Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ; ΩΣ ΠΟΤΕ;

    Η πραγματική κοινωνία πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται -και να συζητάει- σοβαρά την άσκηση τού δικαιώματος τής αυτοάμυνάς της.



    "Αυτό που προκαλεί την χαύνωση στις χώρες που υποφέρουν, είναι η διάρκεια του κακού το οποίο αιχμαλωτίζει την φαντασία των ανθρώπων, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. Μόλις όμως βρουν κάποιον τρόπο για να ξεφύγουν από αυτό -κάτι που πάντοτε συμβαίνει όταν το κακό έχει φθάσει σ' ένα ορισμένο σημείο- αισθάνονται τέτοια έκπληξη, ανακούφιση και ενθουσιασμό, ώστε περνούν κατ' ευθείαν στο άλλο άκρο και αντί να θεωρούν τις επαναστάσεις αδύνατες, τις θεωρούν εύκολες. Αυτή και μόνο η προδιάθεση είναι ενίοτε ικανή να τις πραγματοποιήσει. 
     Γνωρίζω ότι δεν τους υπολογίζετε γιατί η Αυλή είναι οπλισμένη΄ σας ικετεύω όμως να μου επιτρέψετε να σας αναφέρω ότι πρέπει να τους υπολογίζετε πολύ, κάθε φορά που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι το παν. Να σε ποιό σημείο βρίσκονται τώρα: κι αυτοί έχουν αρχίσει να μην υπολογίζουν πια τα στρατεύματα σας, γιατί το κακό είναι ότι η δύναμη τους υπάρχει μέσα στην φαντασία τους και μπορεί να ειπωθεί με απόλυτη σιγουριά ότι, εν αντιθέσει προς όλα τα άλλα είδη ισχύος, όταν φτάσουν σ΄ ένα ορισμένο σημείο, μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν."
  (Ζαν Φρανσουά Πωλ ντε Γκοντί, καρδινάλιος του Ρετζ, 1613-1679, Απομνημονεύματα)
 
   «Από τη στιγμή που δεν μας αφήνουν να φτιάξουμε τη ζωή, θα χαλάσουμε αυτό που υπάρχει και θα βγει το καινούργιο μετά»
    (Κατερίνα Γώγου, άνθρωπος, 1940-1993) 


  


 ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

     Ποτέ τα τελευταία έξι χρόνια, τα πράγματα στην Ελλάδα δεν ήσαν πιο ξεκάθαρα απ' όσο σήμερα, όπου η ελληνική κοινωνία έχει χωριστεί κατά τον πιο απροκάλυπτο τρόπο σε δύο αντίπαλα κομμάτια. Στην πραγματικότητα βέβαια, πάντα ήταν χωρισμένη σε δύο αντίπαλα κομμάτια (τους παντοειδείς πελατειακώς ή κρατικοδιαίτως βολεμένους και τους υπόλοιπους), απλώς σήμερα αυτό φαίνεται καθαρότερα -και πιο απροκάλυπτα- από ποτέ.

    Από τη μία είναι αυτοί που ψήφισαν "ναι στο ευρώ πάση θυσία (των άλλων)", στο δημοψήφισμα-παρωδία (όπως αποδείχθηκε) της 5ης Ιουλίου 2015. Είναι το 39% του ελλαδικού πληθυσμού που δεν έχει υποστεί καμμία ουσιαστική επίπτωση από τη χρεωκοπία του τριτοκοσμικού αυτού ψευδοκράτους (το πολύ να ζορίζεται λιγάκι, αλλά βρίσκεται -και θα βρίσκεται- σε απολύτως ασφαλή απόσταση από την απελπισία). Όχι σπάνια μάλιστα έχει επωφεληθεί από τη χρεωκοπία και από τα μέτρα που παίρνονται για τη "σωτηρία της χώρας" (δηλαδή τη δική του). Είναι το 39% που ξέρει τί "παίζεται", τί θέλει και πώς να το διεκδικεί. Το μόνο ίσως που δεν ξέρει είναι το πώς να κρατάει τα προσχήματα: η τρομοπροπαγάνδα που εξαπέλυσαν οι μηντιακοί ταγοί και προστάτες του εναντίον του υπόλοιπου 61% τις ημέρες του δημοψηφίσματος, το αποδεικνύει με το παραπάνω.
   Πρόκειται για τα διαπλεκόμενα κρατικοδίαιτα και αφορολόγητα ψευτοεπιχειρηματικά λόμπυ, που με τον ξεπλυματικό δανεισμό τους  χρεωκόπησαν το ψευδοκράτος τους, (το οποίο από ιδρύσεώς του υπάρχει αποκλειστικά χάρις στον δανεισμό - βλ. μεγαλοεργολάβοι, μηντιάρχες, Π.Α.Ε., εφοπλιστές, τραπεζίτες κ.α.), την Εκκλησία Α.Ε. (το τελευταίο βυζαντομεσαιωνικό απομεινάρι στον πλανήτη, με αμύθητη, ακατάγραφη και παντελώς αφορολόγητη περιουσία) και την προνομιούχα εργασιακώς κάστα των "διοικητικών" δημοσίων υπαλλήλων (με τη γρανιτένια εργασιακή, μισθολογική, ασφαλιστική και ... "αξιοκρατική" εξασφάλιση). Πίσω απ΄όλους αυτούς σέρνεται ο κοπροπολτός των χαμερπών νεόπλουτων μικροαστικών βλαχαδερών που παριστάνουν τη "μεσοαστική" τάξη της χώρας, ενώ δεν είναι παρά συνδαιτυμόνες των διαφόρων Πάγκαλων και ψηφοπελάτες δευτέρας διαλογής, που μαζεύουν τα -καθόλου ευκαταφρόνητα- αποφάγια από τα φαγοπότια των αφεντικών τους.
     Είναι όλοι οι παραπάνω που "μένουν Ευρώπη" και σηκώνουν αδιάφορα τους ώμους για τον Τρίτο Κόσμο που μαίνεται ακριβώς δίπλα τους. Όλοι αυτοί, που αν διακοπεί η δανειακή αιμοδότηση προς το ψευδοκράτος από το οποίο ζουν, θα έχουν την τύχη τής υπόλοιπης ημιθανούς κοινωνίας. Όλοι αυτοί που για να συνεχίσουν να περνούν καλά (έστω και με κάποιες ανώδυνες παραχωρήσεις) πρέπει το ψευδοκράτος να "μείνει Ευρώπη" και να συνεχίσει να δανείζεται (και να τους μεταχρηματοδοτεί), ακόμα κι αν αυτό σημαίνει τον αργό θάνατο τής υπόλοιπης κοινωνίας. Όσο πιο ψηλά στην επαγγελματική ή/και εισοδηματική ιεραρχία βρίσκονται, τόσο πιο φανατικά "μένουν Ευρώπη". Ταυτόχρονα μυξοκλαίγονται προκλητικά επειδή π.χ. δεν μπορούν πλέον ν' αλλάζουν αυτοκίνητο κάθε δύο χρόνια ή να πηγαίνουν κάθε χειμωνιάτικο σαββατοκύριακο στα χιονοδρομικά, ή επειδή πάνε μόνο δυό εβδομάδες καλοκαιρινές διακοπές. Είναι π.χ. αυτοί που απαιτούν από την πραγματική κοινωνία να επωμιστεί το οικονομικό βάρος της παραπαιδείας που παρέχουν στα παιδιά τους. Είναι οι αυτοαποκαλούμενοι νοικοκυραίοι, αυτοί για τους οποίους τα λεγόμενα μνημόνια, αφού δεν είναι η καταστροφή τους, είναι ευλογία.




   Αντιπροσωπευτικό δείγμα τριτοκοσμικών (β)ρωμηών που παριστάνουν τους ευρωπαίους (από τις συγκεντρώσεις των ... "Μένουμε Ευρώπη", αρχές Ιουλίου 2015). 
  

     Από την άλλη είναι το 61%, που δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ίδιας τους τής -συντελεσθείσας ή προδιαγεγραμμένης- καταστροφής. Είναι αυτοί που έχουν "χαυνωθεί από τη διάρκεια του κακού, το οποίο έχει αιχμαλωτίσει την φαντασία τους κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι δεν θα τελειώσει ποτέ" (βλ. Τ.Ι.Ν.Α.). Είναι κατά κανόνα αυτοί που περνούσαν δύσκολα και πριν την "κρίση" γιατί δεν υπήρξαν ούτε "πελάτες" ούτε κρατικοδίαιτοι, είναι αυτοί που δεν διαπλέχθηκαν, αυτοί που ζούσαν με τις δικές τους αποκλειστικά δυνάμεις, αυτοί που δεν είχαν καμμία βοήθεια (κληρονομιές, οικογενειακές "διασυνδέσεις", γλειψίματα κλπ.). Είναι δηλαδή, αυτοί που ζούσαν όπως ο μέσος δυτικοευρωπαίος και που γι΄αυτό αποτελούσαν το μόνο πραγματικά ευρωπαϊκό πληθυσμιακό κομμάτι τής χώρας (το ολέθριο μειονέκτημά τους είναι ότι υπήρξαν ευρωπαίοι μόνο με όρους οικονομικής συμπεριφοράς και όχι κοινωνικής συνειδητοποίησης, και γι' αυτό σήμερα βρίσκονται στη θέση του κορόιδου). Είναι αυτοί οι ανυποψίαστοι που διήγαν πελατειακώς έκθετοι και απροστάτευτοι, και γι' αυτό ήσαν οι πρώτοι που σαρώθηκαν κοινωνικο-οικονομικά από την "κρίση" (ή που έρχεται η σειρά τους). Είναι π.χ. αυτοί που έμειναν άστεγοι γιατί, λόγω ανεργίας ή μισθολογικού ακρωτηριασμού, δεν είχαν να πληρώσουν το ενοίκιο, είναι οι άνεργοι που δεν θα ξαναεργαστούν ποτέ, είναι οι εργαζόμενοι με καθεστώτα γαλέρας (που δεν θα βγουν απ' τα αμπάρια ποτέ), είναι οι εξόριστοι νεο-γκασταρμπάιτερ, είναι οι νέοι που δεν αναμένεται να εργαστούν πριν τα πενήντα τους, είναι αυτοί που το "μέλλον της πατρίδας" δεν τους περιλαμβάνει, είναι οι κοινωνικώς αποκλεισμένοι, είναι αυτοί που καλούνται να πεθάνουν ησύχως για να μην κινδυνέψει το βόλεμα κάποιων άλλων, είναι οι τελειωμένοι, είναι οι ζωντανοί νεκροί που τους θυσίασαν εν ψυχρώ για να σωθούν τα βολεμένα βλαχαδερά που "μένουν Ευρώπη", είναι αυτοί που θα περάσουν τα χρόνια που τους απομένουν θαμμένοι ζωντανοί σε έναν επίγειο Κάτω Κόσμο, είναι οι σκιές των ανθρωποθυσιασμένων που ακολουθούνται από τη σιωπηλή πομπή των προδιαγεγραμμένων μελλοθανάτων. 
    Είναι αυτοί που, παρά τη μοιρολατρεία και την παθητικότητά τους, δεν έχουν καν δύναμη και χρόνο για υποκριτικά κλαψουρίσματα, όπως οι αντικοινωνικοί βολεψοκωλάκηδες που ζουν εις βάρος τους "μένοντας Ευρώπη".
    Είναι οι άνθρωποι που παρά τη σημερινή εσωστρέφεια και κατάθλιψή τους αποτελούν το μή τοξικό κομμάτι της κοινωνίας, δηλαδή την πραγματική κοινωνία. 





     Οι ζωντανοί νεκροί δεν θα πρέπει να επαναπαυτούν περιμένοντας την αναπόφευκτη κατάρρευση του ψευδοκράτους και την επίσημη παραδοχή της χρεωκοπίας του, πιστεύοντας ότι αυτό θα οδηγούσε αυτομάτως στην ευνοϊκή (για την πραγματική κοινωνία) έξοδο από την ευρωζώνη. Γιατί, σε αυτή την περίπτωση το πιο πιθανό σενάριο είναι ότι η ελίτ του ψευδοκράτους θα καταφύγει στην καθιέρωση "διπλού" νομίσματος: ευρώ για τις "δουλειές" της και "τσιγκάκια" για τα κορόιδα (κάτι που υποστήριζε και ο ανεκδιήγητος Γιάννης Βαρουφάκης). Με αυτόν τον κουτοπόνηρο τρόπο η ελίτ θα εξακολουθήσει να μετακυλά τις συνέπειες της χρεωκοπίας τού ψευδοκράτους στα κορόιδα. Γι' αυτό η έξοδος από την ευρωζώνη πρέπει να είναι απόλυτη: δραχμή και μόνον δραχμή για όλους.



      ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ "ΚΛΙΚ" ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

    Οι άνθρωποι αυτοί δεν πάσχουν μόνο από τις τρομακτικές συνέπειες μιας αμετάκλητης καταστροφής των ζωών τους (και των ζωών των παιδιών τους), από την οποία είναι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν θα συνέλθουν ποτέ. Πάσχουν κατεξοχήν και κυρίως από ένα ψυχολογικό μπλοκάρισμα. Η αγνοιά τους τής κατάστασης (π.χ. άγνοια της κοινωνικής και οικονομικής ιστορίας του ψευδοκράτους, άγνοια βασικών αρχών πολιτικής οικονομίας κλπ.) τους έχει καταστήσει τραγικά ευάλωτους στην προπαγάνδα και το παραμύθιασμα της αντίπαλης πλευράς. Ο χειρισμός όμως της άγνοιάς τους από τον αντίπαλο δεν γίνεται μόνο με μηντιακή πλύση εγκεφάλου αλλά και με αμιγώς ψυχολογικά εργαλεία.
   Ας σκεφτούμε ότι και χωρίς τον χειρισμό της από επιτήδειους, η άγνοια συνεπάγεται από μόνη της ψυχολογικές επιπτώσεις (π.χ. ο φόβος λόγω άγνοιας των φυσικών φαινομένων, ο φόβος του θανάτου κλπ.), που πάντα σπρώχνουν προς την κατασκευή σωτηροαπατεώνων και προς τη δόμηση σχέσεων θύτη-θύματος (π.χ. "Σύνδρομο της Στοκχόλμης"), που αυτή η ψυχοδιανοητική κατασκευή (δηλαδή σωτηροαπατεώνων) εξ' ορισμού ενσωματώνει. Αν τα πράγματα είναι τόσο απλά όταν δεν υπάρχουν "σωτήρες" από την άγνοια, ας φανταστούμε πόσο δυσδιάκριτα γίνονται (για τα θύματα) όταν υπάρξουν επιδέξιοι χειριστές της.

    Το περί ού ο λόγος ψυχολογικό μπλοκάρισμα αφορά στον (αυτο)αποκλεισμό του -χειραγωγημένου και αγνοιώδους- μυαλού από "απαγορευμένες" περιοχές, όπως εν προκειμένω η αμφισβήτηση των "μονοδρομημένων" κοινωνικών "λύσεων" που του επιβάλλονται (και κυρίως τού καθεστώτος από το οποίο εκπορεύονται). Ταυτόχρονα η οργή του παρεκτρέπεται έντεχνα σε λάθος αντιπάλους, όπως διάφοροι υποτιθέμενοι "εθνικοί εχθροί" (π.χ. οι "κακοί γερμανοί") και αποπροσανατολίζεται από τον πραγματικό εχθρό, ο οποίος βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα μάτια του. Έτσι το θύμα (αυτο)περιορίζεται μαζοχιστικά στα "γνωστά και καθιερωμένα" (όσο αυτοκτονικά κι αν είναι) και δεν συζητά καν την έξοδο στο "αβέβαιο" έδαφος της ελευθερίας. Τον φόβο του αυτό τον καλύπτει υπό τον μανδύα της "ελπίδας", της εκλογικευμένης "αναγκαστικής" παθητικότητας και της τρομώδους άρνησης να αντικρύσει κατάματα την αλήθεια ότι οι ιδιοκτήτες του κοινωνικού κοπαδιού είναι απολύτως αδίστακτοι και αποκτηνωμένοι (=εσωτερίκευση της θεσμισμένης υποταγής).
   Τόσο οι ζωντανοί νεκροί όσο και οι μελλοθάνατοι πρέπει λοιπόν να παρακάμψουν αυτό το έντεχνα δημιουργημένο ψυχολογικό μπλοκάρισμα. Να "παρακάμψουν" σημαίνει να το αγνοήσουν και όχι να πέσουν στην παγίδα να το "ξεπεράσουν" με τα στημένα μέσα που τους προσφέρει πονηρά ο αντίπαλος. Σημαίνει να κόψουν τον Γόρδιο Δεσμό αντί να προσπαθούν σαν αφελείς να τον ξεμπλέξουν. 

   Σημαίνει να νιώσουν ότι, αφού η κατάστασή τους χειροτέρευε σταθερά τα τελευταία έξι χρόνια, δεν υπάρχει κανείς απολύτως λόγος για να μην συνεχίσει αυτό να συμβαίνει.  Σημαίνει να αντιληφθούν ότι αυτό που τους συμβαίνει δεν οφείλεται σε κάποιο ... φυσικό φαινόμενο. Σημαίνει να νιώσουν ότι το συνεχιζόμενο βόλεμα του 39% συνδέεται αιτιακά με τη δική τους καταρράκωση.
   Σημαίνει να κατανοήσουν ότι οι ιδιοκτήτες της κοινωνίας αποφάσισαν να θυσιάσουν αυτούς, για να προστατέψουν κάποιους άλλους. Σημαίνει να συνειδητοποιήσουν ότι θεωρούνται πλέον ξεγραμμένοι από το καθεστώς: αρκεί να προσέξουν ότι έχει πάψει κάθε δημόσια συζήτηση π.χ. για τους ανέργους, ή τους αστέγους, πράγμα που μαρτυρεί ότι η "κοινωνία" έχει πλέον συμφιλιωθεί κατά τον πιο ωμό τρόπο με την κατάσταση. Σημαίνει να πάψουν να απωθούν στο υποσυνείδητο την απόγνωσή τους, να απωλέσουν τις αυταπάτες τους και να δουν κατάματα το γεγονός ότι τα "πράγματα" δεν θα "φτιάξουν" ποτέ γι' αυτούς.
    Σημαίνει να εμπεδώσουν ότι είναι νεκροί ή μελλοθάνατοι και να πάψουν να ελπίζουν ο,τιδήποτε, κρυβόμενοι πίσω απ' το δαχτυλάκι τους. Σημαίνει να κατανοήσουν ότι η ειρωνική ρήση "η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία" εννοεί ότι αυτοί θα πεθάνουν προτελευταίοι (εξάλλου η ελπίδα και το "μέλλον" είναι τα μόνα πράγματα που οι ιδιοκτήτες της κοινωνίας έδιναν ανέκαθεν δωρεάν στους υπηκόους τους). Σημαίνει, επιγραμματικά, να πάψουν να αισθάνονται και να σκέφτονται σαν ραγιάδες, γιατί μόνο έτσι θα κάνουν το πρώτο και βασικότερο βήμα ώστε να πάψουν να είναι ραγιάδες.
   



      Οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες (με τα όποια θετικά και τα αρνητικά τους) δημιουργήθηκαν (και συνεχίζουν να εξελίσσονται) μέσα από τις εκρήξεις των αντιθέσεών τους και όχι με "πολιτισμένους" τρόπους. Έτσι, παρά την "αποτυχία" του, το αποκαλούμενο Φάντασμα του Μάη (Παρίσι 1968) εξακολουθεί να αποτελεί τον στερεοτυπικό εφιάλτη των ιδιοκτητών των δυτικών κοινωνιών. Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι ο λεγόμενος "κοινοβουλευτικός πολιτισμός" είναι απλώς ένα σοβαροφανές σόου και ότι αν τα αφεντικά της κοινωνίας δεν φοβηθούν, η κοινωνία δεν θα κερδίσει τίποτα. Το αποκληθέν και Παγκόσμιο '68, έχει εγγραφεί πλέον ως ανεξίτηλο σημείο αναφοράς στη συλλογική μνήμη όλων των ελεύθερα σκεπτομένων ανθρώπων, και παραμένει τόσο επίκαιρο όσο την εποχή που δημιουργήθηκε.


   Σημαίνει να αντιληφθούν πως ό,τι είναι "καλό για τη χώρα" (π.χ. παραμονή στην ευρωζώνη και συνέχιση του δανεισμού προς το ψευδοκράτος) είναι κακό γι' αυτούς (αφού από τον δανεισμό επωφελούνται μόνο η ελίτ και η πελατεία της). Και αντίθετα, να αντιληφθούν πως ότι είναι καλό γι' αυτούς (διακοπή της δανειακής αιμοδότησης προς το ψευδοκράτος, δίκαιη κατανομή των συνεπειών της χρεωκοπίας κλπ.), η χώρα  (δηλαδή η ελίτ και η πελατεία της) το αντιλαμβάνεται ως κακό γι' αυτήν.  
     Εν συνεχεία, σημαίνει να αντιληφθούν ότι η κατάστασή τους θα αλλάξει μόνο με ένα, κατά το κοινώς λεγόμενο, "θαύμα", δηλαδή με κάτι απότομο, ριζικό και, φυσικά, "αντιθεσμικό". Κάτι, που θα ανατρέψει τους θεσμοποιημένους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ πραγματικής και ψευδούς κοινωνίας, προς όφελος της πρώτης. Σημαίνει να κατανοήσουν ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς κάποιες "θεσμικές" και "διαρθρωτικές" αλλαγές στα πλαίσια της -στημένης- κοινοβουλευτικής "ομαλότητας" (αρκετά πια με αυτά τα μηντιακά παραμυθιάσματα), αλλά έναν ριζικό ιστορικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επαναπροσδιορισμό. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα restart, δηλαδή ένα ξεκίνημα από τελείως διαφορετικές βάσεις και από "μηδενικό σημείο". Κι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με "μεταρρυθμίσεις", "τομές" και άλλα μερεμετίσματα και εξωραϊσμούς του παλιού, αλλά μόνο με την πλήρη αποσταθεροποίηση και καταστροφή του.

                 
     
    Στιγμιότυπο από την τρίτη γαλλική επανάσταση του 1848 (πίνακας του Ανρύ Φελίξ Εμμανουέλ Φιλιπποτώ 1815-1884).
    Η σύγχρονη Ευρώπη και ο σύγχρονος δυτικός κόσμος γεννήθηκαν με επώδυνους επαναστατικούς τοκετούς και όχι με ... "εθνικές συναινέσεις" και "συγκλήσεις κομματικών αρχηγών". Επειδή η Ελλάδα δεν πέρασε από τις κοσμογονικές διαδικασίες τής Αναγέννησης, τού Διαφωτισμού και τού Εργατικού Κινήματος, δεν μπορεί να θεωρείται δυτική χώρα (παρά μόνον κατ' επίφασιν). Η παρασιτική φεουδαρχική ελίτ που σαρώθηκε στον Δυτικό Κόσμο τον 18ο και 19ο αιώνα, στην Ελλάδα ζει και βασιλεύει με δυτικοφανές ψευδεπίχρισμα. Γι' αυτό, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει ευρωπαϊκή και δυτική χώρα (με τα θετικά και τα αρνητικά του πράγματος), αν ένα, έστω και "μειοψηφικό", κομμάτι του πληθυσμού της δεν εμπεδώσει την ανάγκη αλλαγών από "μηδενικό σημείο", και αν δεν ακολουθήσει κατά γράμμα τον μονόδρομο της επαναστατικής (=βίαιης) πολιτικής παράδοσης των κοινωνιών που υπήρξαν δημιουργοί και φορείς του σύγχρονου πολιτισμού (Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Γερμανίας κλπ.).


       Σημαίνει να εμπεδώσουν ότι καμμία πραγματική κοινωνική αλλαγή δεν έγινε ποτέ με εκλογές ή άλλα ειρηνικά και θεσμικά μέσα (η μόνη τέτοια ήταν η άνοδος του φασισμού στον Μεσοπόλεμο: ως γνωστόν ο Χίτλερ κατέλαβε την εξουσία με υποδειγματικό κοινοβουλευτικό τρόπο). Οι πραγματικές κοινωνικές αλλαγές σήμαιναν πάντα εκ βάθρων αλλαγές θεσμών, άρα καταστροφή των υπαρχόντων θεσμών, άρα επαναστατική (αυτο)αμυντική βία του υγιούς κομματιού της κοινωνίας εναντίον του μεσαιωνικού και παρηκμασμένου, που δεν υπάρχει περίπτωση να παραιτηθεί ειρηνικά από τήν προνομιακή του θέση. Δεν υπήρξε ποτέ άλλος τρόπος. 
     Σημαίνει να κατανοήσουν ότι το σημερινό "κοινοβουλευτικό" καθεστώς στην Ελλάδα δεν αξίζει κανέναν σεβασμό, γιατί δεν διαθέτει καν επίφαση νομιμοποίησης, αφού σχεδόν ένας στους δύο ψηφοφόρους δεν πήγε να ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές. Επιπλέον, εδώ και πέντε χρόνια οι εγχώριες κυβερνήσεις έχουν μετατραπεί και επισήμως σε αυτό που ήσαν πάντα ανεπισήμως: διαπραγματευτές των συμφερόντων της εγχώριας τριτοκοσμικής ελίτ έναντι των δανειστών προστατών της. (Στην πραγματικότητα το εν Ελλάδι κοινοβουλευτικό καθεστώς ποτέ δεν άξιζε σεβασμού αφού εγκαθιδρύθηκε ως κακοαφομοιωμένη εισαγόμενη καρικατούρα και δεν προήλθε από ανάλογες ζυμώσεις και διαδικασίες τής -τριτοκοσμικής- νεοελληνικής κοινωνίας).

  Σημαίνει να εμπεδώσουν ότι η χώρα έχει άμεσα ανάγκη από έναν ενδοκοινωνικό πόλεμο τού είδους εκείνου, που οι πονηροί της -δεξιόστροφης και αριστερόστροφης- "εθνικής ενότητας" αποκαλούν ηθικολογικά "εμφύλιο". Έναν αληθινό κοινωνικό πόλεμο που θα ξεσκαρτάρει την κοινωνία από την αντικοινωνική σαβούρα των αχρήστων βολεψοκωλάκηδων (και όχι συμμοριτοπόλεμο μεταξύ δεξιών κι αριστερών κομματικών συμμοριών σαν εκείνον του 1943-1949). Ένας αποφασισμένος και αμείλικτος πόλεμος λίγων μόνο ημερών στα κέντρα των μεγάλων πόλεων θα είναι αρκετός για να αλλάξουν για πάντα τα ήθη και η φυσιογνωμία της χώρας (η ρουμανική εξέγερση του 1989 εναντίον ενός καθεστώτος πανομοιότυπα διεφθαρμένου και τριτοκοσμικού με το ελλαδικό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό τέτοιο παράδειγμα προς μίμηση).
   Σημαίνει να νιώσουν ότι αφού το "μέλλον της χώρας"  δεν τους περιλαμβάνει (άρα δεν έχουν τίποτα να χάσουν), δεν έχουν κανένα λόγο να μην τη κάνουν, κατά το κοινώς λεγόμενο, στάχτη και μπούρμπερη. Σημαίνει να συμπαρασύρουν ως όμηρο στην καταστροφή τους ό,τι τους καταστρέφει, γιατί μόνο έτσι θα έχουν μια πιθανότητα να ξανασταθούν στα πόδια τους χωρίς να πρέπει να σηκώσουν και κάποιον που θα έχει βολευτεί αναπαυτικά στις πλάτες τους.
   Σημαίνει να δράσουν "ενστικτωδώς", "τυφλά", "συναισθηματικά" και "πρωτόγονα". 

   
                                                  
    Η αμυντική (αντι)βία της κοινωνίας αποτελεί ειδοποιό χαρακτηριστικό του δυτικού ανθρωπότυπου και θεμελιώδες στοιχείο της συλλογικής του μνήμης και των πολιτικών του παραδόσεων. Ο κοινοβουλευτισμός και η αντιπροσωπευτική "δημοκρατία", αν και προτιμότερα από τον φασισμό/σταλινισμό, ουδέποτε αποτέλεσαν ταμπού για τους δυτικούς λαούς.
    Παρίσι, Μάιος 1968. Παρά την "αποτυχία" του, το Φάντασμα του Μάη εξακολουθεί να πλανάται πάνω απ' την Ευρώπη, αφού υποχρέωσε -έστω- σε (γνήσιες) μεταρρυθμιστικές αναδιπλώσεις τα αφεντικά, άλλαξε για πάντα την συλλογική οπτική, σφράγισε τη συλλογική μνήμη και άφησε τεράστιους ανοιχτούς λογαριασμούς με τους ιδιοκτήτες της κοινωνίας. Δεδομένης της θρασυδειλίας και της παρακμής της ελληνόφωνης ελίτ, στην Ελλάδα του 2015 με το ένα δέκατο μόνο της πίεσης που άσκησαν οι γάλλοι εξεγερμένοι (και με πολύ λιγότερο "σοφιστικέ" διεκδικήσεις), θα αποσπώντο εκατονταπλάσια οφέλη για την πραγματική κοινωνία.



      Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να έχουν πρώτα ... εκπονήσει και υποβάλλει (σε ποιούς άραγε;) εθνοσωτήρια "σχέδια", γιατί αν μπουν σε αυτή τη διαδικασία / παγίδα θα χρονοτριβήσουν βλακωδώς (προς όφελος φυσικά του αντιπάλου). Καμμία αληθινή επανάσταση στην Ιστορία δεν είχε "πρόγραμμα" και "σχέδιο". Καμμία γνήσια επανάσταση δεν ήξερε εξαρχής πού ήθελε να κατευθυνθεί. Ειδικά η "μάνα" όλων των νεωτέρων επαναστάσεων, η Γαλλική, πήγε εντελώς στα "τυφλά" (μάλιστα αποκαλείται "γαλλική" καταχρηστικά, αφού την ξεκίνησε μόνο ένα μειοψηφικό κομμάτι του πληθυσμού του Παρισιού). Παρ' όλα αυτά πήγε και κατόρθωσε να αλλάξει για πάντα την ανθρώπινη Ιστορία. Γιατί μόνο όταν πας στα "τυφλά" το μέλλον είναι ανοιχτό (δηλαδή μή προδιαγεγραμμένο από αυτούς που ξέρουν για λογαριασμό τους ποιό είναι το "κοινό καλό"). Γι' αυτό όλες οι αυθεντικές επαναστάσεις, και μόνο που έγιναν, βελτίωσαν ούτως ή άλλως τις κοινωνικές, πολιτικές και υλικές συνθήκες ζωής των εκάστοτε εξεγερμένων (κι αυτό ισχύει και για τις "αποτυχημένες", όπως υπήρξαν όλες οι γαλλικές: 1789, 1793, 1830, 1848, 1871, 1968). Αυτοί που ζητούν λεπτομερή εθνοσωτήρια "σχέδια" και "alternatives" από τους εκμεταλλευόμενους είναι απλώς κουτοπόνηροι που επιδιώκουν να θέσουν προκαταβολικά το μέλλον στα πλαίσια που τους συμφέρει, να χειραγωγήσουν και να μαντρώσουν (οι απανταχού αριστεράντζες είναι οι πλέον ειδικευμένοι σε αυτές τις παρελκυστικές τακτικές, και γι' αυτό όποτε δεν υπήρξαν οι πιστότεροι κοινωνικοί πυροσβέστες για λογαριασμό των εκάστοτε κυριάρχων, υπήρξαν οι επιτηδιότεροι πραξικοπηματίες). Μόνο οι ιδιοκτήτες της κοινωνίας ήξεραν ανέκαθεν τί ήθελαν. Άλλωστε αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα δεν είναι κάτι ουτοπικό, άπιαστο, ή ιστορικώς πρωτοποριακό, αλλά να γίνει απλώς μια κανονική και συνηθισμένη χώρα σαν οποιαδήποτε άλλη δυτική του μεγέθους της. Δηλαδή να απαλλαγεί από την κρατικοδίαιτη ψευδοαστική ελίτ της (ιστορικό απόγονο της βυζαντινής) και από την αντίστοιχη κοινωνικο-ιστορική παθογένεια, και απλώς να βαδίσει έναν δρόμο γνωστό και στρωμένο και, κυρίως, εγγυημένο.

    Σημαίνει να αυτοαπενοχοποιηθούν από το αίσθημα "τυφλής καταστροφής", αφού δεν πρόκειται παρά για τη συνήθη συναισθηματική εκδήλωση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης: όταν π.χ. σου επιτίθενται ύπουλα μέσα στη νύχτα απαντάς "τυφλά", γιατί αν αρχίσεις τα πώς και τα γιατί ... δεν θα "ξημερώσεις" ποτέ. Το καθεστώς (το κοινωνικο-ιστορικό και όχι απλώς το κυβερνητικό) που υπάρχει σήμερα, έχει αποδειχθεί θανάσιμο γι' αυτούς, και γι' αυτό πρέπει καταρχήν να το ξεχαρβαλώσουν άμεσα χωρίς να χάνουν πολύτιμο χρόνο αναρωτώμενοι από τώρα με τί θα το ... αντικαταστήσουν (κατά το "ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε"). Κατεπείγει η κοινωνική αυτοάμυνα και η καταστροφή του εχθρού της κοινωνίας. Το "μετά" θα το δούμε με ήρεμο μυαλό όταν θα έχει εξαλειφθεί η εχθρική απειλή.
    Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται καν να "ξέρουν" ακριβώς τί τούς έχει κάνει ο αντίπαλος, ούτε φυσικά να απολογηθούν "για τί ακριβώς" τον πολεμούν, αφού είναι παραπάνω από βέβαιο ότι το ξέρει πολύ καλά εκείνος. 
     Η πραγματική κοινωνία πρέπει να (αντι)δράσει με εξωστρέφεια, να εκτονώσει έμπρακτα και χωρίς φραγμούς τα φυσιολογικότατα και υγιέστατα συναισθήματά της (κατάθλιψη, οργή, απελπισία κλπ.) και να πάψει να τρώει τις σάρκες της. Κι αυτό σημαίνει να (επι)στρέψει χωρίς  δεύτερη σκέψη τις δυνάμεις τής νεοφιλελεύθερης "δημιουργικής καταστροφής" (της) εκεί από όπου εκπορεύονται: εναντίον των  κάθε  είδους αντικοινωνικών ανώμαλων.
  

    "Επανάσταση για την κάβλα της", υπό Άμπι Χόφμαν, Η.Π.Α., 1968. Από τα βιβλία που μπορούν να κάνουν κάποιον να βγει στον δρόμο μόνο με τον τίτλο τους, χωρίς καν να τα διαβάσει.
     "Επανάσταση για τον χαβαλέ της; Γιατί όχι; Έτσι κι αλλιώς είναι όλα ένα μάτσο από ψεύτικες λέξεις. Από τη στιγμή που κάποιος έχει την εμπειρία του LSD, της υπαρξιστικής επανάστασης, έχει πολεμήσει το διανοουμενίστικο παιγνίδισμα περί ατόμου και κοινωνίας, κι έχει συνείδηση κάποιας ταυτότητας, αντιλαμβάνεται ότι η δράση είναι η μόνη πραγματικότητα αλλά και ηθική επίσης." (από το κείμενο του βιβλίου).
    Αντίθετα με ό,τι νομίζουν οι αφελείς, καμμία αυθεντική επανάσταση δεν έγινε ποτέ για "ιδέες", ή "οράματα", ή "ιδανικά", ή με "σχέδιο", ή "εν ονόματι" των οποιωνδήποτε ταλαιπωρημένων εννοιών (π.χ. "λαός"). Η επανάσταση, ή είναι κάτι συγκλονιστικά βιωματικό και αυθόρμητο (= αυτο-ορμώμενο) και γίνεται για τη "κάβλα" της (=χωρίς να απολογείται σε κανέναν), ή δεν είναι επανάσταση. Οι αναλογίες της αυθεντικής (=βιωματικής) επαναστατικής γλώσσας (κι όχι των παντοειδών αριστερών φληναφημάτων) μπορούν να ανιχνευθούν διαχρονικά.  Όπου, λοιπόν, "ψεύτικες λέξεις" βάλτε "πολιτικάντικη ηθικολογία", όπου "LSD" βάλτε "ψυχική απεμπλοκή", όπου "υπαρξιστική επανάσταση" βάλτε "αυτοσεβασμός, ατομική αυτοδιάθεση, να μην ζήσουμε σαν δούλοι", όπου "διανοουμενίστικο παιγνίδισμα περί ατόμου και κοινωνίας" βάλτε "νεοφιλελεύθερος κοινωνικός δαρβινισμός", όπου "ταυτότητα" βάλτε "χέσε τους στρατευμένους, τα κοπάδια και τις ιδεολογίες", και άλλος ένας ελεύθερος άνθρωπος θα έχει (ανα)γεννηθεί.

  

"ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ Ο,ΤΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ" (ή: πώς η καταστροφή μπορεί να γίνει η πρώτη πράξη της δημιουργίας)

    Μόνο έτσι θα ξεφύγουν από αυτό το μπλοκάρισμα οι ζωντανοί νεκροί και οι μελλοθάνατοι που έχουν σειρά. Μόνο έτσι θα  "αισθανθούν τέτοια έκπληξη, ανακούφιση και ενθουσιασμό, ώστε να περάσουν κατ' ευθείαν στο άλλο άκρο και αντί να θεωρούν τις επαναστάσεις αδύνατες, να τις θεωρούν εύκολες. Αυτή και μόνο η προδιάθεση είναι ενίοτε ικανή να τις πραγματοποιήσει".
 

     Κάποιες φορές η απελευθέρωση εξαρτάται μόνο από ένα "κλικ" του μυαλού. 
    Και τότε θα αντιληφθούν ότι αυτοί ήσαν ανέκαθεν το Παν και ο εχθρός τους το Τίποτα. Θα καταλάβουν ότι η "δύναμη" του εχθρού τους ήταν απλώς η ψυχωτική αντανάκλαση της δικής τους "αδυναμίας". Κι ο τρόμος του εχθρού τους, απλώς θα τους επαληθεύσει αυτό που είχε πει ο Επίκουρος: "δεν είναι δυνατόν να μην φοβάται αυτός που εκφοβίζει".
     Από μόνη της η ανταπόδοση του τρόμου σε αυτούς που τον προκαλούν θα δρομολογούσε αδιανόητες σήμερα κοινωνικές αλλαγές προς όφελος της πραγματικής κοινωνίας. Όπως  π.χ. ένα ανακάτεμα της (σημαδεμένης) οικονομικής "τράπουλας" (= ανακατανομή προς τα κάτω τού, επί δεκαετίες υφαρπαζόμενου, κοινωνικού πλούτου, ή ανακατανομή προς τα πάνω των επιπτώσεων της χρεωκοπίας του ψευδοκράτους). 



     "Οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες (για τους πλούσιους) στιγμές"... 
(Αντιγόνη Λυμπεράκη, πρώην βουλευτής του κόμματος της οικογένειας Μπόμπολα)
   Οι φόβοι των βολεμένων αποτελούσαν ανέκαθεν τον πληρέστερο "οδηγό δράσης" των ζωντανών νεκρών.
 
      
      Αν υποτεθεί ότι οι ζωντανοί νεκροί χρειάζονται ένα "σχέδιο δράσης", τότε το μόνο τέτοιο θα ήταν η πραγματοποίηση όλων των εφιαλτών τής εγχώριας ελίτ: κήρυξη χρεωκοπίας του ψευδοκράτους (και διακοπή της δανειακής αιμοδότησής του, οπότε θα καταρρεύσει αναπόφευκτα), έξοδος από την ευρωζώνη, οικονομική "γενοκτονία" της κρατικοδίαιτης ελίτ (που θα ξεμείνει απ' τα δανεικά, στα οποία οφείλει την ύπαρξή της), απόλυση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ανειδίκευτων "διοικητικών" δημοσίων υπαλλήλων (="πελάτες"), κλείσιμο των επιχειρήσεων που βασίζονται σε εργασιακά καθεστώτα γαλέρας (δηλαδή σχεδόν όλων),  εκτίναξη της ανεργίας στα πραγματικά ποσοστά της (ώστε το πρόβλημα να μπει πλέον στην ημερησία διάταξη και να μην μετατίθεται θεολογικά η αντιμετώπισή του ... στη μέλλουσα ζωή), κοινωνικο-οικονομική εξίσωση προς τα κάτω (π.χ. όποιος σήμερα από θέσεις βολέματος συναινεί σε βασικό μισθό 490€ - εξαιρουμένου φυσικά του ιδίου...- ή σε επίδομα ανεργίας μηδέν, θα υποχρεωθεί να ζήσει με τόσα: έτσι θα λειτουργήσει η γνήσια - κι όχι η ... νεοφιλελεύθερη- φυσική επιλογή, κι η χώρα θα απαλλαγεί από τα, εκ φύσεως παρασιτικά, μαλθακά στοιχεία), μή αναστρέψιμη αποσταθεροποίηση του καθεστώτος και ελεύθερη πλέον ανοικοδόμηση της χώρας από απολύτως νέες και υγιείς βάσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα (όπως συνέβη π.χ. με τις σκανδιναβικές  μετά το τέλος του β' παγκοσμίου πολέμου).
     Όταν ξεβρωμίσει ο τόπος από τα κάθε είδους φιλοτομαριστικά παράσιτα και επιζήσουν μόνο οι κοινωνικοί, οι ευσυνείδητοι, οι αξιοπρεπείς και γενικώς οι ψυχικά υγιείς, η απελευθερωμένη φαντασία τους θα γελοιοποιήσει τα εθνοσωτήρια "προγράμματα" και τα "σχέδια" που τους ζητούσαν προκαταβολικά οι πρώην κυρίαρχοί τους (και οι αριστεροί τους πυροσβέστες). Και μόνο τότε θα  επικρατήσουν νέα ήθη, υγιέστερο συλλογικό φαντασιακό, νέος ανθρωπότυπος και, φυσικά, μια ζωή στοιχειωδώς άξια να τη ζεις.

    Η μόνη άλλη επιλογή των κορόιδων είναι η παντελώς άσκοπη συνέχιση (με "ελπίδα" ή χωρίς) του σημερινού τους καθημερινού  θανάτου, προς μεγάλη χαρά των βολεμένων αντικοινωνικών ανωμάλων. Γιατί, αν οι ζωντανοί νεκροί και οι μελλοθάνατοι αισθάνονται ότι έχουν ακόμα πράγματα να χάσουν, αν φοβούνται τα χειρότερα (που σημαίνει ότι δεν βρίσκονται ακόμα μέσα σε αυτά), τότε ας συνεχίσουν να σέρνονται κακήν κακώς πίσω από το 39% των βολεμένων επιβητόρων τους χωρίς να μεμψιμοιρούν.


                                   

                                

                                Κατερίνα Γώγου - Κανείς δεν θα γλυτώσει



Θ.Λ.


  Δείτε επίσης:
                                  

21 σχόλια:

  1. Ωραία μίνι πραγματεία περι επαναστάσεων που διαλύει διαδεδομενες παρεξηγησεις (ότι οι επαναστάσεις χρειάζονται πλειοψηφίες για να γινουν ή ότι έχουν προκατασκευασμενο όραμα κλπ).
    Το θέμα είναι ότι εσείς κι εγω μπορεί να τα καταλαβαίνουμε αυτά. Τί γίνεται όμως με τον κόσμο που είναι διαποτισμένος από τις μηντιακές "βεβαιότητές" του;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι ότι ο νεοέλληνας είναι πολιτικά υπανάπτυκτος. Η εμφυτευμένη συλλογική του "μνήμη" δεν έχει να ανασύρει κάτι εκτός από τις γελοίες ταινίες με τον "Παπαφλέσα" ή με το "ΟΧΙ".
      Τα πράγματα όμως είναι ωμά: ή θα ξυπνήσει κάνοντάς τα "πουτάνα όλα" (όπως ξύπνησαν κάποτε οι ευρωπαίοι), ή θα συνεχίσει να κοιμάται με τα τσαρούχια (σαν ραγιάς). Η ευθύνη είναι όλη δική του.

      Διαγραφή
  2. Πράγματι οι πιο πετυχημένες επαναστάσεις έχουν αποδειχτεί (μακροπρόθεσμα) οι "αποτυχημένες". Θα παρατηρούσα μάλιστα ότι οι άμεσα πετυχημένες απέτυχαν μετά από λίγο μόλις καιρό (βλ. ρωσική 1917).
    Το θέμα είναι: πρέπει να ευχόμαστε να γίνει μια "αποτυχημένη" επανάσταση στην Ελλάδα; Έχουμε άνεση χρόνου για να περιμένουμε τα ευεργετικά αποτελέσματα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι το "ψάχνεις" πολύ.

      Θεωρώ πως οι ζωντανοί νεκροί δεν έχουν την πολυτέλεια του χρόνου να περιμένουν ο,τιδήποτε, άρα πρέπει να δράσουν άμεσα κι ό,τι "κάτσει". Έτσι κι αλλιώς, ζωντανοί νεκροί είναι, οπότε μια επανάσταση με τις ενστάσεις που διατυπώνεις, δεν θα τους έκανε περισσότερο κακό, απ' όσο ήδη έχουν πάθει.

      Το λοιπόν, μπάχαλο νά 'ναι κι ό,τι νά 'ναι. Η κατάσταση, ή πρέπει να χειροτερέψει για όλους, ή να καλυτερέψει για όλους. Ή οι ζωντανοί νεκροί πρέπει να αποκτήσουν μοίρα στον ήλιο, ή (αν αυτό δεν είναι εφικτό) πρέπει να έρθουν κι οι υπόλοιποι στο επίπεδο των ζωντανών νεκρών. Το λένε και κοινωνική δικαιοσύνη.

      Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μπορούν κάποιοι να θυσιάζονται (και μάλιστα χωρίς να ερωτώνται) για να επιβιώνουν φιλοτομαριστικά κάποιοι πονηροί. Και ειδικά όταν οι θυσιαζόμενοι αποτελούν το υγιέστερο και κοινωνικότερο κομμάτι της κοινωνίας (δηλ. την πραγματική κοινωνία) ενώ οι ωφελημένοι είναι ό,τι πιο παρά φύσιν υπάρχει.

      Διαγραφή
  3. Πόσο πιθανό θεωρείς να εξεγερθεί ένας λαός που:
    1) έχει εσωτερικεύσει την υποταγή του στο βαθμό που το έχει κάνει ο Έλληνας
    2) πάσχει από πλήρη απουσία κοινωνικών επαναστάσεων ως σημείων αναφοράς στη συλλογική του μνήμη
    3) δεν έχει ακόμα κουνηθεί, αν και έχει ήδη δεκαπλάσιες αιτίες για να το κάνει, από αυτές που οδήγησαν π.χ. στη Γαλλική Επανάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ' αρχήν αποφεύγω να χρησιμοποιώ τη λέξη "λαός". Ο λαός αποτελείται από ομάδες (τάξεις, στρώματα κλπ) με αντικρουόμενα συμφέροντα, επομένως αυτός που εξεγείρεται δεν είναι ο "λαός" αλλά εκείνα τα κομμάτια του που νιώθουν δυσαρεστημένα. Όποιος μιλάει για "εξέγερση του λαού", θεωρώ ότι δεν έχει κατανοήσει επαρκώς για τί πράγμα μιλάει.

      Ο ανθρωπότυπος, λοιπόν, που περιγράφεις στα (1) και (2) είναι ακριβώς αυτός που επικρατούσε πριν τη γαλλική επανάσταση.

      Π.χ. ούτε τότε υπήρχαν στη συλλογική μνήμη των εξεγερμένων του Παρισιού, εξεγερτικά σημεία αναφοράς. Τα δημιούργησαν όμως εκ του μηδενός οι εξεγερμένοι. Δηλ. δημιούργησαν οι ίδιοι τα σημεία αναφοράς τους.

      Και εκείνοι επίσης είχαν εσωτερικεύσει την υποταγή τους (άλλωστε αυτός ήταν ανέκαθεν ο πυρήνας κάθε υποταγής). Αλλά με τη βοήθεια των ιδεών του Διαφωτισμού, βγήκαν από αυτό το ψυχολογικό μπλοκάρισμα και δημιούργησαν τα σημεία αναφοράς, τα οποία τους έλειπαν.

      Το τρίτο σημείο σου θεωρώ ότι είναι το ακανθώδες. Αλλά προκύπτει από συνδυασμό των δύο προηγουμένων: εσωτερίκευση της υποταγής που συντηρείται από την απουσία επαναστατικών ιδεών, ανάλογων εκείνων του Διαφωτισμού, οι οποίες θα βοηθήσουν στη δημιουργία των κατάλληλων σημείων αναφοράς, τα οποία θα οδηγήσουν στην επανάσταση κλπ.
      Υπό τις παραπάνω συνθήκες θεωρώ απίθανο το ξέσπασμα μιας κοινωνικής επανάστασης στην Ελλάδα. Αλλά πριν καταδικάσω, θεώρησα ότι είχα υποχρέωση να ενημερώσω με τον τρόπο που μπορούσα όποιον ενδιαφέρεται σχετικά.

      Σε κάθε περίπτωση πάντως θεωρώ ότι οι εκμεταλλευόμενοι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την κατάστασή τους. Γιατί ακόμα κι αν δεν υπάρχουν σημεία αναφοράς, ακόμα κι αν η εσωτερίκευση της υποταγής λειτουργεί σαν ψυχολογικός οδοστρωτήρας, παρ' όλα αυτά υπάρχει και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Το οποίο ο νεοέλληνας ζωντανός νεκρός φαίνεται ότι το έχει χάσει. Ίσως γιατί είναι πραγματικά νεκρός...

      Διαγραφή
  4. Παλιότερα (δεν μπορώ να βρω πού) είχες αναφέρει και τη λύση να γίνει η Ελλάδα το 17ο κρατίδιο της Γερμανίας. Ίσως αυτό να είναι πιο εφικτό από μια επανάσταση για την οποία οι Έλληνες δεν έχουν τις ψυχικές και διανοητικές προδιαγραφές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, θεωρώ ότι αν γινόταν αυτό, οι γερμανοί θα έφερναν στην Ελλάδα την αξιοκρατική κουλτούρα τους και οι διάφοροι κρατικοδίατοι, "πελάτες" κλπ. θα πέθαιναν.
      Αλλά δεν νομίζω να ήθελε η Γερμανία να επωμιστεί ένα χρεοκοπημένο ψευδοκράτος σαν την Ελλάδα. Εδώ είδε κι έπαθε να συνεφέρει την πρώην Ανατολική Γερμανία...

      Διαγραφή
    2. ναι, αν γίνει ο Έλληνας καλός υπήκοος σαν τον Γερμανό τότε το πρόβλημα θα λυθεί. το οτι δεν μας ενδιαφερει να ζήσουμε καλά εν μέσω ολιγαρχίας που το βάζεις? και πως θα καταστραφεί το κράτος αν το βοηθήσουμε να ζήσει ?
      πάλι αυτό το "σώσιμο" μπλέκει στα πόδια μας και δεν μας αφήνει να ελευθερωθούμε απο το κράτος.

      Διαγραφή
    3. Δεν μίλησε κανείς για "καταστροφή του κράτους". Ας μην πηγαίνουμε τόσο μακριά... Άλλωστε για να καταστρέψεις το κράτος, πρέπει πρώτα να υπάρχει κάτι τέτοιο - και στην Ελλάδα δεν υπάρχει.
      Αυτό που υπάρχει στην Ελλάδα δεν είναι κράτος με τη δυτική έννοια, αλλά ένα ψευδοκράτος, που από ιδρύσεώς του υπάρχει αποκλειστικά (τονίζω: αποκλειστικά) χάρις στον δανεισμό. Τα δάνεια χρηματοδοτούν μια κρατικοδίαιτη αντιπαραγωγική μεταπρατική ελίτ με φεουδαρχική νοοτροπία (η οποία φυσικά παρέχει στους δανειστές της τις "υπηρεσίες" της) και επίσης της δίνουν τη δυνατότητα να εξαγοράζει μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού ("πελατειακό κράτος"). Αυτή είναι η ολιγαρχία (στην οποία οι ευσυνείδητοι, οι αξιοπρεπείς, οι ικανοί, οι ευφυείς, οι ψυχικά υγιείς κλπ. δεν μπορούν να ζήσουν όπως δικαιούνται και τους αξίζει) και αυτό είναι το (ψευδο)κράτος που πρέπει να καταστραφεί (και όχι το "κράτος" γενικώς). Έτσι οι "πελάτες" και οι κάθε είδους κρατικοδίαιτοι θα εκλείψουν (τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος τους) και θα υπάρξει αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες για όλους (έστω και με τα συζητήσιμα καπιταλιστικά κριτήρια). Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι να γίνουμε "καλοί υπήκοοι" όπως οι γερμανοί, αλλά να γίνουμε τουλάχιστον υπήκοοι, αντί βυζαντινοί κολλήγοι που είμαστε σήμερα. Σε πρώτη φάση, θεωρώ ότι αυτό θα ήταν μια πρόοδος.

      Η διακοπή του δανεισμού θα σήμαινε την καταστροφή αυτού του ψευδοκράτους (και των αντικοινωνικών παρασίτων που συντηρεί). Η δε υπαγωγή της χώρας απευθείας (δηλ. χωρίς εγχώριους κυβερνητικούς "μεσάζοντες" που θα "διαπραγματεύονται" για το "εθνικό συμφέρον") σε μια δυτική (π.χ. τη Γερμανία) θα ήταν μια ανάσα για τους μή πελάτες και τους μή κρατικοδίαιτους.

      Βέβαια παρ΄ολα αυτά, ακόμα και το σύγχρονο δυτικό κράτος παραμένει μια μορφή κυριαρχίας (έστω και φιλελευθεροποιημένης, όπως την αποκαλούσε ο Καστοριάδης). Υπ' αυτή την έννοια, η πλήρης καταστροφή του Κράτους (και όχι του Δημόσιου Τομέα, όπως λανθασμένα ταυτίζεται) ως θεσμού κυριαρχίας, είναι κάτι πιο προχωρημένο και φυσικά δεν θα αρχίσει από αυτή την υπανάπτυκτη χώρα, που οι ξερόλες τριτοκοσμικοί κάτοικοί της (από τους φασίστες μέχρι τους αναρχικούς και ό,τι υπάρχει ενδιάμεσα) νομίζουν ότι εξακολουθεί να είναι το κέντρο του κόσμου.

      Διαγραφή
    4. Και ενώ όλα τα οικονομικά συστήματα εχουν πτωχεύσει ,εμείς αντι να τα χτυπήσουμε να τα αποτελειώσουμε, θα προσπαθούμε να φτιάξουμε ενα καλύτερο κράτος? ,αντί δηλαδή για πολίτες θα φτιάξουμε υπηκόους? Ακόμα και αν παρατηρώ την κοινωνία και το πόσο αδύνατο ειναι να γίνουν πολίτες όχι δεν μπορώ να συμφωνήσω . Αν μπω σε αυτό το σκεπτικό του καλύτερα σωστός υπήκοος σε ενα καλύτερο κράτος θα καταντήσω σαν τους αριστοκράτες να ψάχνω ειδικούς και σωτήρες.

      Οι δυτικοί δηλαδή ειναι με το ενα πόδι στην δημοκρατία επειδή έχουν καλύτερο κράτος ? δεν νομίζω .

      Αφού και εσύ θέλεις να καταστραφεί το νεο-ελληνικό κράτος ή ψευδοκράτος αν το προτιμάς διορθωμένο.

      Διαγραφή
    5. Ποια οικονομικά συστήματα έχουν "πτωχεύσει"; Αυτά που ετοιμάζουν διαστημικά προγράμματα για εξορύξεις από τους δορυφόρους του Δία;
      Αλλά ακόμα κι έτσι να ήταν, οι μόνοι που μπορούν να τα χτυπήσουν είναι οι εκμεταλλευόμενοι που ζουν υπό αυτά. Ή μήπως νομίζεις ότι ο πόλεμος εναντίον του καπιταλισμού θα αρχίσει απ' αυτό το καθυστερημένο χωριουδάκι που -καταχρηστικά- λέγεται "Ελλάδα"; Θεωρείς δηλ. ότι στην Ελλάδα υπάρχει καπιταλισμός (και όχι φεουδαρχία με καπιταλιστικό ψευδεπίχρισμα);
      Ή μήπως λες ότι η ανθρωπότητα περιμένει τους γραφικούς (β)ρωμηούς να... τη σώσουν και να της μάθουν τί σημαίνει "πολίτης";

      Οι δουλοπάροικοι νεοέλληνες δεν είναι ακόμα έτοιμοι για να γίνουν πολίτες. Δεν γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα... Πρέπει πρώτα να περάσουν από το ενδιάμεσο στάδιο του υπήκοου, εκεί δηλ. όπου βρίσκονται σήμερα οι περισσότεροι δυτικοί.
      Κι ούτε είναι δυνατόν ο νεοέλληνας, που είναι πολιτικά υπανάπτυκτος αφού δεν έχει την παραμικρή συνεισφορά σε κοινωνικά κινήματα (από το εργατικό κίνημα μέχρι τον χιπισμό), να γίνει ξαφνικά πολίτης. Προηγούνται άλλοι...
      Πολίτες (δηλ. άνθρωποι που αποφάσιζαν συλλογικά οι ίδιοι για τη ζωή τους και δεν το ανέθεταν σε κάποια κυβέρνηση ή κράτος) υπήρξαν μόνο σε κάποιες αρχαίες ελληνικές πολιτείες (και όχι ... "πόλεις-κράτη") και σε κάποιες πόλεις της Αναγέννησης. Και στις δύο περιπτώσεις, η διαδικασία που απαιτήθηκε ως εκεί υπήρξε μακραίωνη και προοδευτική. Η ελευθερία, η αυτοδιάθεση, η αυτοθέσμιση κλπ. δεν είναι εξ' αποκαλύψεως αλήθειες και άρα δεν κατακτώνται ούτε ως δια μαγείας, ούτε με "θεία επιφοίτηση".
      Το να θέλεις να πάμε κατευθείαν από τον δούλο ή δουλοπάροικο στον πολίτη, το βρίσκω απλώς ουτοπικό, ή ότι απορρέει από κάποια αντι-ιστορική θεολογικού τύπου αντίληψη.
      Βέβαια σε ατομικό επίπεδο ενδέχεται εσύ ή εγώ να είμαστε ήδη πολίτες. Αλλά τί σημασία έχει αυτό όταν αναφερόμαστε στην κοινωνία και στις ιστορικά προσδιορισμένες δυνατότητες (ή μή δυνατότητές) της;

      Το "καλύτερο κράτος" (ή "φιλελεύθερη ολιγαρχία" όπως το αποκαλούσε εύστοχα ο Καστοριάδης) είναι ένα αναγκαίο στάδιο για τη μετάβαση που συζητάμε. Απ' αυτή την άποψη οι δυτικοί είναι σαφώς "με το ένα πόδι" στη δημοκρατία σε σχέση π.χ. με τους νεοέλληνες ή άλλους ανατολικούς που ζουν σε καθεστώστα προκαπιταλιστικά (βλ. τριτοκοσμικά νεοφεουδαρχικά ψευδοκράτη με "καπιταλιστική" μόστρα).
      Άλλωστε το "καλύτερο κράτος" ("κοινωνικό κράτος", εργασιακά δικαιώματα κλπ.) επιβλήθηκε από τους αιματηρούς αγώνες των εκμεταλλευομένων. Δηλ. κατ' εσέ οι τελευταίοι, όταν δολοφονούνταν μαζικά στην πλατεία Χαιϋμάρκετ, έψαχναν για "ειδικούς και σωτήρες";

      Διαγραφή
    6. ειναι ο ευρωπαίος υπήκοος πιο κοντά στην δημοκρατία απο τους Κούρδους ή απο αυτούς :
      http://youtu.be/od7_7EDgElM

      ?

      βλέπω γύρω μου οτι ειναι αδύνατη η δημοκρατία εδώ, δεν έπεσα και απο τον "Δια". Δεν υπάρχει περίπτωση όμως εγώ να στηρίξω ή να συμφωνήσω σε ενα "ενδιάμεσο στάδιο" υπηκόου ενός κράτους εφόσον θέλω δημοκρατία. Τώρα αν προκύψει κανένα κράτος κάπως καλύτερο δεν θα με χαλάσει εννοείται, δεν θα με σταματήσει όμως να ειμαι εναντίον του.

      υ.γ.
      αν και δουλεύω 60-70 ώρες την εβδομάδα και δεν έχω χρόνο πολλές φορές ούτε να κοιμηθώ, το ιστολόγιο σου το έχω λιώσει μακάρι ρε φίλε να σε είχα πετύχει πιο πριν μου έλυσες αρκετές απορίες .Και μπράβο σου που απαντάς ακόμα και σε ανώνυμους σαν εμένα γιατί συνήθως άτομα με πολλές γνώσεις σαν εσένα απαξιούν να απαντήσουν.
      Παναγιώτης

      Διαγραφή
    7. Έτσι όπως το θέτεις, οι Ζαπατίστας είναι ολοφάνερα πιο κοντά στη δημοκρατία απ' ό,τι ο υπήκοος του "καλύτερου" κράτους.
      Το θέμα όμως είναι ότι είναι μια μικρή κοινότητα που δεν παράγει επιστήμη, τεχνολογία, πλούτο κλπ. Επίσης τέτοιες κοινότητες έχουν υπάρξει αναρίθμητες στην Ιστορία (π.χ. χριστιανικές αιρέσεις στον Μεσαίωνα, κομμούνες στη νεώτερη εποχή κλπ) αλλά είχαν πάντα βραχύβιο χαρακτήρα και δεν άφησαν και πολλά πίσω τους. Επίσης έχουν μεγάλη βρεφική θνησιμότητα, έλλειψη βασικών αγαθών κλπ.
      Το εγχείρημά τους δεν νομίζω ότι θα είναι μακροχρόνιο αφού η δημοκρατία (όπως και ο σοσιαλισμός, ή η αναρχία) σε μία μόνο χώρα είναι καταδικασμένη.

      Το ζήτημα για μένα είναι να έχεις και πολιτική ποιότητα ζωής και υλική και πνευματική.
      Δεν σου κρύβω λοιπόν ότι δεν θα ήθελα να ζω στους Ζαπατίστας.

      Νομίζω ότι σύνθετες πολιτικές μορφές με διάρκεια και επιδραστικότητα μπόρεσε να αναδείξει μόνο ο δυτικός πολιτισμός (ας πούμε η παρουσίαση και ανάλυση των αρχετυπικών πολιτευμάτων από τον Αριστοτέλη παραμένει αξεπέραστη). Εκεί παίζονται όλα. Και μια αλλαγή σε μια προηγμένη χώρα θα άλλαζε τον πλανήτη. Πιστεύω ότι οι κοσμογονικές αλλαγές θα έρθουν (αν έρθουν) από το καπιταλιστικό κέντρο και όχι από την περιφέρεια, όσο κι αν θαυμάζω εγχειρήματα σαν των Ζαπατίστας.

      Φυσικά ούτε κι εγώ στηρίζω το κράτος (σε οποιαδήποτε μορφή του) και τους υπηκόους. Μάλιστα δεν έχω πάει ποτέ να ψηφίσω. Αλλά θεωρώ ότι προς το παρόν το μόνο που μπορεί (;) να γίνει στην Ελλάδα είναι να πάμε σε ένα δυτικό κράτος από το ψευδοκράτος που υπάρχει σήμερα.
      Εδώ ο έλληνας δεν μπόρεσε να περιφρουρήσει το "όχι στο ευρώ" του δημοψηφίσματος και θα καταλάβει τα περί αυτονομίας που λέει ο Καστοριάδης στο βιντεάκι που με παρέπεμψες;

      Εξάλλου ακόμα κι αν υπήρχε στην Ελλάδα η συνειδητοποίηση των Ζαπατίστας, ένα ανάλογο εγχείρημα δεν θα επιβίωνε ούτε μία μέρα (λόγω φυσικά οικονομικών και γεωπολιτικών λόγων), αν δεν ακολουθούσαν και πέντε-έξι γειτονικές χώρες.

      ΥΓ. Απαντάω, η μάλλον συζητάω, και με ανώνυμους και με "επώνυμους" αν βρίσκω ότι έχουν κάτι να μου πουν. Τώρα για τις "πολλές γνώσεις" μου εγώ δεν νιώθω έτσι (τί να πει κι ο Καστοριάδης δηλαδή...)

      Διαγραφή
    8. Συμφωνώ και εγώ πως δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία εν μέσω ολιγαρχικού κράτους και οτι πρέπει να αναπτυχθεί συγχρόνως σε αρκετά κράτη για να πετύχει.
      Στο θέμα κράτους -υπηκόου συμφωνω και σε αυτό αλλά δεν το έχω δει ως απαρατήρητο στάδιο.

      υ.γ.
      πολύ καλό το ιστολόγιο σου και πραγματικό βοήθημα

      Διαγραφή
    9. Φίλε Πάνο, εντάξει, ούτε εγώ το θεωρώ απαραίτητο το στάδιο του υπήκοου, με την έννοια ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν ξεκίνησαν από την ετερονομία αλλά από την αυτονομία (άρα κατά κάποιον τρόπο έχουμε την αυτονομία στα "γονίδιά" μας). Όμως όταν έχεις ζήσει για χιλιάδες χρόνια σε καθεστώς ετερονομίας, μου φαίνεται κάπως δύσκολο να βγεις απότομα από εκεί σαν να μην συνέβη τίποτα.

      Εξάλλου οι προκαπιταλιστικές (αγροτικές) κοινωνίες είναι πολύ εύκολο να οργανώσουν την αυτονομία τους με μια απλή αναδιανομή της γης ή του πλούτου. Οι βιομηχανικές όμως έχουν δημιουργήσει παραγωγικές δομές τέτοιου είδους, που η αναδιανομή ούτε μπορεί να γίνει τόσο απλά, ούτε αρκεί για να φτάσουμε στην αυτονομία. Ο Καστοριάδης έχει γράψει πολλά γι' αυτό το θέμα και μάλιστα εκεί βρίσκονται οι κύριες ενστάσεις του, τόσο ως προς τον μαρξισμό, όσο και προς τον αναρχισμό, που τους θεωρεί απαρχαιωμένους.

      Σ' ευχαριστώ για την ενδιαφέρουσα κουβέντα.

      Διαγραφή
  5. "Μια σπίθα μπορεί να φέρει την καταστροφή" έλεγαν κάποιες παλιές διαφημίσεις για τις καλοκαιρινές πυρκαϊές στα δάση.
    Έτσι αρχίζουν κι οι επαναστάσεις, από μια σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Αν γίνει κι εδώ αυτό, τακτοποιήθηκε το θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν, φυσικά, δεν είναι βρεγμένα τα ... κούτσουρα.

      Διαγραφή
  6. Αυξήσεις από 15 έως 180 ευρώ σε 314.000 δημοσίους υπαλλήλους εν μέσω "κρίσης" (με τις ευλογίες των δανειστών που "πιέζουν" για "μεταρρυθμίσεις"):

    http://www.kathimerini.gr/842279/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/ay3hseis-apo-15--ews-180-eyrw-se-314000--dhmosioys-ypallhloys

    Κατώτατος μισθός στο Δημόσιο: 780€

    Στο μεταξύ η αριστερή κυβέρνηση έχει βάλει στην κατάψυξη τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, που εδώ και τρία χρόνια παραμένουν στα "βασικά" 492€ καθαρά (ακόμα κι αν έχεις προϋπηρεσίες, ειδικότητες, πτυχία, ξένες γλώσσες κλπ).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΝΤΡΟΠΗ! O μεροκαματιάρης πρώην πρωθυπουργός μας… ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΕΦΟΡΙΑ 511 ΕΥΡΩ!

    http://www.activistis.gr/2015/12/o-511.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΕΤΣΙ "ΠΟΛΕΜΟΥΝ" Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ:


    Δεν άφησαν το δάνειο του Mega να «κοκκινίσει»

    «Άφεση αμαρτιών» για δεύτερη φορά από τις τράπεζες στο Mega, που καλούνταν να εξοφλήσει ομολογιακό δάνειο ύψους 98 εκατ. ευρώ. Οι τράπεζες συμφώνησαν να αποπληρωθεί το δάνειο το… 2021 αντί να θεωρηθεί «κόκκινο» και να υπαχθεί, όπως προβλέπεται, στις διαδικασίες που ισχύουν για όλα τα δάνεια. Η απόφαση αυτή επιτρέπει στο Mega να λάβει μέρος στη διαδικασία χορήγησης των τηλεοπτικών αδειών, καθώς θα εξασφαλίσει τραπεζική ενημερότητα, υπό την προϋπόθεση πως θα πληρώσει τις δόσεις που προβλέπονται μέχρι το τέλος της χρονιάς…
    Η συμφωνία του Mega με τις τέσσερις συστημικές τράπεζες υπεγράφη στις 25 Σεπτεμβρίου 2015 και προβλέπει την αναδιάρθρωση του ομολογιακού δανείου έως το 2021. Το δάνειο έληγε στις 31/12/2015 και προβλεπόταν η πλήρης εξόφλησή του. Οι τράπεζες, ως όρο για την παράταση, ζητούν να υπάρξει πλήρης κάλυψη της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου κατά 15.100.000 ευρώ με καταβολή μετρητών, χωρίς όμως να υπάρχει εξαρχής καταληκτική ημερομηνία. Κι αυτό γιατί η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς απέφυγε να την ορίσει, αν και η απόφαση για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου ελήφθη πριν από έξι μήνες, τον περασμένο Μάιο. Αυτή η ελαστικότητα της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς επιτρέπει στις τράπεζες να προχωρούν σε μετάθεση της καταληκτικής ημερομηνίας καταβολής των δόσεων του δανείου ή και σε παράτασή του, εφόσον εκκρεμεί η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου.
    Μέχρι σήμερα το Mega έχει πληρώσει 8.820.000 ευρώ στις 7/11/2013 (5.880.000 ευρώ) και στις 28/6/2014 (2.940.000 ευρώ). H αρχική σύμβαση προέβλεπε πως το ομολογιακό δάνειο θα εξοφλούνταν σε επτά δόσεις, ως εξής: 5,88 εκατ. ευρώ στις 28/12/2013, 2,94 εκατ. ευρώ στις 28/6/2014, 5,88 εκατ. ευρώ στις 28/12/2014, 5,88 εκατ. ευρώ στις 28/6/15, 8,82 εκατ. ευρώ στις 28/12/2015, 8,82 εκατ. ευρώ στις 28/6/2016 και 59,78 εκατ. ευρώ στις 28/12/2016.
    Ύστερα από αίτημα της εταιρείας στις 22 Σεπτεμβρίου 2015, η πλειοψηφία των τραπεζών ενέκρινε τη μετάθεση κατά τρεις μήνες των ομολογιών που έληγαν στις 30 Σεπτεμβρίου 2015, έως τις 28/12/2015. Έως το τέλος της χρονιάς το Mega πρέπει να πληρώσει μαζί τρεις δόσεις, συνολικού ύψους 21.740.000 ευρώ, εκτός κι αν υπάρξει και νέα μετάθεση. Πάντως, τρεις μέρες μετά το αίτημα της μεταφοράς των ομολογιών εγκρίθηκε και η αποπληρωμή του δανείου το 2021, με την καταβολή ποσού 59.435.000 ευρώ. Μέχρι τον Ιούνιο του 2016 η εταιρεία πρέπει να πληρώσει 29.400.000 ευρώ και τα υπόλοιπα 59.435.000 ευρώ ύστερα από… πέντε χρόνια!

    http://www.typologies.gr/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AC%CF%86%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-mega-%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CF%83/

    ΑπάντησηΔιαγραφή