Η … ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΗ ΜΑΥΡΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ (δέκα χρόνια μετά).

  Συκοφαντικές σταλινικές λάσπες για την Ψυχεδέλεια των '60s, με πρόσχημα μια «είδηση» περί υποτιθέμενου... μυστικού live του άσημου βρετανικού ποπ συγκροτήματος Spectrum στα αθηναϊκά ανάκτορα τον Ιούλιο του 1967.

   "Η ψυχεδέλεια στην υπηρεσία της ελληνικής μαύρης αντίδρασης. Όταν οι Εγγλέζοι Spectrum έπαιξαν για τον Κοκό, το καλοκαίρι του ’67…". Όχι δεν είναι από τον Ριζοσπάστη αλλά από το Δισκορυχείον του Φώντα Τρούσα στις 14/5/2016...

  Πώς μια απλή πιασάρικη αδιασταύρωτη προαναγγελία των αναξιόπιστων Μοντέρνων Ρυθμών μετατρέπεται σε τετελεσμένο γεγονός από τη σταλινική μαύρη προπαγάνδα. Ο σταλινιστής μουσικοδημοσιογράφος δεν μας λέει όμως τί (δεν) αναφέρουν τα επόμενα τεύχη των Μοντέρνων Ρυθμών για το "γεγονός". Έπαιξαν τελικά οι Spectrum ενώπιον του Κοκού; Καλύφθηκε από την "τι - βι" το "γεγονός"; Είχαν "τεράστια προβολή"; Βέβαια ακόμα κι αν το εν λόγω άσημο και ασήμαντο (σήμερα γνωστό μόνο σε συλλέκτες) ποπ γκρουπάκι είχε παίξει στα ανάκτορα, μόνο ένας γραφικός σταλινικός θα μπορούσε να έχει βγάλει "συμπεράσματα" τού τύπου "η ψυχεδέλεια στην υπηρεσία της ελληνικής μαύρης αντίδρασης"...

   Περιχαρής ο Φώντας Τρούσας αφού δέκα ολόκληρα χρόνια μετά την κατακραυγή (βλ. κράξιμο - ο ίδιος το αποκαλεί «σάλο») που είχε προκαλέσει εναντίον του σχετικά με τη συναυλία-φάντασμα του βρετανικού ποπ συγκροτήματος Spectrum «ενώπιον του Κοκού», επιτέλους «ανακάλυψε» την αγγλόφωνη… πηγή της πηγής του (δηλ. της φυλλάδας Μοντέρνοι Ρυθμοί) 

(https://diskoryxeion.blogspot.com/2026/10/facebook-769.html). Λες κι έτσι αλλάζει κάτι στον τρόπο με τον οποίο είχαν παρουσιάσει οι Μ.Ρ. την «είδηση»: ως αποκλειστικότητα, ως βεβαιότητα και ως προεξοφλημένο γεγονός. Όπως δηλαδή την εξέλαβε, την κατάπιε και την πλάσαρε προ δεκαετίας ο Φ.Τ., o οποίος μάλιστα τότε την απέδιδε σε ... «ολοφάνερα εσωτερική πληροφόρηση» κατευθείαν από το παλάτι: «Η πληροφορία εκείνη ήταν επώνυμη και είχε υπογραφή (Χρήστος Λεβέντης) […]. Η πληροφόρηση, και τούτο είναι ολοφάνερο, ήταν «εσωτερική», καθότι δεν θα μπορούσε ο Λεβέντης αυτό να το είχε φανταστεί, ούτε να το είχε ακούσει σε κανα καφενείο […] Αν η πληροφορία του δεν ήταν καρατσεκαρισμένη, και δεν προερχόταν από «βασιλική πηγή», πρώτον, δεν θα δημοσιευόταν από τον εκδότη Τσόγκα […]»..

                          

   Το μόνο «τεκμήριο» φυσικά εδώ, αφορά στο από πού ξεπατίκωσαν οι Μ.Ρ. την «είδηση» και όχι στο αν αποδείχθηκε έγκυρη ή αν εκπληρώθηκε. Πρόκειται λοιπόν για μια ειδησούλα στα λεγόμενα ψιλά γράμματα του βρετανικού περιοδικού Disc And Music Echo με ημ. 24/6/1967, όπου αναφέρεται ότι οι Spectrum (ένα συμπαθητικό ποπ -και όχι… ψυχεδελικό- συγκρότημα β’ διαλογής, μεταγενέστερα γνωστό μόνο σε συλλέκτες δίσκων - ο ίδιος ο «δισκορύχος» ομολογεί ότι τους έμαθε το 2006) είχαν υπογράψει (τι ακριβώς δεν διευκρινίζεται) για τετραήμερη επίσκεψη (δηλαδή;) στην Ελλάδα, όπου θα εμφανίζονταν (δηλαδή;) ενώπιον Κοκού στα βασιλικά ανάκτορα της Αθήνας στα τέλη Ιουλίου 1967. 

                   

    Eδώ ολόκληρη η σελίδα. Στην τελευταία παράγραφο κάτω δεξιά διαβάζουμε: Τhis week Spectrum signed for a four-day visit to Greece, where they will appear before King Constantine at the Royal Palace in Athens in late July.

   

   Oι Μ.Ρ. (που τόσο υπολήπτεται ο Φ.Τ.) λένε όμως πολύ περισσότερα άλλα που δεν αναφέρονται στο Disc And Music Echo. Συγκεκριμένα ότι τους Spectrum προσκάλεσε ο Κοκός (δεν διευκρινίζεται αν η πρόσκληση αφορούσε σε τσάι, σουαρέ κουμ-καν, φιλοξενία, ξενάγηση στην Ακρόπολη, όργιο σε γιωτ, πριβέ πάρτυ όπου θα έπαιζαν live κλπ.) καθώς και ότι το «γεγονός» θα καλυπτόταν από την τηλεόραση (την ελληνική, τη διεθνή, ποιά;), δίνοντας στο νέο τότε βρετανικό γκρουπ «την ευκαιρία μιας τεράστιας προβολής μέσω της τί-βί». To δεύτερο (η τηλεοπτική προβολή) δεν συνέβη ποτέ. Άρα τι είναι πιο λογικό να υποθέσουμε (βάσει πάντοτε τού τι λένε οι, πέραν πάσης αμφιβολίας κατά τον Φ.Τ., Μοντέρνοι Ρυθμοί); Ότι η «ευκαιρία» έμεινε ανεκμετάλλευτη (!) ή ότι η «συναυλία» δεν έγινε ποτέ; Bάσει της «είδησης» των (εγκυροτάτων κατά Φ.Τ.) Μ.Ρ. η μόνη πιθανότητα είναι φυσικά η δεύτερη: η «συναυλία» ουδέποτε έγινε, αφού αν είχε γίνει θα είχε καλυφθεί μηντιακά με τρόπο σχεδόν εκκωφαντικό.

   Με αυτόν τον τρόπο οι Μ.Ρ. καταρρίπτουν από τότε ήδη τον αυθαίρετο και αστήρικτο σημερινό ισχυρισμό του Τρούσα, ο οποίος θεωρεί «πολύ δύσκολο ή ίσως και αδύνατο να ξέφυγε κάτι προς τα έξω, σε επίπεδο φωτογραφίας κ.λπ. από το live, καθότι αυτό θα ήταν πριβέ». Εδώ γίνεται φανερό ότι ο Φ.Τ. έχει μπερδέψει το πριβέ με το μυστικό. Αφού βάσει των Μ.Ρ. (που ο Τρούσας τόσο υπολήπτεται) όλα είχαν προαναγγελθεί και θα γίνονταν στο φως της ημέρας (και της τηλεόρασης). Κι αφού τίποτα δεν «φωτίστηκε», καταλήγουμε (μέχρι να προσκομιστούν διαφορετικά στοιχεία) στο ότι τίποτε δεν μπορεί να συνέβη. Για τον απλό λόγο ότι η προβολή της εκδήλωσης δεν θα αντέφασκε με τον πριβέ χαρακτήρα της. 

   Η αστήρικτη υπόθεση μιας εντελώς αθέατης βασιλικής εκδήλωσης γεννά εύλογα ερωτήματα. Ειδικά όταν πρόκειται για κάτι τόσο αθώο και συνηθισμένο όπως ένα καλοκαιρινό πάρτυ με ένα ποπ συγκρότημα, όπου δεν συνέτρεχε κανένας λόγος μυστικότητας, λες και επρόκειτο για στρατιωτικό συμβούλιο. Η δημόσια εικόνα της μοναρχίας στηριζόταν σε σημαντικό βαθμό στην προβολή των δραστηριοτήτων του βασιλικού οίκου: επισκέψεις, ταξίδια, δεξιώσεις και εκδηλώσεις προς τιμήν προσκεκλημένων μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο δημοσιότητας. Αν η επίσκεψη των Spectrum είχε πράγματι σχεδιαστεί ως γεγονός με εκμεταλλεύσιμη «τεράστια προβολή», θα ήταν εύλογο να αναζητήσουμε ίχνη της στον Τύπο, στα κινηματογραφικά επίκαιρα ή σε τηλεοπτικά αρχεία. Μέχρι στιγμής, τέτοια τεκμήρια δεν έχουν εντοπιστεί, ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Βρετανία.

    Στην τηλεοπτική κάλυψη /προβολή της δήθεν «πριβέ συναυλίας» (αν  υποθέσουμε ότι είχε γίνει) συνηγορεί και το γνωστό γεγονός ότι η ζωή ενός βασιλιά, δεν είναι σχεδόν ποτέ αθέατη: ακόμα και τα γεγονότα της πιο προσωπικής του ζωής είθισται να διοχετεύονται «νόμιμα» και δεοντολογικά (και μάλιστα με την έγκριση του παλατιού) στη δημόσια σφαίρα: τα βασιλικά συζυγικά καβγαδάκια, εγκυμοσύνες, ταξιδάκια, ψώνια, χόμπι, αγορά ενός νέου κατοικιδίου, μια κυριακάτικη βόλτα, μια κρουαζιέρα, ένα πάρτυ προς τιμήν κάποιου καλεσμένου κ.α. γίνονταν αμέσως γνωστά, καθ’ ότι ένας βασιλιάς (σε αντίθεση με έναν π.χ. εφοπλιστή που μπορεί να κάνει incognitο εκδηλώσεις) θεωρείται η ενσάρκωση του έθνους και ο αντιπρόσωπός του στον θεό και την Ιστορία. Η υποτιθέμενη συναυλία θα είχε γίνει λοιπόν γνωστή αμέσως από το ίδιο το παλάτι με τυμπανοκρουσίες, ειδικά μάλιστα όταν την είχε προαναγγείλει ο τύπος (Μ.Ρ.). Θα την βλέπαμε κατ’ επανάληψιν στα «Επίκαιρα» που προβάλλονταν τότε πριν από τις ταινίες στους κινηματογράφους. Γιατί σε ό,τι αφορά στη βασιλική καθημερινότητα (όχι μόνο την τότε ελληνική), οι όποιες μυστικότητες εκνεύριζαν ανέκαθεν τους υπήκοους, οι οποίοι θεωρούσαν πως ό,τι γίνεται στον βασιλικό οίκο μπορεί να φέρει «γούρι» ή «γρουσουζιά» σε όλο το έθνος.     

   Κάπου εδώ ας ενημερώσουμε τον Φ.Τ. ότι σχετική είδηση με το Disc And Music Echο, αν και πολύ διαφορετικά διατυπωμένη, έχει και το NME που κυκλοφόρησε την ίδια ακριβώς ημέρα 24/6/1967 με το Disc And Music Echο. Το ΝΜΕ λοιπόν γράφει απλώς ότι οι Spectrum προσκλήθηκαν από τον Κοκό για να παίξουν στο παλάτι και απολύτως τίποτε άλλο (ούτε ότι αποδέχτηκαν την πρόσκληση ούτε βέβαια ότι υπέγραψαν για τετραήμερη επίσκεψη).

New Musical Express, 24/6/1967

   Έτσι φαίνεται ότι οι Μ.Ρ. έφτιαξαν ένα συνονθύλευμα των δύο αυτών αποσπασματικών «ειδήσεων» προσθέτοντας τις δικές τους δημοσιογραφικές σάλτσες περί «τεράστιας προβολής μέσω της τί-βί» και παρουσιάζοντας την  «είδηση» ως δική τους. Και ότι δεν είχαν σαν μοναδική πηγή το Disc And Music Echο αλλά και το ΝΜΕ. Αν λοιπόν ο Φ.Τ. ενδιαφερόταν να κάνει έρευνα αντί για τις γνωστές του ιδεολογικά φορτισμένες προχειρότητες και αρπακόλλες (όπως π.χ. η σύγχυσή του σχετικά με τις έννοιες «πριβέ live» και «μυστικό live») θα είχε ανακαλύψει και αναφέρει ο ίδιος και τις δύο αυτές «πηγές» της «εγκυρότατης» πηγής του (δηλαδή των -ό,τι να ΄ναι-  Μοντέρνων Ρυθμών).

    Το πιο πιθανό φαίνεται ότι ο μάνατζερ των Spectrum, ο δαιμόνιος Cyril Black («αντιπρόσωπος» στην Αγγλία των Monkees, του αμερικάνικου εκείνου μηντιακού κατασκευάσματος, των οποίων ως αντίπαλο βρετανικό δέος προσπαθούσε ανεπιτυχώς να πλασάρει τους Spectrum) να διέδιδε ειδήσεις ή «ειδήσεις» δεξιά κι αριστερά στα μουσικά περιοδικά, προσπαθώντας να δημιουργήσει ντόρο και δημοσιότητα από το τίποτα. Θα είχε πάντως πολύ ενδιαφέρον να μπορούσαμε να μάθουμε ποιος είναι ο λεγόμενος «πυρήνας αλήθειας» στον εν λόγω αστικό μύθο και πώς αυτός αυτός ο πυρήνας κατέληξε σε μια τραβηγμένη από τα μαλλιά «είδηση» που παρουσιάστηκε σε τρεις διαφορετικές εκδοχές, σε δύο βρετανικά και ένα ελληνικό έντυπο. 

  Εδώ παρουσιάζω μερικές υποθέσεις (με τις λογικές τους προεκτάσεις) οι οποίες στέκουν πολύ καλύτερα από τη συνωμοσιολογική του Φ.Τ. περί δήθεν μυστικού live, που υποτίθεται ότι έγινε εν μέσω χούντας (όταν μάλιστα ο Κοκός ήταν απασχολημένος με την οργάνωση του δικού του «αντιπραξικοπήματος»). Άραγε είχε υπάρξει κάποια ανεπίσημη κρούση για κάποιο πάρτυ προς τους Spectrum, από κάποιον αυλικό υπάλληλο, λόγω της ονομαστικής εορτής της Άννας Μαρίας στις 25 Ιουλίου του 1967, δεδομένης της πρόσφατης (και βραχύβιας) επιτυχιούλας τους Samantha's Mine, που είχε μόλις κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα; Αλλά, από την άλλη, γιατί να εορταστεί μυστικά ένα τέτοιο χαρούμενο γεγονός; Eπειδή τους τελευταίους τρεις μήνες είχαμε χούντα; Ναι, αλλά ενώ είχαμε χούντα, ο βασιλιάς θα διοργάνωνε μυστικά πάρτυ με ξένα ποπ συγκροτήματα αντί να ασχολείται με το «αντικίνημά» του, οι προετοιμασίες του οποίου είχαν ήδη εντατικοποιηθεί το καλοκαίρι του 1967; Μήπως όμως το έκανε για να ρίξει στάχτη στα μάτια των χουντικών; Αλλά τότε γιατί να θέλει να μείνει κρυφό το γεγονός αντί να διατυμπανίσει πόσο ξένοιαστο και αδιάφορο παρέμενε το παλάτι εν μέσω χούντας; Ή μήπως δεν ήθελε να φανεί στον λαό ότι το παλάτι γλεντοκοπάει (έστω και για τα γενέθλια της βασίλισσας) ενώ είχαμε φρέσκια χούντα; Ή μήπως ματαίωσε εξαρχής την ανεπίσημη (και ίσως αυθαίρετη) πρωτοβουλία κάποιου αυλικού υπεύθυνου για τις εκδηλώσεις του παλατιού (ο οποίος βρήκε και προσκάλεσε τους Spectrum μέσω φυσικά της εταιρείας τους, δίνοντας τροφή για την «είδηση» σε έναν ενθουσιασμένο Cyril Black, ο οποίος την ίδια ημέρα έσπευσε να ενημερώσει για «πρόσκληση του βασιλιά προς τους Spectrum» το ΝΜΕ, ενώ παρουσίασε ως τετελεσμένο το «γεγονός» στο Disc And Music Echo), για να ασχοληθεί απερίσπαστος με το «αντικίνημά» του;  

  Υπό το πρίσμα των προηγουμένων η υποτιθέμενη εκείνη συναυλία των Spectrum στα ανάκτορα, δεν θα ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία που τα σχέδια της πραγματοποίησής της ναυάγησαν (αν υποθέσουμε σοβαρά ότι είχε αρχίσει να οργανώνεται κάτι σχετικά…). Αρκεί να θυμηθούμε ότι την ίδια πάνω κάτω περίοδο (φθινόπωρο 1966) είχε ακυρωθεί ολόκληρη η περιοδεία των Lovin’ Spoonful στην Eυρώπη. Επιπλέον χιλιάδες «ειδήσεις», που αναγράφονταν στα «ψιλά» των διαφόρων μουσικών εντύπων (για συναυλίες, συμβόλαια, συνεργασίες, κυκλοφορίες, γάμους, διαζύγια κλπ.) συχνότατα αποδεικνύονταν ράδιο-αρβύλα που είχε αναπαραχθεί χωρίς καμμία εξακρίβωση.  

                                
   Buffalo Springfield - Hung Upside Down. Τι σήμαινε η λέξη ψυχεδέλεια το 1967. Ντύσιμο, εξώφυλλο δίσκου, θεματολογία, εκτέλεση... Όλα σε αυτό το τραγούδι. Και μάλιστα από ένα συγκρότημα που εδώ «τα σπάει» χωρίς να βάζει καν τα δυνατά του.

 

   Να διευκρινίσω (ξανά όπως και πριν από δέκα χρόνια) ότι η ενασχόλησή μου με το αν οι Spectrum έπαιξαν για τον Κοκό έχει απλώς ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Αν ο (θαυμαστής του Στάλιν) Φ.Τ. δεν είχε τιτλοφορήσει το κείμενό του ως «Η ψυχεδέλεια στην υπηρεσία της ελληνικής μαύρης αντίδρασης. Όταν οι Εγγλέζοι Spectrum έπαιξαν για τον Κοκό, το καλοκαίρι του ’67…» και είχε γράψει απλώς ότι ένα ποπ (αντί ροκ, και μάλιστα... ψυχεδελικό) γκρουπάκι με το όνομα Spectrum είχε παίξει σε πάρτυ του Κοκού, δεν θα είχα ασχοληθεί. Όταν όμως πίσω από εκείνο το (ανύπαρκτης ιστορικής ή κινηματικής/ψυχεδελικής σημασίας) ποπ γκρουπ και πίσω από μια παντελώς ανεξακρίβωτη «είδηση» σέρνει, με συκοφαντικούς συλλογιστικούς ακροβατισμούς, την ψυχεδέλεια, χρειάζεται μια απάντηση.

  Οι Spectrum (όπως και οι Monkees του ιδίου μάνατζερ) δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ ως κομμάτι της ψυχεδελικής κοινότητας της περιόδου. Yπήρξαν απλώς ένα ποπ συγκρότημα με επιδερμικές «ψυχεδελικές επιρροές» όπως τόσα και τόσα αδιάφορα ποπ συγκροτηματάκια της εποχής, τα οποία πάσχιζαν να αντιγράψουν τους Beatles του Rubber Soul ή του Revolver (εννοείται, αφήνοντας επιμελώς απ' έξω το νεύρο, το βάθος και την ανατρεπτικότητα της ψυχεδέλειας) και τα οποία γοήτευαν την κάθε κουτσή Μαρία (ενώ σήμερα έχουν πλέον ξεχαστεί). Αργότερα διάφοροι ταξινομητές, καταλογογράφοι, μουσικοδημοσιογράφοι κλπ. καταχώρησαν αυτού του είδους την ποπ που «επηρεάστηκε» από την Ψυχεδέλεια ως pop psych (κατ' αντιστοιχίαν μεταγενέστερα, τα ποπ συγκροτήματα που «επηρεάζονταν» από τα διάφορα είδη της ροκ καταχωρούνταν ως pop prog, pop punk, pop metal κλπ.). Οι Spectrum δεν κλήθηκαν ούτε έπαιξαν, ούτε σε ένα ψυχεδελικό φεστιβάλ από τα τόσα που γίνονταν κάθε τόσο εκείνες τις μέρες του 1967 σε ΗΠΑ και Βρετανία. Δεν τους αντιλαμβάνονταν (όπως ούτε και τους Monkees) ως ψυχεδελικό συγκρότημα, εκείνοι που το 1967 άκουγαν Beatles, Jefferson Airplane, Doors, Ultimate Spinach, Pink Floyd, Love, Soft Machine, Byrds, Buffalo Springfield, Η.P. Lovecraft, Grateful Dead, Donovan, Move κλπ. Μόνο άσχετοι σαν τον Φ.Τ. (και όσους περιμένουν να «ενημερωθούν» από εκείνον), την κουτσή Μαρία ή τον... Κοκό θα θεωρούσαν συγκρότημα της Ψυχεδέλειας τους Spectrum (ή τους Monkees). Ή κάποιοι άλλοι «ειδήμονες» σαν τον Φ.Τ., που κάποτε είχαν θεωρήσει τους Jethro Tull συγκρότημα του μέταλ...

    Ακόμα λοιπόν κι αν οι Spectrum (ή οι Monkees) είχαν παίξει για τον Κοκό στα ανάκτορα, αυτό δεν θα αφορούσε σε τίποτε απολύτως την Ψυχεδέλεια και την Κοινωνική Ιστορία της, όπως σκίζεται να το παρουσιάσει ένας κοπτοράπτης νοσταλγός του Στάλιν, που φοβάται μήπως η ροκ επισκιάσει σε κοινωνικό-ιστορικό απολογισμό την παρωχημένη και γραφική ιδεολογία του. 

    Θ.Λ.

 (το παραπάνω έχει δημοσιευτεί σαν ενημέρωση εκεί https://hypnovatis.blogspot.com/2016/05/blog-post_18.html, οπότε πιθανόν να κατέβει από εδώ σε λίγες ημέρες)

  

   Δείτε επίσης:

-ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ! Μερικές όψεις της ιστορίας του εγχώριου ροκ φαινομένου, όπως θα την επέβαλε ένας σταλινικός μουσικοδημοσιογράφος, που δεν επιτρέπει τον αντίλογο στην ιστοσελίδα του.

-ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ (Fontas Troussas quotes)

-ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΡΥΘΜΟΙ- Περιοδικό δεκαετίας του 60, για χουντικούς τραλαλάδες.... (του Μανώλη Νταλούκα)

-Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ (ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ) TO ΥΠ' ΑΡ. 1 ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ (απόσπασμα από ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΕΟΛΑΙΑ 1967-1974 του Κώστα Κατσάπη)