Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ (Β)ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Ο μύθος της μεγάλης ομογένειας
Υποκριτικές είναι οι κολακείες των πολιτικών προς τους ομογενείς

Του Γιάννη Βασιλάκου


  (Δημοσιεύθηκε στα NEA,  Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2012)


    Οι Ελληνες αρέσκονται να κατασκευάζουν μύθους και να τους πιστεύουν ως αδιάσειστα γεγονότα, πράγμα που εξηγεί, ώς ένα σημείο, και τη διαχρονική κακοδαιμονία τους. Ενας από τους αγαπημένους μύθους της μόδας που διακινείται επίμονα τελευταία, λόγω της βαθιάς ελληνικής κρίσης, είναι αυτός που σχετίζεται με τον απόδημο ελληνισμό (τη «μεγάλη δεύτερη Ελλάδα», τον «δεύτερο πνεύμονα του οικουμενικού ελληνισμού» και πολλά ηχηρά παρόμοια) ως αγκωνάρι της δεινά χειμαζόμενης γενέτειρας. Ακόμη και ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς δεν απέφυγε την πεπατημένη αφού, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Χάντελσμπλατ» (5/10/2012) μεταξύ άλλων δήλωσε: «Είμαστε ένας εργατικός και ταλαντούχος λαός: κοιτάξτε τους Ελληνες στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Γερμανία και σε όλον τον κόσμο. Βρίσκονται παντού και είναι παντού επιτυχημένοι. Το DNA είναι καλύτερο από ό,τι η κατάσταση της χώρας μας».
    Ατυχής δήλωση, μία από τις τόσες γνωστές «κορόνες» των ελλήνων πολιτικών στις οποίες μας έχουν συνηθίσει. Επειδή όμως αυτό το τροπάρι τείνει να γίνει αξίωμα, οφείλω να απομυθοποιήσω κάποιες πτυχές του. Δηλαδή ορισμένες χρόνιες πλάνες, ψευδαισθήσεις και αναλήθειες αναφορικά με τον απόδημο ελληνισμό.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ (ΜΕ "ΒΟΥΛΑ" Ο.Η.Ε.)

Το δυτικό όνειρο και οι ανέστιοι σκλάβοι



«Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί χρειάστηκε να τρέχουμε για καταφύγιο, όταν η υπόσχεση ενός θαυμαστού καινούριου κόσμου ξεδιπλώθηκε κάτω από έναν ανέφελο γαλάζιο ουρανό;» (Pink Floyd , «Goodbye blue sky», 1979).


Απροκάλυπτα νεοφιλελεύθερη η «ντιρεκτίβα» του Ο.Η.Ε.(*) για τη διεθνή μετανάστευση, που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει εκδοθεί από την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ή από κάποιον ανάλογο διεθνή οργανισμό / νταβατζή.

Η μετανάστευση, ένα μέχρι σήμερα σύνηθες και φυσικό φαινόμενο (σε όλα σχεδόν τα ζωικά είδη), επιχειρείται αναιτίως και υπόπτως να θεσμοθετηθεί. Από πότε χρειάζονται θεσμοθέτηση και «επισημοποίηση» τα φυσικά φαινόμενα; Όλες οι λέξεις και οι εκφράσεις / πιπίλες των (νεο)φιλελεύθερων οικονομολόγων κάνουν πασαρέλα σε αυτό το μνημείο διπροσωπίας και ωμότητας:

Η «ελευθερία κινητικότητας», όπως αποκαλείται στο εν λόγω κείμενο, δεν αφορά πλέον μόνο στα εμπορεύματα (το γνωστό laissez faire – laissez passer του πρώιμου καπιταλισμού), αλλά μεταφέρεται με τον πλέον διακριτικά ύπουλο τρόπο και στους κολασμένους αυτού του πλανήτη, οι οποίοι πρέπει να έχουν το «δικαίωμα» να περιφέρουν τα κουρέλια τους παντού όπου ζητούνται φτηνά εργατικά χέρια. 


Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Ο ΔΕΚΑΕΞΑΡΗΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

(για τα παιδιά του Δεκέμβρη του 2008)

   Δεν μπορείτε να καταλάβετε. Ή, μάλλον, δεν θέλετε να καταλάβετε. Ή, το πιθανότερο, υποκρίνεστε πως δεν καταλαβαίνετε.
   Υποκρίνεστε πως δεν καταλαβαίνετε το γιατί είμαστε στους δρόμους και πετάμε πέτρες στις βδέλλες τράπεζές σας, στις ξεπουλημένες –πρώην- δημόσιες «υπηρεσίες» σας και στα πολυκαταστήματα της εικονικής ψευδοευημερίας σας (που δεν έχετε καν τα χρήματα να την αγοράσετε). Αλλά και στα μαντρόσκυλα-μπάτσους σας, που προστατεύουν όλα τα παραπάνω.

   Αφού μάς στήσατε μια «ζωή»-φάκα, γεμάτη από αβεβαιότητα, μιζέρια, ποντικοτρεχάλα, ανουσιότητα, μια «ζωή» που σκοπεύετε να την ρίξετε σαν ταφόπλακα επάνω μας μόλις ενηλικιωθούμε, υποκρίνεστε πως δεν καταλαβαίνετε τό πώς είναι δυνατόν να… μην συναινούμε πρόθυμα.
    Το αν παριστάνετε απλώς τους ηλίθιους, ή αν είστε πραγματικά ηλίθιοι, ποσώς με ενδιαφέρει. Δεν είμαι ούτε ψυχαναλυτής σας αλλά, ούτε και έχω άλλον χρόνο να ξοδέψω για σας. Αρκετά χρόνια από την πολύτιμη νιότη μου σπατάλησα επειδή με είχατε σχεδόν πείσει ότι το πρόβλημα ήταν με μένα. Ενώ, τώρα έχω πλέον κατανοήσει ότι οι προβληματικοί, οι ψυχικά σακάτηδες, οι ανέραστοι, οι χαμένοι, οι κομπλεξικοί, οι μαλάκες, είστε εσείς.