ΤΟ ΚΩΛΟΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑΡΑ ΣΑΜΑΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ. Ο ΝΙΚΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ΟΧΙ.

     ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ...

   

   Βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008 κάπου στα Εξάρχεια. Μετά από φραστικό διαπληκτισμό ο μπάτσος Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβολεί εν ψυχρώ τον δεκαεξάχρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Στη συνέχεια μπαίνει στο περιπολικό και, μαζί με τον (παρόντα στο περιστατικό) συνένοχο μπάτσο Βασίλειο Σαραλιώτη, φεύγει σαν να μην συνέβη τίποτα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ξεψυχάει στην αγκαλιά τού (επίσης παρόντος στο περιστατικό) συνομήλικου φίλου του Νίκου Ρωμανού. Η εμπειρία θα σημαδέψει για πάντα τον Ρωμανό. 
    Τον επόμενο ενάμισυ μήνα όλες οι μεγάλες και λιγότερο μεγάλες πόλεις της Ελλάδας θα γνωρίσουν τη μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση από ιδρύσεως νεοελληνικού κράτους: εκατοντάδες χιλιάδες αφηνιασμένοι έφηβοι θα πυρπολήσουν τράπεζες, πολυκαταστήματα και υπουργεία, θα ρίξουν κάδους με μπογιά ή σκουπίδια σε εκκλησίες, θα υψώσουν οδοφράγματα και θα μεταβάλλουν σε πεδία μάχης τις λεωφόρους και τις συνοικίες. 

Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ (ΑΝΤΙ)ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Μια κατάδυση στο «ιδεολογικό ασυνείδητο» του (αντι)φασίστα

    «Να προσέχουμε τον φασίστα που έχουμε μέσα μας» είχε προειδοποιήσει ο Γιάννης Αγγελάκας πέρυσι (Σεπτέμβριος 2013) στη συναυλία του στο Θέατρο Βράχων στον Βύρωνα, λίγες μόλις μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από νεοναζί. Η αντίδρασή του προήλθε από το γνωστό σύνθημα «φασίστες, κουφάλες, έρχονται κρεμάλες» που ακούστηκε από μέρος του ακροατηρίου. Πολλοί ήσαν τις επόμενες ημέρες (μέχρι και πρόσφατα) οι «αντιφασίστες» που επιτέθηκαν διαδικτυακά στον Αγγελάκα με σχόλια του τύπου «Δε μας γαμάς ρε Αγγελάκα; Άντρο απολίτικων καλλιτεχνών είμαστε;», ή «Σιγά μην το ρίξουμε και στον διαλογισμό». Είναι προς τιμήν του Αγγελάκα ότι επέμεινε στις απόψεις του (βλ. συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία, 16/9/2014: Είμαστε άντρο απατεώνων και ηλιθίων) και δεν έδωσε στην αγέλη αυτά που έχει συνηθίσει να μηρυκάζει και αυτά που «απαιτούσε» το φορτισμένο «αντιφασιστικό» κλίμα των ημερών. Γιατί είναι πολύ δύσκολο να πείσεις όλους αυτούς τους λάβρους «αντιφασίστες» που μας έχουν κατακλύσει, να αποβάλλουν τις παρωπιδικές σχηματοποιήσεις τους και να αναρωτηθούν μήπως ο «αντιφασισμός» τους δεν είναι παρά η άλλη όψη του φασιστικού νομίσματος. Και κυρίως, μήπως αυτό που μισούν τόσο πολύ στους νεοναζί δεν είναι παρά το καθρέπτισμα του εαυτού τους.

"ΤΑ ΑΧΑΡΙΣΤΑ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ..."

(Με αφορμή τον προχθεσινό "αγιασμό" επί τη ενάρξει του νέου σχολικού έτους, ένα παλιότερο)

    Οι σημερινοί έφηβοι λίγο απέχουν από το να γίνουν ψυχικά ράκη. Η μεδοδευμένη νεοελληνική απαξίωση του Δημόσιου Σχολείου (θεσμού εκ των θεμελιωδών του Δυτικού Πολιτισμού), ο βυζαντινός σχολαστικισμός που κατατρέχει την νεοελληνική σχολική εκπαίδευση (δημόσια και ιδιωτική) σε όλα τα μαθήματα (από τη γλώσσα μέχρι τα μαθηματικά), η ψυχοφθόρα τρεχάλα (ακόμα και τα σαββατοκύριακα) στα καταγώγια της παραπαιδείας (μοναδικής παγκοσμίως, νεοελληνικής «ευρεσιτεχνίας»), η έλλειψη αξιόπιστου επαγγελματικού  στόχου (στη χώρα της απαξίωσης των ειδικευμένων, με τους χαμηλότερους μισθούς στην Ε.Ε.), η συνακόλουθη έλλειψη στόχου ζωής (στην χώρα του «βύσματος», της «αρπαχτής»,  της ασυλίας και της παραγραφής), η  ανακολουθία των γονέων τους (και της κοινωνίας) ανάμεσα στις εξοργιστικά υποκριτικές διακηρύξεις τους και σε μια  πραγματικότητα, η οποία κάθε ώρα και στιγμή τούς εκθέτει πανηγυρικά, έχουν οδηγήσει το άνθος της χώρας στον προθάλαμο του ψυχιατρείου (ένα άνθος, που επί πλέον το δολοφονούν εν ψυχρώ αν τολμήσει και κάνει «κιχ» -βλ. παντελώς αναίτια δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικούς της ΕΛ.ΑΣ. στις 6/12/2008). 

(Β)ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ

(ή ως μελόδραμα)

        ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ 
    Τί είναι η Ρωμηοσύνη;  “Μην είν' οι κάμποι; Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;”  που έλεγε κι εκείνο το παλιό σχολικό ποιηματάκι με τίτλο “Τί είν’ η πατρίδα μας” του Ιωάννη Πολέμη; 

    Αρχίζοντας από την ετυμολογία της λέξης, η κατάληξη -σύνη (όπως και οι αντίστοιχες στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, -ness στα αγγλικά, -té στα γαλλικά, -heit στα γερμανικά κ.α.) σημαίνει την ιδιότητα. Καλοσύνη είναι η ιδιότητα του καλού, ασχημοσύνη η ιδιότητα του άσχημου, επιστημοσύνη η ιδιότητα του επιστήμονα, Χριστιανοσύνη η ιδιότητα του χριστιανού κ.λπ. Ρωμηοσύνη είναι λοιπόν η ιδιότητα του ρωμηού, το να είναι κάποιος ρωμηός. Μάλιστα όταν γράφεται με κεφαλαίο (όπως η Χριστιανοσύνη) σημαίνει την απόδοση τής εν λόγω ιδιότητας σε ένα πλήθος ανθρώπων. 
    Το επόμενο ερώτημα έχει φυσικά να κάνει με το τί είναι ρωμηός. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ρωμηός είναι ένας τύπος ανθρώπου, ένας ανθρωπότυπος, ο οποίος μπορεί να οριστεί ιστορικά, ιδεολογικά, ψυχολογικά κ.λπ. Σε αυτή την περίπτωση ας αφήσουμε τους ίδιους τους ρωμηούς να αυτοοριστούν (και ας περιοριστούμε στο δικαίωμά μας τής ερμηνείας). 

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ «ΑΡΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ»

(στη Νεοελλάδα της Μανωλάδας και των απανωτών «αντιρατσιστικών» νομοσχεδίων)

(Με αφορμή το λουτρό αίματος γυναικοπαίδων που προκαλεί αυτές τις ημέρες -και για πολλοστή φορά- η σιωνιστική μάνα του Ναζισμού, δεν κρατήθηκα να μην αναδημοσιεύσω ένα παλιότερο, από τον Ιούνιο του 2013)

                              

   Η είδηση (από εδώ: http://www.inews.gr/225/i-protasi-nomou-tis-nd-provlepei-tin-poinikopoiisi-tis-arnisis-tou-olokaftomatos.htm):

     Πρόταση νόμου τεσσάρων άρθρων με προσθήκες στο νόμο του 1979 φέρνει η ΝΔ στη Βουλή και θα αφορά στην ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος καθώς και τα εγκλήματα ναζισμού που έχουν αναγνωριστεί από τα διεθνή και ελληνικά δικαστήρια. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο για το ρατσισμό, ο νόμος δηλαδή 927/1979 του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είναι επαρκής για την αντιμετώπιση των φαινομένων ρατσιστικής βίας, εκτίμηση η οποία επιβεβαιώθηκε και με το σχετικό πρακτικό της ΚΕΝΕ. Η απάντηση λοιπόν του Πρωθυπουργού στον οποίο έχει ασκηθεί έντονη κριτική τις τελευταίες μέρες με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο έρχεται με τη μορφή πρότασης νόμου με προσθήκες στο υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο. Ο Αντώνης Σαμαράς σηκώνει το γάντι στους εταίρους του καλώντας τους να ψηφίσουν ενώ κύκλοι της Συγγρού εκτιμούν ότι όλα τα κόμματα, πλην της Χρυσής Αυγής θα υπερψηφίσουν την πρόταση. «Δεν πιστεύουμε ότι θα υπάρξει κόμμα που δεν θα ψηφίσει κατά του ναζισμού και του ολοκαυτώματος», τόνισαν χαρακτηριστικά. Της πρωτοβουλίας αυτής Σαμαρά προηγήθηκε έντονο παρασκήνιο στο οποίο πρωτοστάτησε και το εβραϊκό λόμπι, αρχικά με τον Πρόεδρο του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου Ρόναλντ Λόντερ που εξέφρασε την απογοήτευσή του για την άρνηση Σαμαρά να στηρίξει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και στη συνέχεια και με ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος που καλεί «όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας να υπερβούν τις μεταξύ τους διαφορές και να υπερψηφίσουν ένα νόμο που θα δείχνει μηδενική ανοχή στη ρατσιστική βία, στην ξενοφοβία, στον αντισημιτισμό και στη διάψευση του Ολοκαυτώματος». Στο κυβερνητικό στρατόπεδο εκτιμάται πως με την κίνηση αυτή η ΝΔ απαντά στους επικριτές της που την εξομοιώνουν με την Χρυσή Αυγή ενώ ταυτόχρονα ο πρωθυπουργός θα εμφανίζεται συνεπής ως προς τις διαβεβαιώσεις που μόλις τον Μάρτιο είχε δώσει στην εβραϊκή κοινότητα όταν βρέθηκε στην τελετή μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη.

    ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΟΡΟΛΟΓΙΑΣ

 Κατ’ αρχήν ο όρος «ολοκαύτωμα» προέρχεται από την Βίβλο, όπου χρησιμοποιείται κάθε λίγο και λιγάκι αφορώντας στις ιουδαϊκές μαζικές ζωοθυσιαστικές πρακτικές κυρίως του Σαββάτου και των νουμηνιών. Προέρχεται δηλαδή από την ιουδαϊκή θρησκεία, είναι δηλαδή όρος εξ΄ολοκλήρου θεολογικός. Έτσι δεν μπορεί να είναι τυχαίο που επιλέχθηκε για να ονοματίσει ένα γεγονός, ή «γεγονός»: τα συνειρμικά, συγκινησιακά κ.λπ. αποτελέσματα που έχουν οι θεολογικοί όροι όταν διοχετευθούν έντεχνα στη λαϊκή χρήση είναι από τα πλέον διαπιστωμένα. Αυτά αποτελούν εξάλλου θεμελιώδες ζητούμενο της προπαγάνδας.

  Εν προκειμένω ο διωγμός των εβραίων από τον ναζισμό επιχειρείται να παρουσιαστεί σαν μια μεγαλειώδης θυσιαστική (υπερ)εκατόμβη. Το γιατί θα το δούμε πιο κάτω.

  Αυτό και μόνο (δηλαδή η χρήση θεολογικής ορολογίας εκεί όπου θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί η επιστημονική ιστοριογραφική, π.χ. διωγμός, μαζική εξόντωση, γενοκτονία, εθνοκάθαρση κ.λπ.) θα έπρεπε λοιπόν να βάζει σε υποψίες. Ή μήπως η επιστημονική ορολογία δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην υπό εξέτασιν περίπτωση, αφού (σε αντίθεση με τη θρησκεία) στην επιστήμη αυτό που δηλώνεται πρέπει και να αποδεικνύεται;

  Αλλά υπάρχουν κι άλλοι λόγοι για να υποψιάζεται κάποιος. Η «άρνηση» του «ολοκαυτώματος» των εβραίων κατά τη διάρκεια το δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, προφανώς αποκαλείται έτσι σε αντιδιαστολή με κάποια αντίστοιχη «κατάφαση». Οι χαρακτηριζόμενοι ως «αρνητές του ολοκαυτώματος» δεν είναι ωστόσο κάποιοι που έχουν απλώς αντίθετη άποψη από κάποιους άλλους «καταφάσκοντες»: ο όρος «αρνητής» είναι επίσης όρος θεολογικός (και ο θεολογικώς αντίθετός του είναι ο όρος «ομολογητής»). Π.χ. στον μεσαίωνα, η εκκλησία αποκαλούσε με αυτόν τον τρόπο όσους δεν δέχονταν την ανάσταση του εβραίου ραββίνου Τζεσουά, ή την μεταθανάτια επιβίωση της ψυχής, ή την ανάσταση των πτωμάτων κατά τη λεγόμενη Δευτέρα Παρουσία, ή τη μεταφυσική δύναμη της λεγόμενης Θείας Ευχαριστίας κ.λπ..

  «Αρνητής» του τάδε ή του δείνα άρθρου της χριστιανικής πίστης υπήρξε η συνήθης και πιο πολυφορεμένη κατηγορία που απαγγελόταν στις μεσαιωνικές θρησκευτικές δίκες (βλ. ενδεικτικά την εξαιρετικά λεπτομερή Ιστορία της Αθεΐας του Ζωρζ Μινουά, εκδόσεις Νάρκισσος, Αθήνα 2007). Ο όρος «αρνητής» χρησιμοποιείται φυσικά και σήμερα από την εκκλησία. Απλώς η έμφαση σε αυτόν έχει πλέον ατονήσει λόγω του ότι η εκκλησία στον δυτικό κόσμο έχει απωλέσει μεγάλο μέρος της δύναμής της, προς όφελος των κοινωνικών (=κοσμικών) θεσμών: σήμερα η χριστιανική εκκλησία δεν μπορεί να σύρει κάποιον στα δικαστήρια επειδή αυτός αρνείται κάποια επί χιλιετίες θεωρούμενα ως «αποδεδειγμένα» γεγονότα όπως π.χ. η λεγόμενη άμμωμος σύλληψη.

   Υπό την θεολογική χρήση που του έχει επιφυλαχθεί, ο όρος «αρνητής» δεν είναι λοιπόν απλός χαρακτηρισμός όσων φέρουν μια εξίσου απλώς διαφορετική, ή αντίθετη άποψη, αλλά αποτελεί απροκάλυπτα και εκ προθέσεως, στιγματισμό και μάλιστα ξεκάθαρα μεσαιωνικού, ιεροεξεταστικού τύπου.

  Αποδεικνύεται λοιπόν με ιστορικά επιχειρήματα ότι η «συζήτηση» περί «ολοκαυτώματος» έχει δρομολογηθεί ώστε να διεξάγεται με θεολογικούς όρους, κάτι που όταν συμβαίνει παραπέμπει διαπιστωμένα σε μεσαιωνικές θρησκευτικές δίκες και άρα όχι σε διαλογική διαδικασία στα πλαίσια μιας δημοκρατίας (όπως κι αν την εννοεί κάποιος) κ.λπ..

   Αλλά υπάρχουν ακόμα λόγοι για να εξακολουθήσει να υποψιάζεται κάποιος.

 Η αντιμετώπιση της άλλης άποψης (και συγκεκριμένα των κάθε είδους «αρνητών») ως να βρισκόμασταν σε θρησκευτικό δικαστήριο, όπου απαγγέλονται κατηγορίες ενώπιον ενός ακροατηρίου, το οποίο είναι έτσι προϊδεασμένο ώστε ελάχιστα να διαφέρει από όχλο, είναι κάτι που δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με ειλικρινή προσπάθεια προσέγγισης και αναζήτησης της αλήθειας. Μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να έχει σχέση ούτε καν έστω με αυτό που είθισται να αποκαλείται «τίμια δίκη» αστικού τύπου. Όταν λοιπόν η ετυμηγορία είναι περίπου προαποφασισμένη (και μάλιστα σε αυτό έχει επιστρατευθεί και η «κερκίδα» των φανατικών), όταν η «άρνηση του ολοκαυτώματος» (δηλαδή μια άποψη) επιχειρείται να γίνει, ή (σε πολλές χώρες) έχει ήδη γίνει ... ποινικό αδίκημα, τότε κανείς δεν έχει υποχρέωση να σεβαστεί το «σεβαστό δικαστήριο».

                                   

    
    Μια κλασική (μεσαιωνική;) περίπτωση αναπάντητου και απαγορευμένου (σε πολλές χώρες) βιβλίου: «Δεν έχω άλλο τρόπο υπερασπίσεως από το να κάνω τον κόσμο να διαβάσει αυτό που έγραψα, και που αυτοί δεν διάβασαν. Θεωρώντας πάντα τη φιλοσοφία, την ιστορία ή την θεολογία όχι ελεύθερο επάγγελμα αλλά μάχη του ανθρώπου εναντίον όλων των φονταμενταλισμών, υπερασπίστηκα: τον Μαρξ έναντι μιας Σοβιετικής Ένωσης, τον Ιησού έναντι κάθε εξουσιαστικής θεολογίας, το Ισλάμ έναντι του ισλαμισμού και της προδοσίας των ηγεμόνων, τους μεγάλους Εβραίους Προφήτες έναντι του φυλετικού σιωνισμού» (Ροζέ Γκαρωντύ).


     ΠΕΡΙ «ΑΡΝΗΤΩΝ» ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ

   Αλλά τί λένε τέλος πάντων αυτοί οι «αρνητές του ολοκαυτώματος»; Και πρώτα από όλα τί σόι άνθρωποι είναι;
  Ας πάρουμε τον κυριότερο –και, απ' ό,τι φαίνεται, τον ενοχλητικότερο- από αυτούς. Πρόκειται για τον γάλλο Ροζέ Γκαρωντύ (1913-2012). Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι ο Γκαρωντύ λόγω της συμμετοχής του στην γαλλική εθνική αντίσταση υπήρξε επί τρία σχεδόν χρόνια αιχμάλωτος σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Υπήρξε επίσης επί σαράντα χρόνια εκ των σημαντικοτέρων στελεχών του γαλλικού Κ.Κ. (διαγράφτηκε το 1970 λόγω της αντίθεσής του στην ρωσική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και στον επανακάμψαντα σταλινισμό). Υπήρξε ακόμα και θρησκευόμενος: πέρασε τόσο από τον χριστιανισμό, όσο και από τον ισλαμισμό.
  Λόγω αυτών των ιδεολογικών του μετατοπίσεων πολλοί του έχουν καταλογίσει από «αμφιλεγόμενο» χαρακτήρα έως «τρικυμία εν κρανίω» και αρνούνται να τον πάρουν στα σοβαρά (φυσικά ο συνήθης τρόπος για να αποφύγεις να απαντήσεις σε κάποιον, στον οποίο αδυνατείς να απαντήσεις, είναι να τον βγάλεις τρελό -τακτική που χρησιμοποιήθηκε τόσο από την εκκλησία στον μεσαίωνα, όπου οι θεωρούμενοι ως τρελοί και δαιμονισμένοι παραδίδονταν στην πυρά, όσο και από τον «αντιφασίστα» σταλινισμό στη Ρωσία, όπου κλείνονταν στα ψυχιατρεία, ή στα κάτεργα).
  Ωστόσο αυτές οι ιδεολογικές μεταλλαγές του Γκαρωντύ δεν πρέπει να ξενίζουν τόσο (όσο, τέλος πάντως, προσποιούνται οι μαρξιστές ομολογητές του "ολοκαυτώματος" ότι τους ξενίζουν): ο μαρξισμός είναι ως γνωστόν μια ιουδαιογενής αίρεση (έστω και επιστημονικοφανής: είναι μεσσιανικός, χιλιαστικός, εσχατολογικός, δογματικός, έχει τα "ιερά βιβλία" του, τις προφητείες του, τις "αιώνιες" αλήθειες του, τα ιερατεία του και τα ποίμνια των ακολουθητών τους κ.λπ.), όπως άλλωστε ο χριστιανισμός και ο μουσουλμανισμός. Οι ιδεολογικές «μεταγραφές» μεταξύ ομοειδών θρησκευτικών (και όχι μόνο) αιρέσεων δεν είναι ντε κάτι τόσο ασύνηθες... Εξάλλου οι περισσότεροι μαρξιστές, τόσο στον δυτικό, όσο και στον ισλαμικό κόσμο (μεταξύ των οποίων αρκετοί από τους πιο λάβρους επικριτές τού Γκαρωντύ) είναι κατεξοχήν θεοφοβούμενοι άνθρωποι (και μάλιστα στην Ελλάδα πρόκειται συνήθως για κλασικούς χειροφιλητές και σφουγγοκωλάριους επισκόπων). Ένας από τους πιο τυπικούς θρησκευόμενους (χριστιανούς, ή μουσουλμάνους) μαρξιστές υπήρξε λοιπόν και ο Γκαρωντύ. Εν πάσει περιπτώσει το μόνο σίγουρο είναι ότι ενας άνθρωπος με τέτοια ιδεολογική διαδρομή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί στα σοβαρά ως φιλοχιτλερικός, ή ... «αντισημίτης» (άλλος όρος / πιπίλα τής σιωνιστικής προπαγάνδας που προσπαθεί να παρουσιάσει τον αντισιωνισμό σαν ρατσισμό εναντίον των σημιτικών λαών εν γένει, ώστε να τους προσεταιριστεί - αντισημίτες, και μάλιστα αιμοσταγείς, είναι οι σιωνιστές του κράτους του Ισραήλ, που έχουν αιματοκυλήσει επανειλημμένα τη γύρω περιοχή).

   Αλλά ας αφήσουμε τον ίδιο τον Γκαρωντύ να μιλήσει: “Έχοντας εκδώσει, για περισσότερο από μισόν αιώνα, τα έργα μου στους μεγαλύτερους γαλλικούς εκδοτικούς οίκους, αναγκάζομαι σήμερα να εκδώσω μόνος μου, εξόδοις του συγγραφέως, αυτή την ανθολογία της σιωνιστικής αιρέσεως διότι, από το 1982, έθιξα ένα ταμπού: την κριτική τής ισραηλινής πολιτικής πού προστατεύεται πλέον από τον ανόσιο νόμο Γκαιϋσσό - Φαμπιούς της 13ης Ιουλίου 1990, ο οποίος επαναφέρει στην Γαλλία το «αδίκημα της γνώμης» της Δευτέρας Αυτοκρατορίας, καλύπτοντας με ένα καταπιεστικό νόμο την έλλειψη επιχειρημάτων.
  Για τον λόγο αυτό, οι βιβλιοπώλες που εννοούν να συνεχίσουν να κάνουν την δουλειά τους, πρέπει να δώσουν τις παραγγελίες τους στο «Ρουμανικό Βιβλιοπωλείο των Παρισίων» το όποιο δέχθηκε να στεγάση αυτή την έκδοση, όπως έκανε και τον καιρό του Τσαουσέσκου όταν βασίλευε — αλλού, όχι στην Γαλλία — η «μοναδική σκέψη» και η πνευματική τρομοκρατία.”

                   

    
     (Β)ρωμηός «αρνητής του ολοκαυτώματος» (κατά το «μιλάνε όλοι μιλάνε κι οι κώλοι»).
    Είναι το πιο απολαυστικό ξεβράκωμα για την αυτοαποκαλούμενη «δημοκρατία», που ένα βιβλίο σαν τους Θεμελιώδεις Μύθους της Ισραηλινής Πολιτικής του μαρξιστή και φιλοεβραίου Ροζέ Γκαρωντύ, βρήκε καταφύγιο σε φασιστικό εκδοτικό οίκο, αφού κανείς «προδεφτικός» εκδότης δεν το τόλμησε. Μετά οι σεμνότυφοι «δημοκράτες» μας διαρρηγνύουν σαν άλλοι ιουδαϊσκοι τα ιμάτιά τους μπροστά στην συνεχή άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα (που κι αυτός δηλώνει «αρνητής του ολοκαυτώματος» - εδώ άλλωστε βρωμηοί πρωθυπουργοί έφτασαν να δηλώσουν μέχρι και «αντιεξουσιαστές»...)

 
    Εν προκειμένω το «αδίκημα της γνώμης» του Γκαρωντύ αφορά στην δημόσια μή αποδοχή της γενοκτονίας των εβραίων από τους Ναζί. Συγκεκριμένα δεν αμφισβητεί ότι οι ναζί, μεταξύ των άλλων κοινωνικών ομάδων που εξεδίωξαν (όπως αριστερούς, αναρχικούς, τσιγγάνους, ή άλλους «φυλετικά κατώτερους», ομοφυλόφιλους, καλλιτέχνες κ.λπ.) έδειξαν μια «προτίμηση» στους εβραίους. Αμφισβητεί όμως ότι ο Χίτλερ προετοίμαζε μια θανατηφόρα «τελική λύση» για το «εβραϊκό ζήτημα», ότι υπήρξαν «θάλαμοι αερίων» όπου εξοντώνονταν μαζικά οι εβραίοι, καθώς και τον διαδεδομένο αριθμό των έξι εκατομμυρίων εβραίων θυμάτων του ναζισμού. Ειδικά οι θάλαμοι αερίων αποδεικνύονται ως μεταπολεμική επινόηση για να δικαιολογηθεί ο παντελώς αυθαίρετος αριθμός των έξι εκατομμυρίων νεκρών του «ολοκαυτώματος».
  O Γκαρωντύ αμφισβητεί τον σιωνιστικό μύθο της γενοκτονίας αφού ελάχιστα μόλις χρόνια μετά από αυτήν, οι «γενοκτονημένοι» ίδρυσαν ένα από τα ισχυρότερα και πιο επεκτατικά και αιμοσταγή κράτη στον κόσμο. Η γνώμη του είναι ιδιαίτερα «ενοχλητική» αφού προέρχεται από μέλος της γαλλικής εθνικής αντίστασης, τρόφιμο ναζιστικών στρατοπέδων, μαρξιστή κομμουνιστή και κυρίως δηλωμένο φιλοεβραίο, ο οποίος μιλάει σαφώς εκ των έσω.
  Κι όλα αυτά με μια επιχειρηματολογία, η οποία έχει μείνει εντελώς αναπάντητη από τους επικριτές/διώκτες του.
  Το ξαναλέμε: όλα αυτά με μια επιχειρηματολογία, η οποία έχει μείνει εντελώς αναπάντητη από τους επικριτές/διώκτες του.
  Ο γράφων προκαλεί οποιονδήποτε έχει μια έστω και αποσπασματική απάντηση (ακόμα και σε άλλη γλώσσα) σε όσα λέει ο Γκαρωντύ, να την κοινοποιήσει.
   Το ξαναλέμε: ο γράφων προκαλεί οποιονδήποτε έχει μια έστω και αποσπασματική απάντηση (ακόμα και σε άλλη γλώσσα) σε όσα λέει ο Γκαρωντύ, να την κοινοποιήσει.
  Έχω το βιβλίο, καθώς και όλα όσα έχουν γραφεί εναντίον του, και μπορώ να δεχτώ αντιπαράθεση σε ένα προς ένα από τα σημεία του. Ο Γκαρωντύ απαντάει όχι μόνο σε όλα τα ζητήματα που βγάζουν σαν περιστέρια από το καπέλο τους οι αγύρτες ταχυδακτυλουργοί της προπαγάνδας, αλλά και σε πολλά άλλα που ούτε καν φαντάζονται. Μάλιστα δίνει συχνά την εντύπωση ότι μπορεί να υποστηρίξει τον μύθο του "ολοκαυτώματος" πολύ καλύτερα από τους ίδιους...
  Για να μην επαναλαμβανόμαστε, εδώ μπορεί ο ενδιαφερόμενος να βρει μια σύνοψη των σχετικών απόψεών του (αν και το βιβλίο του συνίσταται ανεπιφύλακτα, πριν μάλιστα, λόγω του ... αντιρατσιστικού συναγωνισμού που έχει κυριεύσει διακομματικά τους εθνοπατέρες της Μανωελλάδας, απαγορευθεί και εδώ, όπως αλλού):

   https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/ayto-den-itan-olokaytwma/

                          

   ΤΟ «ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ» ΩΣ ΜΕΣΟ ΑΘΩΩΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ (=ΜΑΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΩΝ - ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ)

    Αλλά το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό. Ο Γκαρωντύ δεν θα ενοχλούσε τόσο αν δεν συνέδεε την κατασκευή του μύθου του «ολοκαυτώματος» με την ισραηλινή εξωτερική πολιτική και τον σιωνισμό. Η σύνδεση που επιτυγχάνει είναι μάλιστα τόσο αριστοτεχνικά «μακιαβελική», ώστε να αναδεικνύεται ότι η ίδρυση του ισραηλινού κράτους (και φυσικά η επέκτασή του με κάθε μέσο) παρουσιάζεται από τον σιωνιστικό εθνικισμό ως ... η «απάντηση του Θεού στο ολοκαύτωμα». Έτσι, μέσω της ψευδοϊστορικής μυθοπλασίας του «ολοκαυτώματος» η ισραηλινή κτηνωδία (αν και γνωστή ήδη από τη Βίβλο και πηγή "έμπνευσης" για τη ναζιστική και κάθε άλλη) έχει σήμερα αυτονομιμοποιηθεί προκαταβολικά και δικαιολογηθεί ιστορικά: γιατί αν οι ναζί υπήρξαν γενοκτόνοι των εβραίων, τότε ο σιωνιστικός ιμπεριαλισμός φαντάζει μέχρι και εντελώς αθώος (αφού φυσικά κανείς δεν θα νομιμοποιείται στο εξής να «εξομοιώνει» τους θύτες ναζί με τα θύματα εβραίους -ακόμα κι όταν οι τελευταίοι γίνονται θύτες και γενοκτόνοι). Όταν οι ναζί έχουν πραγματοποιήσει «αποδεδειγμένα» το φερόμενο ως απόλυτο μαζικό έγκλημα, τότε ό,τι κι αν κάνουν οι σιωνιστές μεγαδήμιοι δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του και άρα να καταδικαστεί με τον ίδιο τρόπο (μια «παράπλευρη» ωφέλεια είναι ότι έτσι θα υποβαθμιστούν - ή και θα ξεχαστούν- οι μαζικές εξοντώσεις των ινδιάνων από τους λευκούς, η ισοπέδωση του ελληνικού πολιτισμού και των «ειδωλολατρών» από τον χριστιανισμό, ή τα «εκατομμυριούχα» μαζικά εγκλήματα του σταλινισμού, του μαοϊσμού κ.λπ. - οι σιωνιστικοί μύθοι «βόλεψαν» πολλούς...). Η αιτιώδης σχέση ανάμεσα στον μύθο της γενοκτονίας και στην, μέσω αυτού, δικαιολόγηση μιας κτηνώδους εξωτερικής πολιτικής συστηματικής επέκτασης, εκτοπισμών και μαζικής εξόντωσης αναδεικνύεται σε όλη της την -θεολογικώς αποκρυφθείσα- έκταση.

   Αυτή ακριβώς η γενικότερη αποκάλυψη της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της θεολογίας και της προπαγάνδας, η αποκάλυψη της δικαιολόγησης του σιωνιστικού επεκτατισμού με θεολογικά (βιβλικά) επιχειρήματα είναι το «μαλακό υπογάστριο» των προπαγανδιστών του «ολοκαυτώματος». Και γι’ αυτό η στάση απέναντι στο «ολοκαύτωμα» δεν αντιμετωπίζεται ως μια απλή άποψη στα πλαίσια μιας έστω και κατ' επίφασιν δημοκρατικής ελευθερίας σκέψης και γνώμης, αλλά ως θεολογικό ζήτημα υψίστης σημασίας, ως διαπάλη μεταξύ «αρνητών» και «ομολογητών» της πίστης, πανομοιότυπο με αυτά που ταλάνιζαν την Ευρώπη στον Μεσαίωνα.

                            

  Θ. Λ.

   Δείτε επίσης:

- H σφαγή του Κατύν, ένα μαζικό έγκλημα των σταλινικών "αντιφασιστών" που επί πενήντα χρόνια είχαν κατορθώσει να φορτώσουν στους ναζί (ό,τι δηλαδή κάνουν οι σιωνιστές και τα ενεργούμενά τους στους ναζί με το "ολοκαύτωμα").

- Δεκάδες έλληνες ιστορικοί τάσσονται κατά του άρθρου 2 του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου.

- Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ (ΑΝΤΙ)ΦΑΣΙΣΜΟΥ - μια κατάδυση στο "ιδεολογικό ασυνείδητο" του (αντι)φασίστα.

- H σχέση μεταξύ σιωνισμού και αντισημιτισμού (του ολλανδοπαλαιστίνιου Mouin Rabbani)

   ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ / ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015:

 Πιθανώς επειδή σήμερα 7-11-2015 τα σχόλια ξεπέρασαν τα διακόσια, δεν εμφανίζει όσα είναι δημοσιευμένα μετά το (ημερολογιακώς) διακοσιοστό. Δυστυχώς ο περιορισμός αυτός της πλατφόρμας σχολίων του blogger αφορά και σε σχόλια που αποτελούν απαντήσεις σε παλαιότερα (κι έτσι, αν και έχουν υποβληθεί μετά την 6-11-2015, βρίσκονται ανάμεσα στα παλαιότερα σχόλια, και όχι μόνο στο τέλος). Αν θέλετε να λοιπόν να διαβάσετε όλα τα σχόλια, θα πρέπει να πάτε στο κάτω μέρος και να πατήσετε "φόρτωση περισσοτέρων σχολίων". Με αυτόν τον τρόπο θα εμφανιστούν και όλα τα μετά την 6-11-2015 σχόλια (δηλαδή και στο τέλος και ενδιαμέσως), που δεν φαίνονται.

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΙΕΡΩΝ ΑΓΕΛΑΔΩΝ

Μια από τις διαχρονικές εθνικές "επιδόσεις" τής (β)ρωμηοσύνης

  Σε ένα παλιό τεύχος του αείμνηστου ΠΟΠ & ΡΟΚ (Αύγουστος 1982), ένας νεοεμφανιζόμενος τότε αρθρογράφος, ο Γιάννης Μαλαθρώνας, είχε δημοσιεύσει ένα "προβοκατόρικο" άρθρο για τους Pink Floyd. Ολόκληρο το "ασεβές" αυτό κείμενο υπάρχει εδώ (και είμαι υπόχρεος στον φίλο που το ανάρτησε): Pink Floyd - Ξαναχτίζοντας Tο Tείχος.  

   Το διαβόητο κείμενο είχε ξεσηκώσει αυτό που λέμε "θύελλα αντιδράσεων" από τους εν Ελλάδι οπαδούς των Pink Floyd. Δυστυχώς δεν στάθηκε δυνατό να βρω τις επιστολές "διαμαρτυρίας" τους που είχαν δημοσιευτεί στα μεταγενέστερα τεύχη του περιοδικού (για τα οποία έχω μετανιώσει πολλές φορές που δεν τα φύλαξα). Γιατί παρ' όλο που ο οποιοσδήποτε μπορεί να διαπιστώσει (παρά τις απολύτως σεβαστές ενστάσεις του) ότι το κείμενο του Γιάννη Μαλαθρώνα είναι δεόντως τεκμηριωμένο, αυτό που θυμάμαι πολύ καλά είναι ότι οι αντιδράσεις των εγχωρίων (κ)οπαδών ήσαν πανομοιότυπες με αυτών μιας θρησκείας: βρισίδι στον Μαλαθρώνα, κατηγορίες ότι έγραψε το άρθρο από εμπάθεια, ή για να γίνει γνωστός κ.λπ. και, γενικώς, απολύτως καμμία απάντηση επί της ουσίας. Έτσι, η παρουσίαση των Pink Floyd ως δεινοσαύρων που καταδυναστεύουν τα μυαλά και καταστέλλουν τη ζωτικότητα όσων νέων εθίζονται στη μουσική τους, δικαιώθηκε πλήρως από τις αντιδράσεις των εγχωρίων (κ)οπαδών (εκ των οποίων, επαναλαμβάνω, ούτε ένας δεν είχε προσπαθήσει να απαντήσει επί των γραφομένων).

  Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, το άρθρο εκείνο του Γιάννη Μαλαθρώνα  μού είχε επιβεβαιώσει διάφορα ανεπεξέργαστα πράγματα που ήδη ένιωθα, αλλά (ως μαθητής) δεν είχα ακόμα τη δυνατότητα να τα εκφράσω με τέτοια ακρίβεια. Ήταν ένα από τα κείμενα που διαμόρφωσαν τη ροκ (και όχι μόνο) οπτική μου και (ανεξάρτητα από τους Pink Floyd για τους οποίους είχε γραφτεί) μού δίδαξε ότι ειδικά στη ροκ δεν νοείται να υπάρχουν ιερές αγελάδες και "απυρόβλητα" περιβάλλοντα.

   Το σπουδαιότερο όμως ήταν ότι το κείμενο είχε τελικά απήχηση σε πολύ κόσμο, όπως φάνηκε τα επόμενα χρόνια: ήταν πλέον οι αρχές των '80s, τότε που η ροκ αναζητούσε την απωλεσθείσα υγεία και αμεσότητα του πρώιμου rock 'n' roll και την μαχητικότητα των '60s. Δεν είναι όμως καθόλου τυχαίο ότι οι εν λόγω θρησκευτικού τύπου αντιδράσεις σε αυτή την αμφισβήτηση των Pink Floyd συνέβησαν (μόνο) στην Ελλάδα. Διότι και αλλού είχαν διατυπωθεί ενστάσεις (και μάλιστα πολύ σκληρότερες) ως προς τους διάφορους δεινόσαυρους του progressive rock, αλλά δεν είχε γίνει κανένα θέμα. Αρκεί να θυμίσω ότι λίγα μόλις χρόνια πριν, στην ίδια την χώρα προέλευσης των Pink Floyd, ο Τζώνυ "Ρόττεν" Λάιντον ("αρχηγός" των Sex Pistols) κυκλοφορούσε μ' ένα μπλουζάκι που έγραφε I hate Pink Floyd και κανείς από τα μιλιούνια των φίλων του συγκροτήματος δεν τον είχε βρίσει ή απειλήσει. Μια εξήγηση για αυτή την υστερική ελληνική "ιδιαιτερότητα" θα μπορούσε να είναι και η εξής: ένας λαός βυζαντινομεσαιωνικός (και άρα πολιτισμικώς ασήμαντος), που εισάγει κατά αθρόο τρόπο σύγχρονα πολιτισμικά προϊόντα, ο μόνος τρόπος που διαθέτει για να τα "κατανοήσει" είναι τα αντιληφθεί με "ιερό" (θρησκευτικό) τρόπο (και φυσικά να αντιδρά ανάλογα όταν του θίγουν τις ιερές αγελάδες που κάθε φορά δημιουργεί).
   
    Γιατί τα γράφω όλα αυτά; 

  Τριάντα δύο χρόνια μετά, ζήλεψα τη "δόξα" του Γιάννη Μαλαθρώνα και συμμετείχα σε μια συζήτηση στην ιστοσελίδα ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ του Μανώλη Νταλούκα, σχετικά με τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Ή ΝΟΙΩΘΟΥΝ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ

(Με αφορμή την παρατεταμένη φετινή εκλογική φιέστα - "αυτοδιοικητικές" και ευρωεκλογές- και τον εξίσου παρατεταμένο "εορτασμό της δημοκρατίας", ένα παλιότερο)

   Το να ψηφίζει κάποιος στις βουλευτικές, ή άλλες εκλογές δεν είναι μια τόσο απλή υπόθεση, ούτε άλλο ένα δικαίωμα. Στις εκλογές υποτίθεται ότι οι υπήκοοι (και όχι πολίτες) καλούνται να ψηφίσουν το κόμμα, που θεωρούν, ότι θα βελτιώσει τις συνθήκες  ύπαρξης στην κοινωνία τους. Αυτό αποτελεί ολοφάνερη παραίτηση από την απευθείας ενασχόληση με τα κοινά και ταυτόχρονη εν λευκώ εκχώρηση αυτής της δυνατότητας στους «ειδικούς» της πολιτικής, δηλαδή τις κομματικές φατρίες.

   Έτσι, όποιος εκχωρεί εν λευκώ σε άλλους  τη δυνατότητά του να ασχολείται απ’ ευθείας με τα κοινά, ουσιαστικά παραιτείται από την ενασχόληση με τα κοινά και ιδιωτεύει. Κατ’ επέκταση δεν έχει κανένα εκ των υστέρων δικαίωμα να παραπονεθεί για τον τρόπο, που οι «ειδικοί» της πολιτικής έκαναν χρήση της δυνατότητάς του, την οποία τούς εκχώρησε. Αυτό ισχύει, ανεξάρτητα από το αν  κόμμα που ψήφισε έγινε κυβέρνηση, είτε όχι. Γιατί από τη στιγμή που δέχεται τους κανόνες του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού, υποχρεούται να δεχτεί ότι κυβερνά ο πλειοψηφών, επομένως  συναίνεσε στο να υπάρξει κάποιος πλειοψηφών, ο οποίος θα τον κυβερνήσει.

Αυτό επιτάσσει η προσωπική συνέπεια και κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους όσους νιώθουν / είναι ψηφοφόροι, ότι το να αποποιούνται τις προσωπικές τους ευθύνες για μια διακυβέρνηση που την θεωρούν κακή, κρυβόμενοι πίσω από το ότι δεν ψήφισαν το εκάστοτε κυβερνόν κόμμα,  είναι στάση ανευθυνότητας.

     

ΑΠΕΧΩ, ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

                                      

ΚΑΚΙΑ ΤΡΟΪΚΑ, ΚΑΚΙΑ ΜΕΡΚΕΛ

    Πώς η εγχώρια κυρίαρχη ελίτ παρουσιάζει ως "απαιτήσεις" της τρόικας τις δικές της επιθυμίες και μεθοδεύσεις

     
    ΟΛΙΓΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ
   Όπως έχουμε επισημάνει αλλού [1], η χώρα, από τη βυζαντινή εποχή ήδη, κυβερνάται από μια συνεχώς μεταλασσόμενη (επιφανειακά) άρχουσα ελίτ, η οποία έχει επιβιώσει τόσο τής σχετικώς βραχύβιας φραγκοκρατίας όσο και της οθωμανοκρατίας. Η άρχουσα αυτή ελίτ προέρχεται από τους φεουδάρχες της βυζαντινής εποχής (με κυριότερον από αυτούς την χριστιανορθόδοξη εκκλησία) και τους ραδιούργους και μηχανορράφους γραφειοκράτες της βυζαντινής αυλής (φαναριώτες). Η ελίτ αυτή είναι που το 1453 προτίμησε να παραδώσει τη χώρα στους θεωρούμενους (από αυτήν) ως πολιτισμικά εγγύτερούς της οθωμανούς, αντί να συμπορευτεί με την ανερχόμενη τότε οικονομικά και πολιτισμικά Δύση [1]. Επί τουρκοκρατίας η εν λόγω ελίτ μεταλλάχθηκε με χαρακτηριστικά βυζαντινή "ευελιξία" στους λαομίσητους τοποτηρητές και φοροεισπράκτορες των οθωμανών (κοτσαμπασήδες - δημογέροντες), εναντίον των οποίων έγινε κατά κύριο λόγο η επανάσταση του 1821. Ενώ μετά την κοινωνική αποτυχία τής επανάστασης, το οικονομικό σκέλος τής εν λόγω ελίτ μεταλλάχθηκε στους παρασιτικούς, κρατικοδίαιτους και διεφθαρμένους μεταπράτες, που παριστάνουν τους "αστούς" και τους "βιομηχάνους", το δε πολιτικό της σκέλος (απολύτως κατά τα πρότυπα των φαναριωτών του τουρκοβυζαντινού μεσαίωνα) μεταλλάχθηκε στον διαπλεκόμενο και εξίσου διεφθαρμένο εγχώριο "πολιτικό κόσμο". 

"ΠΟΥ ΤΟ 'ΚΡΥΨΕΣ ΜΑΜΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ;"

  Το Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης και η "μητριαρχούμενη" υποκρισία τής Νεοελλάδας 

   Η 25η Απριλίου κάθε έτους είναι αφιερωμένη παγκοσμίως στη συνειδητοποίηση του Συνδρόμου Γονικής Αποξένωσης (διεθνής ψυχιατρικός όρος: Parental Alienation Syndrome). Είναι από τις λίγες "παγκόσμιες ημέρες" που δικαιολογούν την ύπαρξή τους και δεν θεσπίστηκαν για λόγους εντυπώσεων, δημοσίων σχέσεων και "φιλανθρωπικού" ξεπλύματος χρήματος.
    Τις τελευταίες δεκαετίες, με την αύξηση των διαζυγίων, έχει κάνει δυναμικά στην Ελλάδα την εμφάνισή του το Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης (εν συντομία Σ.Γ.Α.). Πρόκειται για ψυχική διαταραχή που δημιουργείται σε παιδιά διαζευγμένων ζευγαριών όταν ο έχων την επιμέλεια γονέας (στην Ελλάδα σχεδόν πάντα η μάνα) αποξενώνει συνειδητά για προσωπικούς του λόγους το παιδί, ή τα παιδιά, από τον μή έχοντα την επιμέλεια γονέα (στην Ελλάδα σχεδόν πάντα τον πατέρα).
    Η κοινωνιολογία των διαζευγμένων γυναικών που αποξενώνουν τα παιδιά από τον πατέρα τους είναι συνήθως η εξής: χαμηλού επιπέδου προσωπικής συγκρότησης, ή/και χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, χωρίς καθόλου επιτυχίες στη ζωή τους (π.χ. μορφωτικές, επαγγελματικές, προσωπικές οποιουδήποτε είδους κ.λπ.), χωρίς στόχους ζωής πέραν της τεκνοποίησης, που προσπαθούν να κρύψουν την ασημαντότητά τους πίσω από τη "μητρότητα". Τέτοιου είδους άτομα, τα οποία το μοναδικό πράγμα που έχουν να επιδείξουν ως επιτυχία στη ζωή τους είναι η τεκνοποίηση, είναι φυσικά άκρως ακατάλληλα και επικίνδυνα για γονείς (αφού η παρουσία του παιδιού χρησιμεύει μόνο για να τα "επιβεβαιώσει" και να τα αποφορτίσει από το αίσθημα μειονεξίας τους). Συνήθως μάλιστα το έργο της πρόκλησης Σ.Γ.Α. ξεκινά ήδη από τον έγγαμο βίο. 

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ, Ο ΥΠΗΚΟΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΜΜΑ-ΤΙΑΣΜΕΝΟΣ

  (Εν όψει μιας ακόμα εκλογικής φάρσας και του "οίστρου" κομματικής "επινοητικότητας", αναδημιουργίας, λίφτινγκ, μαγειρεμάτων, σκαρωμάτων - "58", "Ελιές", "Ποτάμια" κ.λπ.- που έχει κυριεύσει τον διαπλεκόμενο υπόκοσμο του τριτοκοσμικού αυτού νεοβυζαντινού κρατιδίου, αναδημοσιεύω ένα παλιότερο.)



  Συχνά ακούμε, ότι «τα κόμματα είναι οι στυλοβάτες της δημοκρατίας». Η ιδιότητα του πολίτη δεν είναι βέβαια ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του μέλους μιας ομάδας. Είναι όμως, ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του μέλους ενός κόμματος. Τα κόμματα επ' ουδενί δεν είναι ομάδες (ας μην ευτελίζουμε την έννοια της ομάδας και της συλλογικότητας), αλλά στρατοί με θεόπνευστες ηγεσίες / ιερατεία και με στρατευμένους, που πρέπει να εκτελούν τις άνωθεν θεόπνευστες αποφάσεις και "γραμμές".

  Επί πλέον οι στρατευμένοι / μέλη κομμάτων είναι δίσκεπτοι και, άρα, δίγλωσσοι (και προπάντων ανειλικρινείς) αφού, ως γνωστόν, στην περίπτωση, που η προσωπική τους γνώμη (ή και ηθική) -αν έχουν- συγκρούεται με αυτή του κόμματος, πρέπει να τήν υποτάξουν στην κομματική "γραμμή" (δηλ. στην γραμμή τής κατ' ευφημισμόν αποκαλούμενης "συλλογικότητας"). Αυτή η ανειλικρίνεια, αλλά και η έλλειψη προσωπικότητας και ταυτότητας τών κάθε είδους στρατευμένων τούς καθιστά παντελώς αναξιόπιστους και ανεπαρκείς για να συμμετάσχουν ανιδιοτελώς σε μια αυθεντική (δηλαδή αυτόνομη και όχι ετερόνομη) συλλογικότητα και στην πολιτική (όπως την εννοούσαν οι ιδρυτές της αρχαίοι έλληνες, δηλαδή ως την τέχνη της μή ιεραρχικής διοίκησης της κοινωνίας και άρα της κατάργησης τού διαχωρισμού της σε αποφασίζοντες και σε υπήκοους και αναβάθμισης όλων των μελών της σε πολιτικά όντα -πολίτες). Γιατί οι ίδιοι, με τούς όρους που αποδέχτηκαν για να ενταχθούν σε ένα κόμμα, έχουν πάψει προ πολλού να είναι άτομα / πρόσωπα και, φυσικά, πολίτες.

   

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ (του Κορνήλιου Καστοριάδη)

   Απόσπασμα σεμιναρίου του Κορνήλιου Καστοριάδη (1η Δεκεμβρίου 1982) στη Σχολή Ανωτάτων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού. Δημοσιεύτηκε στον πρώτο τόμο της σειράς Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα (εκδόσεις Κριτική, Αθήνα 2007).

  Θα ήταν επιεικώς γελοίο να ισχυριστεί κάποιος ότι η (καθολική σήμερα) επιστημονική παραδοχή ότι οι (αρχαίοι) έλληνες ανακάλυψαν όλες τις έννοιες, τις οποίες δέχεται -έστω και με τεράστιες διαστρεβλώσεις- ως βασικές του ο νεώτερος κόσμος, έχει εθνικιστικά κίνητρα: αθεΐα και επιστημονικός ορθολογισμός, πατρίδα, δημοκρατία (=απουσία κυβέρνησης, κράτους κ.λπ.), νόμος, ανθρωπισμός, είναι ελληνικές λέξεις που φτιάχτηκαν για να ονοματίσουν ελληνικές ανακαλύψεις. Βέβαια, ακόμα μεγαλύτερη γελοιότητα αποτελεί το γεγονός ότι αυτές οι ανακαλύψεις χρησιμοποιούνται ήδη εθνικιστικά ως εθνικές "πατέντες", από τους σημερινούς τριτοκοσμικούς, που φέρονται ως απόγονοι των αρχαίων ελλήνων (και ειδικά όταν η ιδιότητα του "απογόνου" κραδαίνεται "θεμελιωμένη" σε κάτι τόσο επιδερμικό και ανούσιο όσο η "γονιδιακή", αντί της πολιτισμικής, συνέχεια).
   Σε αυτές τις ανακαλύψεις έρχεται να προστεθεί και αυτή του θανάτου, όπως καταδεικνύει το παρακάτω κείμενο του Κορνήλιου Καστοριάδη. Με την οποία, οι εθνικώς υπερήφανοι "ελληνοχριστιανοί", που κορδώνονται ως απόγονοι των "ειδωλολατρών" αρχαίων ελλήνων, μάλλον δεν θα νιώσουν και τόσο άνετα...
(Οι τονισμοί δικοί μου) 

Θ.Λ.

"Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΓΕΙΡΕ"

Συγγραφέας: Κυριάκος Νικολούδης 
Εκδόσεις Οσελότος, Αθήνα 2013
Σελίδες 80
                  
                                             

Ο χρόνος έγειρε... Μια ιστορία προσωπική, βιωματική κι όμως τόσο "παγκόσμια". Μια ιστορία σ' ένα χωριό της Μάνης, της Σικελίας ή της Χιλής, σε μια εποχή τόσο κοντινή, χρονικά, στη δική μας, αλλά και τόσο απίστευτα μακρινή. Μια ιστορία που θυμίζει Καζαντζάκη αλλά και Μάρκες και που μέσα από τα λόγια της σοφής γερόντισσας αφηγήτριας επιχειρεί την ψυχολογική και κοινωνιολογική προσέγγιση μιας ολόκληρης εποχής. Μια σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ψυχολογία αλλά και στην εγκληματολογία! Καθηλωτικό, ανθρώπινο, συγκινητικό, "σκληρό"!

[...] και να 'θελες να γλιτώσεις, δεν μπόραγες. Ερχότανε το κακό και σε γύρευε [...]

 (από το οπισθόφυλλο)

Η ΛΟΓΟΚΟΠΙΑ ΠΕΡΙ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

Η ΛΟΓΟΚΟΠΙΑ ΠΕΡΙ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

     Την εποχή που η δυτική Ευρώπη άφηνε για τα καλά πίσω της τον χριστιανικό Μεσαίωνα, οι ελλαδικοί πληθυσμοί (στην πλειοψηφία τους καταγόμενοι από ένα αρχαίο έθνος, το οποίο χριστιανώθηκε με τρόπο τόσο αιμοσταγή, ώστε υποχρεώθηκε να ξεχάσει το ίδιο του τό όνομα αντικαθιστώντας το με τον αστείο χαρακτηρισμό "ρωμηός") θα συνέχιζαν να ζουν στο μεσαιωνικό λήθαργο, για τουλάχιστον τέσσερεις ακόμη αιώνες. Το χρονικό αυτό διάστημα αποκλήθηκε «τουρκοκρατία», αν και (δεδομένου, ότι η χριστιανορθόδοξη εκκλησία κάλεσε και καθαγίασε την οθωμανική κατάκτηση¹) δεν αποτελεί παρά τη φυσική συνέχεια και την ακμαιότερη περίοδο της ανατολικοευρωπαϊκής («βυζαντινής») εκδοχής του Μεσαίωνα.

     Μιά σύντομη επισκόπηση της αρχαιοθηρίας στη νεώτερη Ελλάδα

  Με την πνευματική αφύπνιση της Δύσης και την αναζήτηση από αυτήν πολιτισμικής ταυτότητας, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον των ευρωπαίων για τον ελληνικό πολιτισμό. Οι πρώτες συλλογές -ρωμαϊκών αρχικά- αρχαιοτήτων αρχίζουν να δημιουργούνται στη Δύση από τον 12ο  κιόλας αιώνα. Εν συνεχεία το ενδιαφέρον μετατοπίζεται  στην ελληνική αρχαιότητα.