Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ GREXIT (και μένα τί με νοιάζει;)



                                   video


       "GOD SAVE EURO / NO FUTURE FOR YOU" (ή: αυτούς τους νεκρούς ποιός θα τους πάρει;)

    Ούτε μια φορά δεν ακούστηκε η λέξη "άνεργοι" στο πρόσφατο debate του εθνοσωτήρα ΤσιπροΜεϊμαράκη. Τα δυόμισυ εκατομμύρια των πραγματικών ανέργων ("εγγεγραμμένων" και μή, συν εκείνους που ψευτοεργάζονται μία ημέρα τη βδομάδα ή δύο ώρες κάθε τριήμερο, συν εκείνους που δουλεύουν απλήρωτοι, συν εκείνους που δουλεύουν με το εξευτελιστικό "μπλοκάκι" ή με άλλα επαίσχυντα καθεστώτα όπως τα πεντάμηνα "κοινωφελούς εργασίας" στους δήμους ή τα προγράμματα voucher κλπ.) θεωρούνται ήδη τετελεσμένο γεγονός (κάτι σαν αναπόφευκτες απώλειες) από τον ΤσιπροΜεϊμαράκη (όπως άλλωστε θεωρούντο κι από τον ΣαμαροΒενιζελοΚουβέλη). Τα δυόμισυ εκατομμύρια  των εργασιακώς τελειωμένων, των αστέγων, των χωρίς μέλλον και γενικώς των ζωντανών νεκρών δεν υπάρχουν πλέον για τους "ευρωπαίους" ταγούς του ελληνόφωνου ψευδοκράτους και για τα εκατομμύρια των βολεμένων πελατοψηφοφόρων τους (που για να συνεχιστεί το βόλεμά τους πρέπει η χώρα να "μείνει Ευρώπη", να μην χρεωκοπήσει και τυπικά, και να μην πάει στη δραχμή). 

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

"ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ"

Πολιτική και κουλτούρα στο ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα (1974-1998)

Συγγραφέας: Νίκος Σούζας
Σελίδες 428
Εκδόσεις Ναυτίλος
Θεσσαλονίκη 2015
   

    Μια επιστημονική εργασία που συνεχίζει από εκεί όπου σταματάει η κλασική πλέον του καθηγητή της Παντείου Κώστα Κατσάπη ΤO "ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΕΟΛΑΙΑ": Μοντέρνοι νέοι, παράδοση και αμφισβήτηση στη μεταπολεμική Ελλάδα: 1964-1974.  
   Διαβάζοντάς το διαπίστωσα ότι αν και  στα περισσότερα γεγονότα με τα οποία καταπιάνεται (κυρίως αυτά των '80s) ήμουν εκεί, ωστόσο δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα. Ίσως τελικά να ισχύει και για τα '80s αυτό που λένε για τα -εξίσου ταραγμένα- '60s: αν μπορούσες να θυμηθείς τί έκανες τότε, μάλλον δεν θα ήσουν πραγματικά εκεί. Γιατί όταν ζεις, ούτε προλαβαίνεις ούτε ενδιαφέρεσαι να κρατήσεις σημειώσεις. Ίσως όμως αυτό το "κενό μνήμης" να ισχύει για οποιονδήποτε τυχερό βρέθηκε σε μια περίοδο όπου: "στον καταιγισμό μιας καθημερινότητας έμπλεης συναισθηματικών εντάσεων οι ομφαλοσκοπικές καταγραφές θεωρούνταν -και ήταν- χάσιμο χρόνου· πολύτιμου χρόνου που έπρεπε να χαριστεί δίχως αντάλλαγμα στην υπόθεση της αναδιαμόρφωσης των ανθρώπινων σχέσεων ως απαραίτητης προϋπόθεσης για την αλλαγή των γειτονιών του κόσμου".
    Για τους απανταχού "επαναστάτες χωρίς αιτία", τα '80s δεν ήσαν αισιόδοξα και με αυτοπεποίθηση όπως τα '60s. Ήσαν πιο ρεαλιστικά, πεζά, αγχωμένα, αβέβαια, λυσσαλέα, υπέρ του δεόντος στρατευμένα και προπάντων αρκετά καταθλιπτικά και απελπισμένα. Γι' αυτό δεν θα έλεγα ότι τα αναπολώ. Αλλά τότε ακριβώς έτυχε να είναι το άνοιγμα των δικών μου φτερών. Και γι' αυτόν τον λόγο, το βιβλίο τούτο έχει ήδη μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα. Αναδημοσιεύω λοιπόν το σημείωμα του εκδότη, αφού δεν θα μπορούσα να το παρουσιάσω καλύτερα (οι εικόνες από εμένα).
    Όσο για την "πτήση", τη δική μου και άλλων συνομηλίκων μου, νιώθω ότι δεν είμαι ακόμα σε θέση να μιλήσω. Εκτός ίσως απ' το να πω ότι είναι το μόνο πράγμα στη μέχρι σήμερα ζωή μου, για το οποίο νιώθω μια -καθόλου ανταγωνιστική- υπερηφάνεια.

Θ. Λ. 
 


  

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ ΜΕ ΓΑΛΛΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΤΟ RADIO LIBERTAIRE


    Τον Κορνήλιο Καστοριάδη τον "γνώρισα" ως φοιτητής στα μέσα των '80s. Ήταν η εποχή όπου άρχιζαν να μεταφράζονται ευρέως στα ελληνικά τα βιβλία του. Η σκέψη του υπήρξε η κύρια αιτία του απεγκλωβισμού μου από την αναρχική ηθικολογία και απλοϊκότητα: μου φαινόταν ότι ο Καστοριάδης έλεγε πολύ καλύτερα και πειστικότερα αυτό που ήθελε να πει ο αναρχισμός. Φαίνεται ότι κατά παρόμοιο τρόπο σκέφτονταν και άλλοι αναρχικοί εκείνη την εποχή και γι' αυτό τα βιβλία του είχαν προκαλέσει πολύ περισσότερο προβληματισμό και συζητήσεις (και αμηχανία) στον διεθνή και εγχώριο αναρχικό χώρο, απ' όσο στην αριστερά (από σύμπασα την οποία απερρίφθη αμέσως). Θα μπορούσε μάλιστα να πει κάποιος ότι η σκέψη του Καστοριάδη απευθυνόταν "εγγενώς" στους αναρχικούς, περισσότερο από όσο σε οποιονδήποτε άλλον. Δυστυχώς η σκέψη του σημαντικότερου φιλoσόφου της μεταδιαφωτιστικής εποχής (οικονομολόγος, ψυχαναλυτής, πολιτικός επιστήμονας κλπ.) δεν φαίνεται να επηρέασε σημαντικά τον αναρχισμό. Έτσι ο τελευταίος έχασε την ιστορική ευκαιρία να επικαιροποιηθεί, να πείσει και να εκκινήσει την επαναστατική αλληλουχία στις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου, η οποία θα έθετε εκ νέου το όριο μεταξύ ιστορίας και προϊστορίας. Αντίθετα παρέμεινε ένα ιδεολογικό απολίθωμα του 19ου αιώνα δίπλα στον μαρξισμό (προς μεγάλη χαρά φυσικά του επανακάμψαντος νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος, αν και εξίσου γραφικός, επελαύνει διεθνώς μόνο και μόνο ελλείψει σοβαρού αντιπάλου).
     Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα μιας συνέντευξής του στο Ελευθεριακό Ραδιόφωνο (ο ραδιοσταθμός
της γαλλικής αναρχικής ομοσπονδίας) το 1996 με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του Η Άνοδος της Ασημαντότητας. Αξίζει να προσεχθεί η κατάρτιση των γάλλων αναρχικών και η ικανότητά τους να ακούν, σε πλήρη αντίθεση με την ξύλινη και εντελώς ιδεολογικίστικη γλώσσα των "δικών" μας τριτοκοσμικών στη συντριπτική πλειοψηφία τους αναρχορωμηών.
   Ολόκληρο το κείμενο υπάρχει στο σχετικό βιβλιαράκι/μπροσούρα που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες. Τα αποσπάσματα τα πήρα από το Res Publica. Τα τονισμένα στοιχεία και οι διευκρινιστικοί σύνδεσμοι, από μένα.


Θ. Λ.