Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Ο «ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ» ΤΩΝ ΟΨΙΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΟΔΑΤΩΝ (γιατί δεν είμαι «αντιφασίστας»)




Γιατί δεν είμαι "αντιφασίστας": 

1. Γιατί με το να δηλώνεσαι ως «αντί» σε κάτι ή κάποιον (π.χ. "αντιφασίστας", "αντιεξουσιαστής", "αντικομμουνιστής" κ.λπ.) το μόνο που δηλώνεις είναι η έλλειψη δικής σου θέσης. Γιατί το να ετεροπροσδιορίζεσαι σε σχέση με τον εκάστοτε θεωρούμενο ως αντίπαλο φανερώνει σύγχυση ως προς αυτό που (θέλεις να) είσαι, ανικανότητα αυτοπροσδιορισμού και έλλειψη ταυτότητας.

2. Γιατί δεν είμαι από αυτούς που περίμεναν την εμφάνιση της Χρυσής Αβγής για να αποκτήσουν έναν λόγο –έστω και «αντιθετικής»- πολιτικής ύπαρξης.

3. Γιατί γνωρίζω ότι ο φασισμός (σε όλες τις μορφές του) είναι ασφαλιστική δικλείδα, εναλλακτική λύση, «άσσος στο μανίκι»  και τελικό καταφύγιο της αστικής «δημοκρατίας». Γιατί γνωρίζω ότι ανάμεσα στον «φασισμό» και την (αστική) «δημοκρατία» δεν υπήρξε -κι ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει- ποτέ κάποια σαφής διαχωριστική γραμμή (η χρηματοδότηση των ναζί από τους γερμανούς βιομηχάνους, ή η «παροχή συμβουλευτικών  υπηρεσιών» ακραιφνών  "δημοκρατών" όπως του νομπελίστα νεοφιλελεύθερου "γκουρού" Μίλτον Φρήντμαν στις λατινοαμερικάνικες και νοτιοασιατικές δικτατορίες, το αποδεικνύουν με το παραπάνω). Γιατί γνωρίζω ότι ανάμεσα στον «φασισμό» και την (αστική) «δημοκρατία» το μόνο που υπάρχει είναι ένα αδιάλλειπτο συνεχές. Γιατί γνωρίζω ότι ο φασισμός και η αστική «δημοκρατία» είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος (και το ίδιο ισχύει επαγωγικά για τους «φασίστες» και τους «αντιφασίστες»).

4. Γιατί γνωρίζω ότι ο φασισμός υπάρχει στο γονίδιο της «δημοκρατίας» του οικονομικού «φιλελευθερισμού» (και νεοφιλελευθερισμού): η Π.Κ.Σ. (Πρωταρχική Καπιταλιστική Συσσώρευση) στην Αγγλία του 18ου αιώνα δεν πραγματοποιήθηκε μέσω της τόσο πολυδιαφημισμένης «ελεύθερης κινητικότητας» των εμπορευμάτων και της εργασίας, αλλά μέσα από μια πρωτοφανή στην Ιστορία βία (αιματηρές εκριζώσεις επαρχιακών πληθυσμών και μαζική προσαγωγή τους στις νεοδιαμορφούμενες βιομηχανικές πόλεις, όπου «αστικοποιήθηκαν» -μαζί με τα παιδιά τους- σαν εργάτες του 18ωρου, χωρίς αργίες, αμοιβές, ασφάλιση και παιδεία). Το ίδιο δηλαδή που επιχειρείται και σήμερα.


Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ; (Νο. 2)

(βλ. εδώ το Νο. 1)


    Η αισθητική του ανθρωπισμού 

   Οι αυθεντικές επαναστάσεις έφερναν πάντα, μεταξύ άλλων, έναν νέο τρόπο μετεπαναστατικής καλαισθησίας. Αυτό θα πρέπει να αποτελεί και το κριτήριο της αυθεντικότητάς τους.

   Κατά την αρχαϊκή περίοδο, το κύμα των δημοκρατικών επαναστάσεων στις ελληνικές πολιτείες (αυτές τις πολιτείες, που τόσο πολύ κομπλεξάρησαν τον περιθωριακό τυραννόφιλο Πλάτωνα και τους επιγόνους του), οδήγησε στην κλασική αισθητική και δημιούργησε τα αισθητικά πρότυπα του σημερινού  δυτικού κόσμου. Οι αρχαίοι έλληνες ήσαν οι ιδρυτές του ανθρωπισμού και άρα μιας νέας αισθητικής τόσο στην τέχνη, όσο και στην πολιτική σκέψη. Κανείς πιο πριν δεν είχε απεικονίσει τον άνθρωπο με τέτοια πληρότητα (ποίηση, θέατρο, εικαστικές τέχνες, φιλοσοφία, πολιτική αναζήτηση). Πριν από αυτούς επικρατούσε η καταπλακωτική αισθητική των αφροασιατικών μοναρχιών. Μετά από αυτούς ο κόσμος πισωγύρισε στον ανατολικό σκοταδισμό (στη χριστιανική, ή στην ισλαμική εκδοχή του), τον οποίο ακόμα δεν έχει αποβάλλει εντελώς (ούτε κι έχει διαφύγει οριστικά τον κίνδυνο ενός νέου ιστορικού πισωγυρίσματος). Μετά τον χριστιανικό μεσαίωνα, κατά την επανεμφάνιση των πόλεων στην Ιστορία,  η Αναγέννηση ξανάπιασε το αισθητικό νήμα από εκεί όπου είχε κοπεί δηλαδή από τους έλληνες, αλλά αυτό αφορούσε κυρίως στο καλλιτεχνικό πεδίο. Η Γαλλική Επανάσταση και το εργατικό κίνημα του 19ου αιώνα επέκτειναν την  αισθητική του ανθρωπισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης στην πολιτική σκέψη. Ήταν η πρώτη ίσως φορά στην Ιστορία μετά τους αρχαίους έλληνες, όπου το ζωικό είδος "άνθρωπος" ξαναεπιχείρησε να περπατήσει στα δύο του πίσω άκρα...

      Η αισθητική των φασισμών 

   Αντίθετα, ο χριστιανισμός – και ειδικά η ανατολική αυτοαποκαλούμενη “ορθοδοξία” του-  δημιούργησε μια αισθητική μουντή και κατηφή. Μια αισθητική που αντανακλούσε ακριβώς το εφιαλτικό ιδεώδες του χριστιανισμού για τον άνθρωπο.

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ.! (ή: η αναδιανομή της ζωτικώτερης λειτουργίας του αστικού -και κάθε- κράτους;)


Επίθεση νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου σε συναδέλφους τους αφισοκολλητές των Κ.Ν.Α.Τ.
(Όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε!)

Επίθεση μετά ξυλοδαρμού εξαπέλυσαν αργά το βράδυ της Πέμπτης 12/9  νεοναζί, μέλη της Χ.Α. ("Χρυσή Αυγή", ή "Χριστιανική Αδελφότητα") στο Πέραμα σε βάρος συνεργείου του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που έκανε αφισοκόλληση για το 39ο Φεστιβάλ της νεολαίας τού Πτώματος ("ένα είνι του Πτώμα"). Σύμφωνα με τον Βρυσοσπάστη, οι νεοναζί έστησαν ενέδρα στο σκοτάδι και επιτέθηκαν στα μέλη του Πτώματος στη Λεωφόρο Δημοκρατίας, λίγα μόλις μέτρα από την πύλη της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης. Όπως αναφέρει μελοδραματικά η αρχαία και σεβάσμια αυτή φυλλάδα, η επίθεση ήταν «ύπουλη και δολοφονική, με μανία που δείχνει ότι ήθελαν νεκρό».

Είναι η πρώτη φορά μετά τον συμμοριτοπόλεμο (δηλ. των πόλεμο των αποικιοκίνητων συμμοριών για την κατάληψη της εξουσίας στο ελληνόφωνο προτεκτοράτο) [1], που οι δυο βασικοί "ανεπίσημοι" βραχίονες του εγχώριου κατασταλτικού μηχανισμού περνούν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Πράγμα που είναι καταρχήν ελπιδοφόρο και που θα πρέπει να ευχηθούμε να έχει και συνέχεια. Γιατί δεδομένης τής ιστορικώς εγνωσμένης μαζικής δολοφονικής/"εκκαθαριστικής" ικανότητας των εν λόγω βραχιόνων (συνεχιστές των χιτών, ταγματασφαλιτών και μπουραντάδων η Χ.Α. και της Ο.Π.Λ.Α. το Κ.Κ.Ε.), μπορούμε ίσως να ευελπιστούμε, ότι αν η σύγκρουσή τους εξελιχτεί σε βεντέτα, θα οδηγηθούν στην αμοιβαία εξόντωσή τους (ή τουλάχιστον στον σοβαρό αλληλοακρωτηριασμό τους). Έτσι ίσως ο τόπος ξεβρωμίσει (έστω και μερικώς) από δυό ανοιχτούς βόθρους τού συμμοριτο("εμφυλιο")πολεμικού παρελθόντος του, που ακόμα τον ταλανίζουν με τις δυσώδεις αναθυμιάσεις τους.  

                                


Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ "ΚΡΙΣΗΣ"

(H διαφορά μεταξύ πάλης και νεοελληνικού χορού της κοιλιάς)




                        Crosby, Stills, Nash and Young - Find The Cost of Freedom (1970)


Η επιβίωση ως ηθικό και όχι υλικό ζήτημα

Όποιος περιπίπτει στην κατάσταση του δούλου χάνει τον μισό ανδρισμό του, πίστευαν οι αρχαίοι (Όμηρος). Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί εν γένει και για την κατάσταση εκείνου, που η ζωή του και η τύχη του εξαρτώνται εξ' ολοκλήρου από άλλους και καθόλου από τον ίδιο: ένας τέτοιος άνθρωπος δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν δούλο, που δεν έχει κανένα δικαίωμα επάνω στη ζωή του. 
Υπό αυτή την έννοια τα ζητήματα της επιβίωσης, ή μιας αξιοπρεπούς ζωής δεν αποτελούν παρά υποπεριπτώσεις του γενικότερου ζητήματος της ελευθερίας: αν για να επιβιώσεις πρέπει να πάψεις να είσαι ο εαυτός σου και να καταντήσεις, ούτε λίγο ούτε πολύ, μισός άντρας (=ευνούχος), τότε αυτός που θα έχει "επιβιώσει" δεν θα είσαι εσύ, αλλά κάποιος άλλος. Κατ' αυτόν τον τρόπο, όταν η πάλη για επιβίωση φτάνει σε μεταίχμιο, όπου να απαιτείται η εκχώρηση και των τελευταίων υπολειμμάτων προσωπικής αξιοπρέπειας, τότε το ζήτημα της επιβίωσης παύει να τίθεται με υλικούς όρους και μετατρέπεται σε ηθικό (το ποιά είναι τα ελάχιστα όρια της αξιοπρέπειας -και κυρίως το εάν υπάρχουν- είναι φυσικά προσωπική υπόθεση του καθενός).