ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ "ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗ"...

(ένα "αντιφροντιστήριο"(1) εκτός κομματικών μαντριών)

   Το να κάνει και να μεγαλώνει κάποιος παιδιά δεν είναι ούτε "δικαίωμα" ούτε, φυσικά, υποχρέωση: είναι καταρχήν μια βιολογική λειτουργία (όπως ο ύπνος, το φαγητό, η αφόδευση ή το σεξ) με τη διαφορά ότι έχει πολύ σημαντικές κοινωνικές προεκτάσεις και συνέπειες από οποιαδήποτε άλλη, έτσι ώστε να θεωρείται εύλογα και κοινωνική λειτουργία. Δικαιώματα έχουν μόνο τα παιδιά. Οι γονείς έχουν μόνο υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά τους.

   Το "δικαίωμα" στην τεκνοποίηση και ανατροφή παιδιών το είχαν ανέκαθεν και τα ομοφυλόφιλα μέλη της κοινωνίας (και δεν υπάρχει λόγος να ξανατίθεται ως ζήτημα, παρά μόνο εκ του πονηρού). Υπάρχουν και στην Ελλάδα γνωστά τοις πάσι τέτοια παραδείγματα. Εν ολίγοις οποιοδήποτε ομοφυλόφιλο άτομο μπορεί να τεκνοποιήσει με άτομο του άλλου φύλου και να μεγαλώσουν μια χαρά το παιδί τους. Το να απαιτείς όμως να κάνεις παιδί με άτομο του άλλου φύλου για να το μεγαλώσεις με κάποιο άλλο άτομο που θα είναι της (σεξουαλικής) αρεσκείας σου αλλά όχι γονέας του παιδιού, είναι ένα "δικαίωμα" που δεν το είχαν ποτέ ούτε τα ετεροφυλόφιλα άτομα. 

   To να απαιτείς δε νομική επέκταση και γενίκευση της παρένθετης "μητρότητας" για να ικανοποιήσεις το "δικαίωμά" σου να έχεις παιδί (δηλαδή να απαιτείς τον καρπό της ετεροφυλόφιλης συνεύρεσης, όχι γιατί δεν λειτουργεί σωστά το αναπαραγωγικό σου σύστημα ούτε γιατί η κυοφορία κρύβει θανάσιμους κινδύνους για την έγκυο ή το έμβρυο, αλλά επειδή απλώς απεχθάνεσαι τον τρόπο που προκύπτει αυτός ο καρπός) συνιστά ξεκάθαρα εργαλειοποίηση, εμπορευματοποίηση (και χυδαιοποίηση) της αναπαραγωγικής διαδικασίας και του γυναικείου σώματος αλλά και νομικό "δικαίωμα" που δεν το έχουν ούτε τα ετεροφυλόφιλα άτομα.

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ

Γονείς και παιδιά μετά τη δύση του πατέρα

Συγγραφέας: Massimo Recalcati

Eκδόσεις Κέλευθος 2016 / 2022 (πρώτη ιταλική έκδοση 2013)

Αριθμός σελίδων: 177

                                

  Ένα παιδί ατενίζει το πέλαγος. Είναι ο Τηλέμαχος, που ζητά δικαιοσύνη: δεν υπάρχει πλέον Νόμος στη γη του, μόνο η φαινομενικά ατελείωτη Νύχτα των Μνηστήρων... Ο Τηλέμαχος περιμένει τον πατέρα του, τον Οδυσσέα, για να επαναφέρει τη συμβολική τάξη στον ρημαγμένο οίκο του. Αντίθετα με τον Οιδίποδα, που πέφτει τυφλωμένος από ενοχή για την εγκληματική του επιθυμία, αντίθετα με τον Νάρκισσο, που θαμπώνεται από τη στείρα ομορφιά της εικόνας του, ο Τηλέμαχος ατενίζει το πέλαγος με μάτια ορθάνοιχτα αναζητώντας τον πατέρα, το Νόμο του πατέρα.

   Τα σημερινά παιδιά μοιάζουν στον Τηλέμαχο. Ψάχνουν με το βλέμμα αυτό(ν) που θα επιστρέψει από τη θάλασσα, αναζητούν το Νόμο που θα τους ανοίξει νέους ορίζοντες. Γιατί ο πατέρας, αν και δεν είναι ο κάτοχος του Νόμου, αν και δεν γνωρίζει το έσχατο νόημα της ζωής, καταδεικνύει ωστόσο μέσα από τη σαρκωμένη μαρτυρία της ύπαρξής του ότι είναι δυνατόν -είναι ακόμα δυνατόν- να νοηματοδοτήσει αυτό τον κόσμο, να μεταδώσει την επιθυμία, να μιλήσει για το μέλλον να πει στον Τηλέμαχο ότι ακόμα δεν έχουν συμβεί τα πάντα, ότι ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα. Να καταστήσει, εντέλει, το Παιδί αληθινό κληρονόμο, ικανό όχι μόνο να παραλάβει ένα νόημα για τον κόσμο, αλλά και να ανακαλύψει καινούρια νοήματα του κόσμου, καινούριους κόσμους νοήματος.

   (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  Στην εποχή μας, της μεταμοντέρνας μαζικής σχετικιστικής τρικυμίας εν κρανίω (σε όλα τα πεδία και επίπεδα) ένα βιβλίο σαν αυτό επιχειρεί επιτέλους να πιάσει από κάπου το νήμα. Όχι από κάπου οπουδήποτε, αλλά ακριβώς από το σημείο όπου ο νεόκοπος "δικαιωματισμός" (το κατεξοχήν "φρούτο" και Απόλυτη Αλήθεια της εποχής) δείχνει τη μεγαλύτερή του ιδεολογική, στρεψόδικη και συκοφαντική βιαιότητα: την αποδόμηση του Άντρα, του ανδρισμού και της ουσιωδέστερης κοινωνικής του έκφανσης, για τις χιλιετίες πολιτισμού που προηγήθηκαν, του ρόλου του πατέρα.

ΡΩΜΗΕΣ ΚΑΤΙΝΟΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ ΕΝAΝΤΙΟΝ ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΤΕΚΝΩΝ

  Στα πλαίσια της αναδημοσίευσης κειμένων που θα ήθελα είχα γράψει εγώ, αναδημοσιεύω το παρακάτω της κλινικού ψυχολόγου Παιδιών κι Εφήβων κυρίας Μαρίας Καπερώνη (Βήμα 7/1/2021). Τα τονισμένα σημεία και οι εικόνες από εμένα.

 Ατεκμηρίωτοι ισχυρισμοί εν ονόματι του «φεμινισμού» κατά της συνεπιμέλειας

                               
 

  Στον δημόσιο διάλογο για την Συνεπιμέλεια στο πλαίσιο της αλλαγής του Οικογενειακού Δικαίου, παρατηρήθηκε το φαινόμενο των αυθαίρετων δηλώσεων κατά της συνεπιμέλειας από διάφορα πρόσωπα, αλλά διατρανώθηκε από γυναικείους κύκλους σε μία προσπάθεια επιβολής της γνώμης τους ως επαΐοντες, βασίζοντας τα επιχειρήματα τους σε μεροληπτική ερμηνεία της έρευνας, σε ισοπεδωτικές γενικεύσεις, σε ιδεοληψίες και σεξιστικά στερεότυπα παρά σε αξιόπιστα επιστημονικά δεδομένα. Επιπλέον, έχουν θέσει το θέμα της συνεπιμέλειας ως πεδίο αντιπαλότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, παραγνωρίζοντας το δικαίωμα και την ανάγκη του παιδιού για ίση φροντίδα κι ανατροφή από τους δύο γονείς του κι υπό αυτή τη βάση λανθασμένα αναπαράγεται κι από τα ΜΜΕ.

  Συγκεκριμένα, έχουν συνδέσει την συνεπιμέλεια με την ενδοοικογενειακή βία, προκρίνοντας και υποδηλώνοντας ότι οι πατέρες είναι θύτες κακοποίησης απέναντι στη μητέρα και στα παιδιά σε μία εξαιρετικά αθέμιτη, στερεοτυπική και κακόβουλη προσπάθεια να επηρεάσουν αρνητικά την κοινή γνώμη αλλά και την πολιτική βούληση. Η ενδοοικογενειακή βία οποιασδήποτε μορφής, είναι καταδικαστέα, ωστόσο, δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλοϊκά με σεξιστικούς όρους, αλλά είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο, κι αφορά σε άνδρες και γυναίκες. Το στερεότυπο ότι η ενδοοικογενειακή βία προσβάλλει μόνο τις γυναίκες καταρρίπτεται, τόσο από τα διεθνή δεδομένα όσο κι από έρευνες στην Ελλάδα, καθώς τα ποσοστά βίας έναντι των ανδρών από τις συζύγους/συντρόφους είναι ίσα ή και ενίοτε υψηλότερα από εκείνα έναντι των γυναικών (Παπάνης, 2008).

ΨΥΧΗ / ΘΕΣΜΙΣΗ / ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ στον φιλοσοφικό λόγο του Κορνήλιου Καστοριάδη

Συγγραφέας: Κυριάκος Νικολούδης 

Σελίδες: 187 

Εκδόσεις: Δαιδάλεος, 2020

 

              

 

    Το 1845 στην περίφημή του  11η θέση για τον Φόυερμπαχ ο Καρλ Μαρξ απεφάνθη ότι αν η μέχρι τώρα προσπάθεια της Φιλοσοφίας ήταν να ερμηνεύσει τον κόσμο, στο εξής η προσπάθειά της πρέπει να προσανατολιστεί στο πώς θα τον αλλάξει.   

    Ο αφορισμός εκείνος του Μαρξ έθεσε έκτοτε νέες προδιαγραφές στη φιλοσοφική αναζήτηση. Και -σαν ένα από τα παράδοξα της Ιστορίας- ως το λαμπρότερο ίσως τέκνο αυτής της νέας αντίληψης περί ρόλου της Φιλοσοφίας, θα μπορούσε χωρίς πολύ σκέψη να χαρακτηριστεί ένας «αποστάτης» του μαρξισμού, ο εκ Γαλλίας Κορνήλιος Καστοριάδης.  Γιατί, μετά την προοδευτική αποδόμηση του μαρξισμού από τον Καστοριάδη (μέσα από το περιοδικό Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα) και την οριστική αποστασιοποίησή του από αυτόν το 1964, η 11^η θέση για τον Φόυερμπαχ έχει ατύπως πλέον τροποποιηθεί / επεκταθεί (τουλάχιστον για όσους ενασχολούμενους δεν θέλουν να κρύβονται πίσω από το δαχτυλάκι τους) σε: αν  η μέχρι τώρα προσπάθεια της Φιλοσοφίας ήταν να ερμηνεύσει τον κόσμο, στο εξής η προσπάθειά της πρέπει να προσανατολιστεί στο πώς θα τον αλλάξει καθιστώντας τον άνθρωπο πολιτικό, ήτοι αυτόνομο ον (δηλαδή απόλυτο, αδιαμφισβήτητο και αποκλειστικό κάτοχο των αποφάσεων που διαμορφώνουν την ύπαρξή του, των οποίων μπορεί και οφείλει να έχει ο ίδιος  την άμεση και αδιαμεσολάβητη κυριότητα).

 

Ο ΠΙΟ ΒΡΩΜΙΑΡΗΣ ΛΑΟΣ; (χωρίς λόγια)

ΜΗΠΩΣ Η ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩNΕΙ;

                                              

    Απ’ ό,τι γνωρίζω, λίγες φορές η ρήση «ουδέν κακόν αμιγές καλού» βρήκε τέτοια εκπλήρωση όσο σ’ αυτή την εποχή της καραντίνας. Γιατί η επιδημία δείχνει να διαθέτει και μια θετική διάσταση που σχετίζεται σχεδόν αιτιοκρατικά με πολλές πλευρές της ατομικής / δημόσιας υγείας και όχι μόνον αυτής.

    Εξηγούμαι: η επιδημία (κυρίως μέσω της μαζικής καραντίνας) έχει μέχρι στιγμής μερικές εμφανείς ευεργετικές συνέπειες που ίσως θα έπρεπε να απαριθμηθούν και να προβληματίσουν.

ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ 2019

Συγγραφέας: Βασίλης Παλαιοκώστας

Τίτλος: Μια φυσιολογική ζωή, Δράσεις και αποδράσεις ενός επικηρυγμένου

Αριθμός σελίδων: 608

Εκδόσεις των Συναδέλφων

Πρώτη έκδοση: Αθήνα, Ιούνιος 2019

                                   

   Το βιβλίο του διάσημου δραπέτη Βασίλη Παλαιοκώστα πρέπει να είναι (παρά την αποσιώπησή του από τους καταλόγους αριθμών πωλήσεων, τις ραδιοτηλεοπτικές «εκπομπές βιβλίου», τις παντοειδείς καθωσπρεπίστικες δημοσιογραφικές στήλες βιβλιοκριτικής κλπ.) το best seller του 2019 για την Ελλάδα: μέσα σε ελάχιστους μόλις μήνες από την πρώτη έκδοσή του γνώρισε άλλες τρεις επανεκδόσεις και έχει μέχρι στιγμής πουλήσει πάνω από έντεκα χιλιάδες αντίτυπα. Γεγονός οπωσδήποτε ελπιδοφόρο, αν και δεν δίνει κάποιου είδους απάντηση στο εύλογο ερώτημα «μα πού είναι τέλος πάντων όλοι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι το αγόρασαν, πώς εκδηλώνουν την παρουσία τους, γιατί δεν φαίνονται;» …