Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

REST IN SPEED

     Εδώ και μέρες λαμβάνω ηλεκτρονικά μηνύματα που με "εγκαλούν" γιατί δεν έχω ακόμα γράψει κάτι για τον Ian "Lemmy" Kilmister, ο οποίος ως γνωστόν αποχώρησε στις 28 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους. Επειδή δεν απάντησα σε κανένα, ορίστε μια ομαδική απάντηση.

    Μα ... τί να γράψω για τον Lemmy; Τί θα μπορούσα να γράψω για έναν άνθρωπο που σιχαινόταν τους επικήδειους; Εντάξει, δεν μου το είχε πει προσωπικά, αλλά όποιος έχει ζήσει με τη μουσική του, θα το καταλάβαινε (πιστεύω).
    Τί να γράψω για έναν άνθρωπο που είχε ξεκαθαρίσει (τραγουδήσει) ότι δεν ήθελε να ζήσει αιώνια; 
    Τί να πρωτογράψω για έναν άνθρωπο που πέτυχε και έζησε κατά τον δαίμονα εαυτού του επί εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, όταν άλλοι δεν το έχουν καταφέρει ούτε για μία μέρα;
     Τί να γράψω για κάποιον που θα ένιωθε πλήρως δικαιωμένος αν πήγαινε στη Κόλαση (για να τα κάνει και εκεί λίμπα, όπως στο Σπόρτινγκ το 1988, το οποίο φοβόσουν ότι θα κατέρρεε πάνω σου από την αφηνιασμένη βακχεία των Motorhead);
     Τί να γράψω για έναν άνθρωπο, για τον οποίο (όπως είχε γράψει κάποτε ο Αργύρης Ζήλος) το χορταριασμένο σλόγκαν "ροκ τρόπος ζωής" είχε μια πολύ συγκεκριμένη σημασία, που πολύ δύσκολα μπορείς να ταξινομήσεις σαν γραφική;  Τί να γράψω για κάποιον που απέδειξε ότι αυτός ο τρόπος ζωής μπορεί -και πρέπει- να συνεχίζεται (με κάμποσους διαφορετικούς τρόπους) και μετά τα τριάντα;  Να γράψω δηλαδή τετριμμένα πράγματα, όπως ότι έφτιαξε το πιο σαρωτικό και αδυσώπητο ροκ εντ ρολλ μαζί με τον Jerry Lee Lewis, τους MC5 και τους Sex Pistols; Nα γράψω ακαδημαϊσμούς (που υποθέτω βάσιμα ότι επίσης τους σιχαινόταν) σχετικά με το γνήσιο λαϊκό του αισθητήριο και τη λακωνική αυθεντικότητα της έκφρασής του («Tρία πράγματα μισώ πιο πολύ στη ζωή μου: την οργανωμένη θρησκεία, την πολιτική, και τον πόλεμο.  Όλα έχουν την ίδια κατάληξη: να σού προσφέρουν μια όμορφη στολή, για να βαδίσεις προς τον θάνατο»);
      Να αναπαράγω κοινοτοπίες, όπως ότι ο άνθρωπος είναι η επιτομή της ροκ αφού ήταν πιθανότατα ο μόνος που κατόρθωνε να ενώνει τις αντίπαλες φυλές των μεταλάδων, ροκαμπιλάδων, προγκρεσάδων, πάνκηδων, ψυχεδελικών, γκαραζιέρηδων κλπ., επαναφέροντας την καταταλαιπωρημένη έννοια της undreground κοινότητας στην μεγαλειώδη sixties πηγή της;
     Όχι. Το μόνο που έκανα την ημέρα της αποχώρησής του ήταν να βάλω δυνατά ολόκληρο το No Remorse και να κατεβάσω μια-δυό μπύρες σαν να μην συνέβη τίποτα. Όπως δηλαδή έκανα μαζί με χιλιάδες άλλους στα είκοσί μου. Και νομίζω ότι κι εκείνος έτσι θα μου έλεγε να κάνω. Το λέω, γιατί ξέρω ότι το ίδιο "είπε" και σε εκείνους τους άλλους. Γι' αυτό δεν θεώρησα ότι χρειαζόταν να γράψω κάτι, ή να απαντήσω στα μέηλς που ανέφερα στην αρχή.
    Το μόνο που του είπα ήταν "Rest In Speed αρχηγέ", χωρίς άλλα λόγια. 

     

                      Motörhead - Bomber (Live in Hammersmith Odeon, London 1981)


   ΥΓ. Και φύλαξέ μου κι εμένα μια θέση στην Κόλαση. Νομίζω ότι τη δικαιούμαι μετά από τόσα χρόνια που χτυπιόμουν με σένα (και για τα κάμποσα ακόμα που θα το κάνω).


 Θ.Λ.

5 σχόλια:

  1. Έζησε καλά και δεν περίμενε να το κάνει μετά θανάτου.

    http://youtu.be/UAomiusyOYA

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πριν προλάβει να "κρυώσει" ο ένας, έφυγε κι ο άλλος.

    "Έφυγε από τη ζωή ο Ντέιβιντ Μπάουι, έπειτα από 18μηνη μάχη με τον καρκίνο. Ο διάσημος τραγουδιστής πέθανε σε ηλικία 69 ετών. Την είδηση του θανάτου του, επιβεβαίωσε ο γιος του"
    http://www.thepressproject.gr/article/87308/Nekros-o-David-Bowie

    70 χρονών ο πρώτος, 69 ο δεύτερος. Με τόσο sex drugs & rock 'n' roll πάλι καλά που φτάσανε και τόσο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μετά το "Scary Monsters" του 1980, έγινε πολύ mainstream για τα γούστα μου κι έτσι έχασα το ενδιαφέρον μου. Βέβαια η ποιότητα της μουσικής του παρέμενε σε υψηλά επίπεδα, αλλά είχε πάψει να συμβαδίζει με τον τρόπο ζωής μου και με αυτά που μάζευα μέσα μου.
      Ενώ ο Lemmy...

      Διαγραφή
  3. Πάει κι άλλος ένας...

    «Εφυγε» ο Πολ Κάντνερ
    Ο Πολ Κάντνερ, συνιδρυτής και κιθαρίστας του ιστορικού συγκροτήματος του ψυχεδελικού ροκ της δεκαετίας του ’60 Jefferson Airplane, πέθανε σε ηλικία 74 ετών, σύμφωνα με την εφημερίδα San Francisco Chronicle. Ο Πολ Κάντνερ, μία από τις μορφές που εμφανίστηκαν στη σκηνή του ιστορικού φεστιβάλ του Γούντστοκ το 1969, πέθανε από τις συνέπειες καρδιακής κρίσης.
    Με κομμάτια όπως το «Somebody to Love», «White Rabbit» και άλλους ύμνους του κινήματος hippie, το συγκρότημα υπήρξε ένα από τα σύμβολα της αντικουλτούρας του Σαν Φρανσίσκο.

    http://www.atlantisfm.gr/%ce%b5%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b5-%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%bd%ce%b5%cf%81

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόλις άκουσα στην εκπομπή του Πετρουλάκη ότι την ίδια μέρα (28 Ιανουαρίου) με τον Kantner, πέθανε και η πρώτη τραγουδίστρια των Airplane, η Signe Toly Anderson
      (https://en.wikipedia.org/wiki/Signe_Toly_Anderson)
      Κρίνοντας από το πρώτο άλμπουμ των Airplane, πάντα τη θεωρούσα σχεδόν εφάμιλλη της Grace Slick (ίσως λίγο προς το φολκ).

      To θέμα είναι ότι τέτοιες μουσικάρες δεν θα ξανακούσουμε αν οι άνθρωποι στον δυτικό κόσμο δεν αποφασίσουν να ζήσουν σε μια εξίσου σπουδαία εποχή...

      Διαγραφή