"ΠΡΟΣΒΕΒΛΗΜΕΝΟΙ" ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΤΑΛΙΜΠΑΝ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ

    Η είδηση:

  Εθνική Πινακοθήκη: Ενορχηστρωμένη με ψέματα η επίθεση, καμία πρόθεση προσβολής της θρησκείας, δηλώνει η διευθύντριά της. 

  Η Συραγώ Τσιάρα μάς ξενάγησε στην έκθεση που βανδάλισε ο βουλευτής της «Νίκης» και αποκάλυψε τις απειλές που δέχτηκαν.

(https://www.protothema.gr/culture/article/1611444/vandalismos-stin-ethniki-pinakothiki-ta-erga-pou-skandalisan-ton-vouleuti-tis-nikis-kai-o-vraveumenos-dimiourgos-tous/)

   Οι θρησκείες και τα σύμβολά τους είναι  φαντασιακά δημιουργήματα, όπως οι ιδεολογίες (πολιτικές, εθνικές, ή άλλων συνομαδώσεων, επίσης με τα σύμβολά τους), τα φιλοσοφικά συστήματα, οι μυθολογίες, οι παραδόσεις, τα καλλιτεχνικά έργα  κλπ.

  Σαν φαντασιακές δημιουργίες, απευθύνονται στην κοινωνία και άρα εκτίθενται αναγκαστικά στον Δημόσιο Χώρο (που σημαίνει: και στον δημόσιο λόγο) ώστε να μπορούν να αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους (μία φαντασιακή δημιουργία κλεισμένη σε ένα δωμάτιο δεν θα είχε λόγο ύπαρξης). Κατά συνέπεια οι φαντασιακές δημιουργίες δεν έχουν φαντασιακά "copy rights" και δεν αποτελούν "απαραβίαστη" φαντασιακή ιδιοκτησία αυτών που τις δημιούργησαν: οποιοσδήποτε τις "υφίσταται" δια της αλληλεπίδρασης έχει λόγο επάνω σε αυτές. Επίσης κατά συνέπεια, οποιαδήποτε πρόσληψή τους, κριτική σε αυτές, φιλοσοφική, καλλιτεχνική ή άλλη διαπραγμάτευσή τους ή φαντασιακού χαρακτήρα χρήση τους, είναι εξίσου έγκυρη, απολύτως θεμιτή και αυτονομιμοποιημένη, και δεν μπορεί να θεωρείται προσβλητική. 

  Οι αρχαίοι έλληνες π.χ. εφάρμοζαν στην πράξη την τακτική της συνεχούς επαναδιαπραγμάτευσης της μυθολογίας τους τόσο στη φιλοσοφική τους αναζήτηση (βλ. διασκευές μύθων από τους φιλοσόφους, προκειμένου να στηρίξουν την επιχειρηματολογία τους)  όσο και στο Θέατρο (όπου οι μύθοι αντιμετωπίζονταν σαν εύπλαστο υλικό σε τέτοιο βαθμό όπου ακόμα και οι θεοί γίνονταν αντικείμενα και στόχοι κριτικής, αμφισβήτησης ή διακωμώδησης, χωρίς αυτό να θεωρείται ασέβεια ή ιεροσυλία).

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΩ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

   "Αν οι κυβερνώντες μας φέρονται σαν να είμαστε ζώα είναι επειδή εμείς φερόμαστε έτσι μεταξύ μας"   

    (από τη ρωσική ταινία του 2014 "Ο Ηλίθιος").

   Για το έγκλημα των Τεμπών δεν φταίει (μόνο) η συγκεκριμένη κυβέρνηση. Και το έγκλημα δεν θα το συγκάλυπτε μόνο η συγκεκριμένη κυβέρνηση. Για το έγκλημα δεν φταίει επίσης ούτε η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων αφού και επί ΟΣΕ είχαμε τέτοιες εκατόμβες

(https://el.wikipedia.org/.../%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE...).

  Το έγκλημα και η συγκάλυψή του θα συνέβαιναν κατά πανομοιότυπο τρόπο σε αυτή τη χώρα, με οποιαδήποτε κυβέρνηση αλλά και με οποιοδήποτε ιδιοκτησιακό καθεστώς των σιδηροδρόμων. Το θέμα δεν είναι (μόνο) να πέσει αυτή ή η οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση, για να ωφεληθούν κάποιοι πολιτικάντηδες εις βάρος κάποιων άλλων, μόνο και μόνο επειδή από καθαρή τύχη το έγκλημα δεν συνέβη στη δική τους "βάρδια" (δηλ. δεν το έκαναν αυτοί αλλά κάποιοι άλλοι). Το θέμα είναι να πέσει αυτό το πελατειακό άρρωστο αποκτηνωμένο ψευδοκράτος. Όχι απλώς να "αλλάξει" (αρκετά πιά με αυτές τις αυταπάτες) αλλά να διαλυθεί εις τα εξ' ων συνετέθη, να θαφτεί και να τσιμεντωθεί στον Απόπατο της Ιστορίας, και να μην ξανασηκώσει ποτέ κεφάλι, ούτε αυτό, ούτε οι πολιτικοί (συμπολιτευόμενοι και "αντιπολιτευόμενοι"), οικονομικοί,  νομικοί και θρησκευτικοί ταγοί του.

Ο ΠΙΟ ΒΡΩΜΙΑΡΗΣ ΛΑΟΣ; (χωρίς λόγια)

ΜΗΠΩΣ Η ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩNΕΙ;

                                              

    Απ’ ό,τι γνωρίζω, λίγες φορές η ρήση «ουδέν κακόν αμιγές καλού» βρήκε τέτοια εκπλήρωση όσο σ’ αυτή την εποχή της καραντίνας. Γιατί η επιδημία δείχνει να διαθέτει και μια θετική διάσταση που σχετίζεται σχεδόν αιτιοκρατικά με πολλές πλευρές της ατομικής / δημόσιας υγείας και όχι μόνον αυτής.

    Εξηγούμαι: η επιδημία (κυρίως μέσω της μαζικής καραντίνας) έχει μέχρι στιγμής μερικές εμφανείς ευεργετικές συνέπειες που ίσως θα έπρεπε να απαριθμηθούν και να προβληματίσουν.

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΜΕ ΣΤΗΝ ... ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

   Γιατί η Νεοελλάδα δεν ήταν, δεν είναι κι ούτε θα γίνει ποτέ μια κανονική χώρα (όσο έχει αυτόν τον λαό)

      Μετά τους κομπασμούς των πολιτικών διαχειριστών της ελληνόφωνης μπανανίας περί "επιστροφής στην κανονικότητα", ίσως θα είχε κάποιο ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε τί σημαίνει να είναι μια χώρα κανονική.     
  Προφανώς, τόσο οι πολιτικοί διαχειριστές ("συμπολιτευόμενοι" και "αντιπολιτευόμενοι") της καθυστερημένης ελληνόφωνης μπανανίας όσο και ο εκούσια ανενημέρωτος εθνοαυτιστικός τριτοκοσμικός πελατειακός ψηφοσυρφετός που την καταπατά, θεωρούν ως κανονικότητα χώρας το οικονομικό καθεστώς που υπήρχε στη μπανανία τους πριν τη χρεωκοπία της, και πιο συγκεκριμένα την περίοδο (χονδρικά) 1980-2010. Επρόκειτο, ως γνωστόν, για μια "κανονικότητα"/φούσκα αθρόου εξωτερικού υπερδανεισμού, ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (Μ.Ο.Π.), Κοινοτικών Πακέτων Στήριξης (Κ.Π.Σ.), "πακέτων Ντελόρ" και πολλαπλώς άλλως αποκληθεισών κατά καιρούς χορηγιών προς το ελληνόφωνο ψευδοκράτος, τα αμύθητα ποσά των οποίων "σκοτώθηκαν" σε καταναλωτικούς αποκλειστικά σκοπούς.

ΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ. (ΕΜΕΙΣ;)

     Με αφορμή μια ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχα πριν λίγο καιρό με τον σχολιαστή (ποτέ δεν συμπάθησα αυτή τη λέξη) Γιώργο, σχετικά με το πώς οι σημερινοί γερμανοί βλέπουν την ιστορία τους, αναδημοσιεύω χωρίς συντομεύσεις ένα απόσπασμα (σ.33-44 με τις παραπομπές) από το βιβλίο του Χέρμαν Φρανκ Μάγερ «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα – Τα αιματηρά ίχνη της 117^ης μεραρχίας καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα» (2001), εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου της Εστίας. 
     Έτσι θα γίνουν γνωστές και κάποιες πλευρές του θέματος που αποσιωπούνται συστηματικά στην Ελλάδα. Για παράδειγμα η άνανδρη και ύπουλη δράση των εγκληματιών πολέμου κρητικών (διαπαιδαγωγημένων από τη γνωστή τοπική "κουλτούρα" του βεντετίστικου παληκαρισμού και της επιδειξιστικής καφενειακής "μαγκιάς") που ασχημονούσαν επάνω στα πτώματα των γερμανών αλεξιπτωτιστών, αφού πρώτα τούς είχαν αιχμαλωτίσει και βασανίσει θηριωδώς. Ή οι συστηματικές παραβιάσεις του Διεθνούς περί πολέμου Δικαίου (συμβάσεις και συνθήκες όπως της Χάγης και της Γενεύης, τις οποίες έχει υπογράψει και η Ελλάδα), που  απαγορεύουν ρητά και κατηγορηματικά την ένοπλη συμμετοχή αμάχων στις πολεμικές συγκρούσεις (κάτι που θεσπίστηκε για την ίδια την προστασία τους - ειδάλλως χάνουν την ιδιότητα του αμάχου και οφείλουν να υποστούν τις ισχύουσες και για τους τακτικούς ενστόλους πολεμικές συνέπειες: θάνατος στη μάχη, ή εκτέλεση όπως ισχύει για τους κατασκόπους, ή αιχμαλωσία κ.λπ.). Τα παραπάνω απαγορευμένα από τις διεθνείς περί πολέμου συμφωνίες (ένοπλη συμμετοχή αμάχων σε μάχη, βασανισμοί ή θανατώσεις αιχμαλώτων και ασέβεια σε πεσόντες) επέφεραν για τους κρητικούς τα προβλεπόμενα από τις προαναφερθείσες διεθνείς συμφωνίες αντίποινα.
   Αν και μετά απ' τα παραπάνω δεν το θεωρώ αναγκαίο, ας διευκρινίσω για τους διάφορους εθνοκολημμένους, ότι η παρούσα αναδημοσίευση δεν στοχεύει στην ... αποκατάσταση του ναζισμού (όπως θα σπεύσουν να τσιρίξουν σεμνότυφα) αλλά στην ανάδειξη τής προς αυτόν πολιτισμικής συνάφειας (σωβινισμός, ρατσισμός, επιθετικότητα, βαρβαρότητα κλπ.) και ψυχικής συγγένειας ("κόρδωμα", κομπλεξισμός, διαστροφή κλπ.) τών εγχωρίων δήθεν αντιπάλων του. Συγγένεια και συνάφεια που εξάλλου επιβεβαιώθηκαν και πρόσφατα από την εμετική αντιμετώπιση που είχε από τη (β)ρωμηοσύνη ο γερμανός καθηγητής Χάιντς Α. Ρίχτερ, από τον οποίο, μόλις τόλμησε να ξεστομίσει κάποια "δυσάρεστα" και "ανθελληνικά" ("οι γερμανικές αποζημιώσεις πληρώθηκαν και φαγώθηκαν"),  αφαιρέθηκε ο "τίτλος" του ... φιλέλληνα.
   Μπορεί κάποια πράγματα να μην αρέσουν σε κάποιες στρουθοκαμήλους ή να τις "προσβάλλουν εθνικώς", αλλά για κακή τους τύχη αυτό που μπορούν να κρύβουν -από την πραγματικότητα- είναι μόνο το κεφάλι τους και όχι η ίδια η πραγματικότητα. Κι αυτό όχι για πάντα.
     Οι εικόνες, από εμένα (Θ.Λ.).

   

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ Φ.Π.Α.

  Κείμενο τού Δήμου Χλωπτσιούδη. Αφιερωμένο στους αριστερούς νεοφιλελεύθερους καραγκιόζηδες που αναζητούν "ισοδύναμα" ώστε η πραγματική οικονομία και η πραγματική κοινωνία να συνεχίσουν να επιβαρύνονται εν μέσω "κρίσης" με τις δαπάνες πολυτελείας των βολεμένων (τα τονισμένα στοιχεία και οι εικόνες από εμένα - Θ.Λ.)  

   Όσο προχωρά ο καιρός μοιάζει να φουντώνει ο πόλεμος για τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Βέβαια, στην αρχή οι μονταζιέρες επιστράτευσαν -ως τρόικα εσωτερικού- τα μεγάλα μέσα (τον Γιούνγκερ και την αρμόδια Επίτροπο με σχετική ερώτηση) και κυκλοφορούσαν ειδήσεις ότι τάχα αντίκειται στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Τα ίδια βέβαια έκαναν και για παλαιότερα ζητήματα που αφορούσαν την παιδεία. Και λογικό είναι να αναρωτηθούμε γιατί τόσος καβγάς για την εκπαίδευση  (κεντρικό θέμα και για τον Μεϊμαράκη).

   Αν και στον όλο διάλογο κυριαρχούσε η εντύπωση ότι λόγος γίνεται για τα ιδιωτικά σχολεία, τελικά αποδεικνύεται ότι τα ιδιωτικά σχολεία τέθηκαν ως κεντρικό θέμα της αντιπολιτευόμενης ρητορικής καλύπτοντας τον πραγματικό στόχο της υπόθεσης: την υπεράσπιση της παραπαιδείας. Άλλωστε, ο κύκλος εργασιών των κάθε λογής φροντιστηρίων, εργαστηρίων και καλλιτεχνικών σχολών είναι πολλαπλάσιος εκείνου των κολεγίων και των ιδιωτικών σχολείων.

ΠΡΟΣ ΕΥΡΩ-ΡΩΜΗΟΥΣ (μια παράφραση του Ρουσσώ εγκεκριμένη υπό του ιδίου)

    "Μείνετε στη θέση σας  και μη στρέφεστε προς τα υψηλά αντικείμενα που σας παρουσιάζουν για να σας κρύψουν την άβυσσο που σκάβουν λίγο πιο μπροστά σας. Δεν είστε ούτε Ρωμαίοι, ούτε Σπαρτιάτες, δεν είστε καν Αθηναίοι. Αφήστε αυτά τα μεγάλα ονόματα για τα οποία δεν είστε άξιοι. Εσείς είστε έμποροι, τεχνίτες, αστοί πάντοτε απασχολημένοι με τα ιδιωτικά σας συμφέροντα, την εργασία σας, τις συναλλαγές σας και τα κέρδη σας· άνθρωποι για τους οποίους η ίδια η ελευθερία δεν αποτελεί παρά ένα μέσο για να αποκτούν χωρίς εμπόδια και να κατέχουν με ασφάλεια".

 Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Γράμματα από το βουνό (1764)

    "Μείνετε στη θέση σας"
(=καθήστε στ' αυγά σας και κοιτάξτε τα χάλια σας, εσείς που "μένετε Ευρώπη") 

    "και μη στρέφεστε προς τα υψηλά αντικείμενα"
(="Ευρώπες", "Δύση" κλπ.)

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ;

   (* Καταστροφή: αρχαίος ελληνικός μουσικός όρος που δηλώνει την επιστροφή μιας χορδής σε κατάσταση ηρεμίας μετά από ένα διάστημα ταλάντωσης, καθώς και την παραγόμενη αντήχηση. Επίσης, αρχαίος ελληνικός θεατρικός όρος που δηλώνει την κατάσταση κάθαρσης και ισορροπίας που επέρχεται στην τελευταία πράξη ενός τραγικού θεατρικού έργου)

                                                                    

    Barry McGuire, Eve Of Destruction (=Παραμονές της Καταστροφής), 1965: "Yeah, my blood's so mad / feels like coagulatin' / I'm sitting here just contemplatin' / I can't twist the truth, it knows no regulation / Handful of senators don't pass legislation / And marches alone can't bring integration / When human respect is disintegratin' / This whole crazy world is just too frustratin'". Ένα κλασικό τραγούδι μιας ταραγμένης εποχής, που δεν ηθικολογεί για την καταστροφή, ούτε χαϊδεύει τις στρουθοκαμήλους της "νοικοκυροσύνης".

 

        ΜΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ:

   Αυτό το κείμενο, απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο στους ζωντανούς νεκρούς του Κοινωνικού Πολέμου (και όχι ... "οικονομικής κρίσης") που, υπό τον μανδύα του "αγώνα εθνικής σωτηρίας", διεξάγεται τα τελευταία έξι χρόνια στην Ελλάδα. Απευθύνεται σε όσους αποτέλεσαν (και θα αποτελέσουν) τις ωμά προϋπολογισμένες απώλειες αυτού του βρώμικου πολέμου, σε όσους αποφασίστηκε ότι θα θυσιαστούν, για να "διασωθεί" η "πατρίδα" (και οι εκατομμύρια ψηφοφόροι των Πάγκαλων). Απευθύνεται σε αυτούς που γύρισε η ζωή τους  στο σημείο μηδέν (ειδικά τους άνω των σαράντα ετών) και που δεν θα ξανασηκώσουν ποτέ κεφάλι, στους τελειωμένους που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι και που βρίσκονται στα (ή που έχουν πλέον ξεπεράσει τα) όρια της απελπισίας.
   Αν λοιπόν ανήκεις σ' εκείνους που διατηρούν ελπίδες ότι δεν θα συρθούν στον βωμό της μαζικής κοινωνικής ανθρωποθυσίας, σ' εκείνους που θεωρούν ότι η "διάσωση της πατρίδας" (και των τραπεζών της) εξακολουθεί να τους αφορά, σ' εκείνους που έχουν αρκετό φιλοτομαρισμό ώστε να "κατανοούν" την "ανάγκη" ύπαρξης θυσιασμένων αρκεί φυσικά να μην πρόκειται γι' αυτούς,  σ' εκείνους που αγχώνονται για το αν η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει ή για το εάν θα έχουν ευρώ ή δραχμές στην τσέπη τους (που σημαίνει ότι έχεις ακόμα τσέπη), σ' εκείνους που τους φταίνε οι κακοί γερμανοί, σ' εκείνους που έχουν χρόνο για να περιμένουν την "ανάπτυξη" και τις "επενδύσεις" του Σαμαρά, σ' εκείνους που νομίζουν ότι μια "κυβέρνηση της αριστεράς" θα δημιουργήσει "300.000 νέες θέσεις εργασίας" και γενικώς σ' εκείνους που θεωρούν ότι το μέλλον περιλαμβάνει και αυτούς, τότε προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα (και για τον γράφοντα) χάσιμο χρόνου.

ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΗΛΙΘΙΕ!

    Το νεοελληνικό εθνικιστικό μικρομεγαλείο ως η γενεσιουργός αιτία του εκούσιου εγχώριου τριτοκοσμισμού (κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού), τον οποίο καμμία κυβερνητική (αριστεροκεντροδεξιά) διαχείρισή του δεν προτίθεται να αντιμετωπίσει. Από τη βυζαντινομεσαιωνική δυτικοφοβία (και τουρκοφιλία), στη νεώτερη "ελληνοχριστιανική" αυτοαπομόνωση και στη σύγχρονη αμερικανοφοβία και γερμανοφοβία. 

   (Στα πλαίσια τής, κατά καιρούς, αναδημοσίευσης κειμένων, που θα ήθελα να έχω γράψει εγώ, αναδημοσιεύω το παρακάτω της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αλεξάνδρας Ιωαννίδου, από το 15ο τεύχος, Μάιος 2013, του περιοδικού Foreign Affairs - the hellenic edition: http://foreignaffairs.gr/articles/69389/aleksandra-ioannidoy/o-neos-ellinikos-ethnikismos?page=show. Η αναδημοσίευση γίνεται με την άδεια του περιοδικού. Η εικονογράφηση και οι τονισμοί, δικά μου.)

Ο ΝΕΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ
Η «κακιά» Ευρώπη, η «φίλη» Ρωσία και η ξεχασμένη Αμερική 

(της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου )

   Μερικές ημέρες πριν τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου του 2012, σε μια διαφήμιση ελληνικής γαλακτοκομικής εταιρείας, μια ομάδα από μικρά παιδιά τρέχουν στα σοκάκια ενός ελληνικού νησιωτικού χωριού προς ένα καταπράσινο λιβάδι. Ένα από αυτά κρατά στα χέρια του ένα ξύλινο κουτί μέσα από το οποίο κάποια στιγμή βγάζει την ελληνική σημαία. Τα παιδάκια συνεχίζουν να τρέχουν ανεμίζοντας πάνω από τα κεφάλια τους την ελληνική σημαία. Στο τέλος, με φόντο τη Σαντορίνη και την καταγάλανη θάλασσα, αναρτούν την ελληνική σημαία. Μια γυναικεία φωνή, με συνοδεία των ήχων κρητικής λύρας, αναγγέλλει: «Αυτό που για κάποιους είναι ένα κομμάτι πανί, για μας είναι ένα κομμάτι της ιστορίας μας. Και θα κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουμε ψηλά όσα αντιπροσωπεύει. Το χρωστάμε στα παιδιά μας». Ακολουθεί το όνομα της εταιρίας και το καταληκτικό σλόγκαν της διαφήμισης - «Περήφανοι ως Έλληνες» (!). [1] Ελληνικό γάλα, για ελληνόπουλα, σε ένα υπέροχο, ομολογουμένως, ελληνικό τοπίο. Η ομάδα-στόχος της διαφήμισης είναι προφανής: Οι καθημερινές πλέον συζητήσεις για τους Έλληνες και την Ελλάδα, για την τρωμένη εθνική υπερηφάνεια, για την παγκόσμια συνωμοσία ενάντια στους Έλληνες, για τη «ζήλια» των Ευρωπαίων, καθώς και η άνοδος στις τελευταίες εκλογές ακραίων εθνικιστικών ακόμα και ναζιστικών κομμάτων και πολιτικών μορφωμάτων, σχηματίζουν μια σημαντική ομάδα δυνητικών πελατών-καταναλωτών ενός αυθεντικού και εθνικώς «υπερήφανου» ελληνικού γάλακτος... 

"ΤΑ ΑΧΑΡΙΣΤΑ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑ..."

(Με αφορμή τον προχθεσινό "αγιασμό" επί τη ενάρξει του νέου σχολικού έτους, ένα παλιότερο)

    Οι σημερινοί έφηβοι λίγο απέχουν από το να γίνουν ψυχικά ράκη. Η μεδοδευμένη νεοελληνική απαξίωση του Δημόσιου Σχολείου (θεσμού εκ των θεμελιωδών του Δυτικού Πολιτισμού), ο βυζαντινός σχολαστικισμός που κατατρέχει την νεοελληνική σχολική εκπαίδευση (δημόσια και ιδιωτική) σε όλα τα μαθήματα (από τη γλώσσα μέχρι τα μαθηματικά), η ψυχοφθόρα τρεχάλα (ακόμα και τα σαββατοκύριακα) στα καταγώγια της παραπαιδείας (μοναδικής παγκοσμίως, νεοελληνικής «ευρεσιτεχνίας»), η έλλειψη αξιόπιστου επαγγελματικού  στόχου (στη χώρα της απαξίωσης των ειδικευμένων, με τους χαμηλότερους μισθούς στην Ε.Ε.), η συνακόλουθη έλλειψη στόχου ζωής (στην χώρα του «βύσματος», της «αρπαχτής»,  της ασυλίας και της παραγραφής), η  ανακολουθία των γονέων τους (και της κοινωνίας) ανάμεσα στις εξοργιστικά υποκριτικές διακηρύξεις τους και σε μια  πραγματικότητα, η οποία κάθε ώρα και στιγμή τούς εκθέτει πανηγυρικά, έχουν οδηγήσει το άνθος της χώρας στον προθάλαμο του ψυχιατρείου (ένα άνθος, που επί πλέον το δολοφονούν εν ψυχρώ αν τολμήσει και κάνει «κιχ» -βλ. παντελώς αναίτια δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικούς της ΕΛ.ΑΣ. στις 6/12/2008). 

(Β)ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ

(ή ως μελόδραμα)

        ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ 
    Τί είναι η Ρωμηοσύνη;  “Μην είν' οι κάμποι; Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;”  που έλεγε κι εκείνο το παλιό σχολικό ποιηματάκι με τίτλο “Τί είν’ η πατρίδα μας” του Ιωάννη Πολέμη; 

    Αρχίζοντας από την ετυμολογία της λέξης, η κατάληξη -σύνη (όπως και οι αντίστοιχες στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, -ness στα αγγλικά, -té στα γαλλικά, -heit στα γερμανικά κ.α.) σημαίνει την ιδιότητα. Καλοσύνη είναι η ιδιότητα του καλού, ασχημοσύνη η ιδιότητα του άσχημου, επιστημοσύνη η ιδιότητα του επιστήμονα, Χριστιανοσύνη η ιδιότητα του χριστιανού κ.λπ. Ρωμηοσύνη είναι λοιπόν η ιδιότητα του ρωμηού, το να είναι κάποιος ρωμηός. Μάλιστα όταν γράφεται με κεφαλαίο (όπως η Χριστιανοσύνη) σημαίνει την απόδοση τής εν λόγω ιδιότητας σε ένα πλήθος ανθρώπων. 
    Το επόμενο ερώτημα έχει φυσικά να κάνει με το τί είναι ρωμηός. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ρωμηός είναι ένας τύπος ανθρώπου, ένας ανθρωπότυπος, ο οποίος μπορεί να οριστεί ιστορικά, ιδεολογικά, ψυχολογικά κ.λπ. Σε αυτή την περίπτωση ας αφήσουμε τους ίδιους τους ρωμηούς να αυτοοριστούν (και ας περιοριστούμε στο δικαίωμά μας τής ερμηνείας). 

ΚΑΚΙΑ ΤΡΟΪΚΑ, ΚΑΚΙΑ ΜΕΡΚΕΛ

    Πώς η εγχώρια κυρίαρχη ελίτ παρουσιάζει ως "απαιτήσεις" της τρόικας τις δικές της επιθυμίες και μεθοδεύσεις

     
    ΟΛΙΓΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ
   Όπως έχουμε επισημάνει αλλού [1], η χώρα, από τη βυζαντινή εποχή ήδη, κυβερνάται από μια συνεχώς μεταλασσόμενη (επιφανειακά) άρχουσα ελίτ, η οποία έχει επιβιώσει τόσο τής σχετικώς βραχύβιας φραγκοκρατίας όσο και της οθωμανοκρατίας. Η άρχουσα αυτή ελίτ προέρχεται από τους φεουδάρχες της βυζαντινής εποχής (με κυριότερον από αυτούς την χριστιανορθόδοξη εκκλησία) και τους ραδιούργους και μηχανορράφους γραφειοκράτες της βυζαντινής αυλής (φαναριώτες). Η ελίτ αυτή είναι που το 1453 προτίμησε να παραδώσει τη χώρα στους θεωρούμενους (από αυτήν) ως πολιτισμικά εγγύτερούς της οθωμανούς, αντί να συμπορευτεί με την ανερχόμενη τότε οικονομικά και πολιτισμικά Δύση [1]. Επί τουρκοκρατίας η εν λόγω ελίτ μεταλλάχθηκε με χαρακτηριστικά βυζαντινή "ευελιξία" στους λαομίσητους τοποτηρητές και φοροεισπράκτορες των οθωμανών (κοτσαμπασήδες - δημογέροντες), εναντίον των οποίων έγινε κατά κύριο λόγο η επανάσταση του 1821. Ενώ μετά την κοινωνική αποτυχία τής επανάστασης, το οικονομικό σκέλος τής εν λόγω ελίτ μεταλλάχθηκε στους παρασιτικούς, κρατικοδίαιτους και διεφθαρμένους μεταπράτες, που παριστάνουν τους "αστούς" και τους "βιομηχάνους", το δε πολιτικό της σκέλος (απολύτως κατά τα πρότυπα των φαναριωτών του τουρκοβυζαντινού μεσαίωνα) μεταλλάχθηκε στον διαπλεκόμενο και εξίσου διεφθαρμένο εγχώριο "πολιτικό κόσμο". 

"ΠΟΥ ΤΟ 'ΚΡΥΨΕΣ ΜΑΜΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ;"

  Το Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης και η "μητριαρχούμενη" υποκρισία τής Νεοελλάδας 

   Η 25η Απριλίου κάθε έτους είναι αφιερωμένη παγκοσμίως στη συνειδητοποίηση του Συνδρόμου Γονικής Αποξένωσης (διεθνής ψυχιατρικός όρος: Parental Alienation Syndrome). Είναι από τις λίγες "παγκόσμιες ημέρες" που δικαιολογούν την ύπαρξή τους και δεν θεσπίστηκαν για λόγους εντυπώσεων, δημοσίων σχέσεων και "φιλανθρωπικού" ξεπλύματος χρήματος.
    Τις τελευταίες δεκαετίες, με την αύξηση των διαζυγίων, έχει κάνει δυναμικά στην Ελλάδα την εμφάνισή του το Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης (εν συντομία Σ.Γ.Α.). Πρόκειται για ψυχική διαταραχή που δημιουργείται σε παιδιά διαζευγμένων ζευγαριών όταν ο έχων την επιμέλεια γονέας (στην Ελλάδα σχεδόν πάντα η μάνα) αποξενώνει συνειδητά για προσωπικούς του λόγους το παιδί, ή τα παιδιά, από τον μή έχοντα την επιμέλεια γονέα (στην Ελλάδα σχεδόν πάντα τον πατέρα).
    Η κοινωνιολογία των διαζευγμένων γυναικών που αποξενώνουν τα παιδιά από τον πατέρα τους είναι συνήθως η εξής: χαμηλού επιπέδου προσωπικής συγκρότησης, ή/και χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, χωρίς καθόλου επιτυχίες στη ζωή τους (π.χ. μορφωτικές, επαγγελματικές, προσωπικές οποιουδήποτε είδους κ.λπ.), χωρίς στόχους ζωής πέραν της τεκνοποίησης, που προσπαθούν να κρύψουν την ασημαντότητά τους πίσω από τη "μητρότητα". Τέτοιου είδους άτομα, τα οποία το μοναδικό πράγμα που έχουν να επιδείξουν ως επιτυχία στη ζωή τους είναι η τεκνοποίηση, είναι φυσικά άκρως ακατάλληλα και επικίνδυνα για γονείς (αφού η παρουσία του παιδιού χρησιμεύει μόνο για να τα "επιβεβαιώσει" και να τα αποφορτίσει από το αίσθημα μειονεξίας τους). Συνήθως μάλιστα το έργο της πρόκλησης Σ.Γ.Α. ξεκινά ήδη από τον έγγαμο βίο. 

Η ΛΟΓΟΚΟΠΙΑ ΠΕΡΙ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

Η ΛΟΓΟΚΟΠΙΑ ΠΕΡΙ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

     Την εποχή που η δυτική Ευρώπη άφηνε για τα καλά πίσω της τον χριστιανικό Μεσαίωνα, οι ελλαδικοί πληθυσμοί (στην πλειοψηφία τους καταγόμενοι από ένα αρχαίο έθνος, το οποίο χριστιανώθηκε με τρόπο τόσο αιμοσταγή, ώστε υποχρεώθηκε να ξεχάσει το ίδιο του τό όνομα αντικαθιστώντας το με τον αστείο χαρακτηρισμό "ρωμηός") θα συνέχιζαν να ζουν στο μεσαιωνικό λήθαργο, για τουλάχιστον τέσσερεις ακόμη αιώνες. Το χρονικό αυτό διάστημα αποκλήθηκε «τουρκοκρατία», αν και (δεδομένου, ότι η χριστιανορθόδοξη εκκλησία κάλεσε και καθαγίασε την οθωμανική κατάκτηση¹) δεν αποτελεί παρά τη φυσική συνέχεια και την ακμαιότερη περίοδο της ανατολικοευρωπαϊκής («βυζαντινής») εκδοχής του Μεσαίωνα.

     Μιά σύντομη επισκόπηση της αρχαιοθηρίας στη νεώτερη Ελλάδα

  Με την πνευματική αφύπνιση της Δύσης και την αναζήτηση από αυτήν πολιτισμικής ταυτότητας, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον των ευρωπαίων για τον ελληνικό πολιτισμό. Οι πρώτες συλλογές -ρωμαϊκών αρχικά- αρχαιοτήτων αρχίζουν να δημιουργούνται στη Δύση από τον 12ο  κιόλας αιώνα. Εν συνεχεία το ενδιαφέρον μετατοπίζεται  στην ελληνική αρχαιότητα.

ΥΠΗΡΧΕ ΔΙΩΞΗ ΙΔΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ;

(Ένα ζήτημα περισσότερο επίκαιρο από όσο φαίνεται: η αποδόμηση ενός ρωμαιοχριστιανικού μύθου)

   Το παρακάτω κείμενο ήθελα από πολύν καιρό να το αναρτήσω, αλλά με απέτρεπε ο κόπος τής δακτυλογράφησής του (κάτι που, όπως φαίνεται, τελικά δεν απέφυγα). Πρόκειται για αναδημοσίευση του μεγαλύτερου μέρους από τον επίλογο τού εξαιρετικού βιβλίου τού αμερικανού I.F. Stone Η δίκη του Σωκράτη (εκδόσεις Νέα Σύνορα/Λιβάνη, Αθήνα 1996), στο οποίο αναδεικνύονται τα πραγματικά αίτια της δίωξης: ο Σωκράτης καταδικάστηκε, όχι φυσικά για τις απόψεις του, αλλά ως εκτροφέας αιμοσταγών τυράννων και προδοτών της πόλης του, όπως ο Κριτίας και ο Αλκιβιάδης (κατηγορία περί «διαφθοράς των νέων») και ως εισηγητής θεοτήτων/προστατών της ολιγαρχίας και της τυραννίας, που έπρεπε να αντικαταστήσουν τους Βουλαίους και Αγοραίους θεούς της Βουληφόρου Αγοράς (δηλαδή της δημοκρατίας -κατηγορία περί εισαγωγής «καινών δαιμονίων»).

ΕΚΚΛΗΣΙΑ - ΦΕΟΥΔΑΡΧΕΣ ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΗΣ

Πώς εξαιτίας τους παρατάθηκε έως σήμερα ο βυζαντινός μεσαίωνας και χάθηκε η ευκαιρία τής πολιτιστικής μας επαναφοράς

Η κατάλυση της βυζαντινής  «αυτοκρατορίας»  από τους  οθωμανούς δεν έγινε ξαφνικά με  μια επιδρομή, που οδήγησε στην εκπόρθηση της πρωτεύουσάς της, στις 29/5/1453. Σχεδόν έναν αιώνα πριν οι δύο κυρίαρχες εξουσιαστικές ομάδες τής, συρρικνωμένης σε κάποια ελλαδικά εδάφη, πρώην αυτοκρατορίας, δηλαδή οι μεγάλοι γαιοκτήμονες (φεουδάρχες) και ο κλήρος (Πατριαρχείο και μοναστήρια), είχαν αρχίσει να βολιδοσκοπούν τους τούρκους και να παζαρεύουν προληπτικά τούς όρους  παράδοσης τής επικράτειάς τους, στους διαφαινόμενους κατακτητές.      Όπως θα δούμε παρακάτω, ήδη σχεδόν έναν αιώνα πριν την τελική  κατάληψη της Κωνσταντινούπολης έχουμε το πρώτο καλωσόρισμα των οθωμανών από τα μοναστήρια του Αγίου Όρους. Αλλά και οι τσιφλικάδες της  ελλαδικής ενδοχώρας είχαν ήδη προχωρήσει ενωρίτατα σε συμφεροντολογικές συνεννοήσεις με τους επερχόμενους οθωμανούς.                 H βυζαντινή αυτοκρατορία κάθε άλλο παρά αυτοκρατορία ήταν, όταν καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς.      Στον χάρτη φαίνεται, ότι η κατ' ευφημισμόν αποκαλούμενη της ρωμηοσύνης, βυζαντινή αυτοκρατορία, το πρώτο μισό του ιε΄ αιώνα είχε περιορισθεί στην Κωνσταντινούπολη, σε μερικές τριγύρω πόλεις, σε ένα τμήμα της Πελοποννήσου και σε ορισμένα νησιά του Αιγίου, που δεν φαίνονται ευκρινώς στην κλίμακα του χάρτη. (Η Θεσσαλονίκη είχε ήδη καταληφθεί από το 1430, ύστερα από προδοσία των καλόγερων της μονής Βλατάδων.)      Οι λόγοι προσέγγισης βυζαντινής εξουσίας και οθωμανών   Οι λόγοι για τους οποίους οι δύο κυρίαρχες εξουσιαστικές ελίτ της αυτοκρατορίας επιδίωξαν πολύ νωρίς διαπραγματεύσεις με τους μελλοντικούς κατακτητές ήσαν δύο.