Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ (ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ) ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ (ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ): ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ



      Παγκοσμιοποίηση της κυριαρχίας: μια πολύ παλιά (ρωμαϊκή) ιστορία



    Το 178 «μ.Χ.» στο έργο του Αληθής ΛόγοςΚατά Χριστιανών) ο έλληνας φιλόσοφος Κέλσος υπήρξε ο πρώτος διανοούμενος στην Ιστορία που αποδόμησε με επιστημονική φιλοσοφική και ιστορική επιχειρηματολογία την ιουδαϊκή αίρεση τού χριστιανισμού (τον ακολούθησαν στον 3ο αιώνα ο Πορφύριος και στον 4ο ο Ιουλιανός, καθώς και πολλοί άλλοι μικρότερης σημασίας διανοούμενοι, από τα έργα των οποίων –όπως και του Κέλσου- γνωρίζουμε μόνο αποσπάσματα, αφού όλα τα αντίγραφά τους καταστράφηκαν για ευνόητους λόγους από τους μετέπειτα αγιοποιημένους χριστιανομεσαιωνιστές αυτοκράτορες).
    Ωστόσο ο στόχος τού Κέλσου δεν ήταν η επιστημονική αποδόμηση της καταφανώς αρρωστημένης και αντιαισθητικής χριστιανικής κοσμοθεώρησης, η οποία εξάλλου προκαλούσε ανέκαθεν το συγκαταβατικό γέλιο αλλά και την αποστροφή κάθε -επιστημονικώς ή στοιχειωδώς- σκεπτόμενου ανθρώπου στη ρωμαϊκή επικράτεια: η διανοητική «ενασχόληση» με τον χριστιανισμό έμοιαζε με το να κλωτσάς άνανδρα ένα πτώμα ή έναν διανοητικά καθυστερημένο, και θεωρείτο υποτιμητική για έναν διανοούμενο. Στόχος του Κέλσου δεν ήταν ούτε το να πειστούν οι αρχές για τον διανοητικό κίνδυνο τού χριστιανισμού και να εξαπολύσουν ιδεολογικές διώξεις εναντίον του. Άλλωστε, διώξεις ιδεών (και ειδικά θρησκευτικών) δεν έγιναν ποτέ στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία πριν την επιβολή του χριστιανισμού (όπως έχουν αποδείξει σύγχρονοι ιστορικοί σαν την Κάντιντα Μος και τον Καρλχάιντς Ντέσνερ οι χριστιανοί ουδέποτε διώχθηκαν σοβαρά - αντιθέτως ήταν ο χριστιανισμός που, αφότου άρπαξε την εξουσία, υπήρξε ο μεγαλύτερος ιδεολογικός διώκτης, γενοκτόνος και εγκληματίας της Ιστορίας). Ο στόχος του Κέλσου ήταν πρακτικός: να πειστούν οι χριστιανοί να στρατευθούν  χωρίς να αλλάξουν τη θρησκεία τους στο πλευρό των αυτοκρατόρων εναντίον των αμέτρητων βαρβαρικών ορδών (γοτθικά φύλα, ούνοι, σλάβοι κ.α) που είχαν κάνει κυριολεκτικά «σουρωτήρι» τα βορειοανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας. Το τελικό επιχείρημα του Κέλσου προς τους χριστιανούς ήταν εξίσου απλό: η Ρώμη αντιπροσωπεύει τον πολιτισμό και οι εισβολείς τη βαρβαρότητα, επομένως αν οι βάρβαροι κατακλύσουν την αυτοκρατορία θα σήμαινε το τέλος του πολιτισμού, και συνακόλουθα τής προστασίας που αυτός παρέχει και σε σας τους χριστιανούς ώστε να συνεχίσετε να πιστεύετε στις αρλούμπες σας.

 



    Γιατί όμως, ούτε ο Κέλσος, αλλά ούτε και οι επίγονοί του πολέμιοι τού χριστιανισμού δεν έπεισαν (παρά τη συντριπτική επιχειρηματολογία τους) τους χριστιανούς υπηκόους τής απέραντης εκρωμαϊσμένης επικράτειας;
    Ο Κέλσος, όπως και σύμπασα η διανόηση της αυτοκρατορίας, εξέφραζε ένα είδος πολιτισμικού εθνικισμού, που (εκτός του ότι δεν καταργούσε, αλλά απλώς τροποποιούσε τον εθνικισμό), έτρεφε αξιώσεις παγκοσμιότητας: η Ρώμη δεν ήταν πια μια τειχισμένη πόλη, αλλά μια ατείχιστη οικουμένη που -θεωρούσε ότι- απευθυνόταν στους πάντες ανεξαρτήτως «εθνικής» καταγωγής, χρώματος, ερωτικού προσανατολισμού, ιδεολογίας / θρησκείας κλπ., μια διεθνώς καταξιωμένη κουλτούρα / πρότυπο που είχε τελικά γοητεύσει ακόμα και τούς -υποταγμένους και μή- εχθρούς της (όταν στις αρχές τού 5ου αιώνα οι αυτοκράτορες άρχισαν να εγκαταλείπουν μία μία τις βορειοευρωπαϊκές επαρχίες τους, οι εκεί εκρωμαϊσμένοι υπήκοοι βρέθηκαν σε απόγνωση), ένας τρόπος ζωής με ακατανίκητη αίγλη, ένα πολιτισμικό λίκνο με γεωγραφική και χρονική έκταση που δεν είχε γνωρίσει (και δεν ξαναείδε έκτοτε) ο κόσμος. Η Pax Romana υπήρξε μακράν η ειρηνικότερη και «ομαλότερη» περίοδος της Ιστορίας (σχεδόν πέντε αιώνες), ενώ η Mare Nostrum το πιο ασφαλές χωνευτήρι λαών και επιμέρους (δηλαδή «εθνικών») πολιτισμών. Η Ρώμη υπήρξε ένα πολιτισμικό έθνος, δηλαδή μή βασισμένο στις παραδοσιακά εννοούμενες (τότε και σήμερα) ως «εθνικές» (φυλετικές, εδαφικές κλπ.) έννοιες. Η Ρώμη άρχισε σαν ένα τοπικό επεισόδιο και κατέληξε παγκοσμιότητα, με συμπαγή ελληνόφωνη και λατινόφωνη διανόηση και –φαινομενικώς- κοινή πληθυσμιακή «εθνική» συνείδηση.
    Γιατί όμως φαινομενικώς κοινή; Γιατί, απ’ ό,τι αποδείχθηκε δεν ήταν και τόσο κοινή. Οι διανοητικές σχηματοποιήσεις τού Κέλσου και των λοιπών αντιχριστιανών διανοουμένων (Πορφύριος, Ζώσιμος, Ευνάπιος, Ιεροκλής, Ιουλιανός, Μάρκος Αυρήλιος, Αμμιανός Μαρκελίνος κ.α.) είχαν αφήσει απ’ έξω τα εκατομμύρια των δούλων, οι οποίοι (σύμφωνα με τη ρωμαϊκή νομοθεσία) δεν ανήκαν στο ανθρώπινο είδος, αλλά αποτελούσαν έμβια εμπράγματο περιουσία, όπως τα υποζύγια, τα πουλερικά, τα βοοειδή, τα διάφορα κατοικίδια κλπ. Επίσης (πράγμα ακόμα πιο σημαντικό από κοινωνικο-οικονομικής πλευράς) είχαν αφήσει απ’ έξω την άρχουσα ελίτ των δουλοκτητών (κυρίως την τάξη των γαιοκτημόνων). Τόσο οι άξεστοι και αγράμματοι δουλοκτήτες, όσο και οι εξίσου αγράμματοι δούλοι τους ένιωθαν -και ήσαν- έξω από τις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς των διανοουμένων και των μεσαίων αστεακών στρωμάτων (ιστορικώς παραδοσιακής «δεξαμενής» των μορφωμένων, των καλλιεργημένων, των διανοουμένων ή «απλώς» των σκεπτομένων). 



 Εξεγερμένοι σκλάβοι από τον στρατό τού Σπάρτακου σταυρωμένοι στην Απία Οδό το 71 "π.Χ.". Στιγμιότυπο από την ταινία Σπάρτακος του Στάνλεϋ Κιούμπρικ (1960).

      Εξεγερμένοι σκλάβοι από τον στρατό τού Σπάρτακου σταυρωμένοι στην Αππία Οδό το 71 "π.Χ.". Στιγμιότυπο από την ταινία Σπάρτακος του Στάνλεϋ Κιούμπρικ (1960).

  

       Σε αντίθεση με την αρχαία Ελλάδα όπου βάση τής οικονομίας αποτελούσε ο ανεξάρτητος αγρότης ή τεχνίτης (βλ. π.χ. τις παρατηρήσεις του Μαρξ στον τρίτο τόμο του Κεφαλαίου), στη Ρώμη η δουλεία ήταν η αδιαφιλονίκητη βάση της παραγωγής. Στην Ελλάδα (με την εξαίρεση της Σπάρτης) η εξαρτημένη εργασία σε οποιαδήποτε μορφή της (δουλεία, δουλοπαροικία, ειλωτεία, μισθωτή εργασία) υπήρξε περιστασιακό και περιορισμένο φαινόμενο, και δεν αποτέλεσε κοινωνική ή οικονομική προϋπόθεση για την ανάπτυξη του ελληνικού πολιτισμού. Γι’ αυτό και στην Ελλάδα βρίσκουμε τη μοναδική κατηγορηματική μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση αμφισβήτηση της δουλείας, τόσο στη Φιλοσοφία και την Ανθρωπολογία, όσο και στην Τέχνη (π.χ. στο θέατρο). Μάλιστα οι νομοθεσίες των ελληνικών πόλεων θεωρούσαν τους δούλους ως απλώς άτυχους ανθρώπους (π.χ. αιχμάλωτοι πολέμου) για τους οποίους συνήθως προβλεπόταν και μια σειρά, έστω και απολύτως στοιχειωδών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αδιανόητων για τη Ρώμη (απαγόρευση φόνου ή βασανισμού δούλου, δικαίωμα τού δούλου να καταγγείλει τον ιδιοκτήτη του για ο,τιδήποτε, δικαίωμα προσφυγής του δούλου στα ιερά της πόλης ως ικέτου, αποδοχή υπό προϋποθέσεις των δούλων ως μαρτύρων στα δικαστήρια, μαζικές απελευθερώσεις δούλων σε περίπτωση που πολεμούσαν υπέρ της πόλης κλπ.). 
      Αντίθετα με την Ελλάδα, η Ρώμη δεν θα είχε υπάρξει ούτε μια ώρα χωρίς τη δουλεία, τής οποίας κατασκεύασε την πιο στυγνή, στέρεα και σιδηρόφρακτη ιστορική εκδοχή. Στη Ρώμη η δουλεία είχε ανέκαθεν ισχύ συμπαντικού νόμου και ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τους διανοούμενους ή οποιουσδήποτε άλλους ταγούς τού καθεστώτος (πολιτικούς, γραφειοκράτες, ιερείς, δουλοκτήτες κλπ.). Ο χριστιανισμός απλώς επικύρωσε με πρόσθετη ιδεολογική (=θεολογική) ισχύ αυτή την κατάσταση (όλοι ανεξαιρέτως οι χριστιανοί «πατέρες» από τον Ιωάννη «Χρυσόστομο» και τον Αυγουστίνο μέχρι τον Λούθηρο, εγκωμίασαν τη δουλεία ως θεόθεν σταλμένη κατάσταση, κάτι αδιανόητο για την κατασυκοφαντημένη «ειδωλολατρεία»). 
     Έτσι εξηγείται και η επιτυχία του χριστιανισμού στους αγράμματους και τους διανοητικά καθυστερημένους (που συνήθως απαντώνται τόσο στα ανώτερα όσο και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα). Οι αφέντες ήθελαν τον χριστιανισμό γιατί καθαγίαζε τη δουλεία και διαιώνιζε την κυριαρχία τους. Οι δούλοι τον ήθελαν γιατί κολάκευε την κατωτερότητα και την αδυναμία τους, τους απάλλασσε από την ευθύνη να εξεγερθούν  και τους υποσχόταν «αιώνιες» ανταμοιβές σε κάποιον «άλλον» κόσμο (μπροστά στον οποίο ο μοναδικός πραγματικός απαξιώνεται χριστιανικότατα ως μια ωχρή και απατηλή σκιά).








     Ρώμη και χριστιανισμός: δύο παραδείγματα τού πώς ο εθνικισμός μπορεί να μεταλλαχθεί σε «διεθνισμό» 

    Τον 1ο αιώνα (δηλαδή επί αποστόλου Σαούλ, που είναι και ο πραγματικός ιδρυτής του χριστιανισμού) οι χριστιανοί ήσαν κάποιοι ιουδαίοι αιρετικοί, αποκηρυγμένοι από την εκρωμαϊσμένη ιουδαϊκή ελίτ, οι οποίοι κατάφεραν να «διεθνοποιήσουν» το πρόβλημά τους κάνοντας ένα «αντεθνικό» ιδεολογικό άνοιγμα σε μή ιουδαίους. Έτσι ο εθνογενής ιουδαιοχριστιανισμός έγινε μια θρησκεία που απευθυνόταν σε κάθε απόκληρο του ρωμαϊκού πολιτισμού, σε κάθε ξεριζωμένο (κυρίως δούλους) και σε κάθε κοινωνικά αποκλεισμένο που μισούσε -με το δίκιο του- τον ρωμαϊκό «πολιτισμό» (των λουτρών αίματος των αρενών, των δουλοκτητών γαιοκτημόνων, της ελιτίστικης διανόησης από την οποία αποκλείονταν όσοι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να μορφωθούν, του «δικαίου» της κοινωνικής καταγωγής κλπ.). Τον 2ο αιώνα, οι χριστιανοί στους οποίους απευθυνόταν ο Κέλσος ήσαν ακόμα οι παντοιοτρόπως κοινωνικά αποκλεισμένοι τής αυτοκρατορίας (στην πλειοψηφία τους δούλοι, ή απελεύθεροι που ουσιαστικά δεν τους επιτρεπόταν η κοινωνική ένταξη, ή φορολογικά πληθυσμιακά υποζύγια ατελώς εκρωμαϊσμένων και υποβαθμισμένων περιοχών τής αυτοκρατορίας), που καθόλου (και ορθότατα) δεν τους ενδιέφερε αν θα είχαν στον σβέρκο τους τον ρωμαίο (ή «εκρωμαϊσμένο») γαιοκτήμονα, τον ρωμαίο (ή εκρωμαϊσμένο) τοποτηρητή ή φοροεισπράκτορα, ή τον βάρβαρο γότθο ενδεχόμενο αντικαταστάτη των προηγουμένων (για να μην πούμε ότι ίσως έβλεπαν τον τελευταίο σαν πολιτισμικά εγγύτερό τους και σαν ελευθερωτή τους). 
      Στον 3ο αιώνα ο χριστιανισμός έχει πλέον αρχίσει να πείθει και τη ρωμαϊκή οικονομική ελίτ για τα πλεονεκτήματά του: μπορεί να την καθησυχάσει ότι δεν την απειλεί αφού είναι μια θρησκεία για δούλους, οι οποίοι έχουν ανάγκη από επίγειους αφέντες / εικόνες του «Θεού». Έτσι οι κοινωνικώς αποκλεισμένοι μπορούσαν να προσεγγιστούν από τους κυριάρχους με τους δικούς τους όρους (των κυριάρχων) και να κατευναστούν. Με αυτόν τον τρόπο, ενώ ο χριστιανισμός άρχισε σαν μια εθνικιστική υπόθεση τού πιο καθυστερημένου, αιμοσταγούς, ρατσιστή, γενοκτόνου και βάρβαρου συρφετού όλων των εποχών (ιουδαίοι), διεθνοποιήθηκε σε ιδεολογία τής υποταγής και καθυποταγής. 

    Τελικά η Ρώμη (ή, για την ακρίβεια, η άρχουσα οικονομική της ελίτ) επέλεξε προοδευτικά ως ιδεολογία της τον χριστιανισμό και όχι την καρικατούρα ελληνικού πολιτισμού που προέβαλε μέχρι τότε ως «μόστρα» της.
     Η περίπτωση της Ρώμης αποδεικνύει ότι οποιαδήποτε ιδεολογία κι αν επιλέξει η Κυριαρχία, θα εξυπηρετεί πάντα την κατοχύρωσή της. Όταν η Ρώμη άρχιζε τις κατακτήσεις της το έκανε με την ιδεολογία της εθνοτικής καταγωγής και τής «φυλής». Όσο προχωρούσε, βρισκόταν στην ανάγκη να αλληλεπιδρά ιδεολογικά και πολιτισμικά με τους κατακτημένους, μέχρι που έχασε τελείως την αρχική της ταυτότητα. Κάθε Κυριαρχία που επεκτείνεται, αναγκαστικά κάνει βήματα προς την παγκοσμιοποίησή της, κι αυτό μέχρι να φτάσει σε ένα ιστορικά προσδιορισμένο σημείο ολοκλήρωσης ή να «σκοντάψει» και να αποσυντεθεί. 
    Ειδικότερα, αποδεικνύει ότι μια Κυριαρχία σε φάση επέκτασης / παγκοσμιοποίησής της θα απαξιώσει τα επιμέρους (= «εθνικά») κυριαρχικά ιδεολογικά μορφώματα (ακόμα και τα γενεσιουργά της) ως απαρχαιωμένα και διασπαστικά, και θα επιλέξει ψευδο-οικουμενικές μορφές ιδεολογίας. Κι επειδή οι κυρίαρχοι, με τη διανοητική τους καθυστέρηση και την ψυχική τους ανωριμότητα (κομπλεξισμός, ανασφάλεια, καχυποψία, μίσος για όποιον τούς αμφισβητεί κλπ.) είναι παντελώς ανίκανοι να παράγουν γνήσια πανανθρώπινες αξίες και ιδέες (δηλαδή που να αφορούν σε όλους), έπεται ότι θα τις κλέψουν -και θα τις διαστρεβλώσουν καταλλήλως- από τους αυθεντικούς και τους ψυχικά υγιείς. Έτσι η Ρώμη πήρε μερικές εργαλειακές πλευρές του ελληνικού πολιτισμού (πολεμική τακτική, αρχιτεκτονική, αλφάβητο, ρητορική, ενδυματολογία κλπ.), διαστρέβλωσε κάμποσες άλλες (π.χ. την έννοια του νόμου, ο οποίος στους έλληνες ήταν αποτέλεσμα απόφασης τής συνέλευσης των πολιτών, ενώ στους ρωμαίους τής θέλησης του μονάρχη ή/ και της Συγκλήτου) και σκάρωσε έναν ελληνοφανή ημιβάρβαρο «πολιτισμό» με περιεχόμενο εντελώς ανατολίτικου / μοναρχικού τύπου.      
     Αποδεικνύεται επίσης ότι οι αυθεντικά πανανθρώπινες (παγκόσμιες) ιδέες και αξίες αναδύονται και επιβάλλονται ως γνήσια τέκνα της Ανάγκης (όπως συνέβη π.χ. στην κλασική Ελλάδα), και όχι μέσω τής –οποιαδήποτε μορφής- Κυριαρχίας που κομπάζει ότι μιλάει εξ’ ονόματός τους. 
    Τέλος, αποδεικνύεται ότι ακόμα και απροκάλυπτα ρατσιστικές και εθνικιστικές ιδεολογίες σαν τον ιουδαϊσμό και τις αιρέσεις του, κάποιες φορές αναγκάζονται να ανοιχθούν / διεθνοποιηθούν προκειμένου να επιβιώσουν (όπως έκαναν ο χριστιανισμός και ο ισλαμισμός). Το αποτέλεσμα είναι να παράξουν ιδεολογίες παγκοσμιοποίησης και καθυποταγής. Γιατί, διαμέσου της διεθνοποιημένης χριστιανικής του αίρεσης, ο ιουδαϊσμός όχι μόνο αποτέλεσε την πρώτη επιτυχή ιδεολογία παγκοσμιοποίησης στην Ιστορία, αλλά κράτησε στο ίδιο επίπεδο σκλαβιάς αυτούς που υποτίθετο ότι θα απελευθέρωνε: ο χριστιανικός ιουδαϊσμός όχι μόνο δεν κατήργησε τη δουλεία, αλλά αντιθέτως, όπως προανεφέρθη, την επικύρωσε και την καθαγίασε θεολογικά. Ο χριστιανο-ιουδαϊσμός έσωσε τελικά τη Ρώμη που αποσυντίθετο, και ό,τι αυτή αντιπροσώπευε.



   


                              
   "Οι περισσότεροι (εθνοκολλημένοι και "κοσμοπολίτες") γουστάρουν τον Αλέξανδρο τον σκατιάρη"



       Και οι γραφικοί επίγονοι της Ρώμης

    Ο ρωμαϊκός τύπος κυριαρχίας δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί τη σταθερή ονείρωξη και το κορυφαίο σημείο αναφοράς όλων των κυριάρχων ελίτ που εμφανίστηκαν έκτοτε στο εκάστοτε ανεπτυγμένο κομμάτι του δυτικού κόσμου (στο λιγότερο ανεπτυγμένο, όπως στην ανατολική Ευρώπη, αναπτύχθηκαν βραχύβιες γραφειοκρατικές –σταλινομαοϊκές- δεσποτείες, συγγενείς του γνωστού ασιατικού τύπου). Από τον μεσαιωνικό Καρλομάγνο και τους εξίσου μεσαιωνικούς «βυζαντινούς» αυτοκράτορες (εκ των οποίων ούτε ένας τους δεν ήταν ελληνικής παιδείας ή έστω ελληνικής καταγωγής), μέχρι τον Βοναπάρτη, τον ευρωπαϊστή Χίτλερ και την «Ευρωπαϊκή» Ένωση (των διαφόρων σωβινιστών τύπου Ντε Γκώλ ή / και  των διαφόρων σημερινών «κοσμοπολιτών» γραφειοκρατών επιγόνων τους), ο ρωμαϊκός τύπος κυριαρχίας (η «ρωμαϊκή ιδέα») αποτέλεσε το εκάστοτε μεθερμηνευόμενο πρότυπο οικουμενικής κυριαρχίας (οικονομικής, κοινωνικής, «πολιτισμικής» κλπ.).  Μάλιστα είναι εξόφθαλμη η διαχρονική ιδεολογική τυποποίηση των κυριάρχων: οι ιδεολογίες όλων των επιγόνων / νοσταλγών της Ρώμης ήσαν και παραμένουν μια καταγέλαστη σαλάτα από ψευδεπίγραφο «ελληνικό» πολιτισμό: προσωπολατρείες ψυχικά διαταραγμένων τυχοδιωκτών τύπου Αλέξανδρου ή περιθωριακών διανοουμένων προγόνων τού φασισμού τύπου Πλάτωνα, που κανείς τους δεν απέκτησε ποτέ οποιαδήποτε σχέση με αυτό που θεωρείται ως κορμός του κλασικού πολιτισμού (αυθεντικός φιλοσοφικός και πολιτικός λογισμός, δηλαδή η φιλοσοφία ως αναζήτηση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και η δημοκρατία ως απουσία κυβέρνησης / κοινωνική αυτοκυβέρνηση), από ιουδαϊκή αιρεσιολογία (=χριστιανισμός) και φυσικά από Ρώμη (ρωμαϊκή συγκλητική «δημοκρατία», ρωμαϊκό «δίκαιο», ρωμαϊκή οργάνωση της παγκόσμιας Κυριαρχίας, ρωμαϊκή «πολιτισμική» δικαιολόγηση της επεκτατικότητας, ρωμαϊκή καπηλεία του πολιτισμού άλλων  κλπ.).

     «Ελλάδα» (όχι φυσικά της αυθεντικής δημοκρατίας ή φιλοσοφίας αλλά των μακεδονικών μοναρχιών, ή της «εκλεπτυσμένα» τυραννόφιλης σωκρατοπλατωνικής «Πολιτείας» και των αυτοκλήτων επαϊόντων της - και πάνω απ’ όλα της αντιπροσωπευτικής ψευδεπίγραφης «δημοκρατίας»), ιουδαιοχριστιανικός σκοταδισμός (ως ομολογημένη «ιστορική κληρονομιά» έστω και διαχωρισμένη από τους κοσμικούς θεσμούς) και Ρώμη (ως αντίληψη περί οργάνωσης της κυριαρχικής «ενοποίησης») είναι αυτά που συνθέτουν (έστω και με ελαφρώς «διαφορετική» κάθε φορά δοσολογία) τη διαχρονική ιδεολογία της Κυριαρχίας στον δυτικό κόσμο, είτε μιλάμε για τους γαλαζοαίματους μεσαιωνικούς δυνάστες, είτε για τους μιλιταριστές πολιτικοστρατιωτικούς ηγετίσκους της Νεωτερικότητας, είτε για τους πολυδιαφημισμένους ως «οραματιστές» ιδρυτές της «Ευρωπαϊκής» Ένωσης (και τους μεταμοντέρνους κληρονόμους τους στα συνωμοτικά μυστικοσυμβούλια των Βρυξελλών).         
    Υποκριτές και ηθικολόγοι κήρυκες της «δημοκρατίας» (αρκεί αυτή να είναι … δι’ αντιπροσώπου, ώστε να μην αποφασίζει η κοινωνία – στην οποία, μάλιστα, κουνάνε απειλητικά ή επιτιμητικά το δάχτυλο αν διαισθανθούν ότι απειλούνται από τις επιλογές της σε κάποιο δημοψήφισμα), αλλά πάνω απ’ όλα θιασώτες τής αλά ρωμαϊκά «διεθνιστικής» (=παγκοσμιοποιητικής) ενοποίησης (ξανά επίσης σαν τους μεσαιωνικούς και νεώτερους  ευρωπαίους μονάρχες, τους ναζί και τους καθαγιασμένους ως «οραματιστές» της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης»), όλοι αυτοί οι (πότε εθνικιστές και πότε «κοσμοπολίτες», πότε «ορθολογιστές» και πότε χριστιάναροι, πότε φασίστες και πότε «δημοκράτες», πότε «έλληνες» και πότε ρωμαίοι) καιροσκόποι χαμαιλέοντες απέδειξαν με το ανακόλουθο προσωπικό τους παράδειγμα ότι ο εθνοπατριωτισμός και ο κοσμοπολιτίστικος ψευτοδιεθνισμός  είναι οι δύο όψεις του ίδιου –κυριαρχικού- νομίσματος.


  Αντιπροσωπευτικό δείγμα εγχωρίων εθνικιστών, φασιστών, τραμπούκων αλλά και  "κοσμοπολιτών", "διεθνιστών" και υπερμάχων της "ευρωπαϊκής" ιδέας. Μάλιστα το κόμμα όπου στεγάζονται σήμερα αυτοπροβάλλεται ως το πιο φανατικά "ευρωπαϊστικό" και ως το μόνο αξιόπιστο απέναντι στους "ευρωπαίους εταίρους" δανειστές του, ώστε να διασφαλίσει τη συνέχιση του δανεισμού προς το παρασιτικό πελατειακό ψευδοκράτος.

     

       
     Μα πόσο ευρωπαίοι και … «διεθνιστές» είναι τελικά αυτοί οι λάβροι «ευρωπαϊστές» και λοιποί ευρωλαϊκιστές «κοσμοπολίτες»;

     Οι θιασώτες της παγκοσμιοποίησης επιδιώκουν να σκαρώσουν έναν πολιτισμικό εθνικισμό, πανομοιότυπο με τον ρωμαϊκό. Όπως τα «εθνοκράτη» φαντασιώνονταν ότι αποτελούν αιώνιες αλήθειες και σκάρωναν ανάλογες υβριδικές «εθνικές» ιδεολογίες προκειμένου να παρουσιάζονται ως «ιστορικώς νόμιμοι» κληρονόμοι και ως αποκλειστικοί συνεχιστές κάποιου θεωρούμενου ως σπουδαίου παρελθόντος, έτσι και η «Ε.» Ε. ήρθε για να κομίσει γλαύκα εις τα Αθήνας και για να καπηλευτεί κάτι στο οποίο δεν είχε την παραμικρή συμμετοχή: στην πραγματικότητα οι ταγοί της «Ε.» Ε. και γενικώς κάθε παγκοσμιοποίησης έχουν τόση σχέση με τον ελληνικό ή δυτικό ή ευρωπαϊκό (το ίδιο είναι) πολιτισμό, όση είχαν και οι ρωμαίοι. Ωστόσο, ό,τι εξανθρωπισμένο και ευγενές χαρακτηρίζει την Δύση / Ευρώπη είναι αποτέλεσμα των αγώνων των ευρωπαϊκών λαών, προϋπήρχε αιώνες (Διαφωτισμός, Αναγέννηση) ή και χιλιετίες (κλασική Ελλάδα) πριν την ίδρυση τόσο των «εθνών – κρατών» όσο και της «Ευρωπαϊκής» Ένωσης, και θα εξακολουθήσει υπάρχει και χωρίς αυτά και αυτήν (και μάλιστα πολύ καλύτερα).
    Το «έθνος – κράτος» αποτέλεσε ιστορική επινόηση της αστικής τάξης προκειμένου να διευρύνει το πεδίο δραστηριότητάς της («αγορά») και να καταργήσει τους φεουδαρχικούς περιορισμούς στη διακίνηση των εμπορευμάτων (λ.χ. τα «διαπύλια» τής φεουδαρχικής Ευρώπης). Αργότερα (μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο) οι καπιταλιστές επιχείρησαν πιο διευρυμένα πεδία δραστηριότητας δημιουργώντας πολυκρατικές ενώσεις και οργανισμούς («Ε.»Ο.Κ., διάφορες διεθνείς εμπορικές ή άλλες συμφωνίες κλπ.).  Η παγκοσμιοποίηση ειδικά της καπιταλιστικής κυριαρχίας (αποκλειστικός λόγος για τον οποίο οι καπιταλιστές ιδρύουν πολυκρατικούς οργανισμούς και ενώσεις) έχει σαν μοναδικό στόχο το να μην υπάρχουν εμπόδια (σύνορα, τελωνεία, διαφορετικά νομίσματα, «αντιεπενδυτικά» φορολογικά συστήματα κλπ.) στις δραστηριότητες των κεφαλαιοκρατών. Έχει σαν στόχο το να μπορεί ο κάθε καπιταλιστής π.χ. να αποφεύγει τη φορολογία στις χώρες δραστηριότητάς του και να εξάγει το παραδάκι του σε «φορολογικούς παραδείσους», ή να εισβάλλει «χωρίς περιορισμούς» σε μια πρώην «εθνική» οικονομία ώστε να εξαφανίσει τους αδυνατότερούς του εγχώριους καπιταλιστές, ή να μπορεί να πουλάει ανεμπόδιστος από «εθνικές» νομοθεσίες επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία προϊόντα (όπως γενετικά τροποποιημένες σκουπιδοτροφές – βλ. διηπειρωτικές συμφωνίες όπως η TTIP / CETA) ή (μέσω της «ελεύθερης μετακίνησης») να αυξάνει / αποδυναμώνει το εργατικό δυναμικό κάθε χώρας με σκοπό να προκαλείται «ανταγωνιστικότητα» στην «αγορά εργασίας» και να πέφτει συνεχώς η τιμή της. Τα υπόλοιπα που προβάλλονται ως θετικά της παγκοσμιοποίησης (η «ειρήνη», η «ευημερία» και ειδικά η «ελεύθερη» χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα μετακίνηση  ... για ψώνια – αυτό μας μάρανε) είναι λαϊκιστικά παραμύθια της Χαλιμάς, που, όπως και στη Ρώμη, έτσι και στα σύγχρονα παγκοσμιοποιούμενα μορφώματα σαν την «Ε.» Ε., είναι ζήτημα αν αφορούν έστω και στο ήμισυ του πληθυσμού τους.

      Όταν μιλούν για δημοκρατία δεν εννοούν φυσικά αυτό που εννοούσαν οι ιδρυτές της κλασικοί έλληνες (και αυτό που εννοούν έκτοτε όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί φιλόσοφοι): απουσία κυβέρνησης (άρα και κράτους) και λήψη όλων των αποφάσεων απευθείας από την κοινωνία χωρίς τη «διαμεσολάβηση» πολιτικών μεσιτών (βλ. «αντιπροσώπων»), χωρίς την παραπλανητική σημερινή «διάκριση εξουσιών» (όπου η κοινωνία ούτε νομοθετεί, ούτε δικάζει, ούτε εκτελεί, αλλά εκχωρεί εν λευκώ αυτό το δικαίωμά της σε διάφορους αυτόκλητους διαπλεκόμενους «ειδικούς», οι οποίοι εν συνεχεία «διακρίνουν» μεταξύ τους τις αρμοδιότητες), χωρίς εκλογές αρχόντων (αλλά υποχρεωτική εκ περιτροπής ή δια κλήρου θητεία όλων των πολιτών στους θεσμούς, όπου οι –άμεσα ανακλητοί- υπηρετούντες θα έχουν αποκλειστικά εκτελεστικές -και με κανέναν τρόπο αποφασιστικές- αρμοδιότητες). Εννοούν παντοδύναμα παγκόσμια διευθυντήρια (αντάξια της ρωμαϊκής Συγκλήτου σε αδιαφάνεια, συνωμοτικότητα και μηχανορραφία), που θα αντικαταστήσουν τα περιορισμένα σε «εθνική» κλίμακα. Εννοούν ένα ολοκληρωτικό Υπερκράτος στη θέση των απαρχαιωμένων πλέον –και αναποτελεσματικών για την Κυριαρχία- «εθνικών».
      Θαυμάζουν το αυτοκρατορικό Ρωμαϊκό Δίκαιο το οποίο θεωρούν ως πρότυπο για τα σύγχρονα δυτικά, ενώ είναι γνωστό ότι στους αυθεντικούς έλληνες (δηλαδή της αρχαϊκής και κλασικής εποχής) οι οποιοιδήποτε νόμοι προέκυπταν ως αποτέλεσμα συλλογικής αναζήτησης και απόφασης αποκλειστικά και μόνον των συνελεύσεων των πολιτών (=εκκλησιών των Δήμων).
     Σαν καλοί ρωμαίοι θεωρούν εμφατικά ως έναν εκ των θεμελίων λίθων τής ευρωπαϊκής κουλτούρας τον ιουδαιογενή χριστιανισμό, παρ’ όλο που είναι γνωστός ο υπερχιλιετής μεσαιωνικός (αντι)πολιτισμικός όλεθρος που προκάλεσε. 




     «Μέχρι χθες προσκύναγα την εθνική σημαία, από σήμερα μία "διεθνή". Όποιο κωλόπανο κι αν προσκυνάω, προσκυνητής γεννήθηκα και προσκυνητής θε να πεθάνω. Το να προσκυνάω είναι το πιο ευρωπαϊκό πράγμα που έμαθα να κάνω. Για τα ευρώ στο στρώμα μου ρε γαμώτο!»





    Μιλούν για «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» και «Ευρώπη των λαών» ενώ ανέχονται να διατηρούνται (όπως και η Ρώμη)  ολόκληρες περιοχές προνομιούχες ή υποβαθμισμένες (βλ. «Ευρώπη πολλών ταχυτήτων»).
    Όπως η Ρώμη συμπεριέλαβε αχανείς περιοχές της Ασίας που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τον ελληνικό φιλοσοφικό ορθολογισμό ή τις ευρωπαϊκές φυσικές (μή μυστικιστικές) θρησκείες, έτσι και οι σημερινοί επίγονοί της συμπεριέλαβαν και τριτοκοσμικές περιοχές όπως τα Βαλκάνια (και ειδικά την προσωασιατική χώρα η οποία σήμερα ψευδεπιγράφως αυτοαποκαλείται «Ελλάδα») που δεν πέρασαν από καθοριστικές και κοσμογονικές για την Ευρώπη διαδικασίες όπως η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός.
     Από όλα τα ειδοποιά γνωρίσματα του ευρωπαϊκού / δυτικού πολιτισμού, από όλα όσα διαφοροποιούν δραματικά τον ελληνικό / ευρωπαϊκό / δυτικό πολιτισμό απ’ οποιονδήποτε άλλον, από όλα όσα τον καθιστούν εν τέλει  ελληνικό / ευρωπαϊκό / δυτικό, οι αυτοπαρουσιαζόμενοι ως ταγοί του σημερινοί κάπηλοι δεν αναγνωρίζουν κανένα: ούτε την ελληνική ρίζα του (αυθεντική δημοκρατία, που σημαίνει: το συνεχώς επανερχόμενο στη δυτική Κοινωνική Ιστορία πρόταγμα της άμεσης, ανεμπόδιστης, πλήρους και διαρκούς πρόσβασης όλων ανεξαιρέτως των πολιτών στα όργανα λήψης των αποφάσεων οι οποίες αφορούν στη δημόσια σφαίρα, δηλαδή της λήψης των αποφάσεων απευθείας από την κοινωνία,  δηλαδή της απουσίας «αντιπροσωπευτισμού», δηλαδή της απουσίας «κυβέρνησης», δηλαδή της κοινωνικής αυτοκυβέρνησης / αυτοθέσμισης / αυτοδιεύθυνσης), ούτε την Κοινωνική Ιστορία του (τις ταξικές συγκρούσεις στην προκλασική ελληνική αρχαιότητα που οδήγησαν στην ανακάλυψη της δημοκρατίας, τις κομμούνες των εξεγερμένων δουλοπαροίκων στον Μεσαίωνα που συντρίβονταν από τον συνασπισμό χριστιανικής θεοκρατίας και «ελέω θεού» μοναρχίας, τις δημοκρατίες των ιταλικών πόλεων της Αναγέννησης, τους Ισοπεδωτές και τους Diggers της αγγλικής επανάστασης, τους Αβράκωτους της γαλλικής επανάστασης, το Εργατικό Κίνημα του 19ου αιώνα, τη δεκαετία του 1960 κλπ.), ούτε καν τον Διαφωτισμό, τον οποίο περιορίζουν κουτοπόνηρα ως επικυρωτικό τού επανακάμψαντος νεοφιλελεύθερου οικονομισμού (λες κι ο Διαφωτισμός είναι δημιούργημα τού μίζερου homo oeconomicus και όχι μιας συγκρουσιακής Επιστήμης και των λαών / φορέων του, ή λες και στον Διαφωτισμό δεν ανήκουν το εργατικό κίνημα του 19ου αιώνα που εξανθρώπισε έστω και μερικώς τις δυτικές κοινωνίες, ή η αμφισβήτηση του βιομηχανικού πολιτισμού που εισηγήθηκε η φροϋδική Ψυχανάλυση, ή το -έστω και καταχρηστικά- αποκαλούμενο κοινωνικό κράτος κλπ.).

      Ό,τι ανθρωπιστικό και δημοκρατικό διαθέτει σήμερα ο δυτικός κόσμος, οφείλεται στους κοινωνικούς αγώνες των λαών του (και όχι των εκάστοτε κυριάρχων του), δηλαδή στην ύπαρξη σε αυτόν Κοινωνικής Ιστορίας (ανύπαρκτης σε στατικές κοινωνίες όπως αυτές της Ανατολής). Κι αν η Ευρώπη είναι «το καλύτερο μέρος για να ζει κάποιος σήμερα» (όπως κορδώνονται οι ευρωλαϊκιστές ταγοί τής «Ε.» Ε.)  αυτό δεν οφείλεται σε όσους μεθοδεύουν την περιστολή των νησίδων ανθρωπισμού που οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν αποσπάσει από την Κυριαρχία εδώ και τρεις χιλιετίες, χύνοντας ποταμούς από το αίμα τους. Οι ταγοί παγκοσμιοποιητικών -της Κυριαρχίας- μορφωμάτων τύπου «Ε.» Ε. (και οι … «κοσμοπολίτες» και «διεθνιστές» μεταμοντέρνοι  παπαγάλοι τους) δεν είναι παρά πολιτιστικοί λαϊκιστές και ευτελείς μίμοι τού (ψευδο)πολιτισμικού εθνικισμού τής Ρώμης και των επιγόνων της.


      
                                              Ευσεβές ισλαμικό γυναικείο μαγιώ
     

      Και πόσο «εθνικιστές» είναι τελικά οι συκοφαντούμενοι ως τέτοιοι;

     Ένα τόσο φαιδρά υβριδικό πολιτισμικο-ιδεολογικό μόρφωμα σαν την «Ευρωπαϊκή» Ένωση (όπως και τη Ρώμη) δεν θα μπορούσε να πείσει κανέναν άλλον πέραν εκείνων που φροντίζει να βολεύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Τα δεκάδες εκατομμύρια απόκληρων της Ρώμης και τα επίσης δεκάδες εκατομμύρια των σημερινών απόκληρων τής ««Ευρωπαϊκής» Ένωσης (κυρίως στον ευρωπαϊκό νότο όπου αποτελεί και τον γενέθλιο τόπο της νεώτερης Ευρώπης: Ιταλία και Ισπανία) δεν είναι δυνατόν να γοητευθούν από έναν ολοφάνερα επιλεκτικό «πολιτισμό» που αρνείται να τους συμπεριλάβει, αφού δεν δίνει δεκάρα για την τύχη τους.
     Κι όπως οι απόκληροι της Ρώμης υπήρξαν ευάλωτοι στον ανατολίτικο (=ιουδαιοχριστιανικό) σκοταδισμό, έτσι και οι σημερινοί τής «Ε.» Ε. είναι (απολύτως δικαιολογημένα) ευάλωτοι σε οπισθοδρομικά κηρύγματα που προωθούν την επιστροφή στο απαρχαιωμένο «έθνος-κράτος», διαισθανόμενοι (απολύτως όμως ορθά) ότι οι αντιδημοκράτες μυστικοσύμβουλοι συνωμότες των Βρυξελλών είναι υπεύθυνοι για την παταγώδη κοινωνική αποτυχία της πολυδιαφημισμένης «ευρωπαϊκής ιδέας» (βλ. European dream κατά το American dream). 

     
    Αλλά κανείς «κοσμοπολίτης» υποκριτάκος δεν νομιμοποιείται να τους κατηγορεί για αμάθεια και για το ότι βάζουν τη «δημοκρατία» σε κίνδυνο. Ή ότι ξαφνικά έγιναν ρατσιστές όταν υφίστανται ρατσιστικότατα (και θα υφίστανται επ’ αόριστον) τον κοινωνικό αποκλεισμό. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ότι ξαφνικά έγιναν εθνικιστές όταν οι τύχες τους αποφασίζονται «διεθνιστικά» κεκλεισμένων των θυρών από συγκλητικούς μηχανορράφους και συνωμότες, μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις χώρες όπου οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ζουν. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ότι ξαφνικά έγιναν «φασίστες» όταν οι τύχες τους αποφασίζονται και διατάσσονται από κρυφοφασίστες τεχνοκρατίσκους, κι όταν έχουν απωλέσει και την παραμικρή ψευδαίσθηση ότι αποφασίζουν οι ίδιοι για τις ζωές τους (έστω και σαν ψηφοφόρα ποίμνια, όπως συνέβαινε στα έθνη-κράτη τής προ «Ε.» Ε. εποχής). Και κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ότι δεν γουστάρουν να υφίστανται καθημερινώς εμετικά θεάματα όπως μπούρκες ή μαγιώ / «πανοπλίες» και άλλα θεοκρατικά καλούδια, ή να μην τολμούν να χλευάσουν ατιμώρητα τον Αλλάχ/ Γιαχβέ (όπως τον χλευάζουν άλλωστε εδώ και τρείς αιώνες στην ιουδαιοχριστιανική εκδοχή του), ή να υφίστανται τζιχαντιστικούς «ιερούς πολέμους» στις ίδιες τους τις γειτονιές, κι όλα αυτά εν ονόματι της ελευθερίας των καπιταλιστών να ανακατανέμουν συνεχώς το εργασιακό δυναμικό του πλανήτη αναζητώντας όλο και φθηνότερα εργατικά χέρια.




   Ο εθνικισμός σε οποιαδήποτε μορφή του ("εθνική" ή "παγκοσμιοποιητική") μπορεί να κάνει τα θύματά του να πανηγυρίζουν ακόμα και για τη θανατική τους καταδίκη. Ειδικά ο ναζισμός υπήρξε εξίσου εθνικιστής και υπέρμαχος της "ευρωπαϊκής ιδέας" (="ενωμένης Ευρώπης").




    Μπορεί ο αποκαλούμενος νεοεθνικισμός να εκπληρώσει την ίδια αποστολή με τον πολιτισμικό εθνικισμό τής παγκοσμιοποίησης;

    Αν ανατρέξουμε στην ιστορία του χριστιανικού ιουδαϊσμού, δεν φαίνεται καθόλου απίθανο ο επανακάμψας παραδοσιακός εθνικισμός του έθνους-κράτους (Λεπέν, Τραμπ κλπ.) να προβάλλει αξιώσεις παγκοσμιότητας. Φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση θα έχει πάψει να είναι παραδοσιακός και θα έχει μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο. Ίσως όμως αυτό έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει.
    Ο σημερινός αναγεννώμενος εθνικισμός εκφράζει πιθανότατα κάποιες ενστάσεις ορισμένων κεφαλαιοκρατικών ελίτ (π.χ. των Η.Π.Α., της Βρετανίας, της Γαλλίας κ.α.) ως προς τον τρόπο που διεξάγεται η παγκοσμιοποίηση της Κυριαρχίας. Γι’ αυτό κάποιες καπιταλιστικές ελίτ παίζουν το χαρτί του «εθνικισμού»: για να ανασυνταχθούν και να δημιουργήσουν πιο ευνοϊκές στρατηγικές και συμμαχίες και να αυξήσουν τις πιθανότητες μιας καλύτερης θέσης τους στη διαφαινόμενη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων.  Έτσι δεν είναι απίθανο (ίσως μάλιστα να είναι και αναμενόμενο) ότι μέσω του «εθνικισμού» θα δημιουργηθούν κι άλλες (=ανταγωνιστικές) «κουλτούρες» παγκοσμιοποίησης.
     Υπό τις παραπάνω συνθήκες, δύο πράγματα είναι βέβαια. Το πρώτο, ότι η παγκοσμιοποίηση τής Κυριαρχίας σκάλωσε. Το δεύτερο, ότι όσοι τρέχουν (όπως και οι πρώτοι χριστιανοί)  πίσω από όποιον τους προσφέρει μια οποιαδήποτε ελπίδα, θα διαψευστούν ανελέητα.
      Η εποχή (δηλαδή οι απανταχού του δυτικού κόσμου ζωντανοί νεκροί, οι εκμεταλλευόμενοι, ή οι απλώς δυσαρεστημένοι) έχει ανάγκη από κάτι αυθεντικά νέο που να μην παγιδεύεται στα ψευτοδιλήμματα και τους ιδεολογικούς παλιμπαιδισμούς της Κυριαρχίας. Αν υπάρχει κάτι που δεν πρέπει ποτέ να τού επιτραπεί να παγκοσμιοποιηθεί, αυτό είναι η  οικονομική εξουσία (και, εννοείται, οι πολιτικές προεκτάσεις και διαπλοκές της). Αντιθέτως, όσο πιο κατακερματισμένη είναι, τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα. Κι αν υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν πρέπει να παραμένουν περιορισμένα ως «εθνικά» κτήματα αλλά να παγκοσμιοποιούνται συνεχώς, αυτά είναι ο πολιτισμός, η επιστημονική γνώση και η αυθεντική πολιτική (δηλαδή η δυνατότητα να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας και τις κοινωνίες μας, όσο γίνεται πιο άμεσα, με όσο γίνεται λιγότερους «αντιπροσώπους» / μεσάζοντες και όσο γίνεται λιγότερη γραφειοκρατία). Αυτές τις δύο συνθήκες μόνο ο γνήσιος διεθνισμός, δηλαδή αυτός των απανταχού εκμεταλλευομένων / διευθυνομένων, μπορεί να τις επιβάλλει.
     Μέχρι τότε, όσοι υπήκοοι παραμένουν τόσο αφελείς ώστε να εξακολουθούν να τάσσονται με τη μία ή την άλλη πλευρά (πατριωτοεθνικιστική ή «κοσμοπολίτικη»), ας μην παραπονεθούν για τις –προδιαγεγραμμένες- συνέπειες, ή για άλλη μια διάψευση των ελπίδων τους από κάποιους επιτήδειους.

          




Θ.Λ.



  Δείτε επίσης:
-Οι «πολίτες του κόσμου» ενάντια στον λαό, του Jim Butcher.
-Ευρώπη, ολιγαρχική και νεοφιλελεύθερη, του Γιώργου Οικονόμου.
-Η δημοκρατία που κινδυνεύει και πλάγιοι (φιλελεύθεροι) σκοποί, συλλογικό κείμενο από το Res Publica.
-Χριστιανισμός: αποτέλεσμα και όχι αίτιο της κατιούσας του πολιτισμού.
-Η αβάσταχτη ελαφρότητα του (αντι)φασισμού.
-Προς ευρω-ρωμηούς (μια παράφραση του Ρουσσώ, εγκεκριμένη υπό του ιδίου).
-Σωκράτης, αυθεντικός αναζητητής ή (ψευτο)φιλοσοφικό παχύδερμο;
-Όταν το λόμπυ του ευρώ ανακάλυψε ... τον Καστοριάδη
-Προς έναν κόσμο χωρίς κράτη; 
-Η διαφορά μεταξύ Κράτους και Δημόσιου Τομέα και τί κρύβει η όψιμη νεοφιλελεύθερη «αντεξουσία»

   Σχετικά με την καταγωγή της "ενωμένης Ευρώπης" από τον ολοκληρωτισμό:
-Μολυσμένη πηγή: η αντιδημοκρατική καταγωγή της Ευρωπαϊκής Ιδέας, τού John Laughland (βιβλίο)
-To κλείσιμο του ευρωπαϊκού κύκλου, του Rodney Atkinson (βιβλίο).
 
 

8 σχόλια:

  1. Εύγε! Πολύ καλό! Το ευχαριστήθηκα.. της candida moss στα ελληνικά; δεν νομίζω ακόμα να έχει βγει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aπ' ό,τι ξέρω δεν έχει βγει. Πάντως και απ' τα αγγλικά διαβάζεται εύκολα.
      Και πάντως, αν ο χειρότερος εφιάλτης των τζιχαντιστών και των χριστιανών είναι να μην τους αποτελειώσει μια γυναίκα, τότε δεν υπάρχει ιδανικότερη από αυτήν: και έξυπνη και καλλιεργημένη και ΚΟΥΚΛΑΡΑ

      http://ntweblog.blogspot.gr/2013/10/bible-secrets-revealed-history-channel.html

      Διαγραφή
  2. Πολύ καλά τα λες, συνδέοντας αρκετά απλοϊκά & ξεκάθαρα κομμάτια του "puzzle" της ελληνικής πραγματικότητας, κάτι που δύσκολα συνάντησα στο ελληνικό διαδίκτυο. Όμως αναπαράγεις μιά "παρεξήγηση", που χρησιμοποιείται από ανίδεους οικο-ναζί, σχετικά με τα γενετικά τροποποιημένα. Συνοπτικά, δεν υπάρχουν (εδώ και 3,5 δις χρόνια), οργανισμοί μη-τροποποιημένοι, ώστε να μπορεί π.χ. να εξαχθεί συμπέρασμα σχετικά με την επικινδυνότητά τους ως τροφές για τον άνθρωπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα με ενδιέφερε η άποψή σου (ειδικά αν έχεις επιστημονική γνώση του ζητήματος) για τις μεταλλαγμένες τροφές, μια και το θέμα παραμένει (επίτηδες;) "σκοτεινό", ελλείψει μακροχρονίων (και άρα εγκύρων) ερευνών.

      Έχω όμως κάποιες παρατηρήσεις:
      α) Είναι οικο-ναζί όσοι δυσπιστούν για τα μεταλλαγμένα, και δεν είναι ναζί οι διάφορες εταιρίες τύπου Μοnsanto, που εδώ και έναν αιώνα έχουν προκαλέσει αποδεδειγμένα ανυπολόγιστες καταστροφές στο περιβάλλον, που έχουν δηλητηριάσει πληθυσμούς ακόμα και προηγμένων χωρών (βλ. π.χ. το σκάνδαλο με τo "oρμονιασμένο" γάλα στις ΗΠΑ), που έχουν πει κατ' επανάληψιν δολοφονικά ψέματα, που πιέζουν / εξαγοράζουν κυβερνήσεις για να περάσουν ευνοϊκές για τα μεταλλαγμένα νομοθεσίες, που έχουν φάει ένα κάρο καταδίκες από εθνικά και διεθνή δικαστήρια κλπ.;
      β) Είναι το ίδιο οι γενετικές τροποποιήσεις που πραγματοποιεί μέσα σε διαστήματα εκατομμυρίων (ή και δισεκατομμυρίων, όπως είπες) ετών με την ησυχία της η φύση, με εκείνες που σκαρώνει συνωμοτικά και μυστικά στο εργαστήριό του ο κάθε κερδοσκόπος -και δολοφόνος- καπιταλιστής για το καιροσκοπικό μικροσυμφέρον του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες;
      γ) δεν είναι αποδεδειγμένη τουλάχιστον μία παρενέργεια των μεταλλαγμένων καλλιεργιών: ότι αλλοιώνουν (μεταλλάσουν) ανεπανόρθωτα τις γειτονικές τους φυσιολογικές καλλιέργειες;
      δ) δεν είναι οφθαλμοφανές ότι κάποιοι προσπαθούν να ελέγξουν τους ζωτικούς πόρους του πλανήτη, όταν π.χ. προσπαθούν να απαγορεύσουν σε αγρότες διαφόρων περιοχών να αποθηκεύουν φυσικούς σπόρους και αναγκάζοντάς τους να αγοράζουν σπόρους κάθε χρόνο από τις εταιρίες "βιοτεχνολογίας";

      Διαγραφή
    2. Δεν έχω ειδκές γνώσεις στο θέμα, πέρα απο μερικά βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης
      & το διαδίκτυο. Η ¨ένστασή¨ μου αφορούσε καθαρά την εκ προϊμίου δαιμονοποίηση
      των γενετικά τροποποιημένων ως ύποπτων ή επικίνδυνων για την υγεία - ζητήματα
      για τα οποία μέχρι στιγμής η επιστημονική κοινότητα έχει αποφανθεί ότι δεν υπάρχουν
      ενδείξεις ή αποδείξεις, αντίθετα, παρατίθενται στατιστικά για τη μείωση της χρήσης
      φυτοφαρμάκων, την ενίσχυσή τους σε βιταμίνες και την αύξηση της παραγωγής.
      Το τελευταίο γίνεται (δήθεν) για την κάλυψη των αναγκών του 3ου κόσμου, ενώ ίσως το
      πρόβλημα της ασιτίας είναι περισσότερο πολιτικό.
      Οι φυτικοί & ζωικοί οργανισμοί που καλλιεργούμε ή εκτρέφουμε είναι προϊόντα τυχαίων
      μεταλλάξεων που επιλέξαμε όταν αλλάξαμε "στυλ" απο κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες σε αγρότες-
      κτηνοτρόφους και -εννοείται- δεν γνωρίζαμε αν αυτές είναι, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα,
      επιβλαβείς, ούτε αποκλείσαμε τη διάδοσή τους στο περιβάλλον των άγριων συγγενών τους.
      Μάλιστα, όπως έχουν δείξει έρευνες τα "φυσικά" δεν είναι καθόλου αθώα - π.χ. έρευνα του
      Stanford έδειξε ότι οι τοξίνες που έχουν αναπτύξει απο μόνα τους τα φυτά είναι σε παρόμοιο
      ποσοστό καρκινογόνες με αυτές των τεχνητών φυτοφαρμάκων.
      Διόλου δεν αμφισβητώ την άπληστη ιδιοποίηση επιστημονικών ανακαλύψεων που ανήκουν
      σε όλη την ανθρωπότητα κάτω απο "πατέντες" και την φιλομονοπωλιακή πολιτική κολοσσών
      όπως η Monsanto, ή την ενδεχόμενη διαφθορά στη σχέση τους με κρατικούς ή διεθνείς ελεγκτικούς οργανισμούς, αλλά ούτε και την εμπλοκή φαινομενικά αθώων οργανώσεων (βλ.GreenPeace) στον λυσσώδη ανταγωνισμό μεταξύ τους. Πάντως το έγκλημα της χρήσης δηλητηρίων όπως το Agent Orange (της Monsanto) δεν πρέπει να βαρύνει τόσο την ίδια όσο την μαφία των ΗΠΑ και τον στρατό της.
      Ευχαριστώ για την ανταπόκριση κι ελπίζω να μην "μετάλλαξα" πολύ το θέμα της δημοσίευσής.

      Διαγραφή
    3. Eγώ σ' ευχαριστώ για την σοβαρή συζήτηση.

      Όχι, δεν "μετάλλαξες" το θέμα, αφού κάπου μέσα αναφέρω ότι αυτό που πρέπει να παγκοσμιοποιείται δεν είναι η οικονομική εξουσία, αλλά ο πολιτισμός, η πολιτική ελευθερία / αυτονομία και η επιστημονική γνώση. Μάλιστα, η τελευταία δεν πρέπει να αποτελεί παγκοσμιοποιημένη και προνομιακή πατέντα των εταιρικών κερδοσκόπων, αλλά εύρημα της ανεξάρτητης (=μή χρηματοδοτούμενης / δωροδοκούμενης από κερδοσκόπους) επιστημονικής αναζήτησης.

      Θα συμφωνήσω ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα (και συχνά κι εκείνη των άλλων ζώων ή ακόμα και φυτών) προκαλεί μεταλλάξεις. Ακόμα και το πέρασμα ενός κομήτη ή η πρόσκρουση ενός μετεωρίτη ενδέχεται να προκαλέσει μεταλλάξεις. Οι μεταλλάξεις είναι ζωτικό μέρος των διαδικασιών της φύσης και της εξέλιξης. Και το απλούστερο μπόλιασμα που κάνει κάποιος στον κήπο του συνιστά μετάλλαξη. Θεωρώ όμως ότι αυτά έχουν μεγάλη διαφορά από το να επεμβαίνεις εκ του προχείρου και άρπα κόλλα στον "πυρήνα της ύπαρξης" (όπως κάνουν οι κερδοσκόποι για την "αρπαχτή" τους), φτιάχνοντας π.χ. σπόρους που "αυτοκτονούν" μετά από ορισμένο χρόνο (και ταυτόχρονα εξαγοράζοντας κυβερνήσεις ώστε να νομοθετούν την απαγόρευση στους γεωργούς αποθήκευσης φυσιολογικών σπόρων).
      Σε κάθε περίπτωση η φύση ξέρει μέχρι πού επιτρέπεται να προχωρήσει με τις μεταλλάξεις της. Οι εταιριάρχες έχουν τέτοιες "κόκκινες γραμμές";

      Το ότι μέχρι στιγμής (=λόγω τού ευλόγως ανεπαρκούς για σοβαρές μακροχρόνιες έρευνες διαστήματος) δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις για το επιβλαβές (αλλά ούτε και για το μή επιβλαβές) των μεταλλαγμένων, δεν είναι λόγος ώστε αυτά να επιτραπούν ελαφρά τη καρδία (και μάλιστα εκτοπίζοντας -όπως επιχειρείται- τα φυσιολογικά αγροτικά προϊόντα): η επιστήμη οφείλει σε κάθε περίπτωση να αποδείξει ότι δεν υπάρχουν συνέπειες, ή ποιές θα είναι αυτές αν υπάρξουν. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έρευνα και πειραματισμό, όσος χρόνος κι αν απαιτηθεί (όπως συμβαίνει με τα φάρμακα). Τέτοιες χρονοβόρες έρευνες δεν θα ήταν δυνατόν να έχουν γίνει ακόμα (και, βέβαια, οι κερδοσκόποι δεν έχουν τόσον χρόνο...).

      Αν πάλι οι εταιριάρχες νοιάζονται (όπως διατυμπανίζουν) τόσο πολύ για το χρονικώς πιεστικό επισιτιστικό πρόβλημα του Τρίτου Κόσμου, γιατί σκίζονται να πουλήσουν τα προϊόντα τους και σε περιοχές που δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα, όπως η Ευρώπη και η Βόρειος Αμερική;
      Και σε τελική ανάλυση γιατί, αντί να ταΐζονται οι τριτοκοσμικοί πληθυσμοί με μεταλλαγμένα, να μην αποσυρθούν από εκεί οι εταιρικοί αποικιοκράτες που δημιούργησαν το πρόβλημα (αφού, βέβαια, κλείσουν πρώτα τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, περιβαλλοντικές κ.α. "τρύπες" που έχουν ανοίξει);

      Σχετικά με το agent orange, δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ μιας εταιρίας και των στρατοκρατών. Το στρατιωτικοβιομηχανικό (ή στρατιωτικο-εταιρικό) πλέγμα στις Η.Π.Α. (και όχι μόνο εκεί) είναι ένα και αδιαίρετο.

      Αν δεν ήσαν η Μοnsanto και οι λοιποί εταιρικοί κερδοσκόποι / μαζικοί δολοφόνοι που προωθούσαν τη γενετική τροποποίηση, αλλά κάποια αδέσμευτα και ανεξάρτητα (=μή χρηματοδοτούμενα / εξαγοραζόμενα από καπιταλιστές) πανεπιστήμια, τότε δεν νομίζω ότι ο κόσμος θα ήταν τόσο δύσπιστος απέναντί τους.
      Προσωπικά δεν βρίσκω καμμία δαιμονοποίηση των μεταλλαγμένων, παρά μόνο υγιή (και απολύτως τεκμηριωμένη) προκατάληψη του κόσμου εναντίον των κερδοσκόπων που θέλουν το "καλό" μας.
      Σε ό,τι με αφορά, τη Monsanto και τους ομοίους της δεν θα τους πίστευα, ακόμα κι αν έλεγαν πέραν πάσης αμφιβολίας την αλήθεια.

      Διαγραφή
  3. Πολυ καλο!! ,

    Μεγαλη η διαφορά ,καθώς οι δούλοι ηταν μεχρι και μπάτσοι στην αρχαία Αθήνα. Αυτο που πρεπει να συγκρίνουμε ειναι ή διαφορά των τοτε δούλων με των υπηκόων της σημερινής εποχής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι δούλοι στην κλασική Ελλάδα ήσαν όντως διεσπαρμένοι σε όλο το κοινωνικό φάσμα και δεν αποτελούσαν διακριτή κοινωνική ομάδα (τάξη). Έκαναν τις ίδιες δουλειές με τους ελεύθερους, έχοντας απλώς βοηθητικό ρόλο. Υπήρχαν δούλοι ανειδίκευτοι εργάτες, δούλοι εργατοτεχνίτες, δούλοι επιστάτες, δούλοι λογιστές κλπ. Επίσης τους επιτρεπόταν η παράλληλη ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα (παράδειγμα ο δούλος τραπεζίτης Πασίων, ο πλουσιότερος άνθρωπος της Αθήνας του 4ου αιώνα).
      Απ' αυτή την άποψη δεν νομίζω ότι έχουν κάποια διαφορά από τους σημερινούς μισθωτούς δούλους, που τα βγάζουν κουτσά-στραβά πέρα, και δεν εξεγείρονται...

      Πάντως, αν και η ΑΤΟΜΙΚΗ θέση ενός σύγχρονου μισθωτού σκλάβου δεν είναι και πολύ καλύτερη από εκείνη ενός δούλου στην αρχαία Ελλάδα, ωστόσο ΣΥΝΟΛΙΚΑ η μισθωτή δουλεία αποτελεί τη βάση της σύγχρονης οικονομίας και δεν έχει απλώς βοηθητικό ρόλο (όπως είχε η δουλεία στην αρχαία Ελλάδα). Αν λοιπόν οι σημερινοί δούλοι με μισθό είχαν κατανοήσει αυτή την τεράστια διαφορά, ίσως αποκτούσαν κάποιον λόγο για να διεκδικήσουν τις ζωές τους από τους ιδιοκτήτες τους.

      Διαγραφή