Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

ΟΙ ΠΑΡΘΕΝΟΡΑΦΕΣ ΤΗΣ ΜΗΝΤΙΑΡΧΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Λευτεριά στους φτωχοδιάβολους τής ... λαϊκής δημοσιογραφίας!

  
 


    Το να εκδίδεις το σώμα σου (δηλωμένα ή αδήλωτα) επί χρήμασι λέγεται πορνεία. Το να εκδίδεις τον δημόσιο (=πολιτικό) λόγο σου επί χρήμασι λέγεται δημοσιογραφία. Μάλιστα, ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ είχε χαρακτηρίσει τις εφημερίδες ως "τα πορνεία της σκέψης". Και όπως συμβαίνει στην σεξουαλική πορνεία, έτσι και στην πορνεία του δημόσιου λόγου υπάρχουν οι δηλωμένες (νόμιμες) πουτάνες και οι αδήλωτες πουτάνες (του άγραφου εθιμικού δικαίου περί "τυλίγματος" ευκατάσταστου "χορηγού"), υπάρχουν οι πόρνες και τα πορνίδια, οι έμπειρες πουτάνες και τα μαθητευόμενα πουτανάκια της σφαλιάρας, οι πουτάνες πολυτελείας και οι πουτάνες του πεζοδρομίου, οι ευϋπόληπτες πουτάνες της καλής κοινωνίας και οι φτωχοπουτάνες των παραγκουπόλεων, τα καλά "σπίτια" και τα συνοικιακά μπουρδέλα, οι ακριβές πουτάνες που παρέχουν υπηρεσίες κατ' οίκον (και σε επιλεγμένους πελάτες) και οι πουτάνες με έδρα εργασίας (που "παίρνουν" υποχρεωτικά όποιον μπει μέσα), οι πουτάνες που αμείβονται με επιταγές, εκδουλεύσεις ή πανάκριβα δώρα και οι πουτάνες που πληρώνονται με ένα τσαλακωμένο εικοσάρικο, οι εχέμυθες παλιές πουτάνες που γνωρίζουν πολλά για τους ισχυρούς πελάτες τους, και οι ανυπόμονες πουτάνες που προσπαθούν να χτίσουν καριέρες Θεοδώρας μέσα σε μια βδομάδα κλέβοντας την πελατεία των πρώτων.
 
   Υπ' αυτή την έννοια οι μικρομηντιάρχες και οι δημοσιογραφιάδες που κατηγορούνται ότι εκβίαζαν διοικητικούς ή πολιτικούς αξιωματούχους τής Διαπλοκής, δεν έκαναν τίποτα διαφορετικό από ό,τι κάνουν εδώ και δεκαετίες όλα ανεξαιρέτως τα γνωστά κρατικοδίαιτα μηντιακά συγκροτήματα της Διαπλοκής (=τα πορνεία του δημόσιου λόγου). Όπως οι καταξιωμένοι κρατικοδίαιτοι μηντιάρχες της Διαπλοκής επιχορηγούνται για να το "βουλώνουν" και να μην εκθέσουν τους χορηγούς τους (πολιτικάντηδες, τραπεζίτες κλπ.), έτσι και οι διάφοροι παραγιοί τους (σαν, ας πούμε, τον Μαυρίκο και τον Μουσσά) δοκίμασαν να πουλήσουν (αποτυχημένα όπως αναμενόταν) την εχεμύθειά τους στους "πελάτες" των πρώτων.

                

    Δηλαδή προσπάθησαν κι αυτοί να γίνουν κρατικοδίατοι με τον ίδιο τρόπο: εκβιάζοντας τους πολιτικούς και διοικητικούς βραχίονες τής Διαπλοκής για διάφορα "άπλυτα" που οι τελευταίοι -νόμιζαν ότι- είχαν συγκαλύψει. Απλώς οι εν λόγω δημοσιογραφιάδες δεν το έκαναν σωστά, αλλά βιαστικά και αδέξια. Αν το είχαν κάνει με τον ψύχραιμο και έμπειρο τρόπο παλαιών καταξιωμένων "σπιτιών" (π.χ. του Μέγκα, του Δ.Ο.Λ., ή του Αλαφούζου) θα τα είχαν πάει μια χαρά. Δεν ακολούθησαν όμως τη συμβουλή του Μπαλζάκ: "όλα φτάνουν στην ώρα τους για εκείνους που ξέρουν να περιμένουν". Αντίθετα συμπεριφέρθηκαν σαν επιπόλαια και άμαθα τσόκαρα ελληνοτουρκικής σαπουνόπερας, που ξεμπροστιάζονται από τα πρώτα κιόλας επεισόδια. Δεν είχαν εμπεδώσει ότι εισχώρησαν απρόσκλητοι σε μια μαφιόζικη σχέση συμφεροντολογικής λυκοφιλίας, ότι οι πολιτικάντηδες, οι τραπεζίτες κλπ., όσο κι αν φυλάγονται από τις μηντιακές πόρνες τους, δεν τους συμφέρει να τις αλλάζουν για ψύλλου πήδημα (γιατί αν το κάνουν, θα έχουν απλούστατα εκθέσει τα μυστικά τους σε περισσότερες). 
  
    Από την άλλη όμως πρέπει να πούμε και ότι, αν οι εκβιαζόμενοι δεν εκπληρούσαν τους λόγους του εκβιασμού τους, δεν θα είχαν τίποτα να φοβηθούν, δεν θα μπορούσαν να γίνουν θύματα μηντιακού εκβιασμού, δεν θα κατέφευγαν στη δίωξη των εκβιαστών τους και δεν θα τη διαφήμιζαν σαν να τους ... έπνιγε το δίκιο: θα τους είχαν στείλει απ' την αρχή στον διάολο χωρίς μηνύσεις, φανφάρες και τυμπανοκρουσίες περί "προστασίας της δημοκρατίας" κλπ. 

                    


     Και άλλωστε, ούτε τα εν λόγω διωκόμενα φτωχοπούτανα του δημόσιου λόγου θα τολμούσαν να εκβιάσουν τους κατόχους χεσμένων φωλεών, αν δεν ήσαν στοιχειωδώς βέβαια για τις "κουτσουλιές" τους.
     Επομένως η δίωξη κατά των εν λόγω πορνιδίων του δημόσιου λόγου, ακόμα κι αν (το πιθανότερο) καταλήξει σε πραγματικές ποινές, είναι υποκριτική. Είναι το ίδιο υποκριτική με τη "δίωξη" κατά μίας παλιάς καταξιωμένης πόρνης, που ασκείται παρελκυστικά (τώρα που ο ΣΥΓΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αναδιαμορφώσει για λογαριασμό του το μηντιακό σκέλος της Διαπλοκής) και που διαπιστωμένα θα καταλήξει στο "αρχείο", όταν οι διαπλεκόμενοι μαφιόζοι τα "βρουν" (μαθηματικώς βέβαιο και αναπόφευκτο). Η δίωξη αυτή είναι μια -ακόμα- παρθενοραφή στο εκδιδόμενο αιδοίο (το εμπρός και το πίσω) της μηντιαρχικής δημοκρατίας. 

                             


   Και για να παραφράσουμε (με τη βέβαιη έγκρισή του) μια οπωσδήποτε υπερβολική ρήση τού Μπαλζάκ για τις γυναίκες: "ένας δημοσιογράφος δείχνει πιο γρήγορα τον κώλο του παρά την καρδιά του". Σε αντίθεση με τις γυναίκες, στην περίπτωση των δημοσιογραφιάδων δεν υπάρχει καμμία υπερβολή.



     Ώστε δεν μας πιστεύεις; Νομίζεις ότι είμαστε τίποτε αγράμματες γλάστρες που λένε ό,τι ποιηματάκι τούς υπαγορεύει το αφεντικό που τις πληρώνει; Νομίζεις ότι δεν έχουμε δική μας άποψη κι ότι μιλάμε ή γράφουμε επί μισθώ και bonus; Νομίζεις ότι τα παίρνουμε; Νομίζεις ότι είμαστε ανήθικοι; Νομίζεις ότι είμαστε πουτάνες του δημόσιου λόγου; Πεσ' μας με το χέρι στην καρδιά: σου φαινόμαστε για τέτοιοι; Χα χα χα χα χα χα χα χα χα!
 


 Θ.Λ.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου