Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΟΜΠΥ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ... ΤΟΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ

   Άλλη μιά "ό,τι νά 'ναι" διανοητική παράγκα, στημένη απ' το διαταραγμένο   φαντασιακό της (β)ρωμησύνης



     "ΚΡΙΨΑΤΑΙ ΚΑΛΑ ΤΑ ΕΒΡΩ ΣΑΣ ΣΤΩ ΣΤΡΟΜΑ; ΩΡΕΑ! ΕΛΑΤΑΙ ΤΟΡΑ ΝΑ ΣΑΣ ΕΞΙΓΙΣΟ ΚΕ ΤΟΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΙ!"



   Είναι πλέον ιστορικώς διαπιστωμένο ότι η (β)ρωμηοσύνη έχει αποδειχτεί ανεξάντλητη στο να δημιουργεί υβριδικές διανοητικές συνθέσεις και παντός είδους διανοητικούς αυνανισμούς, επάνω στα οποία εν συνεχεία "επανεπινοείται" και ...  "πετιέται από 'ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει". Η πιο γνωστή τέτοια υβριδική σύνθεση είναι φυσικά ο "ελληνοχριστιανισμός" μέσω του οποίου ο χριστιανοβυζαντινός μεσαίωνας αυτοπλασάρεται ψευδεπιγράφως ως ο "ιστορικά νόμιμος" διάδοχος και ... συνεχιστής του ελληνικού πολιτισμού (τον οποίο φυσικά προηγουμένως είχε ισοπεδώσει μέσα στο μακράν μεγαλύτερο Ολοκαύτωμα της Ιστορίας).  
    Οι πιο πρόσφατες όμως υβριδικές τερατογενέσεις της (β)ρωμηοσύνης είναι η σύζευξη Διαφωτισμού και νεοφιλελευθερισμού, και εν συνεχεία του "νεοφιλελεθευρο-διαφωτισμού" με τον ... Κορνήλιο Καστοριάδη. Και όπως ο "ελληνοχριστιανισμός", έτσι και ο "νεοφιλελευθερο-διαφωτισμός" και ο ... "νεοφιλελευθερο-καστοριαδισμός" αποτελούν παγκόσμιες ιδεολογικές "ευρεσιτεχνίες" της (β)ρωμηοσύνης. Κι ίσως αποτελεί δυστύχημα που ο δυτικός κόσμος των "κουτόφραγκων" δεν διαθέτει ακόμα το ... διανοητικό ύψος να τις κατανοήσει και να τις εντάξει στην παράδοσή του, ως μέγιστες συνεισφορές τής βυζαντινομεσαιωνικής (β)ρωμηοσύνης στον παγκόσμιο πολιτισμό ... 
    Βέβαια, μέχρι προσφάτως, κατά την επίσημη ιδεολογία της (β)ρωμηοσύνης (βλ. "ελληνοχριστιανισμός") θεωρείτο επίσης μέγα δυστύχημα για τον δυτικό κόσμο που έπεσε ... θύμα του Διαφωτισμού και που οι δυτικοί λαοί πιστεύουν ότι ο χριστιανικός Μεσαίωνας είναι υπεύθυνος για την επί χιλιετία (τουλάχιστον) αναστολή / παλινδρόμηση του πολιτισμού. Σήμερα όμως η κουτοπόνηρη (β)ρωμηοσύνη χορηγείται τους Πακτωλούς τών ευρώ της από τη διαφωτισμένη Δύση. Κι έτσι έχει βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να υπερασπιστεί αυτό που παραδοσιακά έφτυνε (βλ. "όλα για το παγκάρι").  

   Κανένα πρόβλημα όμως για τη (β)ρωμηοσύνη, που διαθέτει πιο ευλύγιστη κι από λάστιχο "ιδεολογική" μέση! Γι' αυτό, με ένα  συλλογιστικό ρωμηοάλμα παρόμοιο με την "αποκατάσταση" του Διαφωτισμού (επάρατου μεν γιατί δεν αναγνωρίζει τον ... τεράστιο "πολιτισμικό" ρόλο του χριστιανισμού, αλλά αναγκαίου κακού δε, διότι οι επίγονοί του τροφοδοτούν τα "παγκάρια" -εκκλησιαστικά και μή- τού ψευδοκράτους τής βρωμηοσύνης), επιχειρείται να δειχθεί ότι ο επανακάμψας -υπό μεταμοντέρνο προσωπείο- οικονομικός "φιλελευθερισμός" (και συγκεκριμένα στην "€" εκδοχή του) είναι ο κληρονόμος και συνεχιστής του Διαφωτισμού. 
   Σε αυτή της την πορεία ... πνευματικής αναζήτησης, η (β)ρωμηοσύνη, ως ιστορικώς ειδικευμένη στο να παραχαράσσει και να καπηλεύεται μεγάλα ονόματα (όπως τον ελληνικό πολιτισμό), "ανακάλυψε" και τον  Κορνήλιο Καστοριάδη. Όπου με τη δοκιμασμένη χριστιανοβυζαντινή ρωμηοχειρουργική, ο αντικρατιστής (με την κλασική και όχι τη νεοφιλελέδικη έννοια), αντικοινοβουλετικός και αντι-οικονομιστής φιλόσοφος θα της χρησιμέψει ως απολογητής του νεοφιλελευθεροφασισμού, καλύτερα κι από τον μακαρίτη μέντορα λατινοαμερικάνων δικτατόρων Μίλτον Φρήντμαν.



                                                     "Ξέρo κι εγό απώ Καστορηάδυ!"

    

    Γιατί οι εγχώριοι νεοφιλελέδες επέλεξαν τον Καστοριάδη

   Μα ... γιατί καταγόταν από την ίδια χώρα με τους (β)ρωμηούς (άσχετα αν αποστασιοποιήθηκε από αυτούς και δεν ξαναγύρισε ποτέ), και γιατί είναι καλύτερα οι εγχώριοι "αντιευρωπαϊστές" που ψήφισαν "όχι στο ευρώ (των βολεμένων)" στο δημοψήφισμα / παρωδία του περασμένου Ιουλίου, να "τα ακούσουν" από κάποιον "ομοεθνή" τους, παρά από κάποιον "άγνωστο κουτόφραγκο". Έτσι επιλέχθηκε ο "εθνικά βολικός" Καστοριάδης, παρ' όλο που είναι ο πιο ανατρεπτικός και αντιδυτικιστής από όλους τους άλλους φιλοσόφους της Μετανεωτερικότητας.
   Το σύνθημα για τη "χειρουργική" ρωμηοχρήση του Καστοριάδη έδωσε η συμπαθής συντεχνία των εγχωρίων κρατικοδίαιτων (ψευτο)βιομηχάνων που ζουν από το παντοειδές ξέπλυμα των δανείων/χορηγιών της Ε.Ε. προς το ψευδοκράτος (τα οποία φυσικά θα κοπούν "μαχαίρι" αν το ψευδοκράτος βγει εκτός ευρώ). Έτσι σε "σουαρέ" μεταξύ Σ.Ε."Β". και ΣΥΡΙΖΑ στο Πολεμικό Μουσείο τον Φεβρουάριο του 2014, ο τριτοκοσμικός άεργος "βιομήχανος" πρόεδρος τότε του Σ.Ε."Β". μας πληροφόρησε ότι: "κλειδί για την ανάπτυξη αποτελεί μια σύγχρονη επιχειρηματική τάξη, ιδιωτική πρωτοβουλία, την οποία ο Κορνήλιος Καστοριάδης χαρακτήριζε δημιουργική δραστηριότητα των ανθρώπων"... 
    Επικαλούμενοι τον Καστοριάδη (δηλαδή βάζοντάς του στο στόμα λόγια που ποτέ δεν είπε), οι "βιομήχανοι" προσπάθησαν να ρίξουν γέφυρες προς την αριστερά (της εξουσίας) που τότε επέλαυνε ως η προτελευταία διασωστική λύση του χρεωκοπημένου καθεστώτος (η τελευταία θα είναι η καθιέρωση "διπλού" νομίσματος: ευρώ για τους "ξύπνιους" και "τσιγκάκια" για τα κορόιδα). Μάλιστα οι "βιομήχανοι" κατάφεραν το ακατόρθωτο: να χωρέσουν και να συνεπικαλεστούν στην ίδια παράγραφο τον μή αριστερό (είχε διακόψει σχέσεις με τον μαρξισμό από το 1964), αντικρατιστή (με την κλασική και όχι τη νεοφιλελέ έννοια) και αντι-οικονομιστή Καστοριάδη με τον μαζικό χασάπη, κρατιστή και οικονομιστή Λένιν... Άλλη μια απόδειξη τής ανεξάντλητης "συνθετικής" ικανότητας των ταγών της (β)ρωμηοσύνης - και της τρικυμίας εν κρανίω που ανέκαθεν τους έδερνε.
     Βέβαια οι  (β)ρωμηοί νοικοκυραίοι συνδαιτυμόνες των Πάγκαλων ουδόλως ενδιαφέρονται για τα διαμειβόμενα στις "σουαρέ" του Σ.Ε."Β" (τους αρκεί να έχουν ευρώ κρυμμένα στο στρώμα). Έτσι το "μήνυμα" των "βιομηχάνων" δεν έγινε αντιληπτό από τους παραδοσιακά πολιτικώς καθυστερημένους ψηφοφόρους της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ούτε από τους πρώην πασόκους που ήδη από τότε αποτελούν την πελατειακή βάση τού ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚ. 

   Υπήρξε όμως μία κατηγορία (β)ρωμηών, που νιώθουν (αδικαιολόγητα όπως θα δούμε πιο κάτω) στερημένοι από ιδεολογικές ή/και "παλαιοκομματικές" αναφορές, και οι οποίοι βρήκαν στο "μήνυμα" τού Σ.Ε."Β". την ιδεολογική "καινοτομία" που χρειάζονταν, ώστε να μπορούν να παριστάνουν με σοβαροφάνεια το "νέο" στοιχείο, από το οποίο θεωρούν ότι έχει ανάγκη αυτό το καταγέλαστο χρεωκοπημένο ψευδοκράτος. Πρόκειται για (β)ρωμηούς πανομοιότυπους με τους υπόλοιπους, που όμως νομίζουν ότι διαφοροποιούνται μόνο και μόνο επειδή είναι επίγονοι του "κινήματος" του κωστοπουλισμού: κατά φαντασίαν μεσοαστούς που νομίζουν ότι μεσοαστισμός (και γνήσιος κοσμοπολιτισμός) είναι το lifestyle που εισήγαγε στα '80s o γνωστός ομώνυμος βλαχογκουρού τού προαναφερθέντος "κινήματος", βολεμένους λιμοκοντόρους βορείων προαστίων που ζουν από κληρονομιές κι από τα λεφτά του μπαμπά τους, τριτοκοσμικά βλαχαδερά που "ενημερώνονται" από φυλλάδες τύπου Άθενζ Βόις, ή από διαδικτυακές μάντρες σοβαροφανούς σαβούρας τύπου Πρόταγκον κλπ. ή που διατηρούν ανάλογες δήθεν "ψαγμένες" ιστ(ι)οσελίδες της ημιμάθειας (που, όπως λέει κι η παροιμία, είναι χειρότερη της αμάθειας).  



   "Εγό μαίνο Εβρόπι αλά δαιν γνόροισα πωταί καναίναν Καστωροιάδι. Θα μου πι κανής πιός ίνε αφτώς ή θα σας βάλο 25 εβρό πόρτα στα διμώσεια νωσοκομήα;"


   Στην πραγματικότητα οι αυτοπαρουσιαζόμενοι ως "κοσμοπολίτες" και "ευρωπαϊστές" αυτοί (β)ρωμηοί δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον ορεσείβιο νεολαίο, πρωταγωνιστή της ταινίας "Μάθε παιδί μου γράμματα" που νόμιζε ότι ακούγοντας ντίσκο και φορώντας ψηλοτάκουνα γινόταν "δυτικός". Το  κοινό τους σημείο με όλους τους άλλους (β)ρωμηούς, είναι η άγνοια που τους δέρνει σχετικά με το τί είναι Μεσαία Τάξη, Διαφωτισμός, Νεωτερικότητα, Μετανεωτερικότητα, Ευρωπαϊκός πολιτισμός, ιστορία και κουλτούρα (και φυσικά το παντοειδές νεόπλουτο βόλεμα και τα ευρώ που έχουν κρυμμένα στο στρώμα). Το ότι πότε-πότε ρίχνουν και καμιά αντιεκκλησιαστική κορώνα για να συντηρούν την αυταπάτη τους ότι διαφέρουν από την υπόλοιπη (β)ρωμηοσύνη, είναι απλώς απόδειξη της κρίσης τατυτότητας την οποία περνούν, αφού με τίποτα δεν είναι πιο "ευρωπαϊστές" από τον Άνθιμο (ούτε αγαπούν τα ευρώ που έχουν ράψει στο στρώμα τους λιγότερο από όσο αγαπάει εκείνος τα δικά του). 

    Απόδειξη δε του βολέματός τους είναι ότι περιφρονούν επιδεικτικά τούς εκατομμύρια κοινωνικά αποκλεισμένους (εργασιακά τελειωμένους, αστέγους, ζωντανούς νεκρούς της "κρίσης" κλπ.) επάνω στους οποίους έχει "ξεφορτωθεί" έντεχνα η χρεωκοπία του ψευδοκράτους, ενώ "ακτιβίζουν" με ... οίστρο για την άρση του "κοινωνικού αποκλεισμού" ... των ομοφυλοφίλων (π.χ. υπέρ της καθιέρωσης της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφυλα ζευγάρια), για την ποινικοποίηση της "άρνησης του ολοκαυτώματος" (ενώ την ίδια στιγμή αρνούνται επιλεκτικά την κοινωνική υπερεκατόμβη που συμβαίνει  ακριβώς μπροστά στα μάτια τους), για τη μή επιβολή Φ.Π.Α. στην παραπαιδεία των βολεμένων (ή την μετακύλισή του στην πραγματική οικονομία και κοινωνία) κλπ. Όλα αυτά, ενώ ψέλνουν δοξολογίες στους νεοφιλελέδες "εκσυγχρονιστές" που θέλουν να "ανοίξουν" το επάγγελμα του φαρμακοποιού στις καφετζούδες και τις χαρτορίχτρες (και στις φαρμακευτικές εταιρίες).  
   Έτσι αντιλαμβάνονται αυτοί οι λάβροι "ευρωπαϊστές" τον εκδυτικισμό και εξευρωπαϊσμό αυτής της τριτοκοσμικής χώρας με το δυτικοφανές ψευδεπίχρισμα: σαν ένα χαζοχαρούμενο gay parade μέσα στις "εκκαθαρισμένες" (από τους χιλιάδες αστέγους που συρρέουν για να κοιμηθούν εκεί τη νύχτα) λεωφόρους, ενώ οι καταθλιπτικοί μαθητές τής φοροαπαλλαγμένης παραπαιδείας (με τους οικονομικά προνομιούχους γονείς) θα χαπακώνονται με ψυχοφάρμακα απ' αυτά που θα σερβίρουν τα "ελεύθερα φαρμακεία" των φαρμακευτικών εταιριών / "φρουρών" της δημόσιας υγείας.


     "Επίσης παρ' όλο που είμαι ευγενής (αλλά μου αρέσει και να λέω τα πράγματα με το όνομά τους) πρέπει να σου πω ότι αποτελείς οπτική ρύπανση για τους χιλιάδες μεσοαστούς αθλητές που τρέχουν στους μεσοαστικούς μαραθώνιους που οργανώνω. Χώρια που χαλάς το κέφι στα gay pride. Για να μην αναφερθώ στο ότι αμαυρώνεις την διεθνή τουριστική εικόνα της χώρας. Μου λες σε παρακαλώ με τί όρεξη θα φάνε μετά τα κυριακάτικα σουβλάκια τους οι μεσοαστοί αθλητές, οι τουρίστες και οι περήφανοι γκαίυ καρναβαλιστές, αν έχουν συναπαντηθεί με τη ντροπή της κοινωνίας που είσαι εσύ; Και μόνο που υπάρχεις, υπονομεύεις σοβαρά την εθνική προσπάθεια της χώρας να ξαναβγεί στις αγορές. Ξέρεις ότι μπορεί να μας πετάξουν έξω απ' το ευρώ με τη μαλακία που κάνεις να εμφανίζεσαι στο φως της ημέρας; Τόσο αναίσθητος είσαι, που δεν σε νοιάζει αν η Ε.Ε. κόψει τα δανεικά και μείνουν χωρίς δουλειά οι επαναπροσληφθέντες δημοτικοί αστυνομικοί, φαληρίσουν οι τράπεζες, και δεν ξαναχρηματοδοτηθούν τα κόμματα του εγχώριου ευρωπαϊκού τόξου; Ξέρεις ρε, τί καταστροφή σε περιμένει αν γυρίσει η χώρα στη δραχμή; Μου φαίνεται ότι πας γυρεύοντας να σου βάλω δημοτικά τέλη στο πεζοδρόμιο που καταλαμβάνεις με τα βρωμοκουρέλια σου. Δεν εκτιμάς το πεζοδρόμιο που σου παραχωρείται κι όλα αυτά που κάνει η πατρίδα για σένα, αχάριστε. Και για να δεις πόσο δίκιο έχω, θα σου έτριβα στη μούρη και τον Καστοριάδη, που -δεν μπορεί- κάτι σχετικό θα λέει... (θα ρωτήσω τον Σ.Ε.Β. και θα μάθω - για την άλλη φορά που θα σε ξαναδώ να αλητεύεις εδώ πέρα μέρα μεσημέρι)".


   Οι παραπάνω (β)ρωμηοί άρχισαν να συσπειρώνονται γύρω από κινήσεις του τύπου "58", "Ελιές",  ή από φερέλπιδες νεοεθνάρχες σαν τον αιώνιο φοιτητή και αποτυχημένο επιχειρηματία Θάνο Τζήμερο. Σήμερα έχουν καταλήξει κατά κανόνα στο κομματικό μόρφωμα που είναι γνωστό ως "ΠΟΤΑΜΙ", αρχηγός του οποίου είναι ο δημοσιογραφιάς αστέρας Σταύρος Θεοδωράκης, ενώ ιδρυτής και ιδιοκτήτης του είναι ο πρώην(;) εργοδότης τού Σταύρου και γνωστός κρατικοδίαιτος μεγαλοεργολάβος, μηντιάρχης και καζινάρχης (... και πρώην σταλινικός) Γιώργος Μπόμπολας (για τόσο "νέο" κόμμα μιλάμε). Ενώ έμβλημα του κόμματος αποτελεί η ρήση τής ... μαρκησίας και πρώην βουλευτού του,  Αντιγόνης Λυμπεράκη: "οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές στις κρίσιμες (για τους βολεμένους) στιγμές".
    Έτσι, για τον κάθε βολεμένο και άχρηστο (β)ρωμηό με τα ευρώ κρυμμένα στο στρώμα, που θέλει να νιώθει "μεσοαστός" και "ευρωπαϊστής", που δεν έχει ιδέα από Καστοριάδη και που απλώς έχει ακούσει το όνομα (όπως επίσης γνωρίζει μόνο το όνομα π.χ. του Αριστοτέλη, ή του Θουκυδίδη), η επίκληση αυτού του ογκόλιθου της μεταδιαφωτιστικής εποχής θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν μια πολύ ισχυρή "επιβεβαίωση": "το λέει κι ο Καστοριάδης!
     Και πράγματι, αυτό συνέβη. 
Κλειδί για την ανάπτυξη είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ αποτελεί μια σύγχρονη επιχειρηματική τάξη, «ιδιωτική πρωτοβουλία, την οποία ο Κ. Καστοριάδης χαρακτήριζε “δημιουργική δραστηριότητα των ανθρώπων”» - See more at: http://www.matrix24.gr/2014/02/%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%83%CE%B5%CE%B2-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%86/#sthash.fIBlU8AR.dpuf
Κλειδί για την ανάπτυξη είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ αποτελεί μια σύγχρονη επιχειρηματική τάξη, «ιδιωτική πρωτοβουλία, την οποία ο Κ. Καστοριάδης χαρακτήριζε “δημιουργική δραστηριότητα των ανθρώπων”» - See more at: http://www.matrix24.gr/2014/02/%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%83%CE%B5%CE%B2-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%86/#sthash.fIBlU8AR.dpuf
Κλειδί για την ανάπτυξη είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ αποτελεί μια σύγχρονη επιχειρηματική τάξη, «ιδιωτική πρωτοβουλία, την οποία ο Κ. Καστοριάδης χαρακτήριζε “δημιουργική δραστηριότητα των ανθρώπων”» - See more at: http://www.matrix24.gr/2014/02/%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%83%CE%B5%CE%B2-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%86/#sthash.fIBlU8AR.dpuf
Κλειδί για την ανάπτυξη είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ αποτελεί μια σύγχρονη επιχειρηματική τάξη, «ιδιωτική πρωτοβουλία, την οποία ο Κ. Καστοριάδης χαρακτήριζε “δημιουργική δραστηριότητα των ανθρώπων”» - See more at: http://www.matrix24.gr/2014/02/%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%83%CE%B5%CE%B2-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%86/#sthash.fIBlU8AR.dpuf




Κλειδί για την ανάπτυξη είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ αποτελεί μια σύγχρονη επιχειρηματική τάξη, «ιδιωτική πρωτοβουλία, την οποία ο Κ. Καστοριάδης χαρακτήριζε “δημιουργική δραστηριότητα των ανθρώπων”» - See more at: http://www.matrix24.gr/2014/02/%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%83%CE%B5%CE%B2-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CF%86/#sthash.fIBlU8AR.dpuf

  Όταν οι (β)ρωμηοί νεοφιλελέδες (δηλωμένοι και κρυφοί) ανακάλυψαν μετά από σαράντα χρόνια τη λέξη "Καστοριάδης"...

    Φυσικά δεν πρόκειται περί ανακάλυψης, αλλά για κάτι πιο απλό, συνηθισμένο σε βρωμηούς που "μορφώνονται" από το διαδίκτυο (ή από ... τις πνευματικές αναζητήσεις του Σ.Ε."Β".). Γιατί, αυτό που κυρίως διακινούν "χειρουργημένο" οι εν λόγω "ευρωπαϊστές" στο διαδίκτυο, είναι ένα κείμενο του Καστοριάδη με τίτλο "Ποιά Ευρώπη, ποιές απειλές, ποιά υπεράσπιση;", στο οποίο υποτίθεται ότι ο Καστοριάδης καθαγιάζει νεοφιλελεύθερα και δουλικά τη Δύση και την Ευρώπη έναντι του σταλινισμού, του Ισλάμ, της "Ανατολής" κλπ. Το πλήρες κείμενο υπάρχει στη συλλογή κειμένων του Καστοριάδη  "Καιρός" που εκδόθηκε στην Ελλάδα το 1986 από τις εκδόσεις "Ύψιλον / Βιβλία" (κάτι που οι νεοφιλελέδες νεόκοποι "ανακαλυφτές" του Καστοριάδη δεν αναφέρουν, αφού έχουν παντελή άγνοια του θέματος). Όμως αυτό το κείμενο του Καστοριάδη (μαζί με πολλά άλλα του) κυκλοφορεί πιστά αναπαραγμένο εδώ και χρόνια στο διαδίκτυο από σοβαρές ιστοσελίδες, και μόνο πρόσφατα το ανακάλυψαν και το διακινούν "χειρουργημένο" οι (β)ρωμηοί "ευρωπαϊστές" νεοφιλελέδες.

   Αυτό, λοιπόν, που επιχειρούν να δείξουν οι (β)ρωμηοί νεοφιλελέδες που παριστάνουν τους ψαγμένους μεσοαστούς κραδαίνοντας τον Καστοριάδη, είναι η ταύτιση Δύσης / Ευρώπης με τον νεοφιλελευθερισμό, τη νεοφιλελεύθερη Ε.Ε. και ... το ευρώ (εδώ είναι η "ταμπακιέρα"). Για την ακρίβεια επιχειρείται να δημιουργηθούν συνειρμοί στους αδαείς, ώστε να νομισθεί ότι ο πολιτισμός που δημιουργήθηκε εδώ και πέντε αιώνες στην Ευρώπη (και τον δυτικό κόσμο γενικότερα) ταυτίζεται με -και ολοκληρώνεται από- τον σημερινό οικονομίστικο νεοφιλελευθεροφασιστικό εκφυλισμό του. Έτσι ο Διαφωτισμός υποβιβάζεται σε αποκλειστική ιστορική "πατέντα" των αστών και ο σύγχρονος μεταλλαγμένος νεοφιλελευθεροφασιστικός κοινοβουλευτισμός παρουσιάζεται σαν η κορωνίδα της Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας. Παράλληλα ο οικονομικός νεοφιλελευθεροφασισμός σερβίρεται πονηρά σαν "πακέτο" με τον κοινοβουλευτισμό, και, εν συνεχεία, το "πακέτο" αυτό ως η μόνη λύση για τα προβλήματα (κοινωνικοπολιτικά, οικονομικά, οικολογικά κλπ.) της ανθρωπότητας (άρα και της Ελλάδας...). Φυσικά όλα αυτά ξεκινούν όχι από κάποιο ξαφνικό ενδιαφέρον των (β)ρωμηών νεοφιλελέδων για τα προβλήματα της ανθρωπότητας, αλλά για να καταλήξουν στο ότι το ευρώ αποτελεί το ... σκήνωμα της "Ευρώπης", του πολιτισμού της και της ιστορίας της (όπως φυσικά τα αντιλαμβάνονται οι εν λόγω βρωμηοί με την επιδερμικότητα, τον συμφεροντολογισμό και την κουτοπονηριά που τους χαρακτηρίζουν). 
    Δεδομένου ότι οι εν λόγω (β)ρωμηοί κατέχουν μια προνομιακή θέση (βλ. βόλεμα) στη σύγχρονη (β)ρωμηοσύνη (κάτι που, όπως επισημάναμε, φαίνεται εξόφθαλμα από την περιφρόνησή τους για τους ζωντανούς νεκρούς της χρεωκοπίας του ρωμαίικου  ψευδοκράτους) καταλαβαίνει κάποιος εύκολα για ποιόν λόγο έχουν στήσει όλη αυτή τη θλιβερή διανοητική "παράγκα".
    Και βέβαια η παράγκα καταρρέει αμέσως μόλις κάποιος διαβάσει ολόκληρο (και όχι το "χειρουργημένο") κείμενο του Καστοριάδη, όπου ο Καστοριάδης ταυτίζει την Ευρώπη όχι με τον κοινοβουλευτισμό και τον οικονομικό "φιλελευθερισμό" αλλά με τους εναντίον τους αγώνες (οι τονισμοί δικοί μου): 


    " ... η Ευρώπη δεν ταυτίζεται πια δικαιωματικά, εδώ και καιρό, ούτε με μια γεωγραφική ούτε με μια εθνική ενότητα, Μια από τις πιο δυνατές στιγμές της ευρωπαϊκής δημιουργίας εντοπίζεται στη Νέα Αγγλία, στα τέλη του 18ου αιώνα —και τ’ αποτελέσματα της εξακολουθούν να είναι ζωντανά. Επίσης δεν είναι κάτι τέτοιο εκ των πραγμάτων, έδώ και δυό αιώνες. Η Ιαπωνία, οι αντιφρονούντες του Τοίχου του Πεκίνου, εκατομμύρια άνθρωποι σπαρμένοι σε όλο τον πλανήτη της ανήκουν. Οι λευκοί της Νότιας ’Αφρικής, όχι. Φυσικά, ή Ευρώπη δεν γέννησε μονάχα αυτά. Είναι επίσης ή κοινωνικοϊστορική περιοχή όπου δημιουργείται ο καπιταλισμός, παρανοϊκό μα αποτελεσματικό πρόταγμα απεριόριστης επέκτασης της «ορθολογικής» κυριαρχίας, ο ιμπεριαλισμός, πού ήταν η υλοποίησή του στο επίπεδο τού πλανήτη. Τέλος, μέσα από μια τερατώδη στρέβλωση και αντιστροφή του καπιταλιστικού προτάγματος, ο ολοκληρωτισμός  [...] 
    Δεν εφηύρε η Ευρώπη τον πόλεμο, το μίσος προς τούς άλλους, τον ρατσισμό, την υποδούλωση, τις σφαγές εξόντωσης, την αναγκαστική πολιτιστική αφομοίωση: ή καταγραμμένη ιστορία ξεχειλίζει απ' αυτά. Η Ευρώπη τα εφάρμοσε και αυτή, Μα η ιδιαιτερότητα της είναι πώς όλα αυτά στην Ευρώπη αμφισβητήθηκαν και πολεμήθηκαν από μέσα. 
    Το πρόταγμα της αυτονομίας, που γεννήθηκε στην Ευρώπη, πολύ απέχει από το στάδιο της πραγμάτωσής του: γι' αυτό το να αποκαλούμε τις δυτικές κοινωνίες «δημοκρατικές» αποτελεί γλωσσικό αμάρτημα ή εξαπάτηση. Οι «ευρωπαϊκές» κοινωνίες παραμένουν κοινωνίες μεικτές, με δυαδική θέσμιση, όπως ο κοινωνικός καταμερισμός, ή κυριάρχηση από τον γραφειοκρατικό καπιταλισμό και ο ιμπεριαλισμός προς τον Τρίτο Κόσμο συνυπάρχουν με τα δημοκρατικά στοιχεία πού οι αγώνες των λαών κατάφεραν να επιβάλουν στη θέσμιση της κοινωνίας. Αποτελούν, αν μιλήσουμε με ακρίβεια, φιλελεύθερες ολιγαρχίες. Μα το πρόταγμα της αυτονομίας εξακολουθεί να τις ζυμώνει και τις έχει κιόλας ουσιαστικά μεταμορφώσει. Οι θεσμοί και τα δικαιώματα πού επιτρέπουν στα άτομα να ζουν λίγο πολύ τη ζωή τους όπως νομίζουν, και να δρουν πολιτικά εάν το θέλουν, ή ίδια ή ύπαρξη ατόμων πού μπορούν να αμφισβητήσουν την αρχή, να αντιταθούν στις εξουσίες, να πολεμήσουν την αδικία ακόμη κι αν δεν τούς θίγει προσωπικά —όλα αυτά δεν είναι «τυπικά» στοιχεία, συνιστούν βαθιά διαφορά ως προς την ίδια την υφή της κοινωνίας. Κι όλα αυτά δεν ξεφύτρωσαν από τη Γή ούτε δόθηκαν από το Θεό —κι ούτε πάλι παραχωρήθηκαν από τον καπιταλισμό. Αποτελούν το προϊόν μακραίωνων αγώνων, το έπαθλο βουνών από πτώματα και ωκεανών αίματος. Αυτό δεν κάνει τις «ευρωπαϊκές» κοινωνίες ιδεώδεις ούτε αυτόνομες μα τις καθιστά εξαιρετικά πολύτιμο ιστορικό υπόβαθρο —πολύτιμο γιατί είναι λίγο πιθανό και εύθραυστο— στο όποιο μπορεί να χτιστεί κάτι άλλο."




    "Ευτυχώς που ο Σ.Ε.Β. με μνημονεύει μαζί με τον -αποστάτη έστω- Καστοριάδη κι έτσι θα πάψω να είμαι ο βρυκόλακας που με κατάντησε το ΚΚΕ. Σκέφτομαι μάλιστα να μεσολαβήσω στον Σ.Ε.Β. για να κάνει το ίδιο με τους συντρόφους Στάλιν και Μάο"


    Οι (β)ρωμηοί νεοφιλελέδες επίγονοι του κωστοπουλικού lifestyle, βολεύονται να αγνοούν ότι ο ευρωπαϊκός / δυτικός πολιτισμός που γεννήθηκε στις αυτόνομες πολιτείες (και όχι ... "πόλεις - κράτη") της κλασικής Ελλάδας, έχει ως ειδοποιό του πρόταγμα την αυτονομία (και όχι ετερονομία) της κοινωνίας. Δηλαδή, την κατάργηση της πολιτικής "μεσιτείας" και "αντιπροσώπευσης", που πάει να πει την κατάργηση της κυβέρνησης και του Κράτους (που για τους αρχαίους έλληνες είναι αδελφός του Φόβου και της Βίας), την εγκαθίδρυση τής αυθεντικής (= άμεσης) δημοκρατίας, όπου οι πολίτες (και όχι οι υπήκοοι) δεν θα έχουν απλώς ένα χτικιάρικο "δικαίωμα ελευθερίας γνώμης" αλλά άμεση (δηλαδή χωρίς "αντιπροσώπους"), πλήρη και ανεμπόδιστη πρόσβαση  στα κέντρα λήψης των αποφάσεων που τους αφορούν. Δηλαδή θα αποφασίζουν οι ίδιοι συλλογικά για τις τύχες τους και όχι κάποια "εκλεγμένη" κυβέρνηση (που εξάλλου δεν θα υπάρχει καν).
   Δηλαδή για τον Καστοριάδη, δημοκρατία δεν είναι η κοινοβουλευτική "αντιπροσωπευτική" ετερονομία, αλλά η ολοσχερής κατάργησή της και η αντικατάστασή της από την Κοινωνική Αυτονομία. Κατ' επέκτασιν, για τον Καστοριάδη δυτικός πολιτισμός δεν είναι ο κοινοβουλευτισμός  (ή η οικονομική του έκφανση γνωστή και ως οικονομικός "φιλελευθερισμός"), αλλά οι αρνήσεις του εκείνες που στοχεύουν στην κοινωνική αυτονομία. Επίσης για τον Καστοριάδη, ο φασισμός, ο ολοκληρωτισμός κλπ. δεν αποτελούν κάτι διαφορετικό από τον κοινοβουλευτισμό και τον οικονομικό "φιλελευθερισμό" αλλά εγγενείς απολήξεις ή στρεβλώσεις του, ή απλώς την άλλη όψη του. Επιπλέον, για τον Καστοριάδη ο ευρωπαϊκός πολιτισμός δεν ταυτίζεται ούτε μόνο ούτε κυρίως με τον Διαφωτισμό (αφού εξάλλου προϋπήρξαν η κλασική Ελλάδα και η Αναγέννηση). Αλλά και ο Διαφωτισμός ο ίδιος δεν ταυτίζεται καν από τον Καστοριάδη με την πρωτόγονη αστική εκδοχή του, η οποία ήταν ήδη ξεπερασμένη το 1793 με τη δεύτερη Γαλλική Επανάσταση. Άλλωστε οι ιστορικοί εντάσσουν εμφατικά πλέον στην περίοδο του Διαφωτισμού (=Νεωτερικότητα) το εργατικό κίνημα του 19ου αιώνα, τις σοσιαλιστικές "σχολές" που γέννησε (αναρχισμός και μαρξισμός πριν εκφυλιστεί από τον Λένιν),  και τέλος την Ψυχανάλυση. 



   Ώστε δεν μας πιστεύεις; Νομίζεις ότι είμαστε τίποτε αγράμματες γλάστρες που λένε ό,τι ποιηματάκι τούς υπαγορεύει το αφεντικό που τις πληρώνει; Θα το πούμε του Καστωρειάδι και τότε θα δεις!



     Προς ελληνόφωνους "ευρωπαϊστές": είναι το τέλος του δυτικού κόσμου όπως τον ξέρουμε (and I feel fine)
    
    Κάπου εδώ θα ήταν πρέπον να δοθεί και μια επεξηγηματική "καρπαζιά" στα ημιμαθή βλαχαδερά της (β)ρωμηοσύνης που παριστάνουν τους ευρωπαίους (και τους δυτικούς εν γένει). Θα ήταν, ας πούμε απολαυστικό να τους τρίψει στη μούρη κάποιος την (πασίγνωστη στον δυτικό κόσμο) πληροφορία ότι ο Διαφωτισμός, που με τόση οίηση επικαλούνται εναντίον των ... "μή ευρωπαίων" (δηλαδή του δημοψηφισματικού 61,3% του ελλαδικού πληθυσμού που επιθυμεί την έξοδο από την ευρωζώνη), έχει ολοκληρωθεί επισήμως το 1939 με τον θάνατο του Φρόυντ (γιατί ανεπισήμως είχε τελειώσει αρκετά πιο πριν, με τα έργα των φιλοσόφων της Σχολής της Φραγκφούρτης, αλλά και του Βίλελμ Ράιχ). 
    Μια και αναφερθήκαμε στη Σχολή της Φραγκφούρτης, θα ήταν ακόμα πιο απολαυστικό να τους τρίψει στη μούρη ένα κλασικό κείμενο από τον "Μονοδιάστατο Άνθρωπο" τού -σύγχρονου τού Καστοριάδη- Χέρμπερτ Μαρκούζε, όπου ο αναχρονισμός και η ανεπάρκεια του Διαφωτισμού να προσφέρει κάτι ο,τιδήποτε στον σύγχρονο κόσμο καταδεικνύονται με τον πλέον γλαφυρό τρόπο (οι τονισμοί δικοί μου):
    "Ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο ο τρομοκρατικός πολιτικός ομοιομορφισμός, αλλά και ο μή τρομοκρατικός οικονομικο-τεχνικός ομοιομορφισμός, που λειτουργεί με τη χειραγώγηση των αναγκών στο όνομα ενός γενικού ψευτοσυμφέροντος. [...] Ο ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο μια ορισμένη μορφή κυβέρνησης ή κόμματος, είναι ακόμα κι ένα ειδικό σύστημα παραγωγής και διανομής, που εναρμονίζεται απόλυτα με τα «πολλά» κόμματα και τις εφημερίδες, με την «διάκριση των εξουσιών» κ.λπ.. [...] 
   Η βιομηχανική κοινωνία έφτασε στο στάδιο εκείνο, όπου πια δεν μπορούμε να ορίσουμε μια αληθινά ελεύθερη κοινωνία χρησιμοποιώντας τούς παραδοσιακούς όρους τής οικονομικής, πολιτικής και πνευματικής ελευθερίας. Όχι γιατί οι ελευθερίες αυτές έχασαν τη σημασία τους, αλλά αντίθετα γιατί έχουν πάρα πολλή σημασία για να μπορούν να περιοριστούν στα παραδοσιακό πλαίσιο.
    Μόνο αρνητικοί όροι μπορούν να εκφράσουν αυτές τις καινούργιες μορφές, γιατί ακριβώς αποτελούν άρνηση των μορφών που κυριαρχούν.
    Έτσι, οικονομική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση απ' την οικονομία, απ' τον καταναγκασμό, που ασκείται με τις οικονομικές σχέσεις και δυνάμεις, απελευθέρωση απ' την καθημερινή πάλη για την ύπαρξη, απαλλαγή απ' την ανάγκη να κερδίζουμε τη ζωή μας.
   Πολιτική  ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση απ' την πολιτική αυτή, που πάνω της τα άτομα δεν μπορούν να ασκήσουν ουσιαστικό έλεγχο. 
   Πνευματική ελευθερία θα πρέπει  να σημαίνει αποκατάσταση τής ατομικής σκέψης, πνιγμένης σήμερα από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και θύμα τής διαπαιδαγώγησης, κι ακόμη θα πρέπει να σημαίνει, ότι θα πάψουν να υπάρχουν κατασκευαστές τής «κοινής γνώμης» κι ακόμη και κοινή γνώμη. 
   Αν οι προτάσεις αυτές έχουν έναν τόνο εξωπραγματικό, αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι ουτοπικές, αλλά επειδή οι δυνάμεις που τις αντιμάχονται είναι ισχυρές. Έχουν γι' αυτή τη μάχη ενάντια στην απελευθέρωση ένα σημαντικό και μόνιμο όπλο, την καθιέρωση υλικών και πνευματικών αναγκών, που διαιωνίζουν τις ξεπερασμένες μορφές τής πάλης γιά την ύπαρξη".

    Μάλιστα ένας άλλος σημαντικός μετανεωτερικός διανοούμενος, ο αμερικανός Μάρραιυ Μπούκτσιν, επισημαίνει την ανάγκη ενός νέου Διαφωτισμού που θα επικαιροποιήσει τις κοινωνικές και πνευματικές κατακτήσεις του παλαιού και θα προστατέψει τη Δύση από έναν νέο Μεσαίωνα (βλ. Η σύγχρονη οικολογική κρίση, συλλογή κειμένων, εκδόσεις Βιβλιόπολις, Αθήνα 1993).
   
    

            "Τί 'πες τώρα ρε! Ακόμα και τον Καστοριάδη ανακαλύψανε εκεί στο θινκ τανκ μας;"



       Για να το πούμε σε ελληνικά τόσο απλά που να μπορεί να τα καταλάβει και η πολιτισμικά καθυστερημένη συντριπτική πλειοψηφία των (β)ρωμηών: η σημερινή επίκληση της Δύσης και της "Ευρώπης του Διαφωτισμού" από τους (β)ρωμηούς νεοφιλελέδες (κρυφούς και δηλωμένους), είναι γραφικότητα και αποδεικνύει πολιτισμική καθυστέρηση ενός τουλάχιστον αιώνα. Ακόμα μεγαλύτερη γραφικότητα είναι η, μέσω ξεκαρδιστικών συλλογιστικών αλμάτων, συμφεροντολογική ταύτιση Διαφωτισμού, Ευρώπης, "Ε".Ε. και ... ευρώ από τους διάφορους (β)ρωμηούς απογόνους του Καραγκιόζη, που παριστάνουν τους "προχώ" και τους (μετα)μοντέρνους.
    Η Δύση και η Ευρώπη έχουν σήμερα δύο επιλογές: ή θα συνεχίσουν βασισμένες στις έννοιες τής Άρνησης και της αυθεντικής ιστορικής δημιουργίας (όπως την περιέγραψε ο ίδιος Καστοριάδης), ή θα βυθιστούν σε έναν νέο Μεσαίωνα. 
    Φορέας και εισηγητής αυτού του επερχόμενου Μεσαίωνα είναι ήδη ο νεοφιλελευθερο-φασισμός (ούτε το Ισλάμ, ούτε η γραφική -σταλινική και μή- παγκόσμια αριστερά, ούτε οι όποιοι άλλοι εύκολοι στόχοι εφευρίσκει το κινούμενο προς την συγκεντρωτική παγκοσμιοποίησή του καθεστώς).  
     Φορέας της Άρνησης του νεοφιλελευθεροφασιστικού Μεσαίωνα (και άρα προνομιακός φορέας των ανθρωπιστικών κεκτημένων του Δυτικού Πολιτισμού) είναι το   παγκόσμιο κίνημα εναντίον της νεοφιλελευθεροφασιστικής παγκοσμιοποίησης (βασικό εργαλείο τής οποίας αποτελούν και τα "κοινά" νομίσματα), υπέρ μιας παγκοσμιοποίησης βασισμένης στην αποσυγκέντρωση, την αποανάπτυξη, την τοπικότητα και την Αυτονομία.
     Το ότι και ο παγκόσμιος νεοφιλελευθερο-φασισμός επικαλείται τη Δύση και τον πολιτισμό της (τον οποίο καθημερινά απαξιώνει και καταστρέφει), αποσκοπεί στη δόμηση ενός "νέου" πολυεθνοτικού εθνικισμού, βασισμένου σε προκάτ ψευδοπολιτισμικές "αξίες". Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι τον ίδιο ακριβώς τύπο "πολιτισμικού" εθνικισμού κατόρθωσε να φτιάξει η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τις τελευταίες δεκαετίες της: το αποκάλεσαν και Χριστιανισμό ή, πιο απλά, Μεσαίωνα...



video

                              R.E.M. - It's the end of the world as we know it (and I feel fine) 


                       
Θ.Λ.


Δείτε επίσης:

3 σχόλια:

  1. @
    "ή που διατηρούν ανάλογες δήθεν "ψαγμένες" ιστ(ι)οσελίδες της ημιμάθειας (που, όπως λέει κι η παροιμία, είναι χειρότερη της αμάθειας)."

    Υποθέτω, κάτι τέτοιες θα εννοείς:
    https://roides.wordpress.com/2016/01/01/1jan15/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ή κάτι τέτοιες:
      http://kentro.aristera.gr/start/%CF%84%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B5-%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7/

      Απλά είπα να μην τους κάνω και διαφήμιση...

      Διαγραφή
  2. Αντικρατισμός Α.Ε.

    Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016
    του Δημήτρη Σούλτα

    Την τελευταία δεκαετία, την δεκαετία κατά την οποία άρχισε να εμφανίζει ρωγμές το σύστημα του καλπάζοντος δανεισμού κρατών και ιδιωτών, έπρεπε να δημουργηθεί ένας μύθος για να δικαιολογηθεί η κρίση του ίδιου του συστήματος. Και βρέθηκε.

    Είναι αυτός που περιγράφει οποιαδήποτε άλλη άποψη απ’ αυτήν των νεοφιλελεύθερων ως ακραιφνή κρατισμό. Ακόμα και ήπιες σοσιαλδημοκρατικές θέσεις, ακόμα και την κεϋνσιανή θεωρία παρουσιάζονται περίπου ως σκληροπηρυνικές επικίνδυνες απόψεις κρατιστών.

    Είναι δεδομένο και προφανές ότι το Ελληνικό κράτος ήταν (και παραμένει) δυσλειτουργικό, με παγιωμένη μια γραφειοκρατία που φλερτάρει μονίμως με την παράνοια και τον σουρεαλισμό, ένα κράτος που ξοδεύει πολλά, σε σχέση μ’ αυτά που παρέχει στους πολίτες του. Ο κύριος λόγος που συμβαίνει αυτό είναι το πελατειακό κράτος που χτίστηκε από το ίδιο το κατεστημένο, ώστε να γίνεται το «νταλαβέρι», να είναι δηλαδή ενεργή η διαφθορά, η συναλλαγή μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

    Σήμερα, που η χώρα βρίσκεται εδώ και χρόνια στο σπιράλ της ύφεσης, η αποτυχία των νεοφιλελεύθερων πρακτικών δεν αποδίδεται σ’ αυτές, αλλά στον «κρατισμό». Τον οποίο περιέργως πώς καταγγέλουν πολιτικοί όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Κώστας Σημίτης και οι λιβανιστές του, το ίδιο το πολιτικό κατεστημένο που κυβέρνησε και έχτισε αυτό το κράτος.

    Η αντιπαλότητα με το κράτος είναι φυσικά επιλεκτική. Όταν μέσω αυτού χρηματοδοτούνται ιδιωτικά συμφέροντα, τότε η σιγή των αντικρατιστών είναι εκκωφαντική.

    Το κράτος όταν χρηματοδοτεί με πακτωλούς χρημάτων τις Τράπεζες, όταν επιδοτεί δηλαδή ιδιωτικές επιχειρήσεις, χωρίς καν να αναλαμβάνει το ίδιο τη διοίκηση τους, δεν είναι κρατισμός. Είναι «διάσωση».

    Όταν το κράτος χρηματοδοτεί ιδιώτες, όπως η «Ελληνικός Χρυσός», και όταν καταδικάζεται γι αυτό το λόγο από τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και μάλιστα προσφεύγει κατά του εαυτού του, δεν είναι κρατισμός. Είναι «ανάπτυξη».

    Όταν το κράτος χρηματοδοτεί την κατασκευσή δρόμων που δεν ολοκληρώνονται ποτέ και συνεχίζει να εισφέρει στα ταμεία των εργολάβων, που με ληστρικές συμβάσεις γδέρνουν τους διερχόμενους οδηγούς με υψηλά διόδια, δεν είναι κρατισμός. Είναι «δημιουργία υποδομών».

    Κρατισμός είναι η ανησυχία των πολιτών για το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας, με αστεία τιμήματα. Κρατισμός είναι το κοινωνικό κράτος, το οποίο ταυτίζεται σκοπίμως με το άρρωστο πελατειακό κράτος, που δημιούργησαν αυτοί που σήμερα το καταγγέλλουν.

    Ο «κακός δράκος του κρατισμού» είναι το βολικό παραμύθι του κατεστημένου για να επιβάλλει λύσεις (και πωλήσεις), που υπό άλλες συνθήκες και χωρίς αυτόν τον μύθο θα φαίνονταν εξωφρενικές.

    Προφανώς η καταγγελία του κράτους δεν είναι ανάλογη μ’ αυτή των αντεξουσιαστών. Είναι η οπτική που μετατοπίζει το βάρος της ευθύνης του κράτους από την κοινωνία στους ιδιώτες. Το κράτος που δεν υπηρετεί την κοινωνία, αλλά το ιδιωτικό συμφέρον, μέσω της οποίας στήριξης οι νεοφιλελεύθεροι εύχονται να ωφεληθεί και η κοινωνία. Είναι άλλωστε γνωστή μίας από τις πιο κυνικές φράσεις στην Ιστορία της ανθρωπότητας, της πνευματικής της μητέρας των νεοφιλελεύθερων, Μάργκαρετ Θάτσερ: «Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένεια».

    Η επιχείρηση «Αντικρατισμός Α.Ε.» θα συνεχίσει να ακολουθεί επιθετική πολιτική και θα αναζητήσει οπαδούς και συμμάχους. Και ενδεχομένως θα τους βρει, αφού το δυσλειτουργικό ελληνικό κράτος βοηθά σ’ αυτήν την επιχείρηση. Αλλά είναι μια «επιχείρηση» τα κέρδη της οποίας τα μοιράζονται λίγοι. Και όταν οι πολλοί το καταλάβουν αυτό είναι πολύ αργά και για τους ίδιους και για τη χώρα τους.

    http://www.thepressproject.gr/article/87407/Antikratismos-AE

    ΑπάντησηΔιαγραφή