ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΜΑΖΩΝΑΚΗ

   Δεν έχω να πω κάτι για πάμπλουτους junkies που επισκέπτονται πανάκριβα παραϊατρεία στο Κολωνάκι.

   Δεν έχω να πω κάτι για όσους νομίζουν ότι με τα λεφτά τους μπορούν να αγοράσουν περισσότερη «επιστήμη» από όση δικαιούται να έχει πρόσβαση ο οποιοσδήποτε κοινός θνητός.

    Δεν έχω να πω κάτι για όσους δημοσιογραφίσκους ζητούν «καλύτερες» και πιο «εγκεκριμένες» υπηρεσίες (ιδιωτικής) υγείας, για celebrities, influencers, icons, προκλητικά αμειβόμενους stars των media και για κάθε είδους αρρωστάκια του life style (αφού, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, από το εν λόγω παραϊατρείο περνούσε όλη η τηλεόραση και το εγχώριο star system).

                   

      Δεν έχω να πω κάτι για όσους πληρώνουν ποσά ανάλογα ετησίων προϋπολογισμών Δήμων, για προκλητικές (και προσβλητικές για την πραγματική κοινωνία) πολυτέλειες, όπως για «αντιγηράνσεις», «κβαντικά ελιξήρια νεότητας» ή καθαρισμό του αίματός τους προκειμένου να μπορέσουν να το φορτώσουν με νέες ποσότητες πανάκριβων ναρκωτικών.

   Δεν έχω να πω κάτι για όσους συγκινούνται με (μηντιακώς υπερεπικερδή) ατυχήματα ζάπλουτων ματαιόδοξων «επωνύμων» σε υπερπολυτελή incognito παραϊατρεία, όπου πήγαν για να εκπληρώσουν το άλφα ή το βήτα βίτσιο τους. Ενώ αδιαφορούν για τους (μηντιακώς μη προσοδοφόρους) θανάτους κοινωνικώς κατωτέρων, που μέσα στην απελπισία τους και την αγραμματωσύνη τους απευθύνονται σε συνοικιακούς κομπογιανίτες, για να αντιμετωπίσουν π.χ. τον καρκίνο με… «διατροφή» (και όχι για να φτιάξουν επιδερμίδα δεκαεφτάρας ή να αποτοξινωθούν για να ξανατοξινωθούν). 

   

  Ή μάλλον έχω: τις δύο γνωστές λέξεις, που σχηματίζουν την πιο σύντομη στα ελληνικά πρόταση. Και είναι αυτές που κατάλαβε όποιος διαβάζει αυτές τις γραμμές.

   (το παρόν θα κατέβει όταν κοπάσει ο εν λόγω μηντιακός ορυμαγδός)