ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΚΕ

   Ένα σταλινικό έγκλημα «δι' αντιπροσώπου»

  (Αφιερωμένο στον διεθνιστή επαναστάτη Άγι Στίνα, σε όλους τους διεθνιστές επαναστάτες και πρωτίστως σε εκείνους που δεν γλύτωσαν από τις φυλακές του Μεταξά, από τους ναζί και από τους μαχαιροβγάλτες της ΟΠΛΑ)         

                 

   Με αφορμή την ανακάλυψη ανέκδοτων φωτογραφιών από την ημέρα της εκτέλεσης των «200 κομμουνιστών» (1η Μαΐου 1944) στην Καισαριανή, οργίασε πάλι ο σοβινιστικός μηχανισμός ανάσυρσης από τη ναφθαλίνη των διαφόρων προκάτ φαντασιώσεων της (β)ρωμηοσύνης.

  Αμέσως οι διάφοροι ρωμηοί «αναλυτές» (δημοσιογράφοι, τηλεπαρουσιαστές, πολιτευτές, «εθνικοί συγγραφείς» και λοιποί έχοντες καθημερινή -αμειβόμενη- άποψη επί παντός επιστητού) έσπευσαν… να «κοιτάξουν στα μάτια» τους μελλοθάνατους και να «αναλύσουν» το βλέμμα τους (εννοείται με τα πατροπαράδοτα και απολύτως προβλέψιμα μελοδραματικά «ψυxoεργαλεία» της ρωμηοσύνης) Π.χ. : «Το φως από τα 400 μάτια σε λίγο θα το πάρει το πηχτό σκοτάδι, μα τα πρόσωπα είναι φωτεινά, λάμπουν, και τελικά, όλοι αυτοί δεν θα τυφλωθούν ποτέ. Δεν θα χάσουν το φως τους ποτέ… Και τα 400 μάτια τους έχουν δυνατότερο φως και από αυτό του ήλιου ακόμη, γιατί είναι μάτια αετών και όχι ανθρώπινα, που δεν τα κάμπτει-λυγίζει το φως του ήλιου. Ίσως τα μάτια τους να συνεχίζουν να βλέπουν την γονατισμένη Ελλάδα τού σήμερα». Και διάφορα παρόμοια δακρύβρεχτα αλλού.

  

   Ενώ και το ΚΚΕ έσπευσε αναμενόμενα να (ξανα)οικειοποιηθεί (=πατεντάρει) προνομιακά τον θάνατό τους, καπελώνοντάς τους κουτοπόνηρα όλους ανεξαιρέτως ως μέλη του.

 Φυσικά δεν έλειψαν και οι απαραίτητες καφενειακές ρωμηοαναγωγές και ρωμηοσυνειρμοί όπως π.χ. ότι οι εκτελεσμένοι θυσιάστηκαν «αντιστεκόμενοι για την πατρίδα» κλπ. (ενώ πέθαναν παθητικά, χωρίς δυνατότητα να προβάλλουν την παραμικρή αντίσταση ούτε καν για τους εαυτούς τους, και χωρίς να το έχουν επιλέξει οι ίδιοι έστω και ως ρίσκο π.χ. σε κάποια μάχη). 

  Στο τέλος μάλιστα ακούστηκε από κάποιους ότι οι φωτογραφίες είναι μια καλή αφορμή για να «ξεπαγώσει» η διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα...

  Το μόνο που απομένει πλέον είναι ο μαζικός ψαλμός του εθνικού ύμνου, στις καφετέριες, τα σκυλάδικα, τα νυχάδικα, τα χιονοδρομικά κέντρα, τα γήπεδα και την πλατεία Συντάγματος (αν βέβαια δεν έχει κλειστεί για κάποια εορταστική φιέστα). Κι αν αυτό δεν έχει συμβεί για την ώρα, είναι λόγω του ότι οι φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά το ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμμιά», δεν έχουν φτάσει ακόμα στον διεθνή αερολιμένα των Σπάτων. Όπου αναμένεται να τύχουν υποδοχής αρχηγού κράτους, όπως και το πασχαλιάτικο «άγιο φως» της Ιερουσαλήμ.

   Ας αρχίσουμε όμως να συνεισφέρουμε κι εμείς ταπεινά στη νέα αυτή εθνεγερσία.

      Ήσαν όλοι τους σταλινικοί;

    Κατ' αρχήν δεν πρόκειται για «διακόσιους» κομμουνιστές μέλη του ΚΚΕ, όπως εντέχνως αφήνεται να εννοηθεί. Από όσα (όχι πολύ αποκλίνοντα μεταξύ τους) αναφέρουν οι διαθέσιμες πηγές, οι σταλινικοί κρατούμενοι που μεταφέρθηκαν από το κέντρο κράτησης Χαϊδαρίου για εκτέλεση στην Καισαριανή κυμαίνονται από 157 – 185. Οι υπόλοιποι ήσαν διαφωνούντες/διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ, αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές και έξι μέλη της διεθνιστικής επαναστατικής ομάδας Στίνα / Καστοριάδη / Ταμτάκου.

  

                  

     Οι διεθνιστές κρατούμενοι

   Σχετικά με τους τελευταίους είναι απαραίτητες κάποιες διευκρινίσεις. Πρόκειται για πρώην τροτσκιστές που βρέθηκαν εκτός τροτσκιστικής κομματικής γραμμής, η οποία υποστήριζε (πανομοιότυπα με εκείνη του ΚΚΕ) την υπεράσπιση της «μεγάλης σοσιαλιστικής πατρίδας» ΕΣΣΔ. Οι άνθρωποι αυτοί, ως αυθεντικοί και συνεπείς κοινωνικοί επαναστάτες και διεθνιστές, είχαν υιοθετήσει τη γνήσια ταξική (μαρξιστική και αναρχική) αντίληψη του 19ου και 20ου αιώνα ότι ο μόνος πόλεμος που πρέπει να συμμετέχουν οι απανταχού εκμεταλλευόμενοι είναι ο Κοινωνικός και όχι ο εθνικός. 

  Κατά συνέπεια είχαν αρνηθεί να εγκλωβιστούν στο ψευτοδίλημμα του «αντιφασιστικού» πολέμου εναντίον του «φασισμού» (αφού «φασισμός» και αστική «δημοκρατία» δεν είναι παρά οι δύο όψεις -και προσωπεία- του ίδιου καθεστωτικού «νομίσματος»). Είχαν δηλαδή αρνηθεί τη στράτευση, τον πατριωτισμό, τον «πατριωτικό πόλεμο», προωθούσαν την «αντεθνική» πρακτική του επαναστατικού ντεφαιτισμού, υποστήριζαν ότι ο παγκόσμιος πόλεμος γινόταν απλώς για το ξαναμοίρασμα του πλανήτη από τους ιδιοκτήτες του, και ότι αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία των εκμεταλλευομένων για την εκτροπή του σε Κοινωνική Επανάσταση, η οποία (όπως διατυπώνεται σε ένα, ιστορικό για το ελληνικό εργατικό κίνημα, κείμενό τους) θα έριχνε τους σφαγείς «στο χάος που οι ίδιοι είχαν ανοίξει». 

  Αρνήθηκαν επίσης να προσχωρήσουν στην «εθνική αντίσταση» (την οποία είχαν από την πρώτη στιγμή καταγγείλει ως βραχίονα της εξωτερικής πολιτικής των βρετανών και του Στάλιν) και προχωρούσαν σε ταξικές δράσεις προσέγγισης και συναδέλφωσης με τους ιταλούς και γερμανούς στρατιώτες (μια πληροφορία για τους αδαείς: αντιθέτως με ό,τι έχει εντέχνως καλλιεργηθεί να πιστεύεται, στην Ελλάδα είχαν σταλεί γερμανικά κατοχικά στρατεύματα δευτέρας διαλογής, υψηλού ηλικιακού μέσου όρου, χωρίς σοβαρή πολεμική εμπειρία, όπου ένας μεγάλος αριθμός στρατευσίμων προερχόταν από τα γνωστά «Τάγματα 999» ανεπιθυμήτων για πολιτικούς ή ποινικούς λόγους και άρα μη αξιόπιστων για να σταλούν στα πολεμικά μέτωπα). Επίσης οι διεθνιστές προέβαιναν σε κλοπές από αποθήκες τροφίμων μαυραγοριτών και διανομή σε λιμοκτονούντες, σε ρίψη γερμανόγλωσσων προκηρύξεων στα γερμανικά στρατόπεδα που καλούσαν σε ταξική αλληλεγγύη, σε βοήθεια προς λιποτάκτες ιταλούς ή γερμανούς κλπ. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι επρόκειτο για οιωνεί αναρχικούς σε πρώιμο στάδιο, κάτι που μαρτυρά η μετέπειτα καθοριστική συμβολή επιζησάντων επιφανών μελών της ομάδας (όπως οι Στίνας και Καστοριάδης) στο πολυποίκιλο ρεύμα της ελευθεριακής πολιτικής και φιλοσοφικής σκέψης.

                                      

   Εννοείται ότι στις φυλακές της μεταξικής δικτατορίας και της κατοχής, οι πολιτικοί κρατούμενοι που δεν ήσαν μέλη του ΚΚΕ (τροτσκιστές, αρχειομαρξιστές, διαφωνούντες πρώην μέλη ΚΚΕ, διεθνιστές κ.α.) υφίσταντο τους τραμπουκισμούς όχι μόνο των δεσμοφυλάκων αλλά και των πολυπληθέστερων σταλινικών.

   Το σταλινικό καπέλωμα και τσουβάλιασμα όλων αυτών των ανθρώπων ως μελών του ΚΚΕ συνιστά ευθεία και αναίσχυντη προσβολή της μνήμης τους. Ενώ ειδικά η απονομή της πατριωτικής «τιμής» στους επαναστάτες διεθνιστές (όταν οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν τη λέξη «πατριώτης» μόνο ως βρισιά) θα κάνει τα κόκκαλά τους να τρίζουν.

                                     

 

      Οι σταλινικοί κρατούμενοι

   Όσο για τους σταλινικούς ειδικά εκτελεσμένους, οι εθνικά υπερήφανοι τηλεψυχαναλυτές βλεμμάτων σε φωτογραφίες δεν διαφωτίζουν τι είδους ηρωισμός θα μπορούσε να αποδοθεί σε ανθρώπους που μοιάζουν να εκπληρούν όλα τα κριτήρια αυτού που στην πολιτική αργκό αποκαλείται «χρήσιμος ηλίθιος»: σε μια από τις συνήθεις πράξεις της «εθνικής αντίστασης» προς άγραν εντυπώσεων (και χωρίς την παραμικρή στρατηγική σημασία, όπως ήταν άλλωστε όλη η ύπαρξή της) το ΚΚΕ «αντάλλαξε» πάνω από εκατόν πενήντα έμπειρα, δοκιμασμένα, αλύγιστα, πολύτιμα και αναντικατάστατα στελέχη του με έναν αναλώσιμο και αντικαταστάσιμο (από την επόμενη κιόλας μέρα) ναζί στρατηγό. Δηλαδή τους θυσίασε το ίδιο τους το κόμμα στα πλαίσια μιας «στρατηγικής» που διεξαγόταν χωρίς τακτική και στόχους (κατά το κοινώς λεγόμενο: στον γάμο του Καραγκιόζη). 

   Θα αντιτάξει κάποιος: «μα δεν μπορούσαν να προβλέψουν στο ΚΚΕ ότι το πράγμα θα εξελισσόταν με τέτοιον τρόπο». Ναι, αλλά ήξεραν ότι τις «επιχειρήσεις» τους (που –ξαναλέμε- δεν είχαν την παραμικρή στρατηγική σημασία, όπως άλλωστε ούτε σύμπασα η «εθνική αντίσταση») θα τις ακολουθούσαν οι, παραπάνω από βέβαιες, εκατόμβες αντιποίνων εναντίον αμάχων (όπως συνέβη στα Καλάβρυτα και αλλού).

    

  Υποτίθεται (τουλάχιστον σύμφωνα με τις διατυμπανιζόμενες προθέσεις της) ότι η «εθνική αντίσταση» είχε σαν σκοπό την προστασία του πληθυσμού και την ελάφρυνση του βάρους της κατοχής. Από τις (ιδεολογικά και μόνον αιτιολογούμενες) πράξεις της, αποδεικνύεται ότι το τελευταίο που την ενδιέφερε ήταν αυτό (πράγμα αναμενόμενο αφού σε όλες τις εκδοχές της δεν ήταν παρά ενεργούμενο των στυγνών εξωτερικών πολιτικών των συμμάχων, βρετανών και «σοβιετικών», που θεωρούσαν τα ναζιστικά αντίποινα ως ανέξοδες γι' αυτούς παράπλευρες απώλειες). Οπότε ακόμα κι αν ήξεραν οι «αντιστασιακοί» ότι η «μπάλα» θα έπαιρνε τους φυλακισμένους άμαχους (ή οποιουσδήποτε άλλους), πάλι το ίδιο θα έκαναν. Και μετά, όπως συνήθιζαν, θα την κοπανούσαν  σαν κύριοι στην (στρατηγικά αδιάφορη για τους ναζί) ορεινή «ελεύθερη Ελλάδα» (και δεν θα κάθονταν, όπως οι Κλέφτες της τουρκοκρατίας, να υπερασπιστούν τα χωριά και τους αμάχους από τα αντίποινα). Η αντίθετη παραδοχή (ότι δηλαδή το ΚΚΕ θα είχε αναστείλει την ενέδρα στον ναζί στρατηγό αν γνώριζε ότι θα εκτελούνταν τόσα μέλη του) θα ισοδυναμούσε με ομολογία ότι το ΚΚΕ νοιάζεται μόνο για τις ζωές των δικών του και όχι για εκείνες οποιωνδήποτε άλλων. Το ΚΚΕ όμως, συνεπές προς τους ξένους εντολοδόχους του, δεν νοιαζόταν για τη ζωή κανενός. Οπότε εδώ υπάρχει άλλος ένας λόγος που συνηγορεί υπέρ του ότι ακόμα κι αν το ΚΚΕ μπορούσε να προβλέψει τις συνέπειες, πάλι θα είχε κάνει ό,τι έκανε. Υπάρχει κι ένας τρίτος, ο πιο σημαντικός απ' όλους, ο οποίος θα αναφερθεί πιο κάτω. 

    

  Σημερινοί απολογητές της «εθνικής αντίστασης» κόπτονται στα τηλεκανάλια ότι αν δεν υπήρχε η «εθνική αντίσταση», η κατοχή θα ήταν πολύ χειρότερη και οι ναζί θα εκτελούσαν ακόμα περισσότερο κόσμο. Μας λένε δηλαδή, υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας, ότι αν οι «αντιστασιακοί» κατσαπλιάδες δεν είχαν σκοτώσει τον ναζί στρατηγό στους Μολάους, πάλι οι ναζί θα εκτελούσαν κόσμο την Πρωτομαγιά του 1944 και μάλιστα οι εκτελεσμένοι θα ήσαν πάνω από διακόσιοι... Το γεγονός ότι υπήρξαν και αρκετές περιοχές στην Ελλάδα που δεν γνώρισαν τη ναζιστική κτηνωδία απλώς επειδή δεν υπήρχαν σε αυτές «αντάρτες», θα έπρεπε να δείχνει ποιά είναι η σχέση αιτιότητας ως προς τα ναζιστικά αντίποινα.   

   Όχι όμως μόνο αυτή η πράξη, αλλά όλη η πρακτική της «εθνικής αντίστασης» (δεξιόστροφης και αριστερόστροφης) εξηγείται αν τη δούμε σαν αυτό που εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε (και που είχαν δει και καταγγείλει από τότε ήδη οι διεθνιστές επαναστάτες): ένας πόλεμος μέσα στον πόλεμο για το μεταπολεμικό μοίρασμα του πλανήτη. Και γι' αυτό η μανία και το μίσος με τα οποία πολέμησαν μεταξύ τους οι δύο αντιστασιακές συμμορίες (μετονομασμένες σε Ε.Σ. και Δ.Σ.Ε.) μετά την «απελευθέρωση» δεν συγκρίνεται με τον «ανταρτοπόλεμο» που (προσποιούνταν ότι) έκαναν στους ναζί. 

                             

                                            The Waterboys - Red Army Blues (1984)

   (Όταν ένας νεαρός ρώσος αγρότης στρατιώτης συναντιέται με έναν επίσης νεαρό αμερικάνο αγρότη στρατιώτη κατά τη διάρκεια της περικύκλωσης της ναζιστικής Γερμανίας το 1945. Το «λάθος» του να πιάσει κουβέντα με τον αμερικάνο κάτω από τα άγρυπνα μάτια των σταλινικών κομισαρίων. Περιλαμβάνονται οι στίχοι)   

   

   Γιατί το ΚΚΕ ούτως ή άλλως δεν έδινε δεκάρα για τις ζωές των επί 6-8 έτη φυλακισμένων στελεχών του

   Ουσιαστικά λοιπόν, ακόμα κι αν δεν έγινε εκ προθέσεως, πρόκειται για άλλη μια πολιτική δολοφονία εξηγούμενη κατευθείαν από το ιδεολογικό και ψυχικό "DNA" του σταλινισμού. Γιατί όμως το ΚΚΕ αδιαφορούσε παγερά για τη ζωή των ίδιων των ανυπεράσπιστων στελεχών του; Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο αν ριχθεί το απαραίτητο ιστορικό "φως" σε αυτό ακριβώς το "DNA".

  Οι σταλινικοί κρατούμενοι βρίσκονταν και αυτοί, μαζί με τους υπόλοιπους, στη φυλακή από την περίοδο Μεταξά. Σύμφωνα με το σκεπτικό περί των συλληφθέντων/φυλακισμένων σταλινικών, όπως είχε διαμορφωθεί από τη Μόσχα, πρέπει να θεωρηθεί βέβαιο ότι οι εν λόγω κρατούμενοι αξιολογούνταν από το ΚΚΕ ως εξ’ ορισμού διαβρωμένοι από τη μακρόχρονη επαφή/συμβίωση με τον ιδεολογικό εχθρό, αποκομμένοι από τους κομματικούς αγώνες, ανεπισήμως δηλωσίες, παροπλισμένοι και τελειωμένοι (=άχρηστοι). Έτσι εξηγείται και το ότι το ΚΚΕ, παρά τα κροκοδείλια δάκρυά του (τότε και μέχρι σήμερα), δεν αντέδρασε ούτε στο ελάχιστο για να απαντήσει με κάποιον οποιονδήποτε τρόπο (έστω και «τιμής ένεκεν») στην εκτέλεσή τους, κάνοντας άλλη μια θεαματική «αντιστασιακή» πράξη. 

  Πρόκειται απλώς για άλλη μια δουλική μίμηση από το ΚΚΕ, μιας γενικότερης εξάλλου τακτικής που εφάρμοζε ο Στάλιν με τους χιλιάδες ρώσους (σταλινικούς ή μη) επιζήσαντες των ναζιστικών κατέργων ή με τους ρώσους στρατιώτες αιχμαλώτους των ναζί (ή και απλώς με ρώσους στρατιώτες που έκαναν το έγκλημα να ανταλλάξουν ένα τσιγάρο και να πουν δυο κουβέντες με αντίστοιχους αμερικανούς): αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους, τους στοίβαζε σε ένα τραίνο εξπρές για τη Σιβηρία, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Ο λόγος ήταν ο ίδιος: η παρατεταμένη (ή και μία συντομότερη αλλά οικειοθελής)  επαφή με τον εχθρό θεωρείτο βέβαιο ότι τους είχε διαβρώσει κι ότι πλέον ήσαν ανεπίδεκτοι επανένταξης στη «σοσιαλιστική» κοινωνία…

  Ίσως όμως να έχει και μια θετική πλευρά αυτή η ιστορία. Οι ναζί εφάρμοζαν κάποιου είδους τερατώδη «λογική» στα αντίποινά τους. Εκτελούσαν με «σειρά προτεραιότητας»: πρώτα συλληφθέντες «αντιστασιακούς», μετά συνεργάτες τους, μετά άντρες από δεκαπέντε ετών και άνω και μόνο στο τέλος γυναικόπαιδα (αν χρειαζόταν να «συμπληρωθεί» ο αριθμός). Το γεγονός ότι εδώ (εξαιρουμένων των διεθνιστών) βρέθηκαν «πρόχειροι» κάμποσοι ομοϊδεάτες των «αντιστασιακών» (και κατά μία έννοια ηθικά συνυπεύθυνοι) ίσως γλύτωσε αντίστοιχο αριθμό άσχετων.

    

    Μερικές συγκρίσεις

   Ένας ακόμα λόγος που οι σταλινικοί κρατούμενοι δεν πέθαναν σαν ήρωες αλλά σαν άβουλα στρατευμένα πρόβατα είναι και ο εξής: όταν οι ναζί εισέβαλαν στην Ελλάδα οι ίδιοι οι μετέπειτα εκτελεσθέντες στην Καισαριανή σταλινικοί πολιτικοί κρατούμενοι πανηγύριζαν στις φυλακές του Μεταξά πιστεύοντας ότι οι (τότε και επί δύο προηγούμενα χρόνια) ναζί σύμμαχοι  του Στάλιν θα τους απελευθέρωναν. Μάλιστα, ήσαν τόσο σίγουροι ώστε (με εντολή του κόμματος) είχαν εμποδίσει (με τους γνωστούς σταλινικούς τραμπουκισμούς τους – βλ. «ΚΝΑΤ»), μια ομαδική απόδραση από τη φυλακή της Ακροναυπλίας, όπου βρίσκονταν τότε, κατά τη διάρκεια γερμανικού αεροπορικού βομβαρδισμού (άλλος ένας λόγος για την απόδοση ευθύνης στο ΚΚΕ σχετικά με την μετέπειτα εκτέλεσή τους στην Καισαριανή).

  Όσο για τους διεθνιστές εκτελεσμένους, ο θάνατός τους ήταν απολύτως εναρμονισμένος με τη ζωή που έζησαν. Γνώριζαν ότι κουβαλούσαν όλα τα εγκλήματα του Κόσμου («πράκτορες της αντίδρασης» για τους σταλινικούς εθνικόφρονες, «μπολσεβίκοι» για τους δεξιούς εθνικόφρονες, κυνηγημένοι από Μεταξά, ΚΚΕ, ταγματασφαλίτες και ναζί, αρνησιπάτριδες για όλους, αρνητές κάθε κομματικής «πρωτοπορίας», ανεπιθύμητοι σε όλα τα μαντριά, και σταθερά προσηλωμένοι στον πόλεμο εναντίον των εργοδοτών όλων των προηγουμένων). Λίγο τους ενδιέφερε από ποιού το χέρι θα δολοφονούνταν, αφού η δικαίωσή τους σχετικά με το ποιός ήταν ο πραγματικός εχθρός των εκμεταλλευομένων σε αυτόν τον πόλεμο θα ήταν η ίδια. Κατά έναν περίεργο τρόπο πέθαναν τον δικό τους θάνατο (έστω κι αν δεν τον επέλεξαν) και όχι αυτόν που αποφάσισε για λογαριασμό τους κάποια Κεντρική Επιτροπή. Δεν προδόθηκαν ούτε από τους συντρόφους τους ούτε από αυτό που πίστευαν. Μάλιστα ήσαν (συμβολικά;) οι πρώτοι που εκτελέστηκαν.     

                      

      Ο μόνος ωφελημένος από αυτή την κτηνωδία «δι' αντιπροσώπου» είναι το ΚΚΕ. Ξεφορτώθηκε (έστω και από σπόντα) τους «τελειωμένους» του και παράλληλα γλύτωσε προκαταβολικά τον «κόπο» των επιπλέον δολοφονιών κάμποσων πολιτικών αντιπάλων του στο πογκρόμ της ΟΠΛΑ λίγους μήνες μετά, τον Δεκέμβρη 1944/ Ιανουάριο 1945.

 

     Και οι εκφράσεις στις φωτογραφίες;

  Στα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων, όπως φαίνονται στις φωτογραφίες, προσωπικά δεν βλέπω καμμία υπερηφάνεια, καρτερικότητα, αξιοπρέπεια κλπ. όπως οι εθνικά υπερήφανοι «ψυχαναλυτές» της ρωμηοσύνης. Αυτό που νομίζω ότι βλέπω είναι αμηχανία, απορία και μούδιασμα. Πιθανόν τις προηγούμενες μέρες υπέθεταν βάσιμα ότι τους πάνε για εκτέλεση ή ίσως να τους είχε ανακοινωθεί και ο λόγος. Αλλά ακόμα πιο πιθανό θεωρώ να ένιωθαν (οι σταλινικοί) είτε «αδειασμένοι» από την «αλάθητη ηγεσία» είτε να μην τολμούσαν να πιστέψουν την αλήθεια για το κόμμα τους (που ίσως τους είχαν πει οι ναζί δήμιοί τους). Η πάλι μπορεί να μαινόταν εντός τους μια πάλη προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα (δηλαδή το «αλάθητο» κόμμα τους...). 

     

    Σε κάθε περίπτωση το έγκλημα είναι ολόκληρο του ΚΚΕ αφού είναι αποτέλεσμα της πολιτικής γραμμής του.

  Η υποκρισία να «τιμά» σήμερα τους εκτελεσμένους, καπελώνοντάς τους και κραδαίνοντάς τους ως «παράδειγμα θυσίας» δύσκολα θα βρει προηγούμενο.

  Όπως και το θράσος του να τολμά να τους «κοιτά» στα μάτια (από φωτογραφίες...).

   Θ.Λ. 

   Δείτε επίσης:

-ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ, ΜΠΑΜΠΑ; (αντίσταση παιδί μου, αντίσταση!)
-“ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ”: Η ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΙΕΡΗ ΑΓΕΛΑΔΑ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΥΣ - Η αποδόμηση του εν λόγω εθνικού μύθου από διεθνιστική επαναστατική πλευρά

-Soviet repressions against former prisoners of war

-ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΟΝΑΥΠΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ (του Γιώργου Οικονόμου)

-Ήταν τελικά κομμουνιστές και οι 200 Έλληνες πατριώτες που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στον τοίχο της Καισαριανής το 1944; Πώς και γιατί βρέθηκαν έγκλειστοι στο στρατόπεδο της Ακροναυπλίας, ποιες ευθύνες φέρει το ΚΚΕ σύμφωνα με μαρτυρίες πολιτικών κρατουμένων, γιατί δεν δραπέτευσαν ενώ τα κελιά τους ήταν ξεκλείδωτα και ποιοι «είχαν παρασυρθεί από τη σημαία των πατρίδων τους» (του Γεωργίου Σαρρή)

-Όχι άλλοι "ήρωες"...