Για πολλοστή φορά η αριστερά συμπαρατασσόμενη με τυράννους και αντιμέτωπη με τους εξεγερμένους
(Γιώργος Τσίπρας, «αναλυτής επί διεθνών θεμάτων», από πρόσφατο κείμενό του)
Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα.
Στο παραπάνω μαργαριτάρι αριστερής μικροαστικής υποκρισίας (και –γιατί όχι;- σκατοψυχιάς) βρίσκουμε συγκεντρωμένα όλα τα «προαιώνια» ειδοποιά χαρακτηριστικά της σταλινολενινιστικής προπαγάνδας:
1)Καπέλωμα
Ο ιρανικός λαός (που λίγους μόλις μήνες πριν ήταν στα οδοφράγματα εναντίον των μουλάδων τυράννων του και κατασφαγιάστηκε) παρουσιάζεται ως… κυρίαρχος στη χώρα του. Και μάλιστα… υπερασπίζεται αυτή την «κυριαρχία» του.
Ειδικότερα, υπερασπίζεται τη χώρα «του» στην οποία είναι «κυρίαρχος και ανεξάρτητος».
Γιατί, η (βαμμένη στο αίμα του) κοινωνική σύγκρουση του Ιανουαρίου δεν υπήρξε ποτέ. Αυτά είναι συνωμοσίες και διαδόσεις (το λένε άλλωστε και οι εγνωσμένης αξιοπιστίας μουλάδες). Κι άλλωστε ποιός ο λόγος για να είχε εξεγερθεί αφού είναι ήδη «κυρίαρχος και ανεξάρτητος»;
Και εξάλλου ένας είναι ο λαός: δήμιοι και μαζικά σφαγμένοι πάντα ενωμένοι («όποιο κι αν είναι το εσωτερικό καθεστώς»). Και μάλιστα υπερασπίζεται την «κυριαρχία» και την «ανεξαρτησία» του υπό την καθοδήγηση όχι οποιουδήποτε αλλά των ίδιων των θεοκρατών δημίων του (δηλαδή των... θεματοφυλάκων της).
Το ότι τα ανά τον κόσμο εκατομμύρια ιρανών πολιτικών προσφύγων, καθώς και οι ίδιοι οι εξεγερμένοι του Ιανουαρίου μέσα στο Ιράν, πανηγύριζαν τις πρώτες ημέρες του πολέμου, όταν οι αμερικάνοι εκκαθάριζαν την ηγεσία των μουλάδων σαν να ήσαν στόχοι σκοποβολής σε λούνα παρκ, είναι κάτι που απλώς δεν συνέβη. Ή κι αν συνέβη, οι πανηγυρίζοντες αμέσως μετά τους πανηγυρισμούς τους συντάχθηκαν, ως δια μαγείας, με τους δημίους τους…
Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε βρε κουτά! Ο σφαγιασμένος τον Ιανουάριο ιρανικός λαός, που δεν βγαίνει ξανά στους δρόμους για να κάνει το χατήρι του Τραμπ, δεν είναι επειδή έχει κηρυχθεί «στρατιωτικός νόμος» από τους μουλάδες, ούτε επειδή θρηνεί και κηδεύει ακόμα τις εκατόμβες των δολοφονημένων του Ιανουαρίου. Είναι επειδή προτάσσει την «κυριαρχία» και την «ανεξαρτησία» του (τις οποίες μάλιστα έχει εμπιστευθεί στους μόλις χθεσινούς σφαγείς των παιδιών του)…
Μην πιστεύετε τους ιρανούς πολιτικούς πρόσφυγες που διαδίδουν ότι οι περισσότεροι ιρανοί είναι αυτή τη στιγμή κλεισμένοι στα σπίτια τους και εύχονται σιωπηρά να ισοπεδωθεί το Μουλαδιστάν, ώστε να μπορέσουν μετά να φτιάξουν μια νέα χώρα βασισμένη στα (τόσο τετριμμένα για εμάς αλλά τόσο ζωτικά για εκείνους) Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη.
Ιρανοί πολιτικοί πρόσφυγες στο Σύνταγμα, γλεντούν για το σερί των «εκκαθαρισθέντων» μουλάδων. Προφανώς, κατά τους έγκριτους αριστερούς «αναλυτές», δεν πρόκειται για «σωστούς» (=αντιαμερικανιστές) ιρανούς, αφού δεν επιδεικνύουν εθνική ενότητα με τους... δοκιμαζόμενους μουλάδες ομοεθνείς τους.
2)Κουτοπονηριά
Πληροφορούμαστε πως αποτελεί «αρχή» ότι: οι «ελπίδες περισσότερης δημοκρατίας» (γιατί ως γνωστόν στο Ιράν δεν έχουν αιμοδιψή θεοκρατία αλλά δημοκρατία, και απλώς χρειάζονται… ελπίδες για λίγη περισσότερη) «είναι κυρίως εσωτερική υπόθεση κάθε λαού και σίγουρα όχι ξένης στρατιωτικής επέμβασης».
Όχι βρε κουτά, δεν είναι νίψιμο των χειρών, όπως νομίσατε! Αντιθέτως είναι γνήσια αριστερή ανάλυση της κατάστασης.
Και να πώς εξάγουμε και πολύτιμα ιστορικά διδάγματα από αυτήν:
Κακώς η ελληνική επανάσταση επικράτησε χάρις στην ξένη στρατιωτική επέμβαση των βρετανών αποικιοκρατών, που καταβύθισαν (κατά παραβίαση του τότε «διεθνούς δικαίου») τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναβαρίνο το 1827. Πρέπει, έστω και με καθυστέρηση, να υπερασπιστούμε το «διεθνές δίκαιο» των οθωμανών (όπως κάποιοι σήμερα υπερασπίζονται το «διεθνές δίκαιο» των μουλάδων) και η χώρα να επιστρέψει στη οθωμανική αυτοκρατορία (ή έστω στον επίδοξο επίγονό της, τη «γαλάζια πατρίδα»).
Είναι κρίμα που δεν υπήρχαν εμβριθείς (και αριστεροί) αναλυτές σαν τον Γ. Τσίπρα το 1827, για να κουνήσουν το δάχτυλο στους εξεγερμένους ραγιάδες λέγοντάς τους ότι δεν αξίζουν την ελευθερία, για την οποία είχαν αιματοκυλιστεί και ξεσπιτωθεί τα επτά προηγούμενα χρόνια.
Επίσης κακώς έριξαν τη χούντα οι αμερικάνοι το 1974 (όταν την «άδειασαν» λόγω Κύπρου). Μπορεί σε αυτή την περίπτωση να μην υπήρξε «ξένη στρατιωτική επέμβαση», υπήρξε όμως ολοφάνερα ξένη επέμβαση (έστω και δια του «αδειάσματος»). Εξάλλου ο ελληνικός λαός δεν βγήκε στους δρόμους για να ρίξει τη χούντα τον Ιούλιο του 1974 αλλά επέδειξε «εθνική ενότητα» με την «εθνοσωτήριο επανάσταση» (ακριβώς όπως κατά τον «αναλυτή» οι σημερινοί ιρανοί με τους δικούς τους «Φρουρούς της Επανάστασης»). Κι αφού το Πολυτεχνείο δεν έριξε τη χούντα, αλλά αυτή έπεσε εξαιτίας των αμερικάνων, πρέπει να αποκαταστήσουμε τουλάχιστον ιστορικά και ηθικά τη χούντα και να στήσουμε ηρώα στους καταφρονεμένους συνταγματάρχες.
«Aς τα βρουν μεταξύ τους λοιπόν οι ιρανοί με τους μουλάδες τους», μας λέει ωμά (και σηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους) ο αριστερός αυτόκλητος κοινωνικός αναμορφωτής, ο κρυφοσυνήγορος των κολασμένων -μουλάδων- της Γης, και «αναλυτής επί διεθνών θεμάτων»...
Σφαγιασθέντες ιρανοί εξεγερμένοι του Ιανουαρίου 2026, που δεν μπορούν να σηκωθούν για να δώσουν το παράδειγμα εθνικής συναδέλφωσης με τους μουλάδες δημίους τους (όπως θα έκαναν σίγουρα κατά τους πάντα έγκριτους αριστερούς «αναλυτές επί διεθνών θεμάτων»).
3) Αισχρή συκοφάντηση (και εξόφθαλμα σταλινικού ήθους) όλων όσων δεν εξεγείρονται κατά παραγγελίαν βάσει της εκάστοτε κομματικής «γραμμής» (εν προκειμένω της «διαχρονικής» και «διακομματικής» αντιαμερικανικής).
Όπως συκοφαντήθηκαν από την αριστερά οι καταληψίες του Πολυτεχνείου ως «προβοκάτορες» και «πράκτορες της ΚΥΠ», έτσι κι εδώ αφήνονται θρασύδειλα υπαινιγμοί ότι οι σφαγιασθέντες εξεγερμένοι ιρανοί του Ιανουαρίου ήσαν οπαδοί της παλινόρθωσης της μοναρχίας που αποσκοπούσαν σε «διάλυση του κράτους» (αφού κατά τον «αναλυτή» οι «σωστοί» ιρανοί προτιμούν να συνεχίσουν να ζουν υπό το φάσγανο των μουλάδων, παρά να δουν «διάλυση του κράτους» - των μουλάδων…). Ο κρυφοσταλινικός «αναλυτής» αποσιωπεί εσκεμμένα τα συνθήματα του Ιανουαρίου τα οποία δείχνουν έναν λαό που (όπως ελέχθη πιο πάνω) διεκδικεί απλώς Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη και μια εκκοσμικευμένη κοινωνία. Δηλαδή ενός λαού που έχει απόλυτη επίγνωση του πού θέλει να πάει. Κατάσταση που δεν έχει απολύτως καμμία σχέση με όσες επικαλείται παραπλανητικά (Ιράκ, Αφγανιστάν κλπ. όπου οι πληθυσμοί τους ούτε στην πιο τρελή σταλινική φαντασία δεν διεκδίκησαν ό,τι οι ιρανοί).
Όλη η σταλινολενινιστική παλιανθρωπιά, σκατοψυχιά και κομπλεξισμός (επειδή, κατά την παροιμία, once a stalinist always a stalinist) συμπυκνώνονται σε αυτή την κατάπτυστη προπαγανδιστική στρεψοδικία. Η οποία επιδιώκει, κατά την πάγια σταλινολενινιστική πρακτική, να μειώσει όσους εξεγείρονται για λόγους που δεν υποτάσσονται στις (άλλοτε κουτοπόνηρες κι άλλοτε πανηλίθιες) «εκτιμήσεις» τής… θεόπνευστης «επαναστατικής πρωτοπορίας». Αφήνω κατά μέρος το ότι τα εκατομμύρια εξεγερμένων του Ιανουαρίου είναι τέτοιας μέσης ηλικίας που καθιστά «τεχνικώς» αδύνατον να είναι... «νοσταλγοί του σάχη».
Επιπλέον κάθε κυρ-Παντελής νοικοκυραίος θα χειροκροτούσε το παραπάνω (εκστομισμένο μάλιστα από αριστερό) ψευτοδίλημμα («ή με το μουλαδοκράτος ή χάος»), που «τη βγαίνει» πιο ακροδεξιά από τον κάθε Τραμπ και τον κάθε Βελόπουλο, Λατινοπούλου, Βορίδη ή Άδωνι Γεωργιάδη: «οι κακοί εξεγερμένοι που θέλουν να καταστρέψουν τις παραδόσεις, τη θρησκεία, το κράτος, την μπατρίδα και την οικογένεια» (κλπ. κλπ.)… Σε αντίθεση με τους «καλούς» τέτοιους, που βάζουν στην άκρη τις διαφορές τους με τους δημίους τους, και στρατεύονται όλοι μαζί «εθνικά ενωμένοι» απέναντι στον «εξωτερικό εχθρό» που επιβουλεύεται την «λαϊκή κυριαρχία» τους...
Αλί Λαφαζανί (ομοϊδεάτης του "αναλυτή επί διεθνών θεμάτων" Γ. Τσίπρα) σε στιγμή αγωνιστικού οίστρου υπέρ των παρεξηγημένων μουλάδων.
Κάτι τέτοιες συνήθεις αριστερές «αναλύσεις» είναι που κάνουν τον κάθε δεξιό μικροαστό να τρομάζει (δικαιολογημένα) σκεπτόμενος τι είδους (μουλαδο)κοινωνία πρεσβεύουν οι «αναλυτές».
Και κάτι τέτοιες συνήθεις αριστερές «αναλύσεις» είναι που κάνουν την αριστερά να μοιάζει απείρως πιο αποκρουστική και αηδιαστική από την κάθε «ακροδεξιά» (ή ακόμα και από τους νεοναζί). Και τον καπιταλισμό με παράδεισο ανθρωπισμού και ελευθερίας.
Δεν υπάρχει φανατικότερος (εκδικητικότερος, χαμερπέστερος κλπ.) βαστάζος του καπιταλισμού από την αριστερά (σε οποιαδήποτε μορφή της).
Η αριστερά (σε οποιαδήποτε μορφή της) είναι η εγκυρότερη και η πλέον έμπρακτη «δικαίωση» του καπιταλισμού. Και, παράλληλα, το μεγαλύτερο εμπόδιο (διανοητικό και ψυχολογικό) για το ξεπέρασμά του, και για το εξελικτικό πέρασμα της ανθρωπότητας σε κοινωνικές μορφές Αυτονομίας. Κοινωνίες που θα αυτοαναλύονται και θα αυτοθεσμίζονται, και δεν θα έχουν ανάγκη από τα «φώτα» αριστερών ή άλλων «αναλυτών»/απολογητών των οποιωνδήποτε τυράννων.
Aυτή είναι η αριστερά, δεν υπάρχει άλλη. Oυδέποτε υπήρξε.
ΥΓ. Kαι για να προλάβω και κάτι άλλες κουτοπόνηρες αριστερές κατινιές περί του από «ποιά ιδεολογική αφετηρία» εκκινούμαι γράφοντας τα παραπάνω, αναδημοσιεύω απλώς σχόλιο φίλου σε προηγούμενη ανάρτηση:
«Υπάρχει μια παλιά γαλλική παροιμία που λέει ότι "με την πουτάνα δεν υπάρχει βιασμός" (με την οποία φυσικά δεν συμφωνώ αλλά την αναφέρω ως σχήμα λόγου). Παραφράζοντάς την θα έλεγα ότι "με τους μουλάδες δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο" (ούτε άλλης μορφής δίκαιο).
Ναι, οι αμερικανοσιωνιστές είναι επιτιθέμενοι. Ναι, παραβιάζουν το "διεθνές δίκαιο". Ναι, το κάνουν για τα συμφέροντά τους (και απλώς δοκίμασαν να επωφεληθούν από την πρόσφατη αιματοβαμμένη καταστολή της κοινωνικής εξέγερσης εναντίον των μουλάδων). Αλλά και οι άλλοι είναι μουλάδες, δήμιοι, σκοταδιστές και ανώμαλοι.
Πρόκειται απλώς για πόλεμο συμμοριών. Το μόνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι το πώς θα μπορούσε να βγει κάτι καλό για τον πρόσφατα αιματοκυλισμένο από τους τυράννους του ιρανικό λαό. Ο οποίος απέδειξε ότι αξίζει καλύτερης τύχης.
Το να σκούζουν κάποιοι για "παραβίαση του διεθνούς δικαίου" είναι, εκτός από υποκρισία, προσβολή προς τον ιρανικό λαό.
Με τους μουλάδες δεν υπάρχει βιασμός.»
Θ.Λ.
Δείτε επίσης:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου