Αφιερωμένο στον διεθνιστή επαναστάτη Άγι Στίνα (κατά κόσμον Σπύρο Πρίφτη), σε όλους τους διεθνιστές επαναστάτες και πρωτίστως σε εκείνους που δεν γλύτωσαν από τις φυλακές του Μεταξά, τους ναζί και τους μαχαιροβγάλτες της ΟΠΛΑ.
Με αφορμή την ανακάλυψη ανέκδοτων φωτογραφιών από την ημέρα της εκτέλεσης των «200 κομμουνιστών» την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, οργίασε πάλι ο σοβινιστικός (ή εθνικός ή πατριωτικός – το ίδιο είναι) μηχανισμός προκάτ φαντασιώσεων της (β)ρωμηοσύνης.
Αμέσως οι διάφοροι ρωμηοί «αναλυτές» (δημοσιογράφοι, τηλεπαρουσιαστές, πολιτευτές, «εθνικοί συγγραφείς» και λοιποί έχοντες καθημερινά -αμειβόμενη- άποψη επί παντός επιστητού) έσπευσαν… να «κοιτάξουν στα μάτια» τους μελλοθάνατους και να «αναλύσουν» το βλέμμα τους (εννοείται με τα πατροπαράδοτα και απολύτως προβλέψιμα μελοδραματικά «ψυχολογικά» εργαλεία της ρωμηοσύνης) Π.χ. : «Το φως από τα 400 μάτια σε λίγο θα το πάρει το πηχτό σκοτάδι, μα τα πρόσωπα είναι φωτεινά, λάμπουν, και τελικά, όλοι αυτοί δεν θα τυφλωθούν ποτέ. Δεν θα χάσουν το φως τους ποτέ… Και τα 400 μάτια τους έχουν δυνατότερο φως και από αυτό του ήλιου ακόμη, γιατί είναι μάτια αετών και όχι ανθρώπινα, που δεν τα κάμπτει-λυγίζει το φως του ήλιου. Ίσως τα μάτια τους να συνεχίζουν να βλέπουν την γονατισμένη Ελλάδα τού σήμερα».
Ενώ και το ΚΚΕ έσπευσε αναμενόμενα να οικειοποιηθεί (πατεντάρει) προνομιακά τον θάνατό τους, καπελώνοντάς τους κουτοπόνηρα όλους ανεξαιρέτως ως μέλη του.
Φυσικά δεν έλειψαν και οι απαραίτητες καφενειακές ρωμηοαναγωγές και ρωμηοσυνειρμοί όπως π.χ. ότι οι εκτελεσμένοι θυσιάστηκαν «αντιστεκόμενοι για την πατρίδα» κλπ.
Στο τέλος μάλιστα ακούστηκε από κάποιους ότι οι φωτογραφίες είναι μια καλή αφορμή για… να «ξεπαγώσει» η διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα...
Το μόνο που απομένει πλέον είναι ο μαζικός ψαλμός του εθνικού ύμνου, στις καφετέριες, τα σκυλάδικα, τα νυχάδικα, τα χιονοδρομικά κέντρα, τα γήπεδα και την πλατεία Συντάγματος (αν βέβαια δεν έχει κλειστεί για κάποια εορταστική φιέστα). Που μάλλον δεν συνέβη ακόμα, λόγω του ότι οι φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά το ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμμιά», δεν έχουν φτάσει ακόμα στον διεθνή αερολιμένα των Σπάτων. Όπου αναμένεται να τύχουν υποδοχής αρχηγού κράτους, όπως και το πασχαλιάτικο «άγιο φως» της Ιερουσαλήμ.
Ας αρχίσουμε όμως να συνεισφέρουμε κι εμείς ταπεινά στη νέα αυτή εθνεγερσία.
Δεν ήσαν όλοι τους σταλινικοί
Κατ' αρχήν δεν πρόκειται για «διακόσιους» κομμουνιστές μέλη του ΚΚΕ. Από όσα (όχι πολύ αποκλίνοντα) αναφέρουν οι διαθέσιμες πηγές οι σταλινικοί κρατούμενοι των φυλακών Χαϊδαρίου που μεταφέρθηκαν για εκτέλεση στην Καισαριανή κυμαίνονται από 157 – 180. Οι υπόλοιποι ήσαν διαφωνούντες/διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ, αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές και έξι (με ασφαλείς υπολογισμούς) μέλη της διεθνιστικής επαναστατικής ομάδας Στίνα / Καστοριάδη / Ταμτάκου.
Οι διεθνιστές κρατούμενοι
Σχετικά με τους τελευταίους είναι απαραίτητες κάποιες διευκρινίσεις. Πρόκειται για πρώην τροτσκιστές που βρέθηκαν εκτός τροτσκιστικής κομματικής γραμμής, η οποία υποστήριζε (όπως και εκείνη του σταλινικού ΚΚΕ) την υπεράσπιση της «μεγάλης σοσιαλιστικής πατρίδας» ΕΣΣΔ. Οι άνθρωποι αυτοί, ως αυθεντικοί και συνεπείς κοινωνικοί επαναστάτες και διεθνιστές, είχαν υιοθετήσει τη γνήσια ταξική (μαρξιστική και αναρχική) αντίληψη του 19ου και 20ου αιώνα ότι ο μόνος πόλεμος που πρέπει να συμμετέχουν οι απανταχού εκμεταλλευόμενοι είναι ο Κοινωνικός και όχι ο εθνικός.
Κατά συνέπεια είχαν αρνηθεί να εγκλωβιστούν στο ψευτοδίλημμα του «αντιφασιστικού» πολέμου εναντίον του «φασισμού» (αφού «φασισμός» και αστική «δημοκρατία» δεν είναι παρά οι δύο όψεις και προσωπεία του ίδιου καθεστωτικού «νομίσματος»). Είχαν δηλαδή αρνηθεί τη στράτευση, τον πατριωτισμό, τον «πατριωτικό πόλεμο», προωθούσαν την «αντεθνική» πρακτική του επαναστατικού ντεφαιτισμού, υποστήριζαν ότι ο παγκόσμιος πόλεμος γινόταν απλώς για το ξαναμοίρασμα του κόσμου από τους ιδιοκτήτες του πλανήτη και ότι αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία για την Κοινωνική Επανάσταση, η οποία (όπως διατυπώνεται σε ένα, ιστορικό για το ελληνικό εργατικό κίνημα, κείμενό τους) θα έριχνε τους σφαγείς «στο χάος που οι ίδιοι είχαν ανοίξει». Αρνήθηκαν επίσης να προσχωρήσουν στην «εθνική αντίσταση» και προχωρούσαν σε ταξικές δράσεις συναδέλφωσης με αντικαθεστωτικούς ιταλούς ή γερμανούς στρατιώτες (μια πληροφορία για τους αδαείς: αντιθέτως με ό,τι έχει εντέχνως καλλιεργηθεί να πιστεύεται, στην Ελλάδα είχαν σταλεί γερμανικά κατοχικά στρατεύματα δευτέρας διαλογής, υψηλού ηλικιακού μ.ο., χωρίς σοβαρή πολεμική εμπειρία, όπου ένας μεγάλος αριθμός στρατευσίμων προερχόταν από τα γνωστά «Τάγματα 999» ανεπιθυμήτων και μη αξιόπιστων). Επίσης οι διεθνιστές προέβαιναν σε κλοπές από αποθήκες τροφίμων μαυραγοριτών και διανομή σε πεινασμένους, σε ρίψη γερμανόγλωσσων προκηρύξεων στα γερμανικά στρατόπεδα, σε βοήθεια προς λιποτάκτες ιταλούς ή γερμανούς κλπ. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι επρόκειτο για οιωνεί αναρχικούς σε πρώιμο στάδιο, κάτι που μαρτυρά η μετέπειτα καθοριστική συμβολή επιζησάντων επιφανών μελών της ομάδας (όπως οι Στίνας και Καστοριάδης) στο πολυποίκιλο ρεύμα της ελευθεριακής πολιτικής και φιλοσοφικής σκέψης.
Εννοείται ότι μέσα στις φυλακές της μεταξικής δικτατορίας και της κατοχής, όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι που δεν ήσαν μέλη του ΚΚΕ (τροτσκιστές, αρχειομαρξιστές, διαφωνούντες πρώην μέλη ΚΚΕ κ.α.) υφίσταντο όχι μόνο τους τραμπουκισμούς των δεσμοφυλάκων αλλά και των πολυπληθέστερων σταλινικών.
Το σταλινικό καπέλωμα και τσουβάλιασμα όλων αυτών των ανθρώπων ως μελών του ΚΚΕ συνιστά ευθεία και αναίσχυντη προσβολή της μνήμης τους. Ενώ ειδικά η απονομή της πατριωτικής «τιμής» στους επαναστάτες διεθνιστές (όταν οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν τη λέξη «πατριώτης» μόνο ως βρισιά) θα κάνει τα κόκκαλά τους να τρίζουν.
Οι σταλινικοί κρατούμενοι
Όσο για τους σταλινικούς ειδικά εκτελεσμένους, οι εθνικά υπερήφανοι τηλεψυχαναλυτές βλεμμάτων σε φωτογραφίες δεν διαφωτίζουν τι ηρωισμός θα μπορούσε να αποδοθεί σε ανθρώπους που μοιάζουν να εκπληρούν όλα τα κριτήρια αυτού που στην πολιτική αργκό αποκαλείται «χρήσιμος ηλίθιος»: σε μια από τις συνήθεις πράξεις της «εθνικής αντίστασης» προς άγραν εντυπώσεων (και χωρίς την παραμικρή στρατηγική σημασία, όπως ήταν άλλωστε όλη η ύπαρξή της) το ΚΚΕ «αντάλλαξε» πάνω από 150 έμπειρα, δοκιμασμένα, αλύγιστα, πολύτιμα και αναντικατάστατα στελέχη του με έναν αναλώσιμο και αντικαταστάσιμο (από την επόμενη κιόλας μέρα) ναζί στρατηγό. Τους θυσίασε το ίδιο τους το κόμμα στα πλαίσια μιας «στρατηγικής» που διεξαγόταν χωρίς τακτική και στόχους. Το οποίο μάλιστα δεν αντέδρασε ούτε στο ελάχιστο για να απαντήσει με κάποιον οποιονδήποτε τρόπο (έστω και συμβολικό) στην εκτέλεσή τους. Θα αντιτάξει κάποιος: «μα δεν μπορούσαν να προβλέψουν στο ΚΚΕ ότι το πράγμα θα εξελισσόταν έτσι». Ναι, αλλά ήξεραν ότι τις «επιχειρήσεις» τους (που –ξαναλέμε- δεν είχαν την παραμικρή στρατηγική σημασία, όπως άλλωστε ούτε σύμπασα η «εθνική αντίσταση») θα τις ακολουθούσαν οι, παραπάνω από βέβαιες, εκατόμβες αντιποίνων εναντίον αμάχων (όπως συνέβη στα Καλάβρυτα και αλλού). Επομένως ακόμα κι αν είχαν προβλέψει την εκτέλεση των 200, πάλι θα έκαναν ό,τι έκαναν.
Υποτίθεται (τουλάχιστον σύμφωνα με τις διατυμπανιζόμενες προθέσεις της) ότι η «εθνική αντίσταση» είχε σαν σκοπό την προστασία του πληθυσμού και την ελάφρυνση του βάρους της κατοχής. Από τις (ιδεολογικά και μόνον αιτιολογούμενες) πράξεις της, αποδεικνύεται ότι το τελευταίο που την ενδιέφερε ήταν αυτό. Οπότε ακόμα κι αν ήξεραν οι «αντιστασιακοί» ότι η «μπάλα» θα έπαιρνε τους φυλακισμένους άμαχους (ή οποιουσδήποτε άλλους), πάλι το ίδιο θα έκαναν. Και μετά θα την κοπανούσαν σαν κύριοι στην (στρατηγικά αδιάφορη για τους ναζί) ορεινή «ελεύθερη Ελλάδα» (και δεν θα κάθονταν, όπως οι Κλέφτες της τουρκοκρατίας, να υπερασπιστούν τα χωριά και τους αμάχους από τα αντίποινα).
Σημερινοί απολογητές της «εθνικής αντίστασης» κόπτονται στα τηλεκανάλια ότι αν δεν υπήρχε η «εθνική αντίσταση», η κατοχή θα ήταν πολύ χειρότερη και οι ναζί θα εκτελούσαν ακόμα περισσότερο κόσμο. Μας λένε δηλαδή, υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας, ότι αν οι «αντιστασιακοί» κατσαπλιάδες δεν είχαν σκοτώσει τον ναζί στρατηγό στους Μολάους, οι εκτελεσμένοι θα ήσαν πάνω από διακόσιοι... Όχι όμως μόνο αυτή η πράξη, αλλά όλη η πρακτική της «εθνικής αντίστασης» (δεξιόστροφης και αριστερόστροφης) εξηγείται αν τη δούμε σαν αυτό που εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε (και που είχαν δει και καταγγείλει από τότε ήδη οι διεθνιστές επαναστάτες): ένας πόλεμος μέσα στον πόλεμο για το μεταπολεμικό μοίρασμα του πλανήτη. Και γι' αυτό η μανία και το μίσος με τα οποία πολέμησαν μεταξύ τους οι δύο αντιστασιακές συμμορίες μετά την «απελευθέρωση» δεν συγκρίνεται με τον «ανταρτοπόλεμο» που (προσποιούνταν ότι) έκαναν στους ναζί.
(Όταν ένας νεαρός ρώσος αγρότης στρατιώτης συναντιέται με έναν επίσης νεαρό αμερικάνο αγρότη στρατιώτη κατά τη διάρκεια της περικύκλωσης της ναζιστικής Γερμανίας το 1945. Το «λάθος» του να πιάσει κουβέντα με τον αμερικάνο κάτω από τα άγρυπνα μάτια των σταλινικών κομισαρίων. Περιλαμβάνονται οι στίχοι)
Ουσιαστικά, ακόμα κι αν δεν έγινε εκ προθέσεως, πρόκειται για άλλη μια πολιτική δολοφονία εξηγούμενη κατευθείαν από το ιδεολογικό και ψυχικό DNA του σταλινισμού: οι σταλινικοί ήσαν και αυτοί, μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους, στη φυλακή από την περίοδο Μεταξά, και θεωρούντο από το ΚΚΕ εξ’ ορισμού διαβρωμένοι από τη μακρόχρονη επαφή με τον ιδεολογικό εχθρό, αποκομμένοι από τους κοινωνικούς αγώνες, ανεπισήμως «δηλωσίες», παροπλισμένοι και τελειωμένοι (=άχρηστοι).
Πρόκειται απλώς για άλλη μια δουλική μίμηση από το ΚΚΕ, τακτικής που εφάρμοσε ο Στάλιν με τους χιλιάδες ρώσους επιζήσαντες των ναζιστικών κατέργων ή με τους ρώσους στρατιώτες αιχμαλώτους των ναζί (ή και απλώς με ρώσους στρατιώτες που έκαναν το έγκλημα να ανταλλάξουν ένα τσιγάρο και να πουν δυο κουβέντες με αντίστοιχους αμερικανούς): αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους, τους στοίβαζε σε ένα τραίνο εξπρές για τη Σιβηρία, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Ο λόγος ήταν ο ίδιος: η παρατεταμένη (ή μια σύντομη αλλά οικειοθελής) επαφή με τον εχθρό θεωρείτο βέβαιο ότι τους είχε διαβρώσει κι ότι πλέον ήσαν ανεπίδεκτοι επανένταξης στη «σοσιαλιστική» κοινωνία…
Ίσως όμως να έχει και μια θετική πλευρά αυτή η ιστορία. Οι ναζί εφάρμοζαν κάποιου είδους τερατώδη «λογική» στα αντίποινά τους. Εκτελούσαν με «σειρά προτεραιότητας»: πρώτα συλληφθέντες «αντιστασιακούς», μετά συνεργάτες τους, μετά άντρες από δεκαπέντε ετών και άνω και μόνο στο τέλος γυναικόπαιδα (αν χρειαζόταν να «συμπληρωθεί» ο αριθμός). Το γεγονός ότι εδώ (εξαιρουμένων των διεθνιστών) βρέθηκαν «πρόχειροι» κάμποσοι ομοϊδεάτες των «αντιστασιακών» (και κατά μία έννοια ηθικά συνυπεύθυνοι) ίσως γλύτωσε αντίστοιχο αριθμό άσχετων.
Μερικές συγκρίσεις
Ένας ακόμα λόγος που οι σταλινικοί κρατούμενοι δεν πέθαναν σαν ήρωες αλλά σαν άβουλα στρατευμένα πρόβατα είναι και ο εξής: όταν οι ναζί εισέβαλαν στην Ελλάδα οι ίδιοι σταλινικοί πολιτικοί κρατούμενοι πανηγύριζαν στις φυλακές του Μεταξά πιστεύοντας ότι οι (τότε και επί δύο προηγούμενα χρόνια) ναζί σύμμαχοι του Στάλιν θα τους απελευθέρωναν. Μάλιστα, ήσαν τόσο σίγουροι ώστε είχαν εμποδίσει (με τους γνωστούς σταλινικούς τραμπουκισμούς τους – βλ. ΚΝΑΤ), μια ομαδική απόδραση από τη φυλακή της Ακροναυπλίας κατά τη διάρκεια γερμανικού αεροπορικού βομβαρδισμού.
Όσο για τους διεθνιστές εκτελεσμένους, ο θάνατός τους ήταν απολύτως εναρμονισμένος με τη ζωή που έζησαν. Γνώριζαν ότι κουβαλούσαν όλα τα εγκλήματα του Κόσμου («πράκτορες της αντίδρασης» για τους σταλινικούς πατριώτες, «μπολσεβίκοι» για τους δεξιούς πατριώτες, κυνηγημένοι από Μεταξά, ΚΚΕ και ναζί, αρνησιπάτριδες για όλους, αρνητές κάθε κομματικής «πρωτοπορίας», ανεπιθύμητοι σε όλα τα μαντριά, και σταθερά προσηλωμένοι στον πόλεμο εναντίον των εργοδοτών όλων των προηγουμένων), λίγο τους ενδιέφερε από ποιού το χέρι θα δολοφονούνταν. Η δικαίωση θα ήταν η ίδια: σε κάθε περίπτωση πέθαναν τον δικό τους θάνατο και όχι αυτόν που αποφάσισε για λογαριασμό τους κάποια Κεντρική Επιτροπή. Δεν προδόθηκαν ούτε από τους συντρόφους τους ούτε από αυτό που πίστευαν.
Ο μόνος ωφελημένος από αυτή την κτηνωδία «δι' αντιπροσώπου» είναι το ΚΚΕ. Ξεφορτώθηκε (έστω και από σπόντα) τους «τελειωμένους» του και παράλληλα γλύτωσε προκαταβολικά τον «κόπο» των επιπλέον δολοφονιών κάμποσων πολιτικών αντιπάλων του στο πογκρόμ της ΟΠΛΑ λίγους μήνες μετά, τον Δεκέμβρη 1944/ Ιανουάριο 1945.
Οι εκφράσεις στις φωτογραφίες
Στα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων, όπως φαίνονται στις φωτογραφίες, προσωπικά δεν βλέπω καμμία υπερηφάνεια, καρτερικότητα, αξιοπρέπεια κλπ. όπως οι εθνικά υπερήφανοι «ψυχαναλυτές» της ρωμηοσύνης. Αυτό που νομίζω ότι βλέπω είναι αμηχανία, απορία και μούδιασμα. Πιθανόν τις προηγούμενες μέρες υπέθεταν με ασφάλεια ότι τους πάνε για εκτέλεση ή ίσως να τους είχε ανακοινωθεί και ο λόγος. Αλλά ακόμα πιο πιθανό θεωρώ να ένιωθαν (οι σταλινικοί) είτε «αδειασμένοι» από την «αλάθητη ηγεσία» είτε να μην τολμούσαν να πιστέψουν την αλήθεια για το κόμμα τους (που ίσως τους είχαν πει οι ναζί δήμιοί τους). Η πάλι μπορεί να μαινόταν εντός τους μια πάλη προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα (δηλαδή το «αλάθητο» κόμμα τους...)
Σε κάθε περίπτωση το έγκλημα είναι ολόκληρο του ΚΚΕ.
Η υποκρισία και το θράσος να «τιμά» σήμερα τους εκτελεσμένους, να τους καπελώνει και να τους κραδαίνει ως «παράδειγμα θυσίας» δύσκολα θα βρει προηγούμενο.
Όπως και το ότι τολμά να τους «κοιτά» στα μάτια (από φωτογραφίες...).
Θ.Λ.
Δείτε επίσης:
-ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ, ΜΠΑΜΠΑ; (αντίσταση παιδί μου, αντίσταση!)
-“ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ”: Η ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΙΕΡΗ ΑΓΕΛΑΔΑ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΥΣ - Η αποδόμηση του εν λόγω εθνικού μύθου από διεθνιστική επαναστατική πλευρά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου