ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

   Για πολλοστή φορά η αριστερά συμπαρατασσόμενη με τυράννους και αντιμέτωπη με τους εξεγερμένους

    (Γιώργος Τσίπρας, «αναλυτής επί διεθνών θεμάτων», από πρόσφατο κείμενό του)  

     Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα.

  Στο παραπάνω «μαργαριτάρι», από τα πλέον αντιπροσωπευτικά της αριστερόστροφης μικροαστικής υποκρισίας, βρίσκουμε συγκεντρωμένα όλα τα «προαιώνια» ειδοποιά χαρακτηριστικά της σταλινολενινιστικής προπαγάνδας:

ΤΥΦΛΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ

Banksy - Blinded by the flag

                     

ΤΟ ΜΟΝΟ ΛΑΘΟΣ ΗΤΑΝ Η ΛΕΞΗ "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"

 

   Τραμπ:

«Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα χαθεί απόψε»

«Θα φύγουμε πολύ γρήγορα από το Ιράν και θα επιστρέψουν στη λίθινη εποχή»

   Για άλλη μια φορά οι παντός είδους ηθικολόγοι υποκριτές (γουοκιστές, σταλινικοί, «ευρωπαϊστές», νεοφασιστοφιλελεύθεροι κ.α.) άρπαξαν την ευκαιρία να σκίσουν τα καλσόν τους. Και για άλλη μια φορά το έκαναν με αφορμή τους λεονταρισμούς του φανφαρόνου Τραμπ. Ο οποίος αποτελεί εδώ και χρόνια τον εύκολο στόχο τους (και του αξίζει).

   Όμως το μοναδικό λάθος του εν λόγω φανφαρόνου στις παραπάνω δηλώσεις του, δεν είναι ούτε ηθικολογικής φύσεως ούτε βέβαια λόγω «ασέβειας» προς το κουρελόχαρτο που οι ιδιοκτήτες του πλανήτη αποκαλούν (κατά το εκάστοτε δοκούν τους) «διεθνές δίκαιο».

   Το μοναδικό λάθος στις δηλώσεις του φανφαρόνου Τραμπ βρίσκεται στη χρήση της λέξης «πολιτισμός». Στο Ιράν των μεσαιωνιστών μουλάδων θεοκρατών δεν υπάρχει κανένας πολιτισμός. Πρόκειται για μια χώρα που συγκεντρώνει όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά Ανατολής και Δύσης και κανένα από τα θετικά τους. Αν υπάρχει ένα στοιχείο πολιτισμού στο σημερινό Ιράν, βρίσκεται στα εκατομμύρια διαδηλωτές του Ιανουαρίου που απαίτησαν την έξοδο από τη Λίθινη Εποχή του θεοκρατικού σκοταδισμού, και την εκκοσμίκευση της χώρας. Και που, ανεξακρίβωτο πόσες χιλιάδες τους, κατακρεουργήθηκαν από τα μυδραλιοβόλα, τους όλμους, τις χειροβομβίδες και τα τανκς του αιμοβόρου καθεστώτος.

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΚΕ

   Ένα σταλινικό έγκλημα «δι' αντιπροσώπου»

  (Αφιερωμένο στον διεθνιστή επαναστάτη Άγι Στίνα, σε όλους τους διεθνιστές επαναστάτες και πρωτίστως σε εκείνους που δεν γλύτωσαν από τις φυλακές του Μεταξά, από τους ναζί και από τους μαχαιροβγάλτες της ΟΠΛΑ)         

                 

   Με αφορμή την ανακάλυψη ανέκδοτων φωτογραφιών από την ημέρα της εκτέλεσης των «200 κομμουνιστών» (1η Μαΐου 1944) στην Καισαριανή, οργίασε πάλι ο σοβινιστικός μηχανισμός ανάσυρσης από τη ναφθαλίνη των διαφόρων προκάτ φαντασιώσεων της (β)ρωμηοσύνης.

  Αμέσως οι διάφοροι ρωμηοί «αναλυτές» (δημοσιογράφοι, τηλεπαρουσιαστές, πολιτευτές, «εθνικοί συγγραφείς» και λοιποί έχοντες καθημερινή -αμειβόμενη- άποψη επί παντός επιστητού) έσπευσαν… να «κοιτάξουν στα μάτια» τους μελλοθάνατους και να «αναλύσουν» το βλέμμα τους (εννοείται με τα πατροπαράδοτα και απολύτως προβλέψιμα μελοδραματικά «ψυxoεργαλεία» της ρωμηοσύνης) Π.χ. : «Το φως από τα 400 μάτια σε λίγο θα το πάρει το πηχτό σκοτάδι, μα τα πρόσωπα είναι φωτεινά, λάμπουν, και τελικά, όλοι αυτοί δεν θα τυφλωθούν ποτέ. Δεν θα χάσουν το φως τους ποτέ… Και τα 400 μάτια τους έχουν δυνατότερο φως και από αυτό του ήλιου ακόμη, γιατί είναι μάτια αετών και όχι ανθρώπινα, που δεν τα κάμπτει-λυγίζει το φως του ήλιου. Ίσως τα μάτια τους να συνεχίζουν να βλέπουν την γονατισμένη Ελλάδα τού σήμερα». Και διάφορα παρόμοια δακρύβρεχτα αλλού.

  

   Ενώ και το ΚΚΕ έσπευσε αναμενόμενα να (ξανα)οικειοποιηθεί (=πατεντάρει) προνομιακά τον θάνατό τους, καπελώνοντάς τους κουτοπόνηρα όλους ανεξαιρέτως ως μέλη του.

 Φυσικά δεν έλειψαν και οι απαραίτητες καφενειακές ρωμηοαναγωγές και ρωμηοσυνειρμοί όπως π.χ. ότι οι εκτελεσμένοι θυσιάστηκαν «αντιστεκόμενοι για την πατρίδα» κλπ. (ενώ πέθαναν παθητικά, χωρίς δυνατότητα να προβάλλουν την παραμικρή αντίσταση ούτε καν για τους εαυτούς τους, και χωρίς να το έχουν επιλέξει οι ίδιοι έστω και ως ρίσκο π.χ. σε κάποια μάχη). 

  Στο τέλος μάλιστα ακούστηκε από κάποιους ότι οι φωτογραφίες είναι μια καλή αφορμή για να «ξεπαγώσει» η διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα...

  Το μόνο που απομένει πλέον είναι ο μαζικός ψαλμός του εθνικού ύμνου, στις καφετέριες, τα σκυλάδικα, τα νυχάδικα, τα χιονοδρομικά κέντρα, τα γήπεδα και την πλατεία Συντάγματος (αν βέβαια δεν έχει κλειστεί για κάποια εορταστική φιέστα). Κι αν αυτό δεν έχει συμβεί για την ώρα, είναι λόγω του ότι οι φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά το ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμμιά», δεν έχουν φτάσει ακόμα στον διεθνή αερολιμένα των Σπάτων. Όπου αναμένεται να τύχουν υποδοχής αρχηγού κράτους, όπως και το πασχαλιάτικο «άγιο φως» της Ιερουσαλήμ.

   Ας αρχίσουμε όμως να συνεισφέρουμε κι εμείς ταπεινά στη νέα αυτή εθνεγερσία.

      Ήσαν όλοι τους σταλινικοί;

    Κατ' αρχήν δεν πρόκειται για «διακόσιους» κομμουνιστές μέλη του ΚΚΕ, όπως εντέχνως αφήνεται να εννοηθεί. Από όσα (όχι πολύ αποκλίνοντα μεταξύ τους) αναφέρουν οι διαθέσιμες πηγές, οι σταλινικοί κρατούμενοι που μεταφέρθηκαν από το κέντρο κράτησης Χαϊδαρίου για εκτέλεση στην Καισαριανή κυμαίνονται από 157 – 185. Οι υπόλοιποι ήσαν διαφωνούντες/διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ, αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές και έξι μέλη της διεθνιστικής επαναστατικής ομάδας Στίνα / Καστοριάδη / Ταμτάκου.

ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΜΠΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΑ ΦΕΡΕΤΡΑ

 

 

ΟΙ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΠΟΥΤΙΝ ΚΕΙΝΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ

  Ο εχθρός είναι μπροστά στα μάτια μας και λέγεται "Ευρωπαϊκή" Ένωση (το Ιράν δυτικού κόσμου)

       Βερολίνο 8-5-1916
      Στην υπόθεση μου παρατηρώ τα ακόλουθα:

    1ον: Για τον διεθνιστή σοσιαλιστή η προδοσία της πατρίδας είναι ένα πράγμα εντελώς ανόητο.  Αυτός δεν ξέρει καμιά εχθρική δύναμη την οποία να μπορεί έστω και από μακριά να σκεφτεί να «βοηθήσει». Απέναντι σε οποιαδήποτε ξένη καπιταλιστική κυβέρνηση είναι επαναστάτης όπως και απέναντι στη δική του. Ο σκοπός του είναι όχι να «βοηθήσει μια εχθρική δύναμη» αλλά συνεργαζόμενος διεθνώς με τις σοσιαλιστικές δυνάμεις των άλλων χωρών να καταστρέψει ταυτόχρονα όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

   Αγωνίζεται εν ονόματι τον προλεταριάτου ενάντια στον διεθνή καπιταλισμό. Τον κτυπάει όπου τον βρίσκει και όπου μπορεί να τον κτυπήσει αποτελεσματικά. Δηλαδή στη χώρα του. Στη χώρα του κτυπάει, εν ονόματι του διεθνούς προλεταριάτου τη δική τον κυβέρνηση, τις δικές τον κυρίαρχες τάξεις, σαν εκπροόσωπους τον διεθνούς καπιταλισμού. Σ' αυτόν τον τοπικό ταξικό αγώνα εναντίον τον πολέμου, πραγματοποιείται ο διεθνής ταξικός αγώνας εναντίον τον πολέμου.

   2ον: Αν, λόγου χάριν, οι γερμανοί σοσιαλιστές πολεμούσαν την αγγλική κυβέρνηση και οι Άγγλοι τη γερμανική, αυτό θα ήταν κωμωδία και κάτι χειρότερο. Δεν είναι σοσιαλιστής αλλά ελεεινός υπηρέτης της κυρίαρχης τάξης, εκείνος που πολεμάει τον εχθρό - τον ιμπεριαλισμό - όχι κτυπώντας τους αντιπροσώπους του, εκείνους που βρίσκονται απέναντι του, κάτω από τη μύτη του, αλλά τους αντιπροσώπους εκείνους που βρίσκονται έξω από τον κύκλο της δράσης του και μάλιστα με την έγκριση και την εύνοια της κυβέρνησής του. Μια τέτοια πολιτική είναι παρόρμηση σε πόλεμο, δεν είναι πάλη των τάξεων, αλλά εντελώς το αντίθετο.

   Βέβαια ο διεθνιστής σοσιαλιστής - και μόνον αυτός, γιατί αυτός διεξάγει αγώνα της τάξης εναντίον της κυβέρνησής του - έχει το δικαίωμα να επιτεθεί και εναντίον των ξένων κυβερνήσεων.

  Αλλά για το έργο αυτό βρίσκονται σ' όλες τις χώρες αρκετές δυνάμεις. Γι' αυτό ο σοσιαλιστής εκμεταλλευόμενος πρέπει να αφιερώνει όλη του τη δύναμη στον πόλεμο ενάντια στην κυβέρνηση του, για να αντιδράσει τουλάχιστο κατά της μεγαλύτερης σύγχυσης. Γι' αυτό κι εγώ δεν θα ασχοληθώ με τα λάθη των άλλων κυβερνήσεων, αλλά με τα λάθη της γερμανικής κυβέρνησης της «Ε.»Ε.. Μάλιστα έχω την υποχρέωση να υπερασπίσω τις ξένες κυβερνήσεις [όπως τη ρωσική του Πούτιν ή την αμερικάνικη του Τραμπ] από άδικες κατηγορίες, γιατί ποτέ δε πρέπει να σεβόμαστε το ψέμα, και γιατί σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά παρόμοια ψέματα χρησιμεύουν στο ανόσιο έργο της εξαγρίωσης του λαού εναντίον των άλλων λαών και της υπόθαλψης των πολεμικών μέσων.

                                                                                                                         Κάρλ Λήμπκνεχτ

       

 Bob Dylan - Masters Of War (1963)

   Αν αλλάξει κάποιος κάποιες ελάχιστες λέξεις (όπως οι σημειωμένες με κόκκινα στοιχεία) στην τελευταία παράγραφο του παραπάνω κειμένου τού (εκτελεσμένου από σοσιαλδημοκράτη μπράβο) διεθνιστή επαναστάτη Kαρλ Λήμπκνεχτ, θα έχει αποκτήσει έναν διαχρονικό "μπούσουλα" περί του σκεπτικού και της μεθοδολογίας του Κοινωνικού Πολέμου, όπως επιβάλλεται να διεξάγεται σε οποιαδήποτε διαστρωματωμένη κοινωνία  από τους απανταχού εκμεταλλευόμενους (δηλαδή από εκείνους των οποίων το "συμφέρον" να ζουν μια μη καταπιεσμένη/αρρωστημένη ζωή δεν αντίκειται στο συμφέρον της ευτυχίας κανενός άλλου, ούτε προϋποθέτει τη δυστυχία οποιουδήποτε άλλου).   

   Η καταφυγή στην υγιή και μη δογματική Σκέψη των (κυνηγημένων από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά) διεθνιστών επαναστατών του ευρωπαϊκού 20ου αιώνα, όπως οι Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο προαναφερθείς Καρλ Λήμπκνεχτ ή οι "δικοί" μας  Άγις Στίνας και Κορνήλιος Καστοριάδης (αλλά και γενικότερα κάθε ανθρώπου που θεωρεί ζωτικής υπαρξιακής σημασίας το να σκέφτεται πολιτικά με το δικό του μυαλό χωρίς να παίρνει "γραμμές" από οποιαδήποτε ιδεολογία και τους φορείς της) μπορεί ίσως να λειτουργήσει ως σωτήρια πυξίδα για κάθε εκμεταλλευόμενο σε μια εποχή κατάρρευσης των αποκληθεισών "μεγάλων αφηγήσεων", όπως η σημερινή.

Η ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΠΡΟΚΟΠΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΟΜΟΦΥ(ΛΟΦΙ)ΛΩΝ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

   Στα πλαίσια της ανάδειξης του πραγματικού αντιλόγου στη "woke" μηντιακή λαίλαπα (και όχι του θεοκρατικού, πατριωτικού ή άλλου γραφικού, ο οποίος επίσης υπερπροβάλλεται για να μην γίνει αντιληπτή από τους αδαείς η γύμνια και της άλλη πλευράς) αναδημοσιεύω το υπόμνημα της ψυχιάτρου Καλλιόπης Προκοπάκη στη Βουλή, σχετικά με τον γάμο ομοφύλων ζευγαριών. 

   Θα ήθελα να εκφράσω τον σεβασμό μου στην κ. Προκοπάκη για το θάρρος της να "εκτεθεί" υπερασπιζόμενη δημόσια (γιατί πιο δημόσια από τη Βουλή δεν γίνεται) την επιστημονική άποψη, σε μια εποχή όπου μια τέτοια στάση εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους (επαγγελματικούς, κοινωνικού αποκλεισμού κλπ.) όχι από κάποια επικρατούσα θρησκεία (όπως στον Μεσαίωνα) αλλά από έναν (ψευδο)επιστημονικό εσμό⁽¹⁾ εκδιδόμενο απροσχημάτιστα στις εκάστοτε καριερίστικες ή/και κομματικές σκοπιμότητες (και σε έναν πολλά υποσχόμενο πελάτη δικαιωματιστικό όχλο). 

  Γνωρίζω εκ των προτέρων ότι ΚΑΝΕΙΣ από τους φερόμενους ως "ειδικούς της ψυχικής υγείας" υποστηρικτές της τεκνοθεσίας από ομοφυ(λόφι)λα ζευγάρια, δεν θα διανοηθεί καν να ψελλίσει κάτι ως αντίλογο (άλλωστε αν είχαν σοβαρή επιχειρηματολογία θα την είχαν παρουσιάσει από καιρό). Εξάλλου πριν καν "στεγνώσει το μελάνι του" το υπόμνημά της έχει προκαλέσει ηθικό πανικό (κατά το κοινώς λεγόμενο "έχει δώσει πόνο") στους κύκλους του "πολιτικώς ορθού" νεοφασισμού στην Ελλάδα, κάτι που αποδεικνύεται κι από τον οχετό των σχετικών σχολίων των woke σκοταδιστών και συκοφαντών στους διαδικτυακούς βόθρους τους (και με την ευκαιρία, ας φανταστούμε τι θα κάνουν αν ποτέ βρεθούν με την απόλυτη εξουσία -όπως αποσκοπούν- στα χέρια τους).

   ΠΡΟΣ

ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

ΕΙΔΙΚΗ ΜΟΝΙΜΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

   Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές

                              

  Κατόπιν προσκλήσεως που μου αποστείλατε , θεωρώ τιμή και υποχρέωσή μου να καταθέσω την επιστημονική μου άποψη, που πηγάζει από τις Ιατρικές σπουδές μου, από πολλά χρόνια κλινικής εμπειρίας και άσκησης της Ειδικότητος της Ψυχιατρικής Παιδιών και Εφήβων, την μακροχρόνια ενασχόληση μου με το θέματα σεξουαλικότητας, και την συστηματική μελέτη της σχετικής βιβλιογραφίας. Θα ήθελα να είναι σαφές ότι δεν εκπροσωπώ οποιοδήποτε κόμμα.

  Το ζήτημα ως προς το οποίο μπορώ να συνεισφέρω, αφορά στην δυνατότητα τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, που θα ακολουθήσει αναπόφευκτα την δυνατότητα γάμου. Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω εν συντομία κάποιες από τις σύνθετες των βιολογικές, ψυχολογικές, κοινωνικές και δεοντολογικές πλευρές του θέματος, ώστε να διευκολυνθεί η ενημερωμένη απόφαση σας.

  Τα ζητήματα στα οποία θα αναφερθώ και τα οποία περισσότερο η λιγότερο έχουν τεθεί στον δημόσιο διάλογο, είναι τα εξής:

1.Τρόποι απόκτησης τέκνων από ζευγάρια μη-συμβατά με αναπαραγωγή

2.Γονεϊκότητα

3.Μητέρα και "παρένθετη μητέρα"

4.Μελέτες για την ανάπτυξη των παιδιών που έχουν ομόφυλους κηδεμόνες

5.Σημασία των λέξεων "γονέας" και "φυσιολογικό"

6.Συμπέρασμα

"WOKE" ΝΕΟΘΡΗΣΚΕΙΑ

 Επιλεγμένη αρθρογραφία για τον ιδεολογικό γελωτοποιό του 21ου αιώνα

                                  

    

    Δεν νομίζω να είμαι ο μόνος που έχει παρατηρήσει ότι σχετικά με το φαινόμενο του "δικαιωματισμού" (ή της αυτοαποκαλούμενης "πολιτικής ορθότητας" ή της χιλιαστικά αυτοαποκαλούμενης "Αφύπνισης") η δημόσια συζήτηση  έχει τεχνηέντως δρομολογηθεί (=στηθεί) να διεξάγεται εγκλωβισμένη εντός των παραδοσιακών (και ισοπεδωτικών) ορίων του διπόλου "συντηρητισμός/προοδευτισμός". Κατ' αυτόν τον τρόπο, όλοι ανεξαιρέτως όσοι στέκονται κριτικά προς τον δικαιωματισμό επιχειρείται να παρουσιάζονται (και χαρακτηρίζονται/καθυβρίζονται με θεοκρατικό φανατισμό) συλλήβδην ως συντηρητικοί, οπισθοδρομικοί, ακροδεξιοί, θρησκόληπτοι, σκοταδιστές, "κολλημένα μυαλά", ρατσιστές, σεξιστές, ισλαμόφοβοι, συνωμοσιολογούντες, γραφικοί, ομοφοβικοί (κλασικά...) ή απλώς σκατόψυχοι. Έτσι οι δικαιωματιστές μπορούν να αυτοπαρουσιάζονται βολικά και υπεροπτικά ως προοδευτικοί, δημοκρατικοί, ανθρωπιστές, χωρίς παρωπίδες, με "ανοιχτό μυαλό" ή ακόμα και ως... ολοκληρώνοντες τον Διαφωτισμό (με την έννοια ότι ο Διαφωτισμός καθιέρωσε τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, άρα δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά να συνεχίσουμε να διεκδικούμε ως "δικαίωμα" ό,τι μας κατεβαίνει κατά καιρούς στο κεφάλι - αυτό είναι όλο κι όλο ό,τι έχουν καταλάβει από τον Διαφωτισμό).

   Σε αυτό το φαιδρό ιδεολογικό σκηνικό ανακύπτει επιτακτικά η ανάγκη να ακουστεί επιτέλους εξίσου δυνατά και η (σχεδόν αποσιωπημένη από τα media) άποψη όσων δεν γίνεται με κανένα τρόπο να καταχωρηθούν στο ασφυκτικό και απλοϊκό ψευδοδίπολο "συντηρητικοί - προοδευτικοί". Προς αυτή την κατεύθυνση κινούμενος, επιχειρώ να παρουσιάσω μια αρθρογραφία από μη συντηρητικούς (δηλαδή μη πατριώτες, θρησκόληπτους, σταλινικούς ή άλλα γραφικά λείψανα ενός κόσμου, που η πιο κραυγαλέα απόδειξη της ιδεολογικής του στειρότητας και άρα της γενικότερης αποσύνθεσής του, είναι ακριβώς η σχετικά πρόσφατη "δικαιωματιστική" του παρεκτροπή και παράκρουση). Αλλά συγχρόνως κι από μη "προδεφτικούς" (δηλαδή όχι από άτομα εξίσου γραφικά, που πιστεύουν σοβαρά ότι τα δύο βιολογικά φύλα είναι κοινωνικές/φαντασιακές κατασκευές δηλαδή ανύπαρκτα, ή ότι τα φύλα -και άρα οι κατηγορίες τουαλεττών που θα πρέπει στο εξής να προβλέπονται για κτίρια οργανισμών- είναι... εβδομήντα δύο, ή ότι η γονεϊκότητα δεν είναι βιοκοινωνική λειτουργία αλλά "δικαίωμα", ή ότι η παρένθετη μητρότητα είναι ένα βήμα προς την ολοκλήρωση της δημοκρατίας και της αυτοπραγμάτωσης και όχι εμπορευματοποίηση της ζωής και του γυναικείου σώματος, ή αριστερούς σε μαζική κρίση ταυτότητας που ανακάλυψαν ένα νέο λαμπρό πεδίο δόξης, ή φεμιναζί, λοατκιστές, "ακυρωτές κουλτούρας" και διάφορους άλλους αστυνόμους Σκέψης και σεμνότυφους επίδοξους λογοκριτές των... σεξιστών Αριστοφάνη, Ομήρου, Σαίξπηρ κλπ.).

  Σε αυτά τα πλαίσια έχω επιλέξει για αρχή μερικά κείμενα, που αποδομούν αυτό το μηντιακώς (κακο)στημένο δίπολο "συντηρητικοί / προοδευτικοί" της εν λόγω δημόσιας συζήτησης, δια του οποίου επιτρέπεται στη γραφικότητα των δεύτερων να μπορεί να κρύβεται πίσω από τη γραφικότητα των πρώτων (και συγχρόνως να μην υποχρεώνεται να αντιμετωπίσει τον πραγματικό αντίλογο). 

  Η αρθρογραφία θα ενημερώνεται με κάθε τέτοιων προδιαγραφών νέο κείμενο που θα εντοπίζω.

    Θ.Λ.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ "ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗ"...

(ένα "αντιφροντιστήριο"(1) εκτός κομματικών μαντριών)

   Το να κάνει και να μεγαλώνει κάποιος παιδιά δεν είναι ούτε "δικαίωμα" ούτε, φυσικά, υποχρέωση: είναι καταρχήν μια βιολογική λειτουργία (όπως ο ύπνος, το φαγητό, η αφόδευση ή το σεξ) με τη διαφορά ότι έχει πολύ σημαντικές κοινωνικές προεκτάσεις και συνέπειες από οποιαδήποτε άλλη, έτσι ώστε να θεωρείται εύλογα και κοινωνική λειτουργία. Δικαιώματα έχουν μόνο τα παιδιά. Οι γονείς έχουν μόνο υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά τους.

   Το "δικαίωμα" στην τεκνοποίηση και ανατροφή παιδιών το είχαν ανέκαθεν και τα ομοφυλόφιλα μέλη της κοινωνίας (και δεν υπάρχει λόγος να ξανατίθεται ως ζήτημα, παρά μόνο εκ του πονηρού). Υπάρχουν και στην Ελλάδα γνωστά τοις πάσι τέτοια παραδείγματα. Εν ολίγοις οποιοδήποτε ομοφυλόφιλο άτομο μπορεί να τεκνοποιήσει με άτομο του άλλου φύλου και να μεγαλώσουν μια χαρά το παιδί τους. Το να απαιτείς όμως να κάνεις παιδί με άτομο του άλλου φύλου για να το μεγαλώσεις με κάποιο άλλο άτομο που θα είναι της (σεξουαλικής) αρεσκείας σου αλλά όχι γονέας του παιδιού, είναι ένα "δικαίωμα" που δεν το είχαν ποτέ ούτε τα ετεροφυλόφιλα άτομα. 

   To να απαιτείς δε νομική επέκταση και γενίκευση της παρένθετης "μητρότητας" για να ικανοποιήσεις το "δικαίωμά" σου να έχεις παιδί (δηλαδή να απαιτείς τον καρπό της ετεροφυλόφιλης συνεύρεσης, όχι γιατί δεν λειτουργεί σωστά το αναπαραγωγικό σου σύστημα ούτε γιατί η κυοφορία κρύβει θανάσιμους κινδύνους για την έγκυο ή το έμβρυο, αλλά επειδή απλώς απεχθάνεσαι τον τρόπο που προκύπτει αυτός ο καρπός) συνιστά ξεκάθαρα εργαλειοποίηση, εμπορευματοποίηση (και χυδαιοποίηση) της αναπαραγωγικής διαδικασίας και του γυναικείου σώματος αλλά και νομικό "δικαίωμα" που δεν το έχουν ούτε τα ετεροφυλόφιλα άτομα.

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ

Γονείς και παιδιά μετά τη δύση του πατέρα

Συγγραφέας: Massimo Recalcati

Eκδόσεις Κέλευθος 2016 / 2022 (πρώτη ιταλική έκδοση 2013)

Αριθμός σελίδων: 177

                                

  Ένα παιδί ατενίζει το πέλαγος. Είναι ο Τηλέμαχος, που ζητά δικαιοσύνη: δεν υπάρχει πλέον Νόμος στη γη του, μόνο η φαινομενικά ατελείωτη Νύχτα των Μνηστήρων... Ο Τηλέμαχος περιμένει τον πατέρα του, τον Οδυσσέα, για να επαναφέρει τη συμβολική τάξη στον ρημαγμένο οίκο του. Αντίθετα με τον Οιδίποδα, που πέφτει τυφλωμένος από ενοχή για την εγκληματική του επιθυμία, αντίθετα με τον Νάρκισσο, που θαμπώνεται από τη στείρα ομορφιά της εικόνας του, ο Τηλέμαχος ατενίζει το πέλαγος με μάτια ορθάνοιχτα αναζητώντας τον πατέρα, το Νόμο του πατέρα.

   Τα σημερινά παιδιά μοιάζουν στον Τηλέμαχο. Ψάχνουν με το βλέμμα αυτό(ν) που θα επιστρέψει από τη θάλασσα, αναζητούν το Νόμο που θα τους ανοίξει νέους ορίζοντες. Γιατί ο πατέρας, αν και δεν είναι ο κάτοχος του Νόμου, αν και δεν γνωρίζει το έσχατο νόημα της ζωής, καταδεικνύει ωστόσο μέσα από τη σαρκωμένη μαρτυρία της ύπαρξής του ότι είναι δυνατόν -είναι ακόμα δυνατόν- να νοηματοδοτήσει αυτό τον κόσμο, να μεταδώσει την επιθυμία, να μιλήσει για το μέλλον να πει στον Τηλέμαχο ότι ακόμα δεν έχουν συμβεί τα πάντα, ότι ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα. Να καταστήσει, εντέλει, το Παιδί αληθινό κληρονόμο, ικανό όχι μόνο να παραλάβει ένα νόημα για τον κόσμο, αλλά και να ανακαλύψει καινούρια νοήματα του κόσμου, καινούριους κόσμους νοήματος.

   (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  Στην εποχή μας, της μεταμοντέρνας μαζικής σχετικιστικής τρικυμίας εν κρανίω (σε όλα τα πεδία και επίπεδα) ένα βιβλίο σαν αυτό επιχειρεί επιτέλους να πιάσει από κάπου το νήμα. Όχι από κάπου οπουδήποτε, αλλά ακριβώς από το σημείο όπου ο νεόκοπος "δικαιωματισμός" (το κατεξοχήν "φρούτο" και Απόλυτη Αλήθεια της εποχής) δείχνει τη μεγαλύτερή του ιδεολογική, στρεψόδικη και συκοφαντική βιαιότητα: την αποδόμηση του Άντρα, του ανδρισμού και της ουσιωδέστερης κοινωνικής του έκφανσης, για τις χιλιετίες πολιτισμού που προηγήθηκαν, του ρόλου του πατέρα.

ΡΩΜΗΕΣ ΚΑΤΙΝΟΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ ΕΝAΝΤΙΟΝ ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΤΕΚΝΩΝ

  Στα πλαίσια της αναδημοσίευσης κειμένων που θα ήθελα είχα γράψει εγώ, αναδημοσιεύω το παρακάτω της κλινικού ψυχολόγου Παιδιών κι Εφήβων κυρίας Μαρίας Καπερώνη (Βήμα 7/1/2021). Τα τονισμένα σημεία και οι εικόνες από εμένα.

 Ατεκμηρίωτοι ισχυρισμοί εν ονόματι του «φεμινισμού» κατά της συνεπιμέλειας

                               
 

  Στον δημόσιο διάλογο για την Συνεπιμέλεια στο πλαίσιο της αλλαγής του Οικογενειακού Δικαίου, παρατηρήθηκε το φαινόμενο των αυθαίρετων δηλώσεων κατά της συνεπιμέλειας από διάφορα πρόσωπα, αλλά διατρανώθηκε από γυναικείους κύκλους σε μία προσπάθεια επιβολής της γνώμης τους ως επαΐοντες, βασίζοντας τα επιχειρήματα τους σε μεροληπτική ερμηνεία της έρευνας, σε ισοπεδωτικές γενικεύσεις, σε ιδεοληψίες και σεξιστικά στερεότυπα παρά σε αξιόπιστα επιστημονικά δεδομένα. Επιπλέον, έχουν θέσει το θέμα της συνεπιμέλειας ως πεδίο αντιπαλότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, παραγνωρίζοντας το δικαίωμα και την ανάγκη του παιδιού για ίση φροντίδα κι ανατροφή από τους δύο γονείς του κι υπό αυτή τη βάση λανθασμένα αναπαράγεται κι από τα ΜΜΕ.

  Συγκεκριμένα, έχουν συνδέσει την συνεπιμέλεια με την ενδοοικογενειακή βία, προκρίνοντας και υποδηλώνοντας ότι οι πατέρες είναι θύτες κακοποίησης απέναντι στη μητέρα και στα παιδιά σε μία εξαιρετικά αθέμιτη, στερεοτυπική και κακόβουλη προσπάθεια να επηρεάσουν αρνητικά την κοινή γνώμη αλλά και την πολιτική βούληση. Η ενδοοικογενειακή βία οποιασδήποτε μορφής, είναι καταδικαστέα, ωστόσο, δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλοϊκά με σεξιστικούς όρους, αλλά είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο, κι αφορά σε άνδρες και γυναίκες. Το στερεότυπο ότι η ενδοοικογενειακή βία προσβάλλει μόνο τις γυναίκες καταρρίπτεται, τόσο από τα διεθνή δεδομένα όσο κι από έρευνες στην Ελλάδα, καθώς τα ποσοστά βίας έναντι των ανδρών από τις συζύγους/συντρόφους είναι ίσα ή και ενίοτε υψηλότερα από εκείνα έναντι των γυναικών (Παπάνης, 2008).

ΨΥΧΗ / ΘΕΣΜΙΣΗ / ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ στον φιλοσοφικό λόγο του Κορνήλιου Καστοριάδη

Συγγραφέας: Κυριάκος Νικολούδης 

Σελίδες: 187 

Εκδόσεις: Δαιδάλεος, 2020

 

              

 

    Το 1845 στην περίφημή του  11η θέση για τον Φόυερμπαχ ο Καρλ Μαρξ απεφάνθη ότι αν η μέχρι τώρα προσπάθεια της Φιλοσοφίας ήταν να ερμηνεύσει τον κόσμο, στο εξής η προσπάθειά της πρέπει να προσανατολιστεί στο πώς θα τον αλλάξει.   

    Ο αφορισμός εκείνος του Μαρξ έθεσε έκτοτε νέες προδιαγραφές στη φιλοσοφική αναζήτηση. Και -σαν ένα από τα παράδοξα της Ιστορίας- ως το λαμπρότερο ίσως τέκνο αυτής της νέας αντίληψης περί ρόλου της Φιλοσοφίας, θα μπορούσε χωρίς πολύ σκέψη να χαρακτηριστεί ένας «αποστάτης» του μαρξισμού, ο εκ Γαλλίας Κορνήλιος Καστοριάδης.  Γιατί, μετά την προοδευτική αποδόμηση του μαρξισμού από τον Καστοριάδη (μέσα από το περιοδικό Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα) και την οριστική αποστασιοποίησή του από αυτόν το 1964, η 11^η θέση για τον Φόυερμπαχ έχει ατύπως πλέον τροποποιηθεί / επεκταθεί (τουλάχιστον για όσους ενασχολούμενους δεν θέλουν να κρύβονται πίσω από το δαχτυλάκι τους) σε: αν  η μέχρι τώρα προσπάθεια της Φιλοσοφίας ήταν να ερμηνεύσει τον κόσμο, στο εξής η προσπάθειά της πρέπει να προσανατολιστεί στο πώς θα τον αλλάξει καθιστώντας τον άνθρωπο πολιτικό, ήτοι αυτόνομο ον (δηλαδή απόλυτο, αδιαμφισβήτητο και αποκλειστικό κάτοχο των αποφάσεων που διαμορφώνουν την ύπαρξή του, των οποίων μπορεί και οφείλει να έχει ο ίδιος  την άμεση και αδιαμεσολάβητη κυριότητα).

 

ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ 2019

Συγγραφέας: Βασίλης Παλαιοκώστας

Τίτλος: Μια φυσιολογική ζωή, Δράσεις και αποδράσεις ενός επικηρυγμένου

Αριθμός σελίδων: 608

Εκδόσεις των Συναδέλφων

Πρώτη έκδοση: Αθήνα, Ιούνιος 2019

                                   

   Το βιβλίο του διάσημου δραπέτη Βασίλη Παλαιοκώστα πρέπει να είναι (παρά την αποσιώπησή του από τους καταλόγους αριθμών πωλήσεων, τις ραδιοτηλεοπτικές «εκπομπές βιβλίου», τις παντοειδείς καθωσπρεπίστικες δημοσιογραφικές στήλες βιβλιοκριτικής κλπ.) το best seller του 2019 για την Ελλάδα: μέσα σε ελάχιστους μόλις μήνες από την πρώτη έκδοσή του γνώρισε άλλες τρεις επανεκδόσεις και έχει μέχρι στιγμής πουλήσει πάνω από έντεκα χιλιάδες αντίτυπα. Γεγονός οπωσδήποτε ελπιδοφόρο, αν και δεν δίνει κάποιου είδους απάντηση στο εύλογο ερώτημα «μα πού είναι τέλος πάντων όλοι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι το αγόρασαν, πώς εκδηλώνουν την παρουσία τους, γιατί δεν φαίνονται;» …

ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙ;

   Στα πλαίσια της αναδημοσίευσης κειμένων που θα ήθελα να μπορούσα να έγραφα εγώ (και επ' ευκαιρία τού ότι αυτόν τον καιρό βαριέμαι να γράψω), αναδημοσιεύω ένα παλαιό κείμενο του ψυχιάτρου Κλεάνθη Γρίβα. Πρόκειται για έναν από τους ελάχιστους ψυχιάτρους διεθνώς, που προσπαθούν να αποσπάσουν την Ψυχιατρική από τα χέρια της συντριπτικής πλειοψηφίας των υποκριτών που την "εξασκούν" επ' ωφελεία ενός νοσηρού / νοσογόνου καθεστώτος (το οποίο τους αμείβει αδρά για να το ξεπλένουν και να το διαιωνίζουν). 

   Τα τονισμένα σημεία είναι του συγγραφέα ενώ οι εικόνες από εμένα.

Κλεάνθης Γρίβας

ΕΝΝΕΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

(1985) 

● Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη στις 1-3/4/1985

(σε έρευνα που έκανε η δημοσιογράφος κ. Λίτσα Κουρλή)

● Περιλήφθηκε στη συλλογή δοκιμίων

Κλ. Γρίβας: Η Εξουσία της Βίας (Ιανός, Θεσσαλονίκη, 1987).

   1) Συνήθως η τάση για αυτοκτονία αποδίδεται σε διαφόρους κληρονομικούς, ψυχιατρικούς ή ιδιοσυγκρασιακούς παράγοντες. Σε ποιο βαθμό είναι έγκυρη μια τέτοια ερμηνεία; 

    Η απόδοση της τάσης για αυτοκτονία σε κάποια «επιβαρημένη κληρονομικότητα» ή σε κάποια δήθεν «ψυχική αρρώστια» είναι ένα απολύτως αβάσιμο ιδεολόγημα που εξυπηρετεί μόνο την εξουσία. Είναι μια μυθολογική κατασκευή, επιστημονικά διάτρητη αλλά πολιτικά έγκυρη στο υφιστάμενο πλέγμα των σχέσεων εξουσίας. Και σ' αυτό ακριβώς οφείλεται η διάδοσή της. 

    Η «ψυχική αρρώστια» δεν προδιαθέτει στην αυτοκτονία περισσότερο από την ψυχική «υγεία». Εάν η «ψυχική αρρώστια» και η αυτοκτονία αποτελούν δύο από τους πολλούς δείκτες της κοινωνικής αποσύνθεσης, τότε είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αναγωγή του ενός στον άλλο, παραβλέποντας τον κοινό τους παρονομαστή, δηλαδή το ειδικό (νοσογόνο κατά τη γνώμη μου) κοινωνικό πλαίσιο που στους κόλπους του παράγεται και αναπαράγεται διαρκώς και η «ψυχική αρρώστια» και η αυτοκτονία. 

    Μ’ άλλα λόγια, το ερώτημα που θα έπρεπε να τίθεται αφορά στο κατά πόσο μπορεί μια ορισμένη κοινωνική δομή να προδιαθέτει αναγκαία και διαρκώς στην «ψυχική αρρώστια» και την αυτοκτονία. Όπως είναι ευνόητο ένα τέτοιο ερώτημα έχει πολιτικές συνέπειες, πράγμα που υπονοεί ότι αυτός που το επιχειρεί αναλαμβάνει ορισμένες πολιτικές, κοινωνικές και επαγγελματικές συνέπειες. 

   Γι αυτό, οι τεχνικοί του πολιτικού και ψυχικού μας «σέρβις», ανεξάρτητα από τον ιδεολογικό μανδύα με τον οποίο εμφανίζονται, προτιμούν να ξορκίζουν την αυτοκτονία με την αναπαραγωγή των κυρίαρχων ιδεολογημάτων της «ψυχικής αρρώστιας» και της κληρονομικότητας. 

    Νομίζω πως κάποτε θα πρέπει να ξεμπερδέψουμε με τους μύθους που καλλιεργεί η κυρίαρχη ιδεολογία, που η βασική κοινωνική και πολιτική της λειτουργία έγκει­ται στην απενοχοποίηση της εξουσίας και την ενοχοποίηση της ατομικής προσωπικότητας, η ο­ποία καταπιέζεται με όλο και πιο πολυσύνθετους τρόπους.

    Προσωπικά, θεωρώντας πως η αυτοκτονία συνιστά αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ατόμου (διαμέσου του οποίου αποκτά λόγο πάνω στο θάνατό του, όντας στερημένο από κάθε ουσιαστικό λόγο πάνω στη ζωή του), υπερασπίζομαι την άποψη ότι δεν υπάρχει «φυσική αυτοκτονία», ότι κάθε αυτοκτονία είναι μια δολοφονία και, συνεπώς, ότι πίσω από κάθε αυτοκτονία υπάρχει κάποιος δολοφόνος που εντοπίζεται στο πρόσωπο της παράλογης και καταναγκαστικής εξουσίας, η οποία διαστρεβλώνει κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Απ’ αυτή την άποψη, είναι ζωτική η ανάγκη της εξουσίας να συγκαλύπτει τη διαλυτική της παρέμβαση χρησιμοποιώντας κάθε πρόσφορο μέσο και πριν απ' όλα την κυρίαρχη «επιστημονική» ιδεολογία μέσω της οποίας επεξεργάζεται, καλλι­εργεί και επιβάλλει δυο κυρίως μύθους σχετικά με την αυτοκτονία.

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠO ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ

   Με αφορμή το διεθνές συνέδριο (με ελεύθερη είσοδο) που θα γίνει το πρώτο τριήμερο του Δεκεμβρίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, λόγω της συμπλήρωσης είκοσι ετών από τον θάνατο του Κορνήλιου Καστοριάδη, αναδημοσιεύω (σκαναρισμένα και δακτυλογραφημένα) δύο αποσπάσματα από τη Φαντασιακή Θέσμιση Της Κοινωνίας (σελίδες 136-149). Πρόκειται για τα κεφάλαια με τίτλους "Οι υποκειμενικές ρίζες του επαναστατικού προτάγματος" και "Η λογική του επαναστατικού προτάγματος", δύο κείμενα η συμβολή των οποίων στη διαμόρφωσή μου υπήρξε καθοριστική όσο κανενός άλλου. (Οι τονισμοί δικοί μου).

Θ.Λ.

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΕΣ

LIBERTARIAS

Έτος: 1996

Σκηνοθεσία: Βιθέντε Αράντα

Ελληνικός τίτλος: Ελευθεριακές

Αγγλικός τίτλος: Freedom Fighters

Ελεύθερο κατέβασμα ολόκληρης της ταινίας με ελληνικούς υπότιτλους από εδώ: https://dfiles.eu/files/nbgz5tht6

"Θα έρθει μια μέρα όπου αυτός ο πλανήτης δεν θα ονομάζεται πια Γη, αλλά Ελευθερία" (από τις τελευταίες φράσεις της ταινίας)

   Πρόκειται για τη μία από τις δύο αξιολογότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ, σχετικά με την (ενστικτωδώς αναρχικής έμπνευσης και κατεύθυνσης) κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία τα έτη 1936 - 1937. Η άλλη είναι φυσικά το Γη και Ελευθερία (Land and Freedom) του Κεν Λόουτς, που είχε προβληθεί το 1995, μόλις έναν χρόνο πριν τις Ελευθεριακές.

   Ωστόσο, αν και οι δύο ταινίες γυρίστηκαν και βγήκαν στις αίθουσες περίπου την ίδια περίοδο, αν και διαπραγματεύονται το -κοινό- θέμα τους με τρόπο τόσο ακριβή ιστορικώς και τόσο ουσιώδη που δύσκολα μπορεί να ξαναεπιτευχθεί, θίγουν διαφορετικές πλευρές του και λειτουργούν συμπληρωματικά.

ΠΟΣΟ (Α)ΦΥΣΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΤΥΠΟΣ ΤΟΥ HOMO OECONOMICUS;

    Είναι ο οικονομισμός (η "παραγωγικότητα", η "απόδοση", η κερδοφορία / κερδοσκοπία, η "ανάπτυξη" κλπ. ως αυτοσκοποί) τόσο "φυσιοκρατικός", "αναγκαίος" και "αναπόφευκτος" όσο διατείνονταν ανέκαθεν οι ταγοί του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής; Και είναι ο ανθρωπότυπος του οικονομισμού (είτε αναφερόμαστε στους εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους του παραδοσιακού καπιταλισμού, είτε σ’ εκείνους των μαρξιστοειδών γραφειοκρατικών εκδοχών του) τόσο "αυτονόητο" και "φυσικό" δημιούργημα, και τόσο "ταιριαστό" στον ανθρώπινο ψυχισμό, όσο θέλει να περνιέται; Ή μήπως πρόκειται για ένα κατά παραγγελίαν (της Κυριαρχίας) κατασκεύασμα, για την συλλογική εσωτερίκευση του οποίου απαιτήθηκε μια πρωτοφανής ιστορικά ποσότητα βίας (σωματικής και ψυχικής) και προς το οποίο δεν οφείλουμε κανέναν σεβασμό;

    Αναδημοσιεύω σχετικά ένα κείμενο του Σπύρου Κεραμά από το Res Publica. Οι εικόνες (πλην της πρώτης) και τα τονισμένα στοιχεία από εμένα.

  Θ.Λ.

ΟΤΑΝ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΤΑ "ΕΠΑΙΡΝΕ" ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ

      

      Εκτός από την "εθνική αντίσταση" (δεξιόστροφη και αριστερόστροφη), ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους της (β)ρωμηοσύνης είναι και η (επίσης δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη) "εθνική αντίσταση" στη χούντα. Η αλήθεια είναι ότι σύμπας ο πολιτικός (υπο)κόσμος (όπως άλλωστε και η ελληνοχριστιανή ρωμηοκοινωνία την οποία εξέφραζε) έκανε επίδειξη νομιμοφροσύνης κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του 1967-1974. Ειδικά η σταλινική προπαγάνδα έδρασε -και δρα- σαν το αριστερό χέρι της χούντας εναντίον του μόνου πραγματικού αντιπάλου, τόσο της χούντας όσο και της κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας": τής άναρχης, κομματικά ξεμάντρωτης, δυτικότροπης ("χίππικης") νεολαίας, από την οποία και μόνο προήλθαν όλες οι συγκρούσεις (οδομαχίες κλπ.) με το καθεστώς κατά τη διάρκεια της επταετίας (και της μεταπολίτευσης), και η οποία υπέστη "προνομιακά" την ελληνοχριστιανική "στοργή" των ταγών του: αστυνομικές "επιχειρήσεις αρετής", προσαγωγές, κουρέματα, ξυλοδαρμοί μέσα κι έξω απ' τα αστυνομικά τμήματα, απαγορεύσεις εντύπων (όπως το underground θεματολογίας φοιτητικό περιοδικό Πρωτοπορία, που πρόλαβε κι έβγαλε δύο μόνο τεύχη στα τέλη του 1971 και αρχές του 1972)  κλπ. Αυτή η κατάσταση διωγμού συνεχίστηκε με μικροδιαφορές και στη μεταπολίτευση, αφού οι γενεσιουργοί αιτίες της δεν αφορούσαν σε κάποιον ανέξοδο "αντιφασισμό" αλλά σε συνολική αμφισβήτηση ενός καθεστωτικού "νομίσματος", του οποίου ο "κοινοβουλευτισμός" και ο "φασισμός" αποτελούν απλώς τις δύο όψεις του.

    Η προπαγανδιζόμενη από το 1967 έως σήμερα μυθευματική αντίληψη ότι η χούντα θεωρούσε ως αντίπαλό της την αριστερά ενώ άφηνε ανενόχλητους τους "ακίνδυνους χίππηδες", δεν αποσκοπεί απλώς στο να αποσιωπηθεί η νομιμοφροσύνη των σταλινικών προς τη χούντα. Αποσκοπεί επίσης στο να ... πατενταριστεί το "μονοπώλιο" του ενδοκοινωνικού πολέμου από μια αριστερά/πυροσβέστη που ανέκαθεν τον υπονόμευε (πάγια τακτική των σταλινικών σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη). Για να κατορθωθεί αυτό, θα έπρεπε από πλευράς προπαγανδιστικής τακτικής να υποτιμηθεί αναδρομικά (δηλαδή από το 1965 ήδη) η "ολέθρια" πολιτική επιρροή τής διεθνούς underground κουλτούρας στην εγχώρια νεολαία (ακόμα και στην αριστερίζουσα) και να αποκρυφθεί η ακατάσχετη "φυλλοροή" τής νεανικής δυνητικής "πελατείας" τής αριστεράς προς τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, ο οποίος είχε αρχίσει να σχηματίζεται (όπως θα δούμε) ήδη από τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας. Η σταλινική αυτή κοπτοραπτική υπηρετήθηκε μεταγενέστερα (και μέχρι σήμερα) και από μερίδα -κομματικά στρατευμένων- μουσικών δημοσιογράφων, όπως ο (συνονόματος του νυν συριζοπασόκου δ/ντή τού κομματικού ρ/σ τού ΣΥΡΙΖΑ) Κώστας Αρβανίτης, συγγραφέας της "έρευνας" Το ανήλικο ροκ στην περίοδο τής δικτατορίας (περιοδικό Μουσική, τεύχος Απριλίου 1984), αλλά και από διάφορους άλλους.

     Το αποκορύφωμα της χουντοσταλινικής νομιμοφροσύνης (και συνεργασίας) ήταν φυσικά η επίσημη και καταγεγραμμένη συκοφάντηση των καταληψιών του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 ("απαρχής του αυτόνομου κινήματος" κατά τον Γιώργο Οικονόμου), ως προβοκατόρων της Κ.Υ.Π. (φύλλο αρ. 8 της κνίτικης Πανσπουδαστικής, Φεβρουάριος 1974). Η σταλινική (και ευρωσταλινική) αριστερά δεν επιθυμούσε ποτέ επαναστατική (και ειδικά νεολαιίστικη) ρήξη με το χουντικό καθεστώς, αφού δεν θα μπορούσε ποτέ να την ελέγξει (=καπελώσει και εκτρέψει) κατά τη γνωστή ιστορικώς πάγια τακτική της. Επιπλέον ούτε η Ε."Σ"."Σ"."Δ" θα στήριζε ένα αριστερό πραξικόπημα στην Ελλάδα, όπως το ονειρευόταν ανέκαθεν η εγχώρια αριστερά, σταλινική και ευρωσταλινική. Γι' αυτό η σταλινική (και ευρωσταλινική) αριστερά προτιμούσε "ομαλή" μετάβαση στη "δημοκρατία", ώστε να πλασαριστεί σε αυτήν ως "νόμιμος φορέας" και συνδιαχειριστής της εξουσίας. Αυτό προϋπέθετε να έχει να επιδείξει εχέγγυα καθεστωτικής νομιμοφροσύνης (ακόμα και προς τις χουντικές κυβερνήσεις) όταν θα ερχόταν η "δημοκρατία". Εξάλλου δεξιοί κι αριστεροί πολιτικάντηδες γνώριζαν και γνωρίζουν ότι η "δημοκρατία" κάλεσε τους συνταγματάρχες (όπως τον Μεταξά κ.α. στο παρελθόν) και ότι μεταξύ κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας" και "δικτατορίας" δεν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή (αυτές είναι αποπροσανατολιστικές σχηματοποιήσεις για το ψηφοφόρο ποίμνιο).

     Μέχρι όμως να φτάσει σε αυτή τη δωσιλογική της παράκρουση, η "παραδοσιακή" αριστερά χρηματοδοτείτο, όπως θα δούμε, για τις καλές υπηρεσίες της από τους αμερικανούς πάτρωνες τής χούντας. Ενώ την ίδια περίοδο (1967 κ.ε.), οι χιλιάδες χρήσιμοι ηλίθιοι του σταλινικού ποιμνίου στοιβάζονταν υπάκουα στα ξερονήσια, όπου την έβγαζαν με νηστεία και προσευχή, όπως άλλωστε τους είχαν διατάξει οι αμερικανο-επιχορηγούμενοι κομματικοί βοσκοί τους. Γι' αυτή τη νομοταγή της συμπεριφορά προς τη χούντα, η αριστερά στην Ελλάδα κέρδισε την εμπιστοσύνη τού καθεστώτος και απολαμβάνει πολιτικής ασυλίας από το 1974. 
    Εκεί ακριβώς (δηλαδή στην αριστερή νομιμοφροσύνη και στη δεξιά αναγνώρισή της) βασίστηκε η μεταπολιτευτική κατασκευή της λεγόμενης -δεξιόστροφης και αριστερόστροφης- "συναίνεσης" (προς το καθεστώς). Ενώ όποιος εξακολουθούσε να μην "συναινεί", θα υπαγόταν έκτοτε σε ό,τι στην ορολογία της πολιτικής και της νομικής επιστήμης αποκαλείται "κατάσταση εξαίρεσης". Η κατάσταση εξαίρεσης αφορούσε φυσικά και κυρίως στον γενικώς ειπείν αντιεξουσιαστικό χώρο, ο οποίος είχε αρχίσει να διαμορφώνεται επί δικτατορίας υπό την επιρροή του "πνεύματος του '68" και του διεθνούς underground φαινομένου. 
   
      Παρακάτω αναδημοσιεύω μερικά σχετικά αποσπάσματα από την εργασία του Νίκου Σούζα, "Σταμάτα να μιλάς για θάνατο μωρό μου" - Πολιτική και κουλτούρα στο ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα (1974-1998), εκδόσεις Ναυτίλος, Θεσσαλονίκη 2015. Πρόκειται για τη διδακτορική διατριβή του συγγραφέα, που υποβλήθηκε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθήνας. 

     Η εικονογράφηση και τα τονισμένα στοιχεία είναι από εμένα.

ΣΙΩΝΙΣΤΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΟΑΤΚΙ ΕΤΕΡΟΦΟΒΙΑ

   Δύο ειδήσεις (μια πρόσφατη και μια αρκετά παλαιότερη αλλά εξαιρετικά επίκαιρη), που αποδομούν εύκολα και γρήγορα δύο από τα πλέον κακοστημένα ιδεολογικά … μετερίζια του σύγχρονου νεοφιλελευθεροφασισμού: τον «αντισημιτισμό» και την «ομοφοβία».

  Γιατί όταν ο νεοφιλελευθεροφασισμός (δεξιός, σοσιαλδημοκρατικός, ή αριστερός) «νοιάζεται» για τα ανθρώπινα (πολιτικά, νομικά κλπ.) δικαιώματα, ενώ την ίδια στιγμή θαλασσοπνίγει χιλιάδες πρόσφυγες που ο ίδιος δημιούργησε, ή καταργεί ακόμα και αυτά τα χτικιάρικα εργασιακά «δικαιώματα», ή παράγει με μαζικό τρόπο εκατομμύρια κοινωνικά αποκλεισμένους, πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε.   

   (Οι εικόνες από εμένα).

ΤΟ ΚΩΛΟΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑΡΑ ΣΑΜΑΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ. Ο ΝΙΚΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ΟΧΙ.

     ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ...

   

   Βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008 κάπου στα Εξάρχεια. Μετά από φραστικό διαπληκτισμό ο μπάτσος Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβολεί εν ψυχρώ τον δεκαεξάχρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Στη συνέχεια μπαίνει στο περιπολικό και, μαζί με τον (παρόντα στο περιστατικό) συνένοχο μπάτσο Βασίλειο Σαραλιώτη, φεύγει σαν να μην συνέβη τίποτα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ξεψυχάει στην αγκαλιά τού (επίσης παρόντος στο περιστατικό) συνομήλικου φίλου του Νίκου Ρωμανού. Η εμπειρία θα σημαδέψει για πάντα τον Ρωμανό. 
    Τον επόμενο ενάμισυ μήνα όλες οι μεγάλες και λιγότερο μεγάλες πόλεις της Ελλάδας θα γνωρίσουν τη μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση από ιδρύσεως νεοελληνικού κράτους: εκατοντάδες χιλιάδες αφηνιασμένοι έφηβοι θα πυρπολήσουν τράπεζες, πολυκαταστήματα και υπουργεία, θα ρίξουν κάδους με μπογιά ή σκουπίδια σε εκκλησίες, θα υψώσουν οδοφράγματα και θα μεταβάλλουν σε πεδία μάχης τις λεωφόρους και τις συνοικίες.