Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ



     Ο άνθρωπος, που αν δεν πέθαινε θα έμενε για πάντα αφεντικό…






    O Φιδέλ Κάστρο οδήγησε σε (στρατιωτική) επιτυχία μια αντιαποικιοκρατική εξέγερση στην Κούβα ως κοινοβουλευτιστής και ενωτικός «φιλελεύθερος», την εκφύλισε σε κομαντατούρα  σαν σταλινικός νεοφώτιστος  (υπό την επίδραση των καίριων σταλινικών συμμάχων του όπως ο Τσε Γκεβάρα), και την παρέδωσε ως γνήσιος εγκαινιαστής μοναρχικής δυναστείας στον αδερφό του (πιθανότατα για να τη συνεχίσει ως στυγνός επιχειρηματίας, όπως οι καπιταλο-μεταλλαγμένοι γραφειοκράτες ομόλογοί του στην πρώην Ε.«Σ».«Σ».«Δ». και στην Κίνα).
   Παρ΄ όλα αυτά, ούτε ο Φιδέλ Κάστρο μπορεί να χαρακτηριστεί με βεβαιότητα ως ο πατέρας του μαρξισμού, μια και αυτοί που του γάμησαν τη μάνα (του μαρξισμού) είναι τόσοι πολλοί σε όλον τον κόσμο, που (σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως) ούτε η ίδια η μάνα θα ξέρει…
    Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικά κείμενα που έχουν δημοσιευτεί εδώ σχετικά με τη … «ροκ» διάσταση και αυτού του φασιστικού καθεστώτος: τον διωγμό της ροκ (και ό,τι αντιπροσώπευσε) στην Κούβα, τον αντι-ροκ διωγμό στα συναφή καθεστώτα εν γένει, την αποκαθήλωση ενός συμβόλου της σταλινικής υποκουλτούρας όπως ο συνεξουσιαστής του Κάστρο, Τσε Γκεβάρα (που, πριν γίνουν γνωστά τα αντεπαναστατικά εγκλήματά του και ο ψυχωσικός χαρακτήρας του, είχε βιαστικά μυθοποιηθεί από τo underground κίνημα της δεκαετίας του 1960) και, τέλος, τί πιστεύουν για τη ροκ (ως μουσική και ως κοινωνικό φαινόμενο) οι –από σήμερα- ορφανοί επίγονοι του Κάστρο στην Ελλάδα (που θα συνεχίσουν να γαμούν σαν νεκρόφιλοι το πτώμα της μάνας του μαρξισμού).

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

ΕΠΕΙΔΗ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

    Πώς να απολαύσεις χωρίς αναστολές τα Σταφύλια Της Οργής αντί για το εθνοπατριωτικό κουτόχορτο, που σου έχουν δώσει να μηρυκάζεις


   
     Το παρακάτω κείμενο δεν απευθύνεται σε όσουν πέρναγαν καλά πριν την "κρίση" και που γι' αυτό σήμερα αναπολούν εκείνη την εποχή (ή και που ακόμα ελπίζουν... ότι θα ξανάρθει). Δεν απευθύνεται σε όσους παραμένουν βολεμένοι (έστω και με ένα ανώδυνο μερικό "ξεβόλεμα"). Δεν απευθύνεται σε όσους πιστεύουν ότι για τη δύσκολη θέση, στην οποία -θεωρούν ότι- βρίσκονται σήμερα, φταίνε οι "κακοί" ευρωπαίοι, ή οι "κακοί" γερμανοί" (ή οι πρόσφυγες των πολέμων που διεξάγουν η "Ε".Ε., το Ισραήλ, οι Η.Π.Α. -και οι τζιχαντιστές μπράβοι τους- στη Μέση Ανατολή). Δεν απευθύνεται στις αριστεράντζες που πιστεύουν ότι η χρεωκοπία του ελληνόφωνου ψευδοκράτους οφείλεται στη διεθνή οικονομική κρίση και όχι σε εσωτερικές αποκλειστικά αιτίες τού ψευδοκράτους. Δεν απευθύνεται σε όσους γεννημένους δούλους πιστεύουν ότι φταίνε οι Μέρκελ και Σόιμπλε για το ότι ο βρωμοέλληνας εργοδότης τους δεν τους δίνει ούτε αυτά τα 490 ψωροευρώ βασικού μισθού, ή δεν τους έχει ασφαλίσει. Δεν απευθύνεται σε όσους γεννημένους καρπαζοεισπράκτορες εξακολουθούν να ελπίζουν κάτι ο,τιδήποτε, ενώ τους έχουν αφήσει μόνο με το σώβρακο. Δεν απευθύνεται σε όσους φοβούνται (βλακωδώς από επιστημονική οικονομολογική άποψη) ότι αν το ελληνόφωνο ψευδοκράτος βγει από την ευρωζώνη, θα τους πάρουν "για ένα κομμάτι ψωμί" τα ακίνητά τους (που σημαίνει ότι έχουν ακόμα ακίνητα και άρα ότι δεν είναι άστεγοι, ή μελλοντικοί άστεγοι, ή "κοκκινισμένοι" δανειολήπτες, ή νοικάρηδες απειλούμενοι με έξωση). Δεν απευθύνεται σε όσους η διασφάλιση των εισοδημάτων τους, ή της εργασιακής/ επαγγελματικής τους θέσης εξαρτάται από τη συνέχιση του δανεισμού προς το ψευδοκράτος. Δεν απευθύνεται στους (β)ρωμηούς έχουν ταυτίσει κουτοπόνηρα το "εθνικό" συμφέρον με το συμφέρον της κλίκας, του "κλάδου", ή της συντεχνίας τους. Δεν απευθύνεται στα βλαχαδερά που "μένουναι Εβρόπι" ενώ μπροστά στα μάτια τους μαίνεται ένας εγχώριος Τρίτος Κόσμος. Δεν απευθύνεται στο τοξικό κομμάτι του πληθυσμού. Δεν απευθύνεται στους κουτοπόνηρους (β)ρωμηούς που απαιτούν από την πραγματική κοινωνία να πληρώνει τα φροντιστήρια των παιδιών τους. Δεν απευθύνεται σε όσους (β)ρωμηούς ξερόλες συστήνουν (από θέση βολέματος φυσικά...), να μετοικίσουν οι άνεργοι στις Μανωλάδες των ευρωεπιδοτούμενων νεοτσιφλικάδων και των λαχαναγοριτών δουλεμπόρων ή στα άγονα κατσάβραχα της ορεινής Ελλάδας (απ' όπου είχαν φύγει ξυπόλητοι οι γονείς τους). Δεν απευθύνεται σε όσους (β)ρωμηούς πιστεύουν ότι η χρεωκοπία του ψευδοκράτους είναι ... φυσικό φαινόμενο και ότι τα δύο εκατομμύρια των εργασιακώς τελειωμένων ("εγγεγραμμένων" και μή) πρέπει να πεθάνουν ησύχως και αδιαμαρτύρητα. Δεν απευθύνεται στους νυν και πρώην ψηφοφόρους / συνδαιτυμόνες των διαφόρων Πάγκαλων, ούτε σε ψηφοφόρους γενικώς. Δεν απευθύνεται σε όσους έχουν κρυμμένα ευρώ στα στρώματα (ή στις ξένες τράπεζες). Δεν απευθύνεται σε όσους φοβούνται "τα χειρότερα" (που σημαίνει ότι δεν βρίσκονται -ακόμα- μέσα σε αυτά).

      Το παρακάτω κείμενο απευθύνεται αποκλειστικά και μόνον στους ζωντανούς νεκρούς της "κρίσης". Απευθύνεται σε αυτούς, που και πριν την "κρίση" ζορίζονταν (και που γι' αυτό δεν πολυνοσταλγούν εκείνη την περίοδο). Απευθύνεται σε αυτούς που δεν "προνόησαν" να φτιάξουν "λίπος" συντρώγοντας με τους διάφορους Πάγκαλους την εποχή του Μεγάλου Φαγοποτιού. Απευθύνεται στο μόνο -και εν αγνοία του- ευρωπαϊκό πληθυσμιακό κομμάτι της χώρας, δηλαδή αυτούς που ανέκαθεν στηρίζονταν στα δικά τους πόδια, που δεν βοηθήθηκαν από τη μαμά και τον μπαμπά, που δεν κληρονόμησαν, που δεν βολεύτηκαν στις πλάτες κανενός, που δεν διαπλέχθηκαν, που υπήρξαν αυτοδημιούργητοι, που έζησαν πελατειακώς έκθετοι και απροστάτευτοι, και που γι' αυτό υπήρξαν οι πρώτοι -και οι κατεξοχήν- που σαρώθηκαν από την "κρίση" (το μόνο μή ευρωπαϊκό τους γνώρισμα είναι η χαρακτηριστικά ανατολίτικη και ολέθρια -για τους ίδιους- υποτακτικότητά τους).
Απευθύνεται στο μή τοξικό κομμάτι του πληθυσμού. Απευθύνεται σε αυτούς που σήμερα βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, σε αυτούς που δεν θα ξαναβρούν ποτέ δουλειά (ούτε καν σαν αυτή την αναξιοπρεπή που είχαν πριν την "κρίση"), στους νεομετανάστες, σε αυτούς που το μέλλον της χώρας δεν τους περιλαμβάνει, σε αυτούς που χέστηκαν για τα capital controls, σε αυτούς που αποτελούν τις προϋπολογισμένες θυσίες, "για να σωθεί η πατρίδα" των βολεμένων (οι οποίοι συνέτρωγαν με τους Πάγκαλους και οι οποίοι τη χρεωκόπησαν). Απευθύνεται σε αυτούς που η σημερινή αδιέξοδη κατάστασή τους σχετίζεται αιτιακά με το -συνεχιζόμενο- βόλεμα των άλλων. Απευθύνεται σε αυτούς που δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν και άρα δεν έχουν κανέναν λόγο να φοβούνται "τα χειρότερα" (για τους άλλους). 

     Αν λοιπόν δεν ανήκεις σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία, προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα χάσιμο χρόνου.