Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

ΑΥΤΟ (ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ...

    


   Το φαινόμενο της οικονομικής κρίσης πρωτοεμφανίζεται στην ανθρώπινη ιστορία με την επικράτηση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Πριν τον καπιταλισμό το φαινόμενο αυτό είναι απλώς άγνωστο. Οι συνεχώς επαναλαμβανόμενες οικονομικές κρίσεις είναι σύμφυτες με τον καπιταλισμό και οφείλονται σε εγγενή αδυναμία του αδηφάγου αυτού "συστήματος" τής συνεχούς οικονομικής "ανάπτυξης" και "επέκτασης" (=καιροσκοπικής "αρπαχτής") να συμβαδίζει με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και να επιτυγχάνει συνθήκες σταθερής ισορροπίας μεταξύ ζήτησης και προσφοράς. Οικονομική κρίση επί της ουσίας σημαίνει κρίση ξέφρενης υπερπαραγωγής (βλ. "φούσκες" υπερπαραγωγής), δηλαδή όταν τεράστιες ποσότητες παραχθέντων αγαθών (προϊόντων ή υπηρεσιών) μένουν αδιάθετες (απούλητες, κατασχεμένες κλπ.) γιατί (αν και υπάρχει ζήτηση) οι κερδοσκόποι (κεφαλαιοκράτες) δεν μπορούν να τα πουλήσουν στις τιμές που είχαν προϋπολογίσει και τα κατακρατούν (είτε ως χειροπιαστά προϊόντα είτε ως οφειλές από τους χρήστες προς αυτούς) περιμένοντας "καλύτερες μέρες". Με άλλα λόγια το φαινόμενο της οικονομικής κρίσης αφορά μόνο στους κεφαλαιοκράτες, οι οποίοι όμως τη μετακυλούν αυτούσια στην υπόλοιπη κοινωνία.

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

ΤΖΑΝΦΡΑΝΚΟ ΣΑΝΓΚΟΥΙΝΕΤΙ – ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

[Με αφορμή τις συγκινητικές προσπάθειες του αρχομανή κωλοπαιδαρά, που παριστάνει τον πρωθυπουργό του προτεκτοράτου, να κρατηθεί στην καρέκλα που ονειρευόταν όλη του τη ζωή (http://tvxs.gr/news/ellada/ston-anakriti-o-sylliftheis-toy-byrona), ξανανεβάζω ένα παλιότερο.]



«Όλες οι πράξεις τρομοκρατίας, υπήρξαν ή είναι είτε επιθετικές, είτε αμυντικές πράξεις. Για παράδειγμα επιθετικές πράξεις τρομοκρατίας είναι οι απόπειρες των Παλαιστινίων και των Ιρλανδών. Αντίθετα, αμυντικές είναι για παράδειγμα, η βόμβα της πλατείας Φοντάνα ή η απαγωγή του Άλντο Μόρο.

Στην επιθετική τρομοκρατία προσφεύγουν οι απελπισμένοι και οι πλανημένοι. Στην αμυντική τρομοκρατία, αντίθετα, προσφεύγουν πάντα και μόνο τα κράτη, είτε επειδή βρίσκονται βαθιά μέσα σε μια σοβαρή κοινωνική κρίση, όπως το ιταλικό κράτος, είτε επειδή τη φοβούνται, όπως το γερμανικό κράτος.

Η αμυντική τρομοκρατία των Κρατών ασκείται είτε άμεσα είτε έμμεσα. Αν τα Κράτη προσφύγουν στην άμεση τρομοκρατία, αυτή πρέπει να στραφεί εναντίον του πληθυσμού. Αν, αντίθετα, τα Κράτη αποφασίσουν να ανατρέξουν σε μιαν έμμεση τρομοκρατία, αυτή πρέπει να φαίνεται πως στρέφεται εναντίον τους –όπως για παράδειγμα συνέβη στην υπόθεση Μόρο.




Όλες οι μυστικές τρομοκρατικές ομαδούλες οργανώνονται και διευθύνονται από μιαν ιεραρχία κρυφή και στους ίδιους τους αγωνιστές της παρανομίας, που καθρεφτίζει τέλεια τον καταμερισμό δουλειάς και των ρόλων, όπως τον βρίσκουμε σ’ ετούτη την κοινωνική οργάνωση: πάνω αποφασίζουν, κάτω εκτελούν.