Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΗΜΕΤΕΡΟΥΣ» ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Η (β)ρωμηοσύνη στη διαχρονικότητά της: υφαρπαγές χρηματοδοτήσεων και ρεμούλες – καταστάσεις πανομοιότυπες με τις σημερινές.
 
Ο εξωτερικός δανεισμός του ελληνόφωνου προτεκτοράτου έχει μεγάλη προϊστορία. Η Νεοελλάδα έχει δανειστεί πολλές φορές, πάντα για την ίδια αιτία: η εγχώρια τριτοκοσμική πλουτοκρατία (απόγονοι και επίγονοι των βυζαντινών φεουδαρχών, που μετεξελίχθηκαν επιτυχώς στους κοτσαμπασήδες φοροεισπράκτορες της τουρκοκρατίας και στους νεοκοτσαμπασήδες ψευδοαστούς κερδοσκόπους / μεταπράτες της σημερινής εποχής)  αφαίμασσε το κοινωνικό υποζύγιο «αναδιανέμοντας» κατά καιρούς το εθνικό εισόδημα,  κάτι που κρατούσε σε υποτυπώδη επίπεδα την εγχώρια αγοραστική δύναμη και άρα την εγχώρια  αγορά (δηλαδή τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε εθνικής οικονομίας). Το αποτέλεσμα ήταν -και παραμένει- να μην μπορεί να στεριώσει καμμία σοβαρή παραγωγική βάση και άρα καμμία (όπως την ονομάζουν οι οικονομολόγοι) ανάπτυξη.

Για να δικαιολογούν οι εγχώριοι παρασιτικοί τριτοκοσμικοί πλουτοκράτες τήν κατ΄ εξακολούθηση πτώχευση (που οι ίδιοι προκαλούσαν πλουτίζοντας αντιπαραγωγικά και παρασιτικά) και τον κατ΄ εξακολούθηση δανεισμό, επινόησαν το παραμύθι της δήθεν «Ψωροκώσταινας» χώρας, της οποίας το δήθεν «ριζικό» την καταδικάζει  σε συνεχή φτώχεια και πτώχευση.
Στη συνέχεια (μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο κληρονομημένης από το Βυζάντιο απόλυτης νεοβυζαντινής διαπλοκής και διαφθοράς), υφάρπαζαν τα χορηγούμενα δάνεια (αφήνοντας για ευνόητους λόγους «εικόνας», αλλά και εξαγοράς κάποιων «ημετέρων» τους κατωτέρων κοινωνικών ομάδων, μερικά ψίχουλα να πέσουν από το τραπέζι), με αποτέλεσμα την διαιώνιση της πτώχευσης και το άνοιγμα ενός νέου, κάθε φορά, δανειακού λογαριασμού. «Αναδιανομή» του εθνικού εισοδήματος από τους εγχώριους νεοκοτσαμπασήδες, πτώχευση και εξωτερικός δανεισμός: αυτός είναι ο συνήθης οικονομικός κύκλος και η πληκτικά προβλέψιμη οικονομική ιστορία της Νεοελλάδας.

Τα αγγλικά δάνεια, που χορηγήθηκαν στην επαναστατική  νεοελληνική κυβέρνηση το 1824 (τα πρώτα που έλαβε η Νεοελλάδα) εγκαινίασαν την στερεότυπη μεταχείριση, την οποία θα είχαν έκτοτε όλα τα δάνεια, που θα συνήπτε το νεοελληνικό προτεκτοράτο: δεν διοχετεύθηκαν προς τον σκοπό τού αφελώς αποκαλούμενου «κοινού καλού» (αν είναι ποτέ δυνατόν να έχουν «κοινό καλό» το κοινωνικό υποζύγιο και τα αφεντικά του), αλλά γέμισαν τις τσέπες «ημετέρων».
Την ίδια  προδιαγεγραμμένη κατάληξη είχαν, όχι μόνο όλα ανεξαιρέτως τα δάνεια, αλλά και όλα ανεξαιρέτως τα χρήματα, τα οποία κατά καιρούς λάμβανε η Νεοελλάδα στα πλαίσια της λεγόμενης «διεθνούς βοήθειας» προς  «δορυφορικές» χώρες. Π.χ.  τα χρήματα του μεταπολεμικού σχεδίου Marshall (366 εκατομμύρια δολλάρια) γέμισαν κυρίως τις τσέπες νεοκοτσαμπασήδων, όπως των περιφήμων (και χαρακτηριστικά τριτοκοσμικών) «βιομηχάνων χωρίς βιομηχανίες», οι οποίοι  λυμαίνονταν τη χώρα κατά τις δεκαετίες της «εκβιομηχάνισης» του 1950 και 1960. Κατά τον ίδιο τρόπο υφαρπάχθηκαν και κατασπαταλήθηκαν τα μυθώδη χρηματικά «πακέτα», επιχορηγήσεις κ.λπ., που δωρίζονταν στην Νεοελλάδα  επί δύο δεκαετίες από την ένταξή της στην Ε.Ε.
Σήμερα, που η Νεοελλάδα βρίσκεται στο μέσον ενός ακόμα κύκλου ληστρικής εσωτερικής  «αναδιανομής» του εθνικού εισοδήματος, πτώχευσης και επικείμενου εξωτερικού δανεισμού, η υπενθύμιση της ιστορίας του νεοελληνικού δανεισμού είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη για όσους αποτελούν το απομυζούμενο κοινωνικό υποζύγιο (και -ευχόμαστε- ιδιαιτέρως επιβλαβής για τα αφεντικά τους).
Η ωμή υφαρπαγή των χρημάτων των αγγλικών δανείων πίσω από τις πλάτες ενός παντοειδώς εξαθλιωμένου ραγιαδολαού, που  πολεμούσε για την επιβίωσή του (δηλαδή  σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο) διδάσκει, ότι οι νεοκοτσαμπασήδες αυτού του θλιβερού προτεκτοράτου είναι απλώς αδίστακτοι. Διδάσκει, ότι οι πατριωτικές κορώνες, με τις οποίες θα ηχορυπάνουν και σε αυτήν την «εθνική» επέτειο, προορίζονται για τα κορόιδα, τους αμαθείς και τούς αφελείς κάθε είδους. Διδάσκει επίσης πού θα καταλήξουν τα χρήματα, που θα (ξανα)δανειστεί η (ξανα)πτωχευμένη Νεοελλάδα τις προσεχείς εβδομάδες.
Είναι συμφέρον κάθε νεοέλληνα, που ανήκει στο απομυζούμενο κοινωνικό υποζύγιο, να κάνει ό,τι νομίζει και να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο («θεμιτό», ή «αθέμιτο»), προκειμένου να δημιουργηθεί διεθνώς «αρνητικό» κλίμα δανεισμού προς το προτεκτοράτο. Έτσι ώστε αυτή τη φορά να αποτραπούν οι διεθνείς δανειστές να δανείσουν τους νεοκοτσαμπασήδες (με δάνεια, τα οποία θα τσεπώσουν ως συνήθως οι τελευταίοι, ενώ την αποπληρωμή τους θα επωμιστεί, πάλι ως συνήθως, ο «λαός»). Θα ήταν μια ευχάριστη ιστορική «παρεκτροπή» αν οι νεοκοτσαμπασήδες, που επί σχεδόν δύο μετεπαναστατικούς αιώνες πλουτίζουν πτωχεύοντας επανειλημμένα τη χώρα, μείνουν «μπουκάλα» και να αναγκαστούν  να βάλουν βαθιά το χέρι στο -αφορολόγητο και φυγαδευμένο- κομπόδεμά τους. Είναι καιρός να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος «αναδιανομής» εθνικού εισοδήματος, πτώχευσης  και δανεισμού.



Γι΄ αυτό τον λόγο, παρουσιάζουμε σχετικά με την υφαρπαγή των αγγλικών δανείων του 1824 και την διαχρονική αρπακτική νοοτροπία των νεοκοτσαμπασήδων ένα απόσπασμα από το συλλογικό έργο: «Κυριαρχία και κοινωνικοί αγώνες στον ελλαδικό χώρο: από την προεπαναστατική περίοδο μέχρι και τις πρώτες απόπειρες συγκρότησης εθνικού κράτους» (εκδόσεις Αναρχική Αρχειοθήκη, Αθήνα 1996).


Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

ΠΕΡΙ ΔΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ (μια διευκρίνιση)


   Αρκετά συχνά δέχομαι την ερώτηση πώς είναι δυνατόν να περιλαμβάνω στους συνδέσμους αυτού του ιστολογίου, εκείνον του περιοδικού Δαυλός. Δηλαδή πώς είναι δυνατόν να βάζω δίπλα π.χ. σε ιστοσελίδες αναρχικού, ροκ, εναλλακτικοενημερωτικού   κλπ. περιεχομένου, ένα έντυπο «εθνικιστικό», «φασιστικό» κλπ. όπως ο Δαυλός.


Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ - Η απαξίωση τής ζωής και τής αξιοπρέπειας στη σύγχρονη (β)ρωμηοσύνη

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά Της Αστυνομικής Βαρβαρότητας (15 Μαρτίου, βλ. σχετικά http://tvxs.gr/ ), αναδημοσιεύω κάτι παλαιότερο.

 


   Το πρόσφατο περιστατικό τού φόνου ανύποπτου διερχόμενου από σφαίρες αστυνομικών κατά τη διάρκεια συμπλοκής τους με κακοποιούς (Βύρωνας, 16/2/2010),  ανακινεί με τον πιο μακάβριο τρόπο το ζήτημα της διασφάλισης των αγαθών της ζωής και της αξιοπρέπειας.
     Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αρκεί να υπενθυμίσουμε ενδεικτικά  παρόμοια  περιστατικά, όπως αυτό πριν από δώδεκα χρόνια στην οδό Νιόβης στα Κάτω Πατήσια ή το περυσινό στο κατάστημα «Γερμανός» στον Βύρωνα [1]. Σε κάθε περίπτωση έχασαν τη ζωή τους άσχετοι πολίτες από εκ προθέσεως ενέργειες μεμονωμένων αστυνομικών ή της αστυνομίας εν γένει.
     Οι δημοσιογράφοι, ως επαγγελματίες της χειραγώγησης και άρα ως εξ΄ ορισμού διακείμενοι ευνοϊκά προς  τα κατασταλτικά όργανα και την καταστολή, σπεύδουν σε κάθε τέτοια περίπτωση να προκαταλάβουν την θεωρούμενη ως «κοινή» γνώμη ρίχνοντας το φταίξιμο στη δήθεν ελλιπή εκπαίδευση των νεοελλήνων αστυνομικών. Πρόκειται για εκ προθέσεως  εξαπάτηση, παρέλκυση και χειραγώγηση του δημόσιου προβληματισμού και της δημόσιας συζήτησης με σκοπό την εκτροπή  τού περί δικαίου κοινού αισθήματος και την  δημιουργία κλίματος δικαιολόγησης και αθώωσης των ένστολων εγκληματιών.
     Ωστόσο η τσίκλα περί δήθεν ανεκπαίδευτων αστυνομικών, που δήθεν δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη κατάσταση, ή ακόμα που δήθεν δεν γνωρίζουν να  σκοπεύσουν έχει χάσει προ πολλού το παραπλανητικό άρωμά της. Και το να προσφέρεται για δημόσιο μηρυκασμό είναι  αισχρό για την υπόληψη και τη μνήμη των εκάστοτε θυμάτων.


Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

ΜΑΝΩΛΗΣ ΝΤΑΛΟΥΚΑΣ - ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ

Α' έκδοση, εκδόσεις Άγκυρα 2006
Β' έκδοση, εκδόσεις Άγκυρα 2012




  Το βιβλίο αυτό δεν είναι άλλη μια απαρίθμηση δίσκων και μουσικών συγκροτημάτων.  Πρόκειται  για μια έρευνα όπου το ροκ φαινόμενο (όπως εκδηλώθηκε στην ελληνική κοινωνία) εξετάζεται στα σωστά ιστορικά  και κοινωνικά  του πλαίσια. Με αυτή τη  μεθοδολογία το  ροκ δεν εκλαμβάνεται στη στενή του έννοια (δηλαδή απλώς ως μουσική μέσω της οποίας βρήκε έκφραση ένα κομμάτι της νεολαίας), αλλά ως το αξιολογότερο ίσως υποσύνολο τής εν γένει νεολαιίστικης κουλτούρας των μεταπολεμικών χρόνων.


Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ)


 Μια απόπειρα σκιαγράφησης των ιστορικών αιτίων της νεοελληνικής υπανάπτυξης



ΔΥΟ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ: 29/5/1453 & 25/3/1821. 
Είναι μάλλον βέβαιο ότι όλοι σε αυτή τη χώρα γνωρίζουν τί συνέβη αυτές τις δύο χρονολογίες. Ωστόσο, έχουν όλοι αναρωτηθεί ποτέ ποιά θα ήταν η θέση μας ως λαού εάν το 1453 είχε επιλεχθεί από τους βυζαντινούς η υπαγωγή της επικράτειάς τους στη δυτική σφαίρα επιρροής αντί στην οθωμανική αυτοκρατορία; Πόσοι έχουν σκεφτεί ποτέ ποια θα ήταν η πολιτισμική, οικονομική κλπ. θέση της σημερινής Ελλάδας, αν την περίοδο που η υπόλοιπη Ευρώπη έβγαινε από τον Μεσαίωνα, οι βυζαντινοί δεν είχαν επιλέξει την οθωμανική κατοχή και –όπως αποδείχθηκε- την παράταση του Μεσαίωνα;


Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΥΤΟΠΙΑ Ή "ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΚΑΡΠΟΣ";

Eίναι άραγε ουτοπία (όπως μας λένε) η άμεση δημοκρατία και η -εξίσου άμεση- κατάργηση του πρωταρχικού κοινωνικού διαχωρισμού σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους; Η κατάργηση του διαχωρισμού σε αυτούς που αποφασίζουν και αυτούς που εκτελούν; Και άρα η κατάργηση της ιεραρχίας, της  κυβέρνησης και του Κράτους;
Γιατί η δημοκρατία, όπως τη συνέλαβαν οι εφευρέτες της αρχαίοι έλληνες δεν είναι (όπως αφελέστατα νομίζει το κοινωνικό ποίμνιο) η απλή "ελευθερία του λόγου". Η δημοκρατία έχει να κάνει με την πρόσβαση όσο γίνεται περισσοτέρων στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, που αφορούν σε μια κοινωνία. Και η ελευθερία του λόγου είναι απλώς το μέσον για τη δημοκρατία και επ' ουδενί η ίδια η δημοκρατία. "Ελευθερία του λόγου" ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται από έστω και "εκλεγμένους" "αντιπροσώπους" είναι μια απάτη για να τρέφουν οι δούλοι την ψευδαίσθηση της ελευθερίας τους.
To παρακάτω κείμενο (από εδώ: http://eleftheriakos.gr/node/531) αποδομεί μεθοδικά τις σχετικές κυρίαρχες συλλογικές αγκυλώσεις.

Θ. Λ.


Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΣΜΟΥ
 

Του Murray Bookchin*
[*Σημείωση Θ. Λ. : Ο Μάρεϋ Μπούκτσιν  (1921-2006)  ήταν αμερικανός ελευθεριακός συγγραφέας, οι ιδέες του οποίου κινούνται στον χώρο του αναρχισμού. Είναι γνωστός κυρίως ως ο εμπνευστής της προσέγγισης της  κοινωνικής οικολογίας. Δίδαξε στα «ελεύθερα πανεπιστήμια» της Νέας Υόρκης, στο Στάτεν Άιλαντ (City College University System) και έγινε τακτικός καθηγητής στο Νιου Τζέρσεϋ (Ramapo College). Επίσης, υπήρξε συνιδρυτής του Ινστιτούτου Κοινωνικής Οικολογίας (Institute for Social Ecology) στο Βερμόντ το οποίο διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Κλασικά πλέον έργα του που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα είναι μεταξύ άλλων τα:  Προς μιαν απελευθερωτική τεχνολογία, Ιεραρχία και Κυριαρχία, Αυθορμητισμός και Οργάνωση, Τα όρια της πόλης κ.α. Περισσότερα γι΄αυτόν τον σημαντικό άνθρωπο μπορεί να βρει ο ενδιαφερόμενος εδώ:
 http://anarchyarchives.blogspot.gr/2009/09/1.html#more ]



Ελάχιστα επιχειρήματα έχουν χρησιμοποιηθεί πιο αποτελεσματικά για την αμφισβήτη­ση της άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας από τον ισχυρισμό ότι ζούμε σε μια "πολύπλο­κη κοινωνία". Τα σύγχρονα αστικά κέντρα, μας λένε, είναι πολύ μεγάλα και πολύ συγκε­ντρωμένα για να επιτρέψουν τη λήψη αποφάσεων απευθείας από το λαό. Και η οικονο­μία μας είναι, ενδεχομένως, πολύ "διεθνοποιημένη" για να ξεμπερδέψει τους δαιδάλους της παραγωγής και του εμπορίου.
Στο σημερινό υπερεθνικό, συχνά ιδιαίτερα συγκεντρω­τικό κοινωνικό μας σύστημα είναι προτιμότερο, μας συμβουλεύουν, να αυξήσουμε την αντιπροσώπευση μέσα στον κρατικό μηχανισμό, να βελτιώσουμε την αποδοτικότητα των γραφειοκρατικών θεσμών, από το να προωθήσουμε ουτοπικά "τοπικιστικά" σχήματα λαϊ­κού ελέγχου επί της πολιτικής και οικονομικής ζωής.
Σε τελευταία ανάλυση, καταλήγουν συχνά αυτά τα επιχειρήματα, οι υποστηρικτές του συγκεντρωτισμού είναι στην πραγματικότητα "τοπικιστές", με την έννοια ότι πιστεύουν στην παραχώρηση "περισσότερης εξουσίας στο λαό" — ή, τουλάχιστον, στους αντιπρο­σώπους του. Και βέβαια ένας καλός βουλευτής είναι πάντοτε πρόθυμος να πληροφορηθεί τις επιθυμίες των "ψηφοφόρων" του (για να χρησιμοποιήσουμε ένα ακόμα αυθάδες υπο­κατάστατο του όρου "πολίτης").
Άμεση δημοκρατία; Ξεχάστε το όνειρο ότι στο σύγχρονο "πολύπλοκο" κόσμο μας μπο­ρούμε να έχουμε οποιαδήποτε άλλη -δημοκρατική εναλλακτική λύση, εκτός από το έθνος- κράτος! Πολλοί πραγματιστές, συμπεριλαμβανομένων και των σοσιαλιστών, συχνά απορ­ρίπτουν ως ουτοπικά τα επιχειρήματα που υποστηρίζουν αυτή τη μορφή "τοπικισμού" — με καλοπροαίρετη συγκατάβαση στην καλύτερη περίπτωση και ολοκληρωτικό χλευασμό στη χειρότερη.