοφλά τις γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες που του δάνεισαν στο παρελθόν. Από την άλλη ένα τριτοκοσμικό ψευδοκράτος / τρακαδόρος (και λαμόγιο), που περιμένει εναγωνίως για τη "δόση" του. Αυτή η απάτη εις βάρος των ευρωπαϊκών λαών, αποκαλείται κι απ' τους δύο αυτούς υποκριτές "ευρωπαϊκή αλληλεγγύη".
      Από τη μιά, μία δανειακή αιμοδότηση που πηγαίνει στην αναχρηματοδότηση του χρέους, στην ανακεφαλαιοποίηση των εγχωρίων τραπεζών και υπέρ των "λειτουργικών εξόδων" του ψευδοκράτους (βλ. υπερμισθοί και υπερσυντάξεις) ενώ ούτε ένα ευρώ δεν φτάνει στην πραγματική κοινωνία. Από την άλλη ένα ψευδοκράτος που ευγνωμονεί τους "εταίρους" για τη διάσωσή του.

   Από τη μιά, δανειστές στα πρόθυρα νευρικής κρίσης με μια Ε.Ε. έτοιμη να αρχίσει να αποσυντίθεται από την οικονομική ύφεση, που ζητούν μέτρα χαρντκόρ νεοφιλελεύθερης λιτότητας κι όποιον πάρει ο Χάρος: 2,5 εκατομμύρια εργασιακώς τελειωμένοι ("εγγεγραμμένοι" και μή), 35% του πληθυσμού που ζει πλέον στα -ή κάτω απ' τα- όρια της φτώχειας, εκατοντάδες χιλιάδες άστεγοι (καταχωρημένοι και μή) κλπ. Δανειστές που θέλουν να υποβάλλουν τους λαούς "οφειλέτες" τους σε οικονομικές "θεραπείες" του τύπου "η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε" (βλ. "μνημόνια") παντελώς αποτυχημένες κοινωνικά, οπουδήποτε κι αν εφαρμόστηκαν (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία κλπ.). Από την άλλη μια κοινωνία χωρίς ευρωπαϊκές κοινωνικές και οικονομικές δομές, βυθισμένη στην αρπακολιά και τον -δανεικό- νεοπλουτισμό, κυριολεκτικά πύργος από τραπουλόχαρτα απέναντι στους διεθνείς οικονομικούς τυφώνες των καιρών.
      Από τη μιά, ευρωπαϊκά κράτη που, για να μην νιώθουν μαλάκες δανείζοντας το αχόρταγο ψευδοκράτος - βδέλλα, απαιτούν στοιχειώδη δημοσιονομικό εξορθολογισμό του: μείωση υπερμισθών και υπερσυντάξεων δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση των χωρίς λόγο πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, μείωση ανειδίκευτων δημοσίων "υπαλλήλων γραφείου", διευθέτηση ενός καταρρεόντος ασφαλιστικού καθεστώτος κλπ. Από την άλλη ένα ανάλγητο και στυγνό πελατειακό ψευδοκράτος, που αρνείται να εξορθολογιστεί, προστατεύει στοργικά την εγχώρια ελίτ και τον πελατειακό γραφειοκρατικό στρατό της και μεταφέρει τον "λογαριασμό" στην πραγματική κοινωνία



    Eίμαι ένας αποτυχημένος ναζί που βρήκε άσυλο στο νεοφιλελεύθερο τρελάδικο. Δεν υπάρχει λόγος να ομολογήσω ότι είμαι ναζί και να πάω στο ναζιστικό κόμμα, αφού από 'δω που είμαι τώρα, μπορώ να εκτονώνω καλύτερα τον κομπλεξισμό μου και το μίσος μου για τον κόσμο και τη ζωή. 
     Το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο, αλλά δεν θα κουρευτεί. Ακούγεται παράλογο; Όχι, δεν είναι παράλογο. Είναι διεστραμμένο. Είμαι ένας διεστραμμένος στην εξουσία και κάνω ό,τι μου καβλώσει (μεταφορικά μιλώντας, μια και δεν μου σηκώνεται). Σας μισώ όλους, σας γαμώ όλους (όχι φυσικά με το πουλί μου, που το έχω μόνο για κατούρημα, αλλά με την εξουσία). Πάντα θα βρίσκω κάποιον να τον γαμάω (με την εξουσία). 
     Μισώ όλον τον κόσμο. Θέλω να εκδικηθώ όλον τον κόσμο γιατί δεν αντέχω να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Μισώ τον εαυτό μου και γι' αυτό μισώ τον κόσμο. Αν μείνω εκτός εξουσίας θα είμαι ένα μηδενικό, κι αυτό δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι πότε θα συμβεί. Είναι ένας φόβος που δεν με αφήνει να κοιμηθώ τη νύχτα. Και τώρα βέβαια μηδενικό είμαι, αλλά μηδενικό με εξουσία. Μου είναι πιο εύκολο να κάνω τους άλλους να με φοβούνται, παρά να με εκτιμούν.
      Έχω κι άλλους φόβους. Όπως ότι κάποια μέρα κάποιος μπορεί να μην ψαρώσει με την εξουσία μου και να με ξεφτιλίσει για την πλάκα του. Να με φτύσει, ή να μου ρίξει κάνα γιαούρτι. Ή κάναν κουβά με σκατά. Ή απλώς να με κοιτάξει με φανερή περιφρόνηση. Αυτό θα ήταν χειρότερο κι απ' τα σκατά. Το φοβάμαι πιο πολύ από ό,τι το να με ξαναπυροβολήσουν. Ξέρω επίσης ότι μόλις γυρίσω την πλάτη μου, όλοι κουνάνε το κεφάλι με λύπηση. Δεν θέλω να με λυπούνται, γι΄αυτό θέλω να με φοβούνται. Να με τρέμουν. Αλλά ξέρω ότι τους προκαλώ περισσότερο λύπη από φόβο. Τί να φοβηθούν μωρέ από μένα; Τα χάλια μου;
     Θα ήθελα να κλάψω για τη γαμημένη ζωή μου, αλλά δεν είμαι αρκετά δυνατός για να το κάνω. Μισώ αυτούς που μπορούν και γελούν. Το γέλιο το θεωρώ κατόρθωμα, που δεν θα καταφέρω ποτέ. Μισώ αυτούς που χαίρονται. Αλλά μισώ κι αυτούς που μπορούν και κλαίνε. Και το κλάμα επίσης είναι κάτι που δεν θα κατορθώσω ποτέ. Αυτοί που γαμάω (με την εξουσία μου) κλαίνε. Και όσο κλαίνε τόσο τους μισώ, γιατί όσο κλαίνε, τόσο πιο αξιοπρεπείς και πιο δυνατοί από μένα δείχνουν ότι είναι. Άσε που μετά από λίγο μπορεί να γελάνε.
      Μισώ και ξέρω ότι δεν θα αφήσω τίποτα πίσω μου εκτός από αυτό το πράγμα. Μισώ τη μάνα που με έκανε, μισώ τον εαυτό μου, μισώ τους πάντες γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να αποκτήσω τη δύναμη ούτε του πιό κακομοίρη απ' αυτούς. Μισώ αυτόν τον κόσμο, που όση εξουσία κι αν αποκτήσω θα με λιώνει καθημερινά σαν να ήμουν σκουλήκι. Σαν να είμαι σκουλήκι.    

 
      Από τη μία, προτεσταντικής ηθικής τεχνοκράτισσες καλογριές με ένα κουτί μπετόστοκο στην θέση του εγκεφάλου. Ο μπετόστοκος περιλαμβάνει εμμονές περί "βιώσιμου" χρέους, πακέτα "διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων" (συνήθως νεοφιλελεύθερης κλιμαρκτηρίου, όπως το να "ανοίξει" το "κλειστό" επάγγελμα του -επιστήμονα- φαρμακοποιού σε καφετζούδες, χαρτορίχτρες και προπάντων φαρμακευτικές εταιρίες), ρομφαίες κοινωνικής δικαιοσύνης (όπως "απελευθέρωση της αγοράς εργασίας"), αλλά, πάνω απ' όλα, ψέματα που έχουν ειπωθεί στους -γερμανούς κυρίως- ψηφοφόρους (και που, φυσικά, πρέπει να μην ομολογηθούν ποτέ ανοιχτά). Από την άλλη ένα ψευδοκράτος / τρακαδόρος (και λαμόγιο), που από ιδρύσεώς του στηρίζεται στον εξωτερικό δανεισμό και που ειδικά την εποχή του μεγάλου φαγοποτιού (1981-2009) έφαγε τον περίδρομο: ευρωπαϊκές επιδοτήσεις διαφόρων τύπων, κατηγοριών και ονομασιών και, από το 2002, υπέρογκος, "με ευκολίες" και χωρίς πολλές διατυπώσεις δανεισμός σε "σκληρό" ευρώ. Όσο τριτοκοσμικός είναι ο δανειζόμενος, άλλο τόσο "εκσυγχρονιστής" είναι ο δανειστής και τα περισσότερα απ' τα "προαπαιτούμενά" του.


                 
   
     Από τους ιδεολογικά τρικυμισμένους "μεσοαστούς" κλώνους του ακέφαλου κωστοπουλισμού "φορέθηκε" πολύ η αγόρευση του "φιλελεύθερου δημοκράτη" ευρωβουλευτή Γκυ Φερχόφστατ. Ο Φερχόφστατ συνέστησε με τον πλέον συγκεκριμένο τρόπο στον σημερινό πολιτικό διαχειριστή του ψευδοκράτους ορισμένες αυτονόητες ευρωπαϊκές αλήθειες, σχετικά με την εγχώρια διαφθορά. Το ζήτημα είναι ότι ο υποκριτής αυτός πολιτικάντης "ξεχνάει" (όπως και οι εγχώριοι "ευρωπαϊστές" που τον επικαλούνται) ότι όλα αυτά στα οποία προτρέπει, όχι μόνο δεν προϋποθέτουν την επιβολή εξοντωτικών οικονομικών ποινών στο κομμάτι της πραγματικής κοινωνίας (δηλ. αυτούς που δεν διαπλέχθηκαν και που πληρώνουν τον "λογαριασμό"), αλλά αντίθετα προϋποθέτουν την παύση της δανειακής αιμοδότησης της ελίτ και του διεφθαρμένου ψευδοκράτους της και την αποσταθεροποίησή τους.  
     Αν ο υποκριτής Φερχόφστατ εννοούσε πραγματικά το "κήρυγμα" που έκανε (και μάλιστα σε έναν εξίσου υποκριτή διαχειριστή του ψευδοκράτους), θα έκανε μνεία γι' αυτούς που πληρώνουν τον "λογαριασμό" και δεν θα αερολογούσε λέγοντας ότι με έξοδο απ΄την ευρωζώνη "ο ελληνικός λαός θα γίνει φτωχότερος" (δηλ. "όσοι πέθαναν, πέθαναν" και "ό,τι έγινε, έγινε" - βλ. "ας μην φτωχύνουν κι οι βολεμένοι που κάνανε τη μπάζα τους"). Επίσης θα ζητούσε την επ' αόριστον αποπομπή του ψευδοκράτους από την ευρωζώνη για "περισυλλογή" και αυτοκριτική, αντί να επιδιώκει την παραμονή του και τη συνέχιση της εξαπάτησης των βέλγων φορολογούμενων ψηφοφόρων του, που απλά αναχρηματοδοτούν την εξυπηρέτηση ενός χρέους, το οποίο τους το "ξεφόρτωσαν" ιδιώτες τραπεζίτες. Γιατί οι εκσυγχρονισμοί των κρατών δεν πάνε με την εξαπάτηση των πολιτών και φορολογουμένων.

 
      Από τη μιά, εμμονικοί νεοφιλελεύθεροι, που το αγαπημένο "αναπτυξιακό" τους ποιηματάκι είναι η μείωση τού, ανέκαθεν χαμηλού στον ελληνικό ιδιωτικό τομέα, "εργασιακού κόστους". Από την άλλη κυβερνήσεις που έσπευσαν να την εφαρμόσουν πρόθυμα, ενώ φυσικά δεν έκαναν το ανάλογο με τους μισθούς της ανειδίκευτης δημόσιας αργομισθίας. Από τη μιά τεχνοκρατίσκοι μαθητευόμενοι  μάγοι που έχουν φέρει τον (αντι)εργασιακό Αρμαγεδδώνα (π.χ. απαγόρευση των συλλογικών διαπραγματεύσεων μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων) κι από την άλλη εγχώριες κυβερνήσεις που συνιστούν στους εργαζόμενους -τού ιδιωτικού μόνο τομέα- νηστεία και προσευχή (και ειδικά τους τελευταίους πέντε μήνες, μια κουτοπόνηρη αριστερή κυβέρνηση που προσποιείται πως δεν βλέπει το εργοδοτικό "πάρτυ", που συνεχίζεται με αμείωτο εργοδοτικό κέφι κάτω ακριβώς από τη μύτη της).
    Από τη μιά εμμονικοί νεοφιλελεύθεροι που απαιτούν τον περιορισμό δαπανών για θεωρούμενα ως "είδη πολυτελείας", όπως η δημόσια παιδεία και υγεία (ειδικά για τη δεύτερη είναι εμφανής πλέον η αποσάθρωσή της στη χώρα). Από την άλλη φασιστόμουτρα σαν τον πρώην υπουργό -διάλυσης τής δημόσιας- Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη (γνωστό και ως "μπουμπούκο") που παρ' ολίγο να βάλει "εισιτήριο" είκοσι πέντε ευρώ (!) στα δημόσια νοσοκομεία.


             
                
       
    
     Από τη μιά, ανέραστοι τεχνοκρατίσκοι με τα μυαλά τους σε αναπηρικά καροτσάκια, που επικύρωσαν την υπανάπτυξη μιας ήδη προβιομηχανικής εισαγωγικής "οικονομίας", προσανατολίζοντάς την αποκλειστικά στην "εξυπηρέτηση" ενός μή βιώσιμου χρέους (βλ. απαίτηση για εξωφρενικά λογιστικά πλεονάσματα, ώστε να δικαιολογείται προς τους -γερμανούς κυρίως- φορολογούμενους η συνέχιση της αναχρηματοδότησης του χρέους και η διάσωση των τραπεζιτών δανειστών που τους το μεταφόρτωσαν). Όλα τα "προαπαιτούμενα" τους, από τα λίγα όντως εκσυγχρονιστικά μέχρι τα πολύ περισσότερα στυγνά νεοφιλελεύθερα, εκεί στοχεύουν (γι΄αυτό και οι -φαινομενικές- αντιφάσεις τους). Από την άλλη, μιά απολύτως τριτοκοσμική προβιομηχανικού τύπου ελίτ, που ανέκαθεν ένιωθε ασφαλής με την υπανάπτυξη, σαμποτάριζε την εκβιομηχάνιση, εξόριζε τους ικανούς, και η οποία ... άλλο που δεν ήθελε.

        Από τη μιά, δανειστές που τα ελάχιστα πράγματι εκσυγχρονιστικά μέτρα τους (π.χ. καταπολέμηση της παράνομης υπερσυνταγογράφησης φαρμάκων, διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας Α.Ε.) ακυρώνονται από την εμμονή τους ότι το, κατά τα άλλα κοινωνικώς διαλυτικό, "πρόγραμμά" τους απαιτείται να γίνει δεκτό ως "πακέτο". Από την άλλη εγχώριες κυβερνήσεις που εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να "αντιδράσουν" προστατεύοντας τις κοινές "κόκκινες γραμμές" τους (βλ. Εκκλησία Α.Ε.)
      Από τη μιά ένα τριτοκοσμικό λαθρο-κράτος, με δυτικοφανή μόστρα, που τρύπωσε με χαλκευμένα στοιχεία στην Ο.Ν.Ε. χωρίς να πληροί καμμία προδιαγραφή. Από την άλλη, οι διαψευσμένοι σήμερα συμφεροντολόγοι, που τότε έκαναν πώς δεν είδαν και που τώρα τρέχουν να μαζέψουν τον "αμάζευτο". Τα λάθη κάποτε πληρώνονται.  

     Κατά έναν περίεργο όμως τρόπο, και οι δύο εξακολουθούσαν μέχρι πρόσφατα να συνεργάζονται. Και οι δύο προσποιούνταν μέχρι πρόσφατα ότι το χρέος ήταν "βιώσιμο". Και οι δύο προσποιούνταν, οι μεν ότι προσέφεραν δανειακή "βοήθεια" και "αλληλεγγύη" (ενώ απλώς αναχρηματοδοτούσαν και διαιώνιζαν ένα μή βιώσιμο χρέος), οι δε ότι εφάρμοζαν τις απαραίτητες "διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις" (ενώ φόρτωναν τον λογαριασμό στην πραγματική κοινωνία). 
      Και οι δύο συνεργάζονταν λέγοντας ψέματα στους λαούς που έχουν στην ιδιοκτησία τους. Γιατί ακόμα κι αν οι εγχώριες κυβερνήσεις εφάρμοζαν τις απαιτήσεις των δανειστών ("μνημόνια"), η "εξυπηρέτηση" του μή βιώσιμου χρέους θα παρέμενε προσπάθεια γεμίσματος ενός βαρελιού δίχως πάτο. Και ακόμα κι αν το χρέος ήταν βιώσιμο, δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε καν να απομειωθεί με τακτικές κυρίως λογιστικής αντίληψης, που διαιωνίζουν διαπιστωμένα έναν φαύλο κύκλο μιάς αυτοτροφοδοτούμενης λιμοκτονικής (όχι για όλους βέβαια...) "λιτότητας-στον-γάμο-του-Καραγκιόζη". 
     Ποιός αγενής και άξεστος διέκοψε, για την ώρα, την αγαστή (παρά τις μικροδιενέξεις) συνεργασία τους; 

        


    
       ...ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

     χωρίς δυτικές / ευρωπαϊκές παραδόσεις, χωρίς ευρωπαϊκή συλλογική μνήμη (Διαφωτισμός, εργατικό κίνημα κ.α.), επιπλέον με ψευδοϊστορική αυτοεικόνα, βυθισμένη στη εθνοαυτιστική απομόνωση και στην ιδιωτεία, όσο ίσως καμμία άλλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τουλάχιστον). Μια κοινωνία "χαμένη στη μετάφραση", που τα τριτοκοσμικά εθνικιστικά αντανακλαστικά της την έσπρωξαν αρχικά στο να τα φορτώσει όλα (για άλλη μια φορά) στους "κακούς ξένους" (και ειδικά στον ιστορικώς "εύκολο αντίπαλο", τον γερμανό), αντί πρώτα να κοιτάξει την -ανιστόρητη- μούρη της στον καθρέφτη. Μια κοινωνία που τα τελευταία πέντε χρόνια έτρωγε καρτερικά το κουτόχορτο τής "ελπίδας", τής "ανάκαμψης", τού "φωτός στο τέλος τού τούνελ" και προπάντων τις "κωλοτούμπες" των διαφόρων διαδοχικών πολιτικών διαχειριστών τής -ανεπίσημης και ανομολόγητης- χρεωκοπίας του ψευδοκράτους.

     Βέβαια, όροι όπως "κοινωνία", "έθνος", "λαός" και οι συναφείς δεν είναι παρά αφαιρέσεις (για να μην πούμε αποκυήματα φαντασίας) και υποθέσεις εργασίας. Όσοι το γνωρίζουν αυτό, τις χρησιμοποιούν απλώς κατά σύμβασιν. Μόνο η προπαγάνδα και τα θύματά της τις παίρνουν τοις μετρητοίς.  Κι ενώ, όλο και μεγαλύτερο από το οικονομικώς ενεργό τμήμα του πληθυσμού (κατά κανόνα όσοι δεν διαπλέχθηκαν πελατειακώς και δεν επωφελήθηκαν από το φαγοπότι μιας τριακονταετίας, δηλαδή οι "ακατοχύρωτοι") βυθιζόταν στη στέρηση βασικών αγαθών, τον κοινωνικό αποκλεισμό, την έλλειψη οποιασδήποτε προοπτικής και την απελπισία, ένα άλλο (παρα-οικονομική κρατικοδίαιτη ελίτ και "πελατειακός" στρατός)  ένιωθαν συγκριτικά ένα γαργάλημα στο πόδι.

      Η φάρσα συνεχίστηκε με την εκλογή αριστερής κυβέρνησης, που (παρά τις γνωστές προεκλογικές κορώνες της) επί πέντε μήνες "διαπραγματευόταν" "καλύτερα" μνημόνια (για την εγχώρια ελίτ και το ψευδοκράτος) με "κολλημένους" τεχνοκρατίσκους. Αυτή υπήρξε και η ελπίδα που "πεθαίνει πάντα τελευταία". Σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή, όπου κανείς πολιτικός διαχειριστής δεν θα αναλάμβανε καμμία ευθύνη, το "μπαλάκι" πετάχτηκε στον "λαό" μέσω της αναγγελίας ενός δημοψηφίσματος - παρωδίας. Δηλαδή ο "λαός" κλήθηκε να αποφασίσει αν ήθελε τη "νέα πρόταση" των δανειστών. Και αν επέλεγε "ναι" η φάρσα θα συνεχιζόταν με "λαϊκή συναίνεση" (και τα στόματα της διαμαρτυρίας -και της πείνας- βουλωμένα). Αν πάλι επέλεγε "όχι", η κυβέρνηση πάλι θα συνέχιζε την κωμωδία της "διαπραγμάτευσης", αλλά πλέον με τις (ή μήπως στις;) "πλάτες του λαού".
      Βέβαια οι δανειστές δεν είναι τίποτα  "χθεσινοί" και νοηματοδότησαν όπως αυτοί ήθελαν το δίλημμα του "δημοψηφίσματος": "ναι ή όχι στην παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη". Για να πούμε την αλήθεια, και ο "λαός" έτσι το αντιλήφθηκε (και πιθανότατα χωρίς να περιμένει να του το πουν οι δανειστές...).



    "Μένουν Ευρώπη". Τριτοκοσμικά πελατειακά βλαχαδερά που νομίζουν ότι επειδή έχουν κρυμμένα ευρώ στο στρώμα, έγιναν ... ευρωπαίοι. Ενσαρκωτές της "ευρωπαϊκής προοπτικής" της χώρας, που αν τα ευρώ τους προέρχονταν π.χ. από τις αλβανικές τράπεζες θα "μετακόμιζαν" εξίσου εύκολα στην Αλβανία.

      
     
      TERRORGANDA

     Στο άκουσμα και μόνο της λέξης "δημοψήφισμα" η εγχώρια ελίτ (που το 2002, μέσω του πρωθυπουργού - της διαπλοκής- Κώστα Σημίτη είχε κατορθώσει να τρυπώσει λαθραία στο ευρώ) τέθηκε σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού.
    Εργοδοτίσκοι εκβίαζαν τους εργαζόμενους να μην διανοηθούν καν να ψηφίσουν "όχι στο ευρώ πάση θυσία". 
     Καναλάρχες και φυλλάδες της κρατικοδίαιτης αρπαχτής (δηλαδή σχεδόν όλοι) προσπάθησαν να σπείρουν τον τρόμο στον εγχώριο πληθυσμό για την ελληνική (μεταμοντέρνα) εκδοχή της ... Δευτέρας Παρουσίας, που θα επισπευθεί αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ. 
    Βολεμένοι κάθε είδους που η "κρίση" δεν ακούμπησε καν (ή που απλώς ακούμπησε) ηθικολογούσαν ξεδιάντροπα για το "μέλλον τη πατρίδας" που θα επιστρέψει στον τρίτο κόσμο (λες και δεν είναι ήδη εκεί με τόση ανεργία, άστεγους, κοινωνικώς αποκλεισμένους, απελπισία κλπ.). Που πουλούσαν "ευρωπαϊκό μέλλον" σε ανθρώπους, οι οποίοι έχουν πλέον καταλάβει ότι αυτό το μέλλον δεν τους περιλαμβάνει.


        Άνθιμος: Je suis Euro(pe). Η συνάντηση μεταμοντερνισμού και (β)ρωμηοσύνης. Το απόλυτο trendy των ημερών. Ο €λληνοχριστιανισμός του 21ου αιώνα. Ακόμα και οι νεοναζί δεν τόλμησαν αυτές τις μέρες να παραστήσουν κάτι υπερβατικότερο απ' τους πιθήκους που είναι.
       "Προσοχή, προσευχή, ελπίδα. Ψηφίστε ό,τι θέλετε. Είναι απόλυτο δικαίωμά σας. Εγώ έχω το δικαίωμα, μία φορά να πω μία εξομολόγηση. Εγώ θα ψηφίσω Ευρώπη. Έχει τρωτά…". 
       Έχει "τρωτά", αλλά έχει και λ€φτά, €πιχορηγήσεις, "πακ€τα", προσ€υχή, εμπόριο €λπίδας.
      .
 

     Χρησιμοποιώντας τρομερά επιχειρήματα της διεθνούς γλώσσας των βολεμένων, όπως ότι με το ευρώ μπορούμε ... να "ταξιδεύουμε ελεύθερα στην Ευρώπη" (φοβερή παρηγοριά για έναν άστεγο, ή μακροχρόνια άνεργο, που είναι ... ελεύθεροι να ταξιδέψουν στην Ευρώπη, αλλά ίσως δεν έχουν τρόπο να πάνε ούτε μέχρι το πλησιέστερο συσσίτιο, ή κοινωνικό ιατρείο). 
     Ή όπως ότι "άστεγοι υπήρχαν πάντα" (θρασύτατο "επιχείρημα" που κάνει πως δεν βλέπει την πρωτοφανή για την Ελλάδα αύξησή τους τη τελευταία πενταετία). Ή παρομοιάζοντας τους εγχώριους άστεγους με τους εκ πεποιθήσεως κλοσάρ του Παρισιού. Προφανώς έτσι εννοούν τον εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας οι ηθικολόγοι: να "συνειδητοποιηθούν" οι άστεγοι ως "ευρωπαίοι" άστεγοι, ώστε να "μείνουν κι αυτοί Ευρώπη" (ως άστεγοι φυσικά). 
     Ή όπως ότι με το ευρώ αυξήθηκαν οι μισθοί στην Ελλάδα (από το 2002 εώς το 2008), "ξεχνώντας" ότι η αύξηση αυτή στον ιδιωτικό τομέα υπήρξε μόνο ονομαστική, ενώ η αγοραστική δύναμη του εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκε με το ευρώ (και προπάντων "ξεχνώντας" τον ακρωτηριασμό των μισθών του ιδιωτικού τομέα τα τελευταία χρόνια). 
    Ή όπως ότι με το ευρώ αγόραζαν πιο φθηνά κινητό τηλέφωνο ή αυτοκίνητο (τα όνειρα του νεοέλληνα), "ξεχνώντας" ότι αυτό λίγο ενδιαφέρει τους όλο και περισσότερους που καταθέτουν τις πινακίδες κυκλοφορίας λόγω αδυναμίας να καταβάλλουν τα ετήσια -"φουσκωμένα" ελέω μνημονίων- τέλη κυκλοφορίας. 
     Ή όπως ότι με τη δραχμή θα έρθει "ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια". Σοβαρά; Για ποιούς; Για τους βολεμένους; Και γιατί αυτό θα έπρεπε να απασχολεί κάποιους που τα έχουν χάσει όλα; Δηλαδή τί χειρότερο θα μπορούσε να τους βρει; Πρέπει να δείξουν ... ανωτερότητα και να συμπονέσουν τους βολεμένους;
   Προφανώς όλοι οι εν λόγω ηθικολόγοι ανήκουν σε αυτό το είδος πασοκανθρώπων που πιστεύουν ότι αν "μείνουν Ευρώπη" θα ξανάρθουν οι παλιές καλές εποχές του φαγοποτιού. 



    Ή ταυτίζοντας πονηρά την Ευρώπη με την ευρωζώνη και παρουσιάζοντας την έξοδο από την ευρωζώνη ως έξοδο από την Ε.Ε. Τί να πρωτοεξηγήσεις σε αυτή τη μεταμοντέρνα εκδοχή του Καραγκιόζη; Ότι η Ευρώπη έγραψε την ιστορία της πριν την ίδρυση της Ε.Ε.; Ότι από τότε που στήθηκε η Ε.Ε. (χοντρικά το 1970), η Ευρώπη δεν έχει παράγει απολύτως τίποτα σε κανέναν τομέα του πολιτισμού που να μπορεί να συγκριθεί με αυτά που παρήγαγε πριν; Ότι η Ε.Ε. δεν κατάφερε ούτε καν να αποτρέψει πολέμους σε ευρωπαϊκό έδαφος (βλ. πρώην Γιουκοσλαβία); Ότι ακόμα κι αν ίσχυε η εξίσωση Ε.Ε.= Ευρώπη, σε καμμία περίπτωση δεν ισχύει το Ευρώπη=ευρώ; Μήπως να έδειχνε κάποιος σε αυτούς τους άσχετους από γεωγραφία έναν χάρτη; Μήπως οι δανοί, ή οι σoυηδοί δεν είναι ευρωπαίοι γιατί δεν έχουν ευρώ; Και είναι ευρωπαίοι... οι ρωμηοί και οι άλλοι βαλκάνιοι;(!)
     Ή ότι η Ευρώπη είναι "το σπίτι μας". Περιέργως αυτό δεν μπορεί να το νιώσει κανείς άστεγος ή εργασιακά τελειωμένος, ή εκμεταλλευόμενος των 500 ευρώ. Ίσως οι βολεμένοι "ευρωπαϊστές" θέλουν απλά να πουν ότι η Ευρώπη είναι το δικό τους σπίτι, το σπίτι των βολεμένων.
    Ή παρλα(πιπά)ροντας περί "ευρωπαϊκού πολιτισμού" από τον οποίον δήθεν  θα αποκοπεί η Ελλάδα (λες και απέκτησε ποτέ σχέση με αυτόν, πέραν της επιδερμικής και συμφεροντολογικής, την οποία έχουν οι εν λόγω ηθικολόγοι και βλαχονεόπλουτοι ψευδομεσοαστοί κλώνοι του Κωστοπουλισμού). 
   Ή πουλώντας αγράμματο "διεθνισμό" του πιο βλαχαδερού τριτοκοσμικού τύπου, ταυτίζοντας (κουτοπόνηρα ή πανηλίθια) τον "διεθνισμό" των "αγορών" με τον διεθνισμό των εκμεταλλευομένων. Ή προβάλλοντας τον "κοσμοπολιτισμό" των βλαχονεόπλουτων (σαν κι αυτούς), ταυτίζοντάς τον με τον αυθεντικό κοσμπολιτισμό των πεπαιδευμένων και των αληθινά ταξιδεμένων.



    Μάλιστα όλοι αυτοί οι βυθισμένοι στην ιδεοληψία βολεψοκωλάκηδες δεν δίσταζαν τόσα χρόνια να παρουσιάζουν τους τεχνοκρατίσκους υπαλλήλους των δανειστών ως ... εκσυγχρονιστές της χώρας. Και σήκωναν αδιάφορα τους ώμους μπροστά στην ανθρωπιστική εκατόμβη του "εκσυγχρονισμού", θεωρώντας αναγκαίο κακό να "ματώσουμε" όλοι (εξαιρουμένων φυσικά των ιδίων). Και σαν μην έφτανε αυτό, κατηγορούσαν θρασύτατα τους ζωντανούς νεκρούς ότι δεν σκέφτονταν την "πατρίδα" αλλά... το συμφέρον τους. 
     Έφτασαν στο σημείο να επιχειρήσουν και ανεκδιήγητες ιστορικές προβολές, μή κατανοώντας ότι οι ψευδοϊστορικές αναγωγές τους μπορούν να στραφούν κατεξοχήν εναντίον τους. 
   Το ξεκαρδιστικό ήταν κάθε φορά που από το πανικόβλητο στόμα των "μεσοαστών" της εγχώριας ευρωβλαχιάς "ξέφευγαν" αμίμητες ηθικολογικές κορώνες, όπως: "οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές στις κρίσιμες στιγμές".




   "Οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές στις κρίσιμες (για τους βολεμένους) στιγμές". 
    'Η: γλώττα λανθάνουσα τ' αληθή λέγει.
    Ή: η διεθνής γλώσσα των βολεμένων.


    Και το κυριότερο: terrorganda συνδυασμένη  με τράπεζες εκβιαστικά κλειστές και με ελεγχόμενες αναλήψεις μετρητών από τα ΑΤΜ.  Εδώ η ηθικολογία και η "αγανάκτιση" χτύπησαν "κόκκινο". Οι... πληγέντες €υρωαναλήπτες διαμαρτύρονταν γιατί δεν μπορούσαν να σηκώσουν πάνω από εξήντα ευρώ την ημέρα (δηλαδή, ας μην φανταστούμε πόσα θα σήκωναν πριν), όταν άλλοι σήκωναν σαράντα ευρώ το τριήμερο (ακόμα και πριν την "κρίση"). Η δε μηντιακή διαπλοκή που τους εκπροσωπεί, παρουσίαζε ... συγκινητικές εικόνες ουρών στα ΑΤΜ, ενώ τόσα χρόνια αποσιωπούσε τις πολλαπλάσιες ουρές των ανέργων στον Ο.Α.Ε.Δ. ή των πεινασμένων στα συσσίτια (ή τις ατελείωτες σειρές από εκατοντάδες υπνόσακκους αστέγων στα κέντρα των πόλεων).
     Και μόνο η ισοπεδωτική και αντιαισθητική terrorganda της εγχώριας ελίτ, η παχύσαρκη ηθικολογία των απανταχού "αγανακτισμένων" βολεμένων ευνοουμένων της, αλλά και οι αυτοπυροβολισμοί των "εταίρων", θα έπρεπε να έχουν σταθεί υπεραρκετά ακόμα και για τον πλέον χειραγωγημένο, ώστε να καταλάβει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια τί "παίζεται" (και πού είναι το συμφέρον του). Και στάθηκαν.



    

     ΟΤΑΝ ΤΟ 61% ΔΙΑΙΣΘΑΝΘΗΚΕ

αυτό που ήδη γνώριζαν οι βολεμένοι, δηλαδή ότι το βόλεμα κάποιων σχετίζεται αιτιακά με τον καθημερινό (ή και κυριολεκτικό) θάνατο κάποιων άλλων, λειτούργησε απλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Και οι ζωντανοί νεκροί άρπαξαν την ευκαρία, μαζί με τους νέους που δεν έχουν μέλλον και το ξέρουν, μαζί με όσους απείχαν (εκ πεποιθήσεως ή  εξ απογοητεύσεως) από τις εκλογικές  φάρσες αλλά τώρα είχαν έναν ουσιαστικό λόγο να ψηφίσουν,  και όλους όσους είχαν θαφτεί κάτω απ΄το μεταμοντέρνο χαλάκι της προπαγάνδας: οι εκτός σφυγμομετρήσεων και ποσοστών και -πλέον- οι "επικοινωνιακώς ανεπίδεκτοι" έκαναν τη διαφορά στο δημοψήφισμα. 
   Όχι, δεν μετατράπηκαν μέσα σε πέντε χρόνια σε συνειδητοποιημένους επαναστάτες. Όχι, δεν έχουν βρει ακόμα τί θέλουν (σε αντίθεση με τους βολεμένους), αλλά έκαναν ένα πρώτο βήμα. Όχι, δεν έχουν ακόμα καταλάβει ακριβώς το μέγεθος και τις προεκτάσεις του "παιγνιδιού" που παίζεται απ' όλες τις πλευρές (και της εγχώριας ελίτ και των "κακών ξένων"). Όχι, δεν μεταμορφώθηκαν ξαφνικά σε ενημερωμένους ευρωπαίους πολίτες (άλλος ένας μεταμοντέρνος μύθος). Απλά διαισθάνθηκαν ότι επί χρόνια τους εξαπατούν με παραμύθια (βλ. "ισχυρή Ελλάδα" του Σημίτη), ότι κάποιοι σε αυτή τη χώρα είναι πιο "€υρωπαίοι" από άλλους, ότι η εφαρμοζόμενη οικονομική συνταγή αποδείχθηκε επανειλημμένα αποτυχημένη για κάποιους (που η ζωή τους ήταν "ακατοχύρωτη" και πριν την "κρίση") και ανώδυνη για κάποιους άλλους (που είχαν φροντίσει να μαζέψουν τόνους "λίπος"),  και τέλος ότι όλα αυτά με κάποιον τρόπο σχετίζονται αιτιακά. Έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι το πρόβλημα της χώρας ίσως δεν ξεκινάει από τους δαιμονοποιημένους ξένους και τα μνημόνιά τους (αυτό είναι απλά το σύμπτωμα). Ότι αυτοί που έβαλαν λαθραία αυτή την -παντελώς ακατάλληλη- χώρα στο ευρώ, το έκαναν μόνο και μόνο για να μπορεί το ψευδοκράτος τους να δανείζεται "με ευκολίες". Και ότι αυτοί οι ίδιοι είναι που το χρεωκόπησαν και προτίμησαν να το βάλουν σε καθεστώς επιτηρούμενου δανεισμού, για να μην καταρρεύσει (κι αυτοί μαζί του). Κι ότι μεταφέρουν απλώς τον λογαριασμό στα εξαπατημένα κορόιδα, για να "μείνουν €υρώπη" οι ίδιοι, σώζοντας το ψευδοκράτος.
    Αυτό όμως που πλέον έχουν καταλάβει για καλά είναι ότι η χώρα χρειάζεται ένα restart. Δεν γίνεται να συνεχίσει έτσι. Δεν γίνεται. Απλά δεν γίνεται. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Και κυρίως δεν γίνεται restart με συνέχιση αδιέξοδων πρακτικών, είτε αυτές λέγονται νεοφιλελεύθερα μνημόνια των δανειστών με πασπάλισμα εκσυγχρονισμού, είτε πελατειακό ψευδοκράτος, είτε η ψευτοσύγκρουσή τους.
 
    Ίσως παλαιότερα κάποιοι έκαναν και αυτοκτονικά λάθη, όταν μέσα στην τριτοκοσμική τους άγνοια, ενδυνάμωναν με την συμμετοχή τους στην εκλογική φάρσα τους ταγούς του καθεστώτος, που σήμερα τους θυσιάζει μαζικά.
   Και ίσως κάποιοι από όσους ψήφισαν "όχι στο ευρώ πάση θυσία" δεν είναι... "ηθικά καλύτεροι" από τους  βολεμένους (το προτελευταίο "επιχείρημα" των απατεώνων - το τελευταίο είναι ο πατριωτισμός). Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καθήσουν και να πεθάνουν ησύχως, όπως είχαν την απαίτηση οι βολεμένοι "ευρωπαίοι" της χώρας, μόνο και μόνο για να συνεχίσουν να είναι βολεμένοι (και "ηθικώς" μια απ' τα ίδια).
   


     Δεν χρειάζεται να γαμήσεις τους άλλους για να "μείνεις Ευρώπη". Ούτε πρέπει να αποκτήσουν όλοι τις δικές σου εμμονές. Άντε γαμήσου εσύ (και ευχή σου κάνω).


    Οι άνθρωποι πρέπει να κρίνονται αποκλειστικά από τα έργα τους. Ούτε από τις σκέψεις τους, ούτε από τις προθέσεις τους, ούτε από τα λόγια τους. Από αυτή την άποψη το "όχι στο ευρώ πάση θυσία" που ακούστηκε εκκωφαντικά την Κυριακή 5 Ιουλίου, είναι η απλούστερη κατάφαση στα θεωρούμενα (δηλαδή στα προ Ε.Ε.) ως ευρωπαϊκά ιδεώδη. Σημαίνει απλά: "κοινωνική δικαιοσύνη". Ή όλοι θα "μείνουνε Ευρώπη" ή ΟΧΙ. Και μπορεί αυτοί που το φώναξαν να το αντιλαμβάνονταν περισσότερο ενστικτωδώς παρά "πολιτικά", αλλά... αυτό σε μάρανε, ηθικολόγε μου;
  Και ναι, μπορεί να αφήσουν αυτή τη νίκη (που ίσως δεν την έχουν συνειδητοποιήσει) να τους φύγει μέσα απ' τα χέρια. Μπορεί να συνεχίσουν να περιμένουν την επόμενη ευκαιρία, αντί να την δημιουργήσουν οι ίδιοι. Μπορεί να τους "φορέσουν" έντεχνα ένα νέο μνημόνιο. Αλλά αυτή τη φορά φέρθηκαν πιο ευρωπαϊκά από ό,τι σ' όλη τους τη ζωή οι  "ευρωπαϊστές" του βολέματος (και των ευρώ μέσα στα στρώματα).
 



         Για να μην ξεχνιόμαστε: από τη μεριά του "όχι ευρώ πάση θυσία" δεν έλλειψαν και τα γνωστά επώνυμα κόκκινα φασιστόμουτρα σαν τον γραφικό έμμισθο γραφιά Δελαστίκ, που αποκάλεσαν "γερμανοτσολιάδες" όσους θα ψήφιζαν "ναι στο ευρώ πάση θυσία". Δηλαδή για τους αριστερούς (β)ρωμηούς, το ότι κάποιος ψήφισε "όχι ευρώ πάση θυσία" οφείλεται σε ... "πατριωτική στάση" (και όχι στο ότι αρνείται να θυσιαστεί), ενώ το "ναι στο ευρώ πάση θυσία" οφείλεται σε ... "ανθελληνισμό" (κι όχι στο ότι οι "ανθέλληνες" είναι βολεμένοι). Καραγκιόζηδες σαν τον Δελαστίκ μιλάνε απλώς τη διεθνή (βλ. πάντα ιδεολογική) γλώσσα των βολεμένων, θεωρώντας ότι τα κίνητρα τη ανθρώπινης συμπεριφοράς και οι κοινωνικές ζυμώσεις και διαδικασίες καθορίζονται υποχρεωτικά από το εκάστοτε σερβιρόμενο ιδεολογικό κουτόχορτο και τις σχηματοποιήσεις τους (πατριωτισμός, "ευρωπαϊσμός" κ.α.). Το θετικό είναι ότι αυτές τις μέρες, μαζί με τον "ευρωπαϊσμό", ήταν και σύμπασα η αριστερά που προσπεράστηκε (για άλλη μια φορά) σαν σταματημένη  από την κοινωνική δυναμική που αναπτύχθηκε. Η αριστερά, στην Ελλάδα και διεθνώς, ήταν ανέκαθεν δομικό μέρος του προβλήματος, και αυτό έχει πλέον γίνει κατανοητό διεθνώς. 
       Όποιος κυκλοφόρησε στον πραγματικό κόσμο αυτές τις μέρες, κινδύνεψε να κατουρηθεί απ' τα γέλια που προκαλούσαν, τόσο οι βλαχονεόπλουτοι μεταμοντέρνοι παρλαπίπες του "ευρωπαϊσμού" όσο και οι διάφορες πατριωτικές αριστεράντζες. Γραφικοί και βολεμένοι σαν τους Δελαστίκ, Γλέζους, Μίκηδες από τη μία, και τους "Μένουμε Ευρώπη" από την άλλη, αποδεικνύουν ότι το νόμισμα που φέρει τον Καραγκιόζη (δηλαδή το πραγματικό νόμισμα της Ελλάδας) έχει τουλάχιστον δύο όψεις.



      ΜΗ ΛΥΣΣΑΤΕ ΚΥΡΙΟΙ "ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΕΣ"...

    Μετά τη "σφαλιάρα" του δημοψηφίσματος οι "μεσοαστοί" του -μεταμονέρνου- "ευρωπαϊσμού" (των βολεμένων), έδειξαν πόσο πικραμένοι είναι. Μιλάμε ότι βούηξε το ελληνόφωνο διαδίκτυο από τις "αναλύσεις" του αποτελέσματος. Αναλύσεις νεοελληνικού καφενείου άξιες ψυχαναλυτικής προσέγγισης, σαν κι αυτές τις ποδοσφαιρικές που ακούς τα κυριακάτικα απογεύματα από τους ηττημένους "φιλάθλους".
    Μέχρι και με τους νέους τα έβαλαν οι €υρω-γεροντοκόρες (οι οποίοι, ως πληττόμενοι περισσότερο από κάθε άλλον από την παντελή έλλειψη μέλλοντος, μάλλον ήσαν και αυτοί που διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα) ότι δήθεν δεν ξέρουν ποιό είναι το "καλό τους" (... αντί να ρωτήσουν τον Πορδοσάλτε, την Τρέμη, τον Πρετεντέρη, το Protagon, ή την Athens Voice για να το μάθουν). Όπως άλλωστε έδειξε και η ανάλυση ψήφου, όσο πιο νέοι κι όσο πιο "τελειωμένοι" τόσο πιο "όχι στο ευρώ πάση θυσία". Αυτά τα παιδιά που ενηλικιώθηκαν μέσα στην πενταετία των μνημονίων και αυτά που θα ενηλικωθούν στα χρόνια που έρχονται, είναι η μόνη ευκαιρία αυτής της χώρας να γίνει ευρωπαϊκή. Αυτά τα παιδιά θα "το πάρουν αλλιώς". Γιατί απλά δεν θα τους επιτραπεί να καλλιεργήσουν ψευδαισθήσεις. Γιατί αυτό το σάπιο καθεστώς δεν θα μπορέσει να τους εντάξει, ή να τους ξεφορτωθεί εξορίζοντάς τους στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.





Greece, my birthplace. Europe, my homeland. #YesEurope

      Χαζοχαρούμενη μεταμοντέρνα τρικυμία εν κρανίω, από τη βολεμένη σύζυγο γνωστού εγχώριου "ευρωπαϊστή" φασίστα, οποίος επιχείρησε να "μεταρρυθμίσει" τη δημόσια υγεία βάζοντας εισιτήριο 25€(!) στα δημόσια νοσοκομεία. Άμα ήσαν έτσι οι ευρωπαίοι κυρά Κατίνα μου...



     Ακόμα κι αν η... άτυπη κυβέρνηση εθνικής ενότητας κάνει την κωλοτούμπα (=κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ), και το "restart" δεν αρχίσει στο εγγύς μέλλον, ωστόσο θα γίνει κάποια άλλη στιγμή. Θα γίνει απρόβλεπτα, όπως το "όχι στο ευρώ πάση θυσία" του δημοψηφίσματος, που εξέπληξε και τους απαισιόδοξους (όπως τον γράφοντα).
     Το δημοψήφισμα ήταν μόνο η αρχή. Όποιος κυκλοφορεί στην πραγματική ζωή (στην "πιάτσα") και όχι στη βλαχομεταμοντέρνα κοσμάρα των εγχωρίων "ευρωπαϊστών", το "μυρίζει" στον αέρα...




Θ.Λ.
     

(αφιερωμένο στον φίλο Αργύρη για τη μεγαλοφυή ατάκα του ένα ωραίο απόγευμα του περασμένου Ιουνίου) 




Δείτε επίσης:
-Ποιός φοβάται την καταστροφή;
-"Κόκκινες γραμμές" και άλλα κόκκινα φύλα συκής της "κυβέρνησης της αριστεράς"
-Αριστεροί σκίστες καλσόν 

6 σχόλια:

  1. μπραβο Θοδωρη ακριβως οπως εχουν τα πραγματα. οσοι ξερω ψηφισαμε οχι στο κωλοευρω και οι απατεωνες συριζαιοι το εκαναν ναι στην εε!!!
    φιλε εισαι τυχερος που μπορεσες να φυγεις απο το βρωμοκρατος τους και να ζεις σε νορμαλ συνθηκες χωρις την απολυτη πολιτικη και καθε ειδους αλητεια.
    μουγκα για την φορολογηση της εκκλησιας αλλα ο ανεργος θα πληρωνει ενοικιο ενφια για το σπιτι του με απειλη κατασχεσης παρα το οτι υπαρχει συνταγματικα κατωχυρωμενη η απαλλαγη σε γερμανια και γαλλια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε, για πολλούς λόγους, που χρειάζεται πολύς χώρος για να περιγραφούν, δεν μπορεί κανείς έλληνας να φύγει από την Ελλάδα. Όπου κι αν πας η Ελλάδα θα σε κυνηγάει, θα σε πονάει, θα σε εκθέτει, θα σε αναγκάζει να απολογείσαι για λογαριασμό της.
      Από την άλλη δεν υπάρχουν πουθενά νορμάλ συνθήκες. Απλώς στις δυτικές χώρες υπάρχουν κανόνες. Συζητήσιμοι κανόνες, αλλά που εννοούνται και τηρούνται, ώστε να ξέρεις πού πατάς και τί σε περιμένει.

      Πάντως κι ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια. Το μόνο που του έχει μείνει να κάνει πλέον είναι η πλήρης ΦΥΣΙΚΗ καταστροφή των εργαζομένων (δες εδώ: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=203657).
      Αυτό είναι κάτι πρωτοφανές ιστορικά, δεδομένου ότι ούτε η δουλοκτησία κατέστρεψε τους δούλους με την πτώση της, ούτε η φεουδαρχία τους κολλήγους. Ο καπιταλισμός θα είναι ο πρώτος τρόπος παραγωγής που, στη διάρκεια της παρακμής του, θα έχει καταστρέψει την παραγωγική του βάση.
      Η €.€., όπως πάει, σε είκοσι χρόνια θα θυμίζει στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Γι' αυτό πρέπει να τη διαλύσουμε πριν διαλυθεί μόνη της. Η Ευρώπη ως σημείο πολιτισμικής αναφοράς είναι κάτι πολύ σημαντικό για να το αφήσουμε να το καπηλεύονται οι πολιτικάντηδες και οι διάφοροι τεχνοκράτες σκατάδες.

      Τί κοινό πολιτισμικό στοιχείο μπορεί ποτέ να έχουν οι κομπλεξικοί σκατάδες π.χ. με τη γαλλική επανάσταση, την Κομμούνα του Παρισιού, τον Μάη του 1968 ή τις αρχαίες ελληνικές πολιτείες;

      Διαγραφή
    2. ευχαριστω για το λινκ. νασαι καλα.

      Διαγραφή
  2. Κακώς παραιτήσανε τον Αντωνάκη! Τώρα που έγινε η κωλοτούμπα πρέπει να τον φωνάξουνε πίσω! Δικαιοσύνη ρε!
    Αντώνη είσαι και θα είσαι ο πορδηπουργός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αφεντικό εταιρειών που κάνουν business στην Ελλάδα ο Φέρχοφσταντ

    http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/afentiko-etaireion-poy-kanoyn-business-stin-ellada-o-ferxofstant

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σόιμπλε: Ανοησίες όσα έλεγε ο Τσίπρας για τις γερμανικές αποζημιώσεις

    Ο Βόλφγκαν Σόιμπλε χαρακτήρισε ανοησίες τα όσα έλεγε ο Α. Τσίπρας, σχετικά με τις πολεμικές αποζημιώσεις που διεκδικεί η Ελλάδα από τη Γερμανία. Παράλληλα, χαρακτήρισε αψυχολόγητη την ενέργεια του ως προς το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος

    Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015

    Μιλώντας στο πλαίσιο γαλλικού ντοκιμαντέρ, με τίτλο «Ελλάδα, η επόμενη ημέρα», των Πιερ Μπουρζουά και Ζαν Κατρεμέρ, το οποίο θα προβληθεί το βράδυ από το δίκτυο Arte, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών υποστήριξε πως ήταν ανοησία από μέρους του πρωθυπουργού να υποσχεθεί ελάφρυνση του ελληνικού χρέους από τις γερμανικές αποζημιώσεις.
    «Αυτός ο εθνικισμός, αυτές οι ανεύθυνες κουβέντες, αυτές οι ανοησίες στρέφονται πάντα ενάντια σε εκείνον που τις χρησιμοποιεί, γιατί δεν εκπληρώνει το χρέος που έχει, δηλαδή να λέει την αλήθεια».
    Αναφερόμενος στο δημοψήφισμα, εξέφρασε την απορία του για την έκβαση που πήρε, καθώς ο ίδιος ο Τσίπρας ακύρωσε την απόφαση του ελληνικού λαού και ο λαός δέχτηκε αυτή του την απόφαση.
    «Κανείς δεν κατάλαβε τι ήθελε να κάνει με το δημοψήφισμα, εάν το είχε πραγματικά προσχεδιάσει. Και η συνέχεια δεν ήταν πιο ξεκάθαρη: μολονότι ο ελληνικός λαός ψήφισε σε ποσοστό 60% την απόρριψη του προγράμματος, εκείνος αποφάσισε να το εφαρμόσει. Και οι Έλληνες δέχθηκαν αυτή τη στροφή του. Αυτό εγώ δεν το καταλαβαίνω, αλλά, από την άλλη πλευρά, δεν είμαι Έλληνας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Σόιμπλε.

    http://www.thepressproject.gr/article/83133/Soimple-Anoisies-osa-elege-o-Tsipras-gia-tis-germanikes-apozimioseis

    ΑπάντησηΔιαγραφή