ΕΚΚΛΗΣΙΑ - ΦΕΟΥΔΑΡΧΕΣ ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΗΣ

Πώς εξαιτίας τους παρατάθηκε έως σήμερα ο βυζαντινός μεσαίωνας και χάθηκε η ευκαιρία τής πολιτιστικής μας επαναφοράς

Η κατάλυση της βυζαντινής  «αυτοκρατορίας»  από τους  οθωμανούς δεν έγινε ξαφνικά με  μια επιδρομή, που οδήγησε στην εκπόρθηση της πρωτεύουσάς της, στις 29/5/1453. Σχεδόν έναν αιώνα πριν οι δύο κυρίαρχες εξουσιαστικές ομάδες τής, συρρικνωμένης σε κάποια ελλαδικά εδάφη, πρώην αυτοκρατορίας, δηλαδή οι μεγάλοι γαιοκτήμονες (φεουδάρχες) και ο κλήρος (Πατριαρχείο και μοναστήρια), είχαν αρχίσει να βολιδοσκοπούν τους τούρκους και να παζαρεύουν προληπτικά τούς όρους  παράδοσης τής επικράτειάς τους, στους διαφαινόμενους κατακτητές.      Όπως θα δούμε παρακάτω, ήδη σχεδόν έναν αιώνα πριν την τελική  κατάληψη της Κωνσταντινούπολης έχουμε το πρώτο καλωσόρισμα των οθωμανών από τα μοναστήρια του Αγίου Όρους. Αλλά και οι τσιφλικάδες της  ελλαδικής ενδοχώρας είχαν ήδη προχωρήσει ενωρίτατα σε συμφεροντολογικές συνεννοήσεις με τους επερχόμενους οθωμανούς.                 H βυζαντινή αυτοκρατορία κάθε άλλο παρά αυτοκρατορία ήταν, όταν καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς.      Στον χάρτη φαίνεται, ότι η κατ' ευφημισμόν αποκαλούμενη της ρωμηοσύνης, βυζαντινή αυτοκρατορία, το πρώτο μισό του ιε΄ αιώνα είχε περιορισθεί στην Κωνσταντινούπολη, σε μερικές τριγύρω πόλεις, σε ένα τμήμα της Πελοποννήσου και σε ορισμένα νησιά του Αιγίου, που δεν φαίνονται ευκρινώς στην κλίμακα του χάρτη. (Η Θεσσαλονίκη είχε ήδη καταληφθεί από το 1430, ύστερα από προδοσία των καλόγερων της μονής Βλατάδων.)      Οι λόγοι προσέγγισης βυζαντινής εξουσίας και οθωμανών   Οι λόγοι για τους οποίους οι δύο κυρίαρχες εξουσιαστικές ελίτ της αυτοκρατορίας επιδίωξαν πολύ νωρίς διαπραγματεύσεις με τους μελλοντικούς κατακτητές ήσαν δύο.

ΖΗΤΩ Ο ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ ΔΙΟΤΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ!

Tώρα που με την οικονομική κατάρρευση και την επέλαση της ανεργίας, οι "παροχές" κόβονται μια μια, τώρα που πολλές βολεμένες (που τόσα χρόνια παρίσταναν εκ του ασφαλούς τις μανούλες) χωρίζουν τους άνεργους άντρες τους, ή σιχτιρίζουν τους άνεργους πρώην συζύγους τους, οι οποίοι αδυνατούν πλέον να καταβάλλουν την "διατροφή" (και γι' αυτό τιμωρούνται με απαγόρευση καθημερινής επαφής με τα παιδιά τους), ένα κείμενο κατευθείαν από το ιστολόγιο του φίλου Κλείτωρα (οι εικόνες και τα τονισμένα στοιχεία, δικά μου):

 http://kleitor.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html#comment-form

 

 

Είχα μια συνάντηση χθες μ’ έναν φίλο όπου για πολλοστή φορά ετέθη το ίδιο πρόβλημα. Δεν έχω χρόνο για μακροσκελή ανάλυση, οπότε συνοπτικά κατά πως μου αρέσει άλλωστε.

 

Το θέμα: Την δεκαετία που μας πέρασε διαμορφώθηκε μια νέα αντίληψη περί της τεκνοποίησης. Πλέον οι περισσότερες γυναίκες αρέσκονται να ζευγαρώνουν με κάποιον της αρεσκείας τους ή μή κι αμέσως μετά την γέννα παίρνουν διαζύγιο απαιτώντας φυσικά και την ανάλογη διατροφή από τον υποτιθέμενο και προσωρινό σύζυγο για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Βρίσκουν οι κυρίες ένα αντικείμενο αρσενικό για γονιμοποίηση καλύπτουν την φυσική τους ανάγκη της μητρότητας και μετά ο μαλάκας πληρώνει για να μεγαλώσει κι ένα παιδί που δεν θα το δει ποτέ του. Βέβαια οι κυρίες θεωρούν πως με δυο ώρες κάθε Τετάρτη και κανα δυο σαββατοκύριακα τον μήνα καλύπτεται και η πατρότητα αλλά αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι επί της ουσίας χέστηκε το αρσενικό αν θα βλέπει το παιδί ή όχι, χέστηκε να μην το δει και ποτέ του. Μάλλον καλύτερα είναι! 

ΗΧΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΗΧΟΙ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1956-1967

Κώστας Κατσάπης

Αθήνα 2007

   Πρόκειται για τον προπομπό του βιβλίου Το «πρόβλημα νεολαία» - Μοντέρνοι νέοι, παράδοση και αμφισβήτηση στη μεταπολεμική Ελλάδα, 1964-1974, που έχει ήδη παρουσιαστεί εδώ (http://hypnovatis.blogspot.gr/2013/04/o.html).

   Τους τελευταίους δύο αιώνες υπήρχε ανέκαθεν στην Ελλάδα ένα ποσοστό ανθρώπων –κυρίως νέων- που για κάποιους, εκ πρώτης όψεως μή καθορίσιμους, λόγους δεν ένιωθε καλά εδώ. Οι άνθρωποι αυτοί χαρακτηρίζονταν από την ανάγκη τους να ξεφύγουν κυριολεκτικά, ή μεταφορικά από την Ελλάδα. Δεν αναφερόμαστε στην κλασική ελληνική μετανάστευση, η οποία είχε την αιτία της στην υλική ένδεια, αλλά σε ένα είδος μεταναστευτικής φυγής που είχε ψυχολογική αφετηρία.

ΠΕΡΙ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ (σημαίες, σημαιάκια και άλλα κωλόπανα)

                                 
     Η είδηση:

   Άτομα που ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο κατέβασαν (24/4/2013) την ελληνική σημαία που κυμάτιζε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στα Προπύλαια και ανήρτησαν τη σημαία των αντιεξουσιαστών σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το κατέβασμα -προ ημερών- του Indymedia από το διαδίκτυο. H ιστοσελίδα εξυπηρετείτο από server του Ε.Μ.Π.

   Η Αστυνομία προχώρησε σε προσαγωγές 69 ατόμων στη Γ.Α.Δ.Α. και, τελικά σε έξι συλλήψεις για προσβολή συμβόλων.

    Μια διανοητική τρικλοποδιά

   Τα σύμβολα είναι πανάρχαια ψυχοεργαλεία που αποσκοπούν στον έλεγχο των αντανακλαστικών και των αντιδράσεων της μάζας. Γι' αυτό η ανάρτησή τους σε κοινόχρηστους, ή δημόσιους χώρους προσβάλλει κάθε ελεύθερο (δηλαδή μή μαζοποιημένο άνθρωπο).

   Πίσω από κάθε σύμβολο σέρνεται πάντα ένα ποίμνιο, ή ένας όχλος, ή, συχνότερα, ένα οχλοποίμνιο. Οι αντιδράσεις του κοπροπολτού των μαζανθρώπων (όπως των "εθνικώς προσβεβλημένων" νοικοκυραίων, των χριστιανών, των ισλαμιστών, των σταλινικών, των φασιστών, των πατριωτών, των φιλάθλων κ.λπ.) μπροστά στην "προσβολή" των συμβόλων τους, πείθουν με το παραπάνω για τη συντελεσμένη οχλοποιμνιοποίησή τους.

   Πολλοί βέβαια θα αντιτάξουν την -ακατανόητη- διάκριση, ότι ο σεβασμός δεν αποδίδεται στο σύμβολο αλλά σε αυτά που αυτό αντιπροσωπεύει. Θα πουν ότι η ελληνική (π.χ.) σημαία αντιπροσωπεύει τους αγώνες του ελληνικού λαού για ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη κ.λπ.

ΤO "ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΕΟΛΑΙΑ"

Μοντέρνοι νέοι, παράδοση και αμφισβήτηση στη μεταπολεμική Ελλάδα: 1964-1974 
Κώστας Κατσάπης
Απρόβλεπτες Εκδόσεις, 2013

   Για περίπου είκοσι χρόνια, οι νέοι στην Ελλάδα γίνονταν αντιληπτοί ως ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της εποχής. Η συμπεριφορά τους φάνταζε ανεξήγητη, ενώ η απόκλισή τους από τον τρόπο ζωής και τις αξίες που παραδοσιακά ρύθμιζαν τη ζωή των νέων ανθρώπων έως τη μεταπολεμική περίοδο, τρομοκρατούσε τον κόσμο των ενηλίκων.
   Στη διάρκεια της περιόδου που κάπως διασταλτικά αποκαλούμε "δεκαετία του εξήντα", διάφορες συνομαδώσεις νέων με "απείθαρχη' συμπεριφορά έκαναν την εμφάνισή τους στο προσκήνιο στρέφοντας πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας και υποκινώντας έναν δημόσιο διάλογο σχετικά με τις ρίζες και τις συνέπειες του "προβλήματος": επαναστάτες χωρίς αιτία, τεντιμπόηδες, γιεγιέδες, χίπηδες, αλητοτουρίστες ή απλώς "απροσάρμοστοι", οι νέοι αυτοί υπήρξαν φορείς μιας ευρείας αμφισβήτησης η οποία έχοντας ως πρόταγμά της τη νεανική "μοντέρνα" κουλτούρα, στράφηκε ενάντια στον κομφορμισμό των ενηλίκων και στην προοπτική της τακτοποιημένης ζωής. Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται να διερευνηθεί η ιστορία των "μοντέρνων νέων", το περιεχόμενο της αμφισβήτησής τους, και η σχέση της τελευταίας με έτερες πτυχές της πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής πραγματικότητας του εξήντα, ιδίως της περιόδου από την πραξικοπηματική άνοδο των συνταγματαρχών στην εξουσία (1967) έως τη Μεταπολίτευση.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  Έπρεπε να περιμένουμε το "τέλος της εποχής της μεταπολίτευσης" (όπως αποκαλείται) για να διαβάσουμε επιτέλους κάποια βιβλία σαν το παρουσιαζόμενο, του ιστορικού και καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Κώστα Κατσάπη. Φαίνεται ότι η διαδικασία απόκτησης σοβαρής ιστορικής ματιάς -και ανάκτησης του παρελθόντος- στην Ελλάδα, προχωράει με ρυθμούς δεικτών του ρολογιού. Έτσι, μόλις στη δεκαετία του 1980, αρχίσαμε απλώς να αναρωτιόμαστε μήπως κυρίαρχες παραστάσεις της ρωμηοσύνης, όπως π.χ. η ειρηνική επικράτηση του χριστιανισμού, το "κρυφό σχολειό",  ή ο  "ελληνοχριστιανισμός" κλπ. είναι προπαγανδιστικοί μύθοι, ή φτηνά ιδεολογήματα.

   Κατ' αυτόν τον τρόπο, μόλις στη δεκαετία του 2010 αρχίσαμε δειλά-δειλά να αποτιμούμε την πραγματική πολιτισμική κατάσταση της νεοελληνικής κοινωνίας στις πρώτες μετεμφυλιοπολεμικές δεκαετίες: όπως το ότι ως βαθύτατα θρησκοκρατούμενη  καλωσόρισε με πραγματική ανακούφιση (και φυσικά χωρίς την παραμικρή αντίδραση) την ελληνοχριστιανική "εθνοσωτήρια επανάσταση" των στρατιωτικών τον Απρίλιο του 1967, την οποία και στήριξε με πρωτοφανή, για ευρωπαϊκό λαό, χαμέρπεια και δουλικότητα επί επτά ολόκληρα χρόνια (αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι η χούντα δεν έπεσε με κάποια εξέγερση, αλλά απλώς όταν το θέλησαν οι αμερικάνοι).
   Κάποτε, μετά από πολλές δεκαετίες (ή και αιώνες) -όταν οι "κουτόφραγκοι" θα έχουν κατακτήσει τον Άρη, ή και τους δορυφόρους του Δία-  ίσως αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε και για άλλους θεμελιώδεις νεοελληνικούς μύθους, όπως οι πραγματικοί λόγοι της εμπλοκής της Ελλάδας στον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ο πραγματικός ρόλος της "εθνικής αντίστασης" κλπ.. Αλλά ας πάμε στο βιβλίο.

Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΗΜΕΤΕΡΟΥΣ» ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Η (β)ρωμηοσύνη στη διαχρονικότητά της: υφαρπαγές χρηματοδοτήσεων και ρεμούλες – καταστάσεις πανομοιότυπες με τις σημερινές.

 

Ο εξωτερικός δανεισμός του ελληνόφωνου προτεκτοράτου έχει μεγάλη προϊστορία. Η Νεοελλάδα έχει δανειστεί πολλές φορές, πάντα για την ίδια αιτία: η εγχώρια τριτοκοσμική πλουτοκρατία (απόγονοι και επίγονοι των βυζαντινών φεουδαρχών, που μετεξελίχθηκαν επιτυχώς στους κοτσαμπασήδες φοροεισπράκτορες της τουρκοκρατίας και στους νεοκοτσαμπασήδες ψευδοαστούς κερδοσκόπους / μεταπράτες της σημερινής εποχής)  αφαίμασσε το κοινωνικό υποζύγιο «αναδιανέμοντας» κατά καιρούς το εθνικό εισόδημα,  κάτι που κρατούσε σε υποτυπώδη επίπεδα την εγχώρια αγοραστική δύναμη και άρα την εγχώρια  αγορά (δηλαδή τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε εθνικής οικονομίας). Το αποτέλεσμα ήταν -και παραμένει- να μην μπορεί να στεριώσει καμμία σοβαρή παραγωγική βάση και άρα καμμία (όπως την ονομάζουν οι οικονομολόγοι) ανάπτυξη.

Για να δικαιολογούν οι εγχώριοι παρασιτικοί τριτοκοσμικοί πλουτοκράτες τήν κατ΄ εξακολούθηση πτώχευση (που οι ίδιοι προκαλούσαν πλουτίζοντας αντιπαραγωγικά και παρασιτικά) και τον κατ΄ εξακολούθηση δανεισμό, επινόησαν το παραμύθι της δήθεν «Ψωροκώσταινας» χώρας, της οποίας το δήθεν «ριζικό» την καταδικάζει  σε συνεχή φτώχεια και πτώχευση.

Στη συνέχεια (μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο κληρονομημένης από το Βυζάντιο απόλυτης νεοβυζαντινής διαπλοκής και διαφθοράς), υφάρπαζαν τα χορηγούμενα δάνεια (αφήνοντας για ευνόητους λόγους «εικόνας», αλλά και εξαγοράς κάποιων «ημετέρων» τους κατωτέρων κοινωνικών ομάδων, μερικά ψίχουλα να πέσουν από το τραπέζι), με αποτέλεσμα την διαιώνιση της πτώχευσης και το άνοιγμα ενός νέου, κάθε φορά, δανειακού λογαριασμού. «Αναδιανομή» του εθνικού εισοδήματος από τους εγχώριους νεοκοτσαμπασήδες, πτώχευση και εξωτερικός δανεισμός: αυτός είναι ο συνήθης οικονομικός κύκλος και η πληκτικά προβλέψιμη οικονομική ιστορία της Νεοελλάδας.

Τα αγγλικά δάνεια, που χορηγήθηκαν στην επαναστατική  νεοελληνική κυβέρνηση το 1824 (τα πρώτα που έλαβε η Νεοελλάδα) εγκαινίασαν την στερεότυπη μεταχείριση, την οποία θα είχαν έκτοτε όλα τα δάνεια, που θα συνήπτε το νεοελληνικό προτεκτοράτο: δεν διοχετεύθηκαν προς τον σκοπό τού αφελώς αποκαλούμενου «κοινού καλού» (αν είναι ποτέ δυνατόν να έχουν «κοινό καλό» το κοινωνικό υποζύγιο και τα αφεντικά του), αλλά γέμισαν τις τσέπες «ημετέρων».

Την ίδια  προδιαγεγραμμένη κατάληξη είχαν, όχι μόνο όλα ανεξαιρέτως τα δάνεια, αλλά και όλα ανεξαιρέτως τα χρήματα, τα οποία κατά καιρούς λάμβανε η Νεοελλάδα στα πλαίσια της λεγόμενης «διεθνούς βοήθειας» προς  «δορυφορικές» χώρες. Π.χ.  τα χρήματα του μεταπολεμικού σχεδίου Marshall (366 εκατομμύρια δολλάρια) γέμισαν κυρίως τις τσέπες νεοκοτσαμπασήδων, όπως των περιφήμων (και χαρακτηριστικά τριτοκοσμικών) «βιομηχάνων χωρίς βιομηχανίες», οι οποίοι  λυμαίνονταν τη χώρα κατά τις δεκαετίες της «εκβιομηχάνισης» του 1950 και 1960. Κατά τον ίδιο τρόπο υφαρπάχθηκαν και κατασπαταλήθηκαν τα μυθώδη χρηματικά «πακέτα», επιχορηγήσεις κ.λπ., που δωρίζονταν στην Νεοελλάδα  επί δύο δεκαετίες από την ένταξή της στην Ε.Ε.

Σήμερα, που η Νεοελλάδα βρίσκεται στο μέσον ενός ακόμα κύκλου ληστρικής εσωτερικής  «αναδιανομής» του εθνικού εισοδήματος, πτώχευσης και επικείμενου εξωτερικού δανεισμού, η υπενθύμιση της ιστορίας του νεοελληνικού δανεισμού είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη για όσους αποτελούν το απομυζούμενο κοινωνικό υποζύγιο (και -ευχόμαστε- ιδιαιτέρως επιβλαβής για τα αφεντικά τους).

Η ωμή υφαρπαγή των χρημάτων των αγγλικών δανείων πίσω από τις πλάτες ενός παντοειδώς εξαθλιωμένου ραγιαδολαού, που  πολεμούσε για την επιβίωσή του (δηλαδή  σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο) διδάσκει, ότι οι νεοκοτσαμπασήδες αυτού του θλιβερού προτεκτοράτου είναι απλώς αδίστακτοι. Διδάσκει, ότι οι πατριωτικές κορώνες, με τις οποίες θα ηχορυπάνουν και σε αυτήν την «εθνική» επέτειο, προορίζονται για τα κορόιδα, τους αμαθείς και τούς αφελείς κάθε είδους. Διδάσκει επίσης πού θα καταλήξουν τα χρήματα, που θα (ξανα)δανειστεί η (ξανα)πτωχευμένη Νεοελλάδα τις προσεχείς εβδομάδες.

Είναι συμφέρον κάθε νεοέλληνα, που ανήκει στο απομυζούμενο κοινωνικό υποζύγιο, να κάνει ό,τι νομίζει και να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο («θεμιτό», ή «αθέμιτο»), προκειμένου να δημιουργηθεί διεθνώς «αρνητικό» κλίμα δανεισμού προς το προτεκτοράτο. Έτσι ώστε αυτή τη φορά να αποτραπούν οι διεθνείς δανειστές να δανείσουν τους νεοκοτσαμπασήδες (με δάνεια, τα οποία θα τσεπώσουν ως συνήθως οι τελευταίοι, ενώ την αποπληρωμή τους θα επωμιστεί, πάλι ως συνήθως, ο «λαός»). Θα ήταν μια ευχάριστη ιστορική «παρεκτροπή» αν οι νεοκοτσαμπασήδες, που επί σχεδόν δύο μετεπαναστατικούς αιώνες πλουτίζουν πτωχεύοντας επανειλημμένα τη χώρα, μείνουν «μπουκάλα» και να αναγκαστούν  να βάλουν βαθιά το χέρι στο -αφορολόγητο και φυγαδευμένο- κομπόδεμά τους. Είναι καιρός να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος «αναδιανομής» εθνικού εισοδήματος, πτώχευσης  και δανεισμού.

Γι΄ αυτό τον λόγο, παρουσιάζουμε σχετικά με την υφαρπαγή των αγγλικών δανείων του 1824 και την διαχρονική αρπακτική νοοτροπία των νεοκοτσαμπασήδων ένα απόσπασμα από το συλλογικό έργο: «Κυριαρχία και κοινωνικοί αγώνες στον ελλαδικό χώρο: από την προεπαναστατική περίοδο μέχρι και τις πρώτες απόπειρες συγκρότησης εθνικού κράτους» (εκδόσεις Αναρχική Αρχειοθήκη, Αθήνα 1996).

ΠΕΡΙ ΔΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ (μια διευκρίνιση)

   Αρκετά συχνά δέχομαι την ερώτηση πώς είναι δυνατόν να περιλαμβάνω στους συνδέσμους αυτού του ιστολογίου, εκείνον του περιοδικού Δαυλός. Δηλαδή πώς είναι δυνατόν να βάζω δίπλα π.χ. σε ιστοσελίδες αναρχικού, ροκ, εναλλακτικοενημερωτικού   κλπ. περιεχομένου, ένα έντυπο «εθνικιστικό», «φασιστικό» κλπ. όπως ο Δαυλός.