BIG BANG 1970-1973

Η ΑΝΘΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Συγγραφείς: Στάθης Καλύβας και Νατάσα Τριανταφύλλη

Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2025

Αρ. σελίδων: 716

   

    «Ήτανε μια μαγεία...» 

   Τα χρόνια της δικτατορίας έχουν περάσει στη συλλογική μας μνήμη ως μια εποχή καθολικού ζόφου και απόλυτης πολιτιστικής οπισθοδρόμησης. Στις 21 Απριλίου 1967, η ελληνική κοινωνία μπαίνει στον «γύψο». Τα φώτα σβήνουν, ο φόβος εξαπλώνεται και οι άνθρωποι σωπαίνουν ...ως τις 24 Ιουλίου 1974. Είναι όμως έτσι; Όχι ακριβώς! Κόντρα στις κυρίαρχες πολιτικές συνθήκες, σ’ ένα βαθμό και εξαιτίας τους, η «χουντική επταετία» θα αποδειχθεί απρόσμενα γόνιμη και δημιουργική. Την τετραετία 1970-1973, η Ελλάδα βιώνει ένα λαμπερό δημιουργικό τσουνάμι, ένα πνευματικό και πολιτιστικό Big Bang. Το πολιτικό σκοτάδι κυοφορεί μια ζωντανή, εκρηκτική και κυρίως ανοιχτή και δημόσια δημιουργικότητα. Αντί για μια μαύρη τρύπα που καταβροχθίζει τα γράμματα και τις τέχνες, ξεδιπλώνεται μπροστά μας ένα φωτεινό και πολύβουο σύμπαν όπου εκδίδονται σπουδαία βιβλία, πολλαπλασιάζονται τα βιβλιοπωλεία και οι εκδοτικοί οίκοι, ηχογραφούνται διαχρονικής αξίας δίσκοι, γυρίζονται ρηξικέλευθες ταινίες, ανεβαίνουν πρωτοποριακές θεατρικές παραστάσεις και πραγματοποιούνται εντυπωσιακές εικαστικές εκθέσεις. Όσοι βίωσαν αυτή την άνθηση την ανακαλούν με ενθουσιασμό: «Ήτανε μια μαγεία». Πώς όμως έγινε δυνατό κάτι τέτοιο; Και πώς καταλήξαμε να πιστεύουμε ακριβώς το αντίθετο; 

  To Big Bang, 1970-1973 είναι μια πολυπρόσωπη, πολύχρωμη και μαγευτική τοιχογραφία, ένα γοητευτικό χρονικό μιας απροσδόκητης πνευματικής και πολιτιστικής άνοιξης που υπήρξε παράλληλα κι ένας θρίαμβος της ανθρώπινης δημιουργικότητας πάνω στην ανελευθερία. Καρπός εκτεταμένης και πολυδιάστατης έρευνας, συνδυάζει εργαλεία όπως η ιστορική και πολιτική ανάλυση, η πολυφωνική αφήγηση και η βιογραφική προσέγγιση. Αντί για τις συνηθισμένες περιγραφές της χούντας, αποκαλύπτει τις απρόσμενες και συχνά παράδοξες διεργασίες που κατάφεραν να γονιμοποιήσουν πνευματικά μια συνθήκη πολιτικού αυταρχισμού. Εστιάζει στις τεκτονικές διεργασίες που εμφύσησαν στην ελληνική κοινωνία ζωντάνια και δυναμισμό, διαμορφώνοντας την αναγκαστική της συμβίωση με την δικτατορία. Πρωτότυπη και ανατρεπτική ανάγνωση μιας περιόδου που συχνά πιστεύουμε πως γνωρίζουμε καλύτερα απ’ ό,τι στ’ αλήθεια ισχύει, το Big Bang, 1970-1973 αφουγκράζεται και καταγράφει τις αναπάντεχες διαδρομές της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής στα χρόνια της δικτατορίας.  

    (Από το οπισθόφυλλο)

    

    ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΟΥΝ ΜΙΑ ΜΝΗΜΗ

    

    Ανάμνηση πρώτη (κάποιο καλοκαίρι μεταξύ 1971-1974)

  Σταθμός Λαρίσης, πρώτη πεζογέφυρα μετά, γύρω στις έντεκα το πρωί. Μερικά ποδήλατα παρκαρισμένα ατάκτως στην αρχή των σκαλοπατιών. Μια δεκαριά πιτσιρικάδες των τριών πρώτων τάξεων του δημοτικού κρέμονται στις εξωτερικές πλευρές των κιγκλιδωμάτων. Με σχεδόν όλο το σώμα τους στο κενό (και με μόνο σύνδεσμο με τη ζωή, τα γαντζωμένα στα κάγκελα χέρια τους) κουνούν ουρλιάζοντας τα μετέωρα πόδια τους πάνω από ένα τραίνο που μόλις έχει αρχίσει να αναπτύσσει ταχύτητα. Φαντασιώνονται τους ινδιάνους που ετοιμάζονται για ρεσάλτο. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που το κάνουν. Κάποιες περαστικές σταυροκοπιούνται.

   Για -άλλο- ένα ολόκληρο καλοκαίρι οι γονείς μας δεν είχαν ιδέα που ήμαστε και τι κάναμε όλη τη μέρα (πηγαίναμε σπίτια μας μόνο για φαγητό και ύπνο). Και μάλλον δεν έμαθαν ποτέ. Όχι επειδή (ανυποψίαστοι) όντως δεν ρωτούσαν. Αλλά ίσως γιατί μέσα στην απίστευτη άγνοια κινδύνου μας, δεν μας συνέβη ποτέ κάποιο ατύχημα.

ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

   Για πολλοστή φορά η αριστερά συμπαρατασσόμενη με τυράννους και αντιμέτωπη με τους εξεγερμένους

    (Γιώργος Τσίπρας, «αναλυτής επί διεθνών θεμάτων», από πρόσφατο κείμενό του)  

     Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα.

  Στο παραπάνω «μαργαριτάρι», από τα πλέον αντιπροσωπευτικά της αριστερόστροφης μικροαστικής υποκρισίας, βρίσκουμε συγκεντρωμένα όλα τα «προαιώνια» ειδοποιά χαρακτηριστικά της σταλινολενινιστικής προπαγάνδας:

ΤΥΦΛΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ

Banksy - Blinded by the flag

                     

ΤΟ ΜΟΝΟ ΛΑΘΟΣ ΗΤΑΝ Η ΛΕΞΗ "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"

 

   Τραμπ:

«Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα χαθεί απόψε»

«Θα φύγουμε πολύ γρήγορα από το Ιράν και θα επιστρέψουν στη λίθινη εποχή»

   Για άλλη μια φορά οι παντός είδους ηθικολόγοι υποκριτές (γουοκιστές, σταλινικοί, «ευρωπαϊστές», νεοφασιστοφιλελεύθεροι κ.α.) άρπαξαν την ευκαιρία να σκίσουν τα καλσόν τους. Και για άλλη μια φορά το έκαναν με αφορμή τους λεονταρισμούς του φανφαρόνου Τραμπ. Ο οποίος αποτελεί εδώ και χρόνια τον εύκολο στόχο τους (και του αξίζει).

   Όμως το μοναδικό λάθος του εν λόγω φανφαρόνου στις παραπάνω δηλώσεις του, δεν είναι ούτε ηθικολογικής φύσεως ούτε βέβαια λόγω «ασέβειας» προς το κουρελόχαρτο που οι ιδιοκτήτες του πλανήτη αποκαλούν (κατά το εκάστοτε δοκούν τους) «διεθνές δίκαιο».

   Το μοναδικό λάθος στις δηλώσεις του φανφαρόνου Τραμπ βρίσκεται στη χρήση της λέξης «πολιτισμός». Στο Ιράν των μεσαιωνιστών μουλάδων θεοκρατών δεν υπάρχει κανένας πολιτισμός. Πρόκειται για μια χώρα που συγκεντρώνει όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά Ανατολής και Δύσης και κανένα από τα θετικά τους. Αν υπάρχει ένα στοιχείο πολιτισμού στο σημερινό Ιράν, βρίσκεται στα εκατομμύρια διαδηλωτές του Ιανουαρίου που απαίτησαν την έξοδο από τη Λίθινη Εποχή του θεοκρατικού σκοταδισμού, και την εκκοσμίκευση της χώρας. Και που, ανεξακρίβωτο πόσες χιλιάδες τους, κατακρεουργήθηκαν από τα μυδραλιοβόλα, τους όλμους, τις χειροβομβίδες και τα τανκς του αιμοβόρου καθεστώτος.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΙΣΚΟ ΤΩΝ DAMNED

(Kατάλληλο μόνο για γεννημένους 

πριν το 1980)

Μερικές σκέψεις για τον «πρέποντα» τρόπο να μεγαλώνουν τα ροκ συγκροτήματα - και τα ακροατήριά τους

                The Damned - When I Was Young των Animals (από το Not Like Everybody Else, 2026)

   Μια φορά κι έναν καιρό, στο μακρινό 1968 oι Rolling Stones τραγουδούσαν: "Well, now what can a poor boy do / Except to sing for a rock and roll band? / 'Cause in sleepy London Town / There's just no place for street fighting man, no".

  Έκτοτε, και μέχρι τη δύση της ροκ ως κοινωνικού φαινομένου κάπου στην δεκαετία του 1990-2000, χιλιάδες παιδιά παρομοίως πληκτικών πόλεων στο θεωρούμενο ως πιο προηγμένο μέρος του πλανήτη, επαλήθευσαν αυτή τη διαπίστωση, μετατρέποντάς τες συχνά σε σημεία αναφοράς του παγκόσμιου πολιτισμικού underground, και συντελώντας στη μεταμόρφωσή τους σε απείρως πιο ενδιαφέρουσες. Η μαζική κορύφωση όμως εκείνης της διαπίστωσης των Rolling Stones συνέβη πιθανότατα με την έκρηξη του πανκ το 1976-1977, όπου οποιοιδήποτε μπορούσαν απλώς να γρατζουνίσουν μια κιθάρα ή ένα μπάσο, μπορούσαν να φτιάξουν ένα ροκ συγκρότημα. Και συχνά το έκαναν. Και μάλιστα με απροσδόκητα κοινωνικά και πολιτισμικά αποτελέσματα.

  Ακόμα περισσότερα ήσαν τα παιδιά που σύχναζαν στα underground καταγώγια όπου τα συγκροτήματα παρουσίαζαν τη μουσική τους. Όσα προέρχονταν από πιο ευκατάστατα περιβάλλοντα, αγόραζαν τους δίσκους τους (ακριβό «σπορ» για τους περισσότερους, ειδικά στην Ελλάδα), τους έγραφαν σε κασσέττες και τις μοίραζαν αφιλοκερδώς στις παρέες τους (η παράνομη μετεγγραφή ενός δίσκου σε κασσέττες προς διαμοιρασμό ήταν ένα από τα ισχυρότερα «συγκολλητικά» των ροκ παρεών – πολλές φορές μάλιστα συνεισέφεραν όλοι για την αγορά ενός δίσκου, τον οποίο έγραφε σε κασσέττες ο «πλούσιος» της παρέας που διέθετε πικάπ, και που τελικά του ξέμενε ο δίσκος ως ανταπόδοση των υπολοίπων).

                          
 

                            O Mick Jagger σε αντιπολεμική διαδήλωση στο Λονδίνο το 1968

                           

   Ενίοτε βέβαια μπορεί αυτά τα παιδιά να έβγαιναν και στα οδοφράγματα. Αλλά ο κύριος τρόπος έκφρασής τους παρέμενε η μουσική και τα ιδιαίτερα προτάγματά της, τα οποία την κατέστησαν ένα από τα πιο σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα του εικοστού αιώνα: άρνηση ανάληψης των ετοιματζίδικων και αλλοτριωτικών ρόλων που η κοινωνία επιδιώκει να φορά καπέλο στα μέλη της, αναζήτηση ενός αβέβαιου και συχνά επισφαλούς προσωπικού δρόμου μακριά από την ασφάλεια των ιδεολογικών, κομματικών, εθνικών, θεολογικών ή άλλων μαντριών, ένας ιδιαίτερος (αυθεντικός και μη υποκριτικός) τρόπος να αισθάνεσαι, να αντιλαμβάνεσαι, να σκέφτεσαι και να συμπεριφέρεσαι (και επιλογή μιας ανάλογης στάσης ζωής), αναζήτηση της ευ-δαιμονίας (ως αρμονικής σχέσης με τον εσώτερο δαίμονά μας - και όχι ως χιμαιρική αναζήτηση της «ευτυχίας»), λήψη «αυτοκαταστροφικών» για τον λεγόμενο μέσο άνθρωπο αποφάσεων ζωής, άρνηση ατιμωτικών συμβιβασμών και ανάπτυξη ενός υψηλού (και μάλλον ακατανόητου για την εφησυχασμένη, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κοινωνική μάζα) αισθήματος τιμής.

  Γιατί τελικά αυτό που, με μια λέξη, προέταξε και υπερασπίστηκε το underground ήταν η αυτοπραγμάτωση.

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΚΕ

   Ένα σταλινικό έγκλημα «δι' αντιπροσώπου»

  (Αφιερωμένο στον διεθνιστή επαναστάτη Άγι Στίνα, σε όλους τους διεθνιστές επαναστάτες και πρωτίστως σε εκείνους που δεν γλύτωσαν από τις φυλακές του Μεταξά, από τους ναζί και από τους μαχαιροβγάλτες της ΟΠΛΑ)         

                 

   Με αφορμή την ανακάλυψη ανέκδοτων φωτογραφιών από την ημέρα της εκτέλεσης των «200 κομμουνιστών» (1η Μαΐου 1944) στην Καισαριανή, οργίασε πάλι ο σοβινιστικός μηχανισμός ανάσυρσης από τη ναφθαλίνη των διαφόρων προκάτ φαντασιώσεων της (β)ρωμηοσύνης.

  Αμέσως οι διάφοροι ρωμηοί «αναλυτές» (δημοσιογράφοι, τηλεπαρουσιαστές, πολιτευτές, «εθνικοί συγγραφείς» και λοιποί έχοντες καθημερινή -αμειβόμενη- άποψη επί παντός επιστητού) έσπευσαν… να «κοιτάξουν στα μάτια» τους μελλοθάνατους και να «αναλύσουν» το βλέμμα τους (εννοείται με τα πατροπαράδοτα και απολύτως προβλέψιμα μελοδραματικά «ψυxoεργαλεία» της ρωμηοσύνης) Π.χ. : «Το φως από τα 400 μάτια σε λίγο θα το πάρει το πηχτό σκοτάδι, μα τα πρόσωπα είναι φωτεινά, λάμπουν, και τελικά, όλοι αυτοί δεν θα τυφλωθούν ποτέ. Δεν θα χάσουν το φως τους ποτέ… Και τα 400 μάτια τους έχουν δυνατότερο φως και από αυτό του ήλιου ακόμη, γιατί είναι μάτια αετών και όχι ανθρώπινα, που δεν τα κάμπτει-λυγίζει το φως του ήλιου. Ίσως τα μάτια τους να συνεχίζουν να βλέπουν την γονατισμένη Ελλάδα τού σήμερα». Και διάφορα παρόμοια δακρύβρεχτα αλλού.

  

   Ενώ και το ΚΚΕ έσπευσε αναμενόμενα να (ξανα)οικειοποιηθεί (=πατεντάρει) προνομιακά τον θάνατό τους, καπελώνοντάς τους κουτοπόνηρα όλους ανεξαιρέτως ως μέλη του.

 Φυσικά δεν έλειψαν και οι απαραίτητες καφενειακές ρωμηοαναγωγές και ρωμηοσυνειρμοί όπως π.χ. ότι οι εκτελεσμένοι θυσιάστηκαν «αντιστεκόμενοι για την πατρίδα» κλπ. (ενώ πέθαναν παθητικά, χωρίς δυνατότητα να προβάλλουν την παραμικρή αντίσταση ούτε καν για τους εαυτούς τους, και χωρίς να το έχουν επιλέξει οι ίδιοι έστω και ως ρίσκο π.χ. σε κάποια μάχη). 

  Στο τέλος μάλιστα ακούστηκε από κάποιους ότι οι φωτογραφίες είναι μια καλή αφορμή για να «ξεπαγώσει» η διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα...

  Το μόνο που απομένει πλέον είναι ο μαζικός ψαλμός του εθνικού ύμνου, στις καφετέριες, τα σκυλάδικα, τα νυχάδικα, τα χιονοδρομικά κέντρα, τα γήπεδα και την πλατεία Συντάγματος (αν βέβαια δεν έχει κλειστεί για κάποια εορταστική φιέστα). Κι αν αυτό δεν έχει συμβεί για την ώρα, είναι λόγω του ότι οι φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά το ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμμιά», δεν έχουν φτάσει ακόμα στον διεθνή αερολιμένα των Σπάτων. Όπου αναμένεται να τύχουν υποδοχής αρχηγού κράτους, όπως και το πασχαλιάτικο «άγιο φως» της Ιερουσαλήμ.

   Ας αρχίσουμε όμως να συνεισφέρουμε κι εμείς ταπεινά στη νέα αυτή εθνεγερσία.

      Ήσαν όλοι τους σταλινικοί;

    Κατ' αρχήν δεν πρόκειται για «διακόσιους» κομμουνιστές μέλη του ΚΚΕ, όπως εντέχνως αφήνεται να εννοηθεί. Από όσα (όχι πολύ αποκλίνοντα μεταξύ τους) αναφέρουν οι διαθέσιμες πηγές, οι σταλινικοί κρατούμενοι που μεταφέρθηκαν από το κέντρο κράτησης Χαϊδαρίου για εκτέλεση στην Καισαριανή κυμαίνονται από 157 – 185. Οι υπόλοιποι ήσαν διαφωνούντες/διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ, αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές και έξι μέλη της διεθνιστικής επαναστατικής ομάδας Στίνα / Καστοριάδη / Ταμτάκου.

ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΜΠΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΑ ΦΕΡΕΤΡΑ

 

 

ΘΑ "ΕΝΕΚΡΙΝΑΝ" ΟΙ HIPPIES ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΠΟ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΦΥΛΟΥ;

     

   (ένα ερώτημα στη λεγόμενη Τεχνητή Νοημοσύνη)

   

   Ήταν το The End (1967) των Doors ένα "αντιπατριαρχικό" woke άσμα; Ήθελε ο Jim Morrison να σκοτώσει τον πατέρα του και να πηδήξει τη μάνα του (όπως δηλώνει ψυχρά στο τραγούδι); Ήθελε  επιστροφή στη "μητριαρχία" και κατάργηση της "πατριαρχίας";  Αν και θαυμαστής τού (αιωνίως πρωτάρη με τις γυναίκες και "μισογύνη") Νίτσε, θα τασσόταν ο Jim Morrison υπέρ της καθιέρωσης του όρου "γυναικοκτονία" ή υπέρ των "δύο μαμάδων"; Φαιδροί προβληματισμοί με εξίσου φαιδρές καταφατικές απαντήσεις ρηχών εγκεφάλων, που υποβιβάζουν (για τους σκοπούς τους) την ποίηση σε επίπεδο ίδιο εκείνου που οι σεμνότυφοι χριστιανοί απολογητές υποβίβαζαν την "αιμομικτική" ελληνική μυθολογία...

   Αυτό που κυρίως με εντυπωσιάζει στον γουοκισμό είναι το ότι, στην προσπάθειά του να πείσει ότι διαθέτει ιστορική εγκυρότητα, αυτοπαρουσιάζεται ως συνεχιστής ιστορικών κινημάτων όπως εκείνα των βορειοαμερικανών μαύρων ή της Aντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960. Το ίδιο δηλαδή που κάνουν σταθερά οι χριστιανοί απολογητές από τις αρχές του Μεσαίωνα μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούν να παρουσιάσουν τον ελληνικό πολιτισμό σαν πρόδρομο του χριστιανισμού. Ή οι ναζί, που παρίσταναν τους απογόνους και συνεχιστές ... των αρχαίων σπαρτιατών, ενώ χρησιμοποίησαν κι ένα πανάρχαιο και παγκόσμιο πολυθεϊστικό σύμβολο όπως η σβάστικα στο σφουγγαρόπανο που είχαν για σημαία τους.

  Το αποτέλεσμα τέτοιων φαιδρών και γλοιωδών ιδεολογικών πρακτικών δεν είναι ούτε μόνο ούτε κυρίως αντιαισθητικό (αφού έχει παράξει καταγέλαστα υβρίδια π.χ. σαν τον "ελληνοχριστιανισμό" ή τον ναζιστικό "παγανισμό"). Είναι κυρίως βαθύτατα μαγαριστικό για τη μνήμη των ανθρώπων, στις ιδέες και αντιλήψεις των οποίων οι πρακτικές αυτές εφαρμόζονται. Τέτοιες προπαγανδιστικές πρακτικές ευτελίζουν κοινωνικά ορόσημα (π.χ. Μάης του 1968 κ.α.) πολύ περισσότερο από όσο θα τα ευτέλιζε το καθεστώς, αν καθιέρωνε μια ετήσια "επέτειό" τους. Επίσης παράγουν και μια απερίφραστη απειλή οργουελικού τύπου απέναντι σε όσους πρόλαβαν κάποια από εκείνα τα γεγονότα, και που σήμερα καλούνται επιτιμητικά να πάψουν να θυμούνται ό,τι είχαν ζήσει (και συμμετάσχει) με τις ίδιες τους τις αισθήσεις, και να το αντικαταστήσουν με μία εμφυτευμένη ψευδομνήμη (άλλη μια επαλήθευση της γνωστής παρατήρησης του Μίλαν Κούντερα για την αγαστή σχέση αμνησίας και εξουσίας).

   Ο γουοκισμός φαίνεται να είναι για τον σύγχρονο κόσμο, ό,τι υπήρξε ο χριστιανισμός για τον αρχαίο: η πιο κραυγαλέα απόδειξη μιας κρίσης σημασιών, δηλαδή του πλέον αδιάψευστου σημαδιού ότι ένας πολιτισμός (εν προκειμένω ο καπιταλιστικός σε όλες τις εκδοχές του, αστικές ή γραφειοκρατικές) έχει κλείσει τον κύκλο του και δεν έχει τίποτα άλλο να προτάξει εκτός από ανακυκλώσεις των διαφόρων ιδεολογικών παραπροϊόντων ή αποβλήτων του. Ενός πολιτισμού που δεν μπορεί καν να επανανοηματοδοτήσει τις ιδρυτικές σημασίες του, με τον τρόπο που το έκανε η Αντικουλτούρα μέσω ενός μείζονος συγγραφέα της, του Χέρμπερτ Μαρκούζε: 

  "Η βιομηχανική κοινωνία έφτασε στο στάδιο εκείνο, όπου πια δεν μπορούμε να ορίσουμε μια αληθινά ελεύθερη κοινωνία χρησιμοποιώντας τούς παραδοσιακούς όρους τής οικονομικής, πολιτικής και πνευματικής ελευθερίας. Όχι γιατί οι ελευθερίες αυτές έχασαν τη σημασία τους, αλλά αντίθετα γιατί έχουν πάρα πολλή σημασία για να μπορούν να περιοριστούν στα παραδοσιακό πλαίσιο.

   Μόνο αρνητικοί όροι μπορούν να εκφράσουν αυτές τις καινούργιες μορφές, γιατί ακριβώς αποτελούν άρνηση των μορφών που κυριαρχούν.

 Έτσι, οικονομική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση απ΄ την οικονομία, απ΄ τον καταναγκασμό, που ασκείται με τις οικονομικές σχέσεις και δυνάμεις, απελευθέρωση απ΄ την καθημερινή πάλη για την ύπαρξη, απαλλαγή απ΄ την ανάγκη να κερδίζουμε τη ζωή μας.

  Πολιτική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση απ' την πολιτική αυτή, που πάνω της τα άτομα δεν μπορούν να ασκήσουν ουσιαστικό έλεγχο.

  Πνευματική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει αποκατάσταση τής ατομικής σκέψης, πνιγμένης σήμερα από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και θύμα τής διαπαιδαγώγησης, κι ακόμη θα πρέπει να σημαίνει, ότι θα πάψουν να υπάρχουν κατασκευαστές τής «κοινής γνώμης» κι ακόμη και κοινή γνώμη".

   Δεν βρίσκω κάποιον άλλον τρόπο από την κρίση σημασιών, για να εξηγήσω την παντελή αδυναμία των σύγχρονων κοινωνιών να παράξουν νέες (πολιτικές σε πρώτη φάση) σημασίες, αλλά αντ' αυτού παραπαίουν ανάμεσα σε απαρχαιωμένες τέτοιες, όπως η διαφαινόμενη (επι)στροφή στο "θρησκεία - πατρίδα - οικογένεια", και η υιοθέτηση εξίσου θεοκρατικών νοοτροπιών του τύπου Credo quia absurdum / πιστεύω γιατί είναι παράλογο (όπως το γνωστό woke σεξιστικό "γυναίκα είναι κάτι που εξωτερικά αρκεί να φέρει βυζιά και αιδοίο, έστω και τεχνητά", δηλαδή "γυναίκα=απομίμηση γυναίκας"). 

    Ο κόσμος μας έχει να διαλέξει ανάμεσα σε αρνητές της κλιματικής αποσάθρωσης και αρνητές της βιολογίας. Δηλαδή ανάμεσα σε εξίσου "ψεκασμένους" αρνητές της πραγματικότητας: this is the End, beautiful friend... 

  Ο γουοκισμός μπορεί να γίνει ιστορικά αντιληπτός μόνο σαν μια εκφυλιστική ασθένεια του πολιτισμού μας. Ευτελίζει ο,τιδήποτε αυθεντικό με το οποίο έρχεται σε έστω απλή επαφή, π.χ. το υπερτριακονταετές κίνημα της Αντικουλτούρας για συλλογικό και ατομικό αυτοκαθορισμό (άλλη μια λέξη του Μαρκούζε που κατά τον ίδιο σημαίνει: θέλω να γίνω αυτό που είμαι, να πάψω να  βγάζω τον καρκίνο ζώντας αποξενωμένος από τον εαυτό μου, να μην είμαι άλλο ένα εργασιακό γραναζάκι, να μην είμαι άλλος ένας χαζοχαρούμενος καταναλωτής, να σκέφτομαι για λογαριασμό μου και όχι σαν μαζάνθρωπος, να αυτοπραγματωθώ αντί να αγωνιώ να εκπληρώνω τα ετοιματζίδικα ρολάκια περί επαγγελματικής, ερωτικής ή άλλης "επιτυχίας" που η ιεραρχημένη κοινωνία θέλει να μου φορέσει καπέλο, και, τέλος, να αλλάξω την κοινωνία προς αυτή την κατεύθυνση), τον οποίο έχει υποβαθμίσει ατομιστικά και απλοϊκά σε ... αυτοπροσδιορισμό (=θέλω να γίνω αυτό που "νιώθω", να είμαι ό,τι δηλώνω, και απαιτώ από την κοινωνία, όχι να αλλάξει, αλλά απλώς να με βλέπει και να με αντιμετωπίζει ανάλογα με το τι μου έχει κατέβει κάθε φορά ότι "είμαι"). Ενώ ξυπνάει (κάνοντάς τα μάλιστα να φαίνονται ως "φωνές της λογικής") γνωστά τέρατα του παρελθόντος. This is the End, my only friend...

     

   Θα δώσω ένα παράδειγμα αποτελέσματος woke ιδεολογικής καπηλείας και ιστορικής παραχάραξης. Όχι πολύ καιρό πριν, ένας γνωστός μου, συνομήλικος και ακραιφνής οπαδός κάθε σημείου της woke ατζέντας (cancel και ξαναγράψιμο όλης της "σεξιστικής, πατριαρχικής και ομοφοβικής" δυτικής λογοτεχνίας ώστε να μην... "προσβάλλονται" και "ταράζονται" όσοι φαντασιώνονται ότι φέρουν κάποιο "συλλογικό τραύμα", νομιμοποίηση της παρένθετης επί πληρωμή "μητρότητας", άρνηση της ύπαρξης των δύο φύλων άρα της βιολογίας εν γένει, νομική καθιέρωση ως υποχρεωτικών των όρων "γονέας 1" και "γονέας 2" αντί για "μητέρα" και "πατέρας" για να μην "προσβάλλονται" οι ομόφυλοι "γονείς", καθαγιασμός της πορνείας ως "σεξεργασίας", υπεράσπιση του "δικαιώματος" των γκέυ να στρατεύονται στον σιωναζιστικό στρατό και να ξεκοιλιάζουν έγκυες παλαιστίνιες κλπ.) με είχε ρωτήσει με ειλικρινή απορία: "πώς είναι δυνατόν να ακούς αυτή τη μουσική, όπως π.χ. οι Doors ή οι Beatles ή οι Ramones, και ταυτόχρονα να είσαι κατά του γάμου ομοφυλοφίλων και του δικαιώματός τους να υιοθετούν παιδιά ή να τα παραγγέλνουν από μια νοικιαζόμενη μήτρα;". Βέβαια ο ερωτών δεν είχε ιδέα από Aντικουλτούρα, Doors κλπ. (αντάρτικα και Θεοδωράκη ακούει ο άνθρωπος, άντε και λίγο ραπ λόγω των παιδιών του και για να δικαιολογεί τα τατουάζ του και το σκουλαρίκι του). Του φαινόταν απλώς ότι η Αντικουλτούρα, οι hippies κλπ. θα ήσαν αυτονόητα υπέρ κάθε γουοκιστικής Απόλυτης Αλήθειας, αφού έχει καλλιεργηθεί από την προπαγάνδα η εντύπωση ότι η αντικουλτούρα της δεκαετίας του 1960 και οι διάδοχες εκφάνσεις της (punk, new wave, post punk κ.α.) ήταν απλώς ένα φαινόμενο προδρομικό του σημερινού woke. 

   Ορμώμενος από εκείνη και από άλλες παρόμοιες κουβέντες που είχα κατά καιρούς με άλλους κατά πολύ νεώτερούς μου ανθρώπους, δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να υποβάλλω ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα / ζήτημα αιχμής στο chat gpt, τον κατεξοχήν "προφήτη" και "πνευματικό" της νέας (αν και όχι μόνο) γενιάς. 

   Αυτό που δεν μου έκανε εντύπωση είναι η ακρίβεια με την οποία ο "προφήτης" μηρύκασε τα επιχειρηματολογικά κλισέ του γουοκισμού. Έτσι επαληθεύεται και ο Γκυ Ντεμπόρ, ο  οποίος σε κάποια εισαγωγή του στην Κοινωνία Του Θεάματος είχε γράψει ότι "αυτές οι μηχανές εξαρτώνται από το ασυνείδητο αυτών που τις προγραμματίζουν". Με αιφνιδίασε όμως το ότι σιγά σιγά "μαζεύτηκε" μπροστά την αντεπιχειρηματολογία, σε σημείο να υποστηρίξει τελικά την διαμετρικά αντίθετη θέση από την αρχική του (αφού αν ήταν ζωντανός στριμωγμένος γουοκιστής, θα είχε κατά πάσα πιθανότητα καταφύγει στο γνωστό ιδεολογικό υβρεολόγιο του γουοκισμού αποκαλώντας με "ομοφοβικό", "ρατσιστή", "ισλαμοφοβικό", "πατριαρχιστή", "μισογύνη", "φασίστα" κλπ.). 

    Μήπως τελικά οι μηχανές συζητούν ειλικρινέστερα από τους ανθρώπους; 

     Παρακάτω όλη η "συζήτηση". Με τονισμένα στοιχεία οι ερωτήσεις μου. 

    Θ. Λ.

                         

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΕ ΔΙΣΚΟΠΩΛΕΙΟ

    (σαν να μην πέρασε μια μέρα...)

  Χθες κατέβηκα μια βόλτα σε γνωστό παλιό δισκάδικο της Αθήνας, με μεταχειρισμένους κυρίως δίσκους. Όχι για να αγοράσω κάτι (αν και τελικά δεν απέφυγα τον πειρασμό) αλλά για να (ξανα)πάρω λίγη από την χαρακτηριστική «ατμόσφαιρα» που έχουν τέτοιοι χώροι. Τα παλιά δισκάδικα μυρίζουν ανάλογα προς τα κελάρια όπου φυλάσσεται παλιό κρασί. Μόνο η μυρωδιά είναι διαφορετική: κρασί και ξύλο ποτισμένο απ΄αυτό στη μία περίπτωση, γυαλιστερό χαρτόνι και βινύλιο ποτισμένα με νικοτίνη στην άλλη.

  Τυχαίνει εξάλλου, πράγμα περίπου αναπόφευκτο μετά από τόσες δεκαετίες που συχνάζω εκεί, να γνωρίζω και το πρόσωπο που έχει την επιχείρηση (θα πω μόνο ότι απολαμβάνει της γενικής εκτίμησης για τις εις βάθος περί ροκ– και όχι μόνο- γνώσεις του αλλά και για την ακέραιη στάση του στην πιάτσα τόσα χρόνια). Την ώρα που πήγα, έτυχε να βρίσκεται εκεί άλλος ένας σχεδόν συνομήλικός του πελάτης, εξαιρετικά καλοβαλμένος, που δεν τον είχα ξαναδεί. Δύο γενιές ροκάδων λοιπόν στον ίδιο «ναό»: οι δυό τους προερχόμενοι από την ψυχεδέλεια, εγώ από το punk / new wave / post punk κ.ε.

  Οι δυό τους έδειχναν να γνωρίζονται αρκετά καλά και συζητούσαν για κάποιο άσχετο με μουσική θέμα. Ξαφνικά μπήκε ένας τρίτος πελάτης, συνομήλικός μου και γνωστός μου εξ' όψεως (αλλά, όπως φάνηκε, μάλλον περισσότερο γνωστός στους άλλους δύο), ο οποίος διέκοψε τη συζήτηση.

"ΠΡΟΣΒΕΒΛΗΜΕΝΟΙ" ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΤΑΛΙΜΠΑΝ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ

    Η είδηση:

  Εθνική Πινακοθήκη: Ενορχηστρωμένη με ψέματα η επίθεση, καμία πρόθεση προσβολής της θρησκείας, δηλώνει η διευθύντριά της. 

  Η Συραγώ Τσιάρα μάς ξενάγησε στην έκθεση που βανδάλισε ο βουλευτής της «Νίκης» και αποκάλυψε τις απειλές που δέχτηκαν.

(https://www.protothema.gr/culture/article/1611444/vandalismos-stin-ethniki-pinakothiki-ta-erga-pou-skandalisan-ton-vouleuti-tis-nikis-kai-o-vraveumenos-dimiourgos-tous/)

   Οι θρησκείες και τα σύμβολά τους είναι  φαντασιακά δημιουργήματα, όπως οι ιδεολογίες (πολιτικές, εθνικές, ή άλλων συνομαδώσεων, επίσης με τα σύμβολά τους), τα φιλοσοφικά συστήματα, οι μυθολογίες, οι παραδόσεις, τα καλλιτεχνικά έργα  κλπ.

  Σαν φαντασιακές δημιουργίες, απευθύνονται στην κοινωνία και άρα εκτίθενται αναγκαστικά στον Δημόσιο Χώρο (που σημαίνει: και στον δημόσιο λόγο) ώστε να μπορούν να αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους (μία φαντασιακή δημιουργία κλεισμένη σε ένα δωμάτιο δεν θα είχε λόγο ύπαρξης). Κατά συνέπεια οι φαντασιακές δημιουργίες δεν έχουν φαντασιακά "copy rights" και δεν αποτελούν "απαραβίαστη" φαντασιακή ιδιοκτησία αυτών που τις δημιούργησαν: οποιοσδήποτε τις "υφίσταται" δια της αλληλεπίδρασης έχει λόγο επάνω σε αυτές. Επίσης κατά συνέπεια, οποιαδήποτε πρόσληψή τους, κριτική σε αυτές, φιλοσοφική, καλλιτεχνική ή άλλη διαπραγμάτευσή τους ή φαντασιακού χαρακτήρα χρήση τους, είναι εξίσου έγκυρη, απολύτως θεμιτή και αυτονομιμοποιημένη, και δεν μπορεί να θεωρείται προσβλητική. 

  Οι αρχαίοι έλληνες π.χ. εφάρμοζαν στην πράξη την τακτική της συνεχούς επαναδιαπραγμάτευσης της μυθολογίας τους τόσο στη φιλοσοφική τους αναζήτηση (βλ. διασκευές μύθων από τους φιλοσόφους, προκειμένου να στηρίξουν την επιχειρηματολογία τους)  όσο και στο Θέατρο (όπου οι μύθοι αντιμετωπίζονταν σαν εύπλαστο υλικό σε τέτοιο βαθμό όπου ακόμα και οι θεοί γίνονταν αντικείμενα και στόχοι κριτικής, αμφισβήτησης ή διακωμώδησης, χωρίς αυτό να θεωρείται ασέβεια ή ιεροσυλία).

ΟΙ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΠΟΥΤΙΝ ΚΕΙΝΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ

  Ο εχθρός είναι μπροστά στα μάτια μας και λέγεται "Ευρωπαϊκή" Ένωση (το Ιράν δυτικού κόσμου)

       Βερολίνο 8-5-1916
      Στην υπόθεση μου παρατηρώ τα ακόλουθα:

    1ον: Για τον διεθνιστή σοσιαλιστή η προδοσία της πατρίδας είναι ένα πράγμα εντελώς ανόητο.  Αυτός δεν ξέρει καμιά εχθρική δύναμη την οποία να μπορεί έστω και από μακριά να σκεφτεί να «βοηθήσει». Απέναντι σε οποιαδήποτε ξένη καπιταλιστική κυβέρνηση είναι επαναστάτης όπως και απέναντι στη δική του. Ο σκοπός του είναι όχι να «βοηθήσει μια εχθρική δύναμη» αλλά συνεργαζόμενος διεθνώς με τις σοσιαλιστικές δυνάμεις των άλλων χωρών να καταστρέψει ταυτόχρονα όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

   Αγωνίζεται εν ονόματι τον προλεταριάτου ενάντια στον διεθνή καπιταλισμό. Τον κτυπάει όπου τον βρίσκει και όπου μπορεί να τον κτυπήσει αποτελεσματικά. Δηλαδή στη χώρα του. Στη χώρα του κτυπάει, εν ονόματι του διεθνούς προλεταριάτου τη δική τον κυβέρνηση, τις δικές τον κυρίαρχες τάξεις, σαν εκπροόσωπους τον διεθνούς καπιταλισμού. Σ' αυτόν τον τοπικό ταξικό αγώνα εναντίον τον πολέμου, πραγματοποιείται ο διεθνής ταξικός αγώνας εναντίον τον πολέμου.

   2ον: Αν, λόγου χάριν, οι γερμανοί σοσιαλιστές πολεμούσαν την αγγλική κυβέρνηση και οι Άγγλοι τη γερμανική, αυτό θα ήταν κωμωδία και κάτι χειρότερο. Δεν είναι σοσιαλιστής αλλά ελεεινός υπηρέτης της κυρίαρχης τάξης, εκείνος που πολεμάει τον εχθρό - τον ιμπεριαλισμό - όχι κτυπώντας τους αντιπροσώπους του, εκείνους που βρίσκονται απέναντι του, κάτω από τη μύτη του, αλλά τους αντιπροσώπους εκείνους που βρίσκονται έξω από τον κύκλο της δράσης του και μάλιστα με την έγκριση και την εύνοια της κυβέρνησής του. Μια τέτοια πολιτική είναι παρόρμηση σε πόλεμο, δεν είναι πάλη των τάξεων, αλλά εντελώς το αντίθετο.

   Βέβαια ο διεθνιστής σοσιαλιστής - και μόνον αυτός, γιατί αυτός διεξάγει αγώνα της τάξης εναντίον της κυβέρνησής του - έχει το δικαίωμα να επιτεθεί και εναντίον των ξένων κυβερνήσεων.

  Αλλά για το έργο αυτό βρίσκονται σ' όλες τις χώρες αρκετές δυνάμεις. Γι' αυτό ο σοσιαλιστής εκμεταλλευόμενος πρέπει να αφιερώνει όλη του τη δύναμη στον πόλεμο ενάντια στην κυβέρνηση του, για να αντιδράσει τουλάχιστο κατά της μεγαλύτερης σύγχυσης. Γι' αυτό κι εγώ δεν θα ασχοληθώ με τα λάθη των άλλων κυβερνήσεων, αλλά με τα λάθη της γερμανικής κυβέρνησης της «Ε.»Ε.. Μάλιστα έχω την υποχρέωση να υπερασπίσω τις ξένες κυβερνήσεις [όπως τη ρωσική του Πούτιν ή την αμερικάνικη του Τραμπ] από άδικες κατηγορίες, γιατί ποτέ δε πρέπει να σεβόμαστε το ψέμα, και γιατί σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά παρόμοια ψέματα χρησιμεύουν στο ανόσιο έργο της εξαγρίωσης του λαού εναντίον των άλλων λαών και της υπόθαλψης των πολεμικών μέσων.

                                                                                                                         Κάρλ Λήμπκνεχτ

       

 Bob Dylan - Masters Of War (1963)

   Αν αλλάξει κάποιος κάποιες ελάχιστες λέξεις (όπως οι σημειωμένες με κόκκινα στοιχεία) στην τελευταία παράγραφο του παραπάνω κειμένου τού (εκτελεσμένου από σοσιαλδημοκράτη μπράβο) διεθνιστή επαναστάτη Kαρλ Λήμπκνεχτ, θα έχει αποκτήσει έναν διαχρονικό "μπούσουλα" περί του σκεπτικού και της μεθοδολογίας του Κοινωνικού Πολέμου, όπως επιβάλλεται να διεξάγεται σε οποιαδήποτε διαστρωματωμένη κοινωνία  από τους απανταχού εκμεταλλευόμενους (δηλαδή από εκείνους των οποίων το "συμφέρον" να ζουν μια μη καταπιεσμένη/αρρωστημένη ζωή δεν αντίκειται στο συμφέρον της ευτυχίας κανενός άλλου, ούτε προϋποθέτει τη δυστυχία οποιουδήποτε άλλου).   

   Η καταφυγή στην υγιή και μη δογματική Σκέψη των (κυνηγημένων από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά) διεθνιστών επαναστατών του ευρωπαϊκού 20ου αιώνα, όπως οι Ρόζα Λούξεμπουργκ, ο προαναφερθείς Καρλ Λήμπκνεχτ ή οι "δικοί" μας  Άγις Στίνας και Κορνήλιος Καστοριάδης (αλλά και γενικότερα κάθε ανθρώπου που θεωρεί ζωτικής υπαρξιακής σημασίας το να σκέφτεται πολιτικά με το δικό του μυαλό χωρίς να παίρνει "γραμμές" από οποιαδήποτε ιδεολογία και τους φορείς της) μπορεί ίσως να λειτουργήσει ως σωτήρια πυξίδα για κάθε εκμεταλλευόμενο σε μια εποχή κατάρρευσης των αποκληθεισών "μεγάλων αφηγήσεων", όπως η σημερινή.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΗΘΙ(ΚΟΛΟΓΙ)ΚΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (με μια φράση)

  "Left is really good at telling people off, which just makes everyone think: fuck off"

 (Nicky Wire, μπασίστας και κύριος στιχουργός των ουαλών Manic Street Preachers, σε πρόσφατη συνέντευξή του για τον τελευταίο δίσκο του συγκροτήματος)

       

                          

   To αφήνω αμετάφραστο για να μην χαθεί η βιτριολική ομοιοκαταληξία. 

   Σε ελεύθερη όμως απόδοση λέει περίπου ότι, η αριστερά έχει γίνει ειδική στο να κουνάει το δάχτυλο στον κόσμο, με τρόπο που να τον κάνει να σκέφτεται "άντε γαμηθείτε".

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΩ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

   "Αν οι κυβερνώντες μας φέρονται σαν να είμαστε ζώα είναι επειδή εμείς φερόμαστε έτσι μεταξύ μας"   

    (από τη ρωσική ταινία του 2014 "Ο Ηλίθιος").

   Για το έγκλημα των Τεμπών δεν φταίει (μόνο) η συγκεκριμένη κυβέρνηση. Και το έγκλημα δεν θα το συγκάλυπτε μόνο η συγκεκριμένη κυβέρνηση. Για το έγκλημα δεν φταίει επίσης ούτε η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων αφού και επί ΟΣΕ είχαμε τέτοιες εκατόμβες

(https://el.wikipedia.org/.../%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE...).

  Το έγκλημα και η συγκάλυψή του θα συνέβαιναν κατά πανομοιότυπο τρόπο σε αυτή τη χώρα, με οποιαδήποτε κυβέρνηση αλλά και με οποιοδήποτε ιδιοκτησιακό καθεστώς των σιδηροδρόμων. Το θέμα δεν είναι (μόνο) να πέσει αυτή ή η οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση, για να ωφεληθούν κάποιοι πολιτικάντηδες εις βάρος κάποιων άλλων, μόνο και μόνο επειδή από καθαρή τύχη το έγκλημα δεν συνέβη στη δική τους "βάρδια" (δηλ. δεν το έκαναν αυτοί αλλά κάποιοι άλλοι). Το θέμα είναι να πέσει αυτό το πελατειακό άρρωστο αποκτηνωμένο ψευδοκράτος. Όχι απλώς να "αλλάξει" (αρκετά πιά με αυτές τις αυταπάτες) αλλά να διαλυθεί εις τα εξ' ων συνετέθη, να θαφτεί και να τσιμεντωθεί στον Απόπατο της Ιστορίας, και να μην ξανασηκώσει ποτέ κεφάλι, ούτε αυτό, ούτε οι πολιτικοί (συμπολιτευόμενοι και "αντιπολιτευόμενοι"), οικονομικοί,  νομικοί και θρησκευτικοί ταγοί του.

Η ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΠΡΟΚΟΠΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΟΜΟΦΥ(ΛΟΦΙ)ΛΩΝ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

   Στα πλαίσια της ανάδειξης του πραγματικού αντιλόγου στη "woke" μηντιακή λαίλαπα (και όχι του θεοκρατικού, πατριωτικού ή άλλου γραφικού, ο οποίος επίσης υπερπροβάλλεται για να μην γίνει αντιληπτή από τους αδαείς η γύμνια και της άλλη πλευράς) αναδημοσιεύω το υπόμνημα της ψυχιάτρου Καλλιόπης Προκοπάκη στη Βουλή, σχετικά με τον γάμο ομοφύλων ζευγαριών. 

   Θα ήθελα να εκφράσω τον σεβασμό μου στην κ. Προκοπάκη για το θάρρος της να "εκτεθεί" υπερασπιζόμενη δημόσια (γιατί πιο δημόσια από τη Βουλή δεν γίνεται) την επιστημονική άποψη, σε μια εποχή όπου μια τέτοια στάση εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους (επαγγελματικούς, κοινωνικού αποκλεισμού κλπ.) όχι από κάποια επικρατούσα θρησκεία (όπως στον Μεσαίωνα) αλλά από έναν (ψευδο)επιστημονικό εσμό⁽¹⁾ εκδιδόμενο απροσχημάτιστα στις εκάστοτε καριερίστικες ή/και κομματικές σκοπιμότητες (και σε έναν πολλά υποσχόμενο πελάτη δικαιωματιστικό όχλο). 

  Γνωρίζω εκ των προτέρων ότι ΚΑΝΕΙΣ από τους φερόμενους ως "ειδικούς της ψυχικής υγείας" υποστηρικτές της τεκνοθεσίας από ομοφυ(λόφι)λα ζευγάρια, δεν θα διανοηθεί καν να ψελλίσει κάτι ως αντίλογο (άλλωστε αν είχαν σοβαρή επιχειρηματολογία θα την είχαν παρουσιάσει από καιρό). Εξάλλου πριν καν "στεγνώσει το μελάνι του" το υπόμνημά της έχει προκαλέσει ηθικό πανικό (κατά το κοινώς λεγόμενο "έχει δώσει πόνο") στους κύκλους του "πολιτικώς ορθού" νεοφασισμού στην Ελλάδα, κάτι που αποδεικνύεται κι από τον οχετό των σχετικών σχολίων των woke σκοταδιστών και συκοφαντών στους διαδικτυακούς βόθρους τους (και με την ευκαιρία, ας φανταστούμε τι θα κάνουν αν ποτέ βρεθούν με την απόλυτη εξουσία -όπως αποσκοπούν- στα χέρια τους).

   ΠΡΟΣ

ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

ΕΙΔΙΚΗ ΜΟΝΙΜΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

   Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές

                              

  Κατόπιν προσκλήσεως που μου αποστείλατε , θεωρώ τιμή και υποχρέωσή μου να καταθέσω την επιστημονική μου άποψη, που πηγάζει από τις Ιατρικές σπουδές μου, από πολλά χρόνια κλινικής εμπειρίας και άσκησης της Ειδικότητος της Ψυχιατρικής Παιδιών και Εφήβων, την μακροχρόνια ενασχόληση μου με το θέματα σεξουαλικότητας, και την συστηματική μελέτη της σχετικής βιβλιογραφίας. Θα ήθελα να είναι σαφές ότι δεν εκπροσωπώ οποιοδήποτε κόμμα.

  Το ζήτημα ως προς το οποίο μπορώ να συνεισφέρω, αφορά στην δυνατότητα τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, που θα ακολουθήσει αναπόφευκτα την δυνατότητα γάμου. Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω εν συντομία κάποιες από τις σύνθετες των βιολογικές, ψυχολογικές, κοινωνικές και δεοντολογικές πλευρές του θέματος, ώστε να διευκολυνθεί η ενημερωμένη απόφαση σας.

  Τα ζητήματα στα οποία θα αναφερθώ και τα οποία περισσότερο η λιγότερο έχουν τεθεί στον δημόσιο διάλογο, είναι τα εξής:

1.Τρόποι απόκτησης τέκνων από ζευγάρια μη-συμβατά με αναπαραγωγή

2.Γονεϊκότητα

3.Μητέρα και "παρένθετη μητέρα"

4.Μελέτες για την ανάπτυξη των παιδιών που έχουν ομόφυλους κηδεμόνες

5.Σημασία των λέξεων "γονέας" και "φυσιολογικό"

6.Συμπέρασμα

"WOKE" ΝΕΟΘΡΗΣΚΕΙΑ

 Επιλεγμένη αρθρογραφία για τον ιδεολογικό γελωτοποιό του 21ου αιώνα

                                  

    

    Δεν νομίζω να είμαι ο μόνος που έχει παρατηρήσει ότι σχετικά με το φαινόμενο του "δικαιωματισμού" (ή της αυτοαποκαλούμενης "πολιτικής ορθότητας" ή της χιλιαστικά αυτοαποκαλούμενης "Αφύπνισης") η δημόσια συζήτηση  έχει τεχνηέντως δρομολογηθεί (=στηθεί) να διεξάγεται εγκλωβισμένη εντός των παραδοσιακών (και ισοπεδωτικών) ορίων του διπόλου "συντηρητισμός/προοδευτισμός". Κατ' αυτόν τον τρόπο, όλοι ανεξαιρέτως όσοι στέκονται κριτικά προς τον δικαιωματισμό επιχειρείται να παρουσιάζονται (και χαρακτηρίζονται/καθυβρίζονται με θεοκρατικό φανατισμό) συλλήβδην ως συντηρητικοί, οπισθοδρομικοί, ακροδεξιοί, θρησκόληπτοι, σκοταδιστές, "κολλημένα μυαλά", ρατσιστές, σεξιστές, ισλαμόφοβοι, συνωμοσιολογούντες, γραφικοί, ομοφοβικοί (κλασικά...) ή απλώς σκατόψυχοι. Έτσι οι δικαιωματιστές μπορούν να αυτοπαρουσιάζονται βολικά και υπεροπτικά ως προοδευτικοί, δημοκρατικοί, ανθρωπιστές, χωρίς παρωπίδες, με "ανοιχτό μυαλό" ή ακόμα και ως... ολοκληρώνοντες τον Διαφωτισμό (με την έννοια ότι ο Διαφωτισμός καθιέρωσε τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, άρα δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά να συνεχίσουμε να διεκδικούμε ως "δικαίωμα" ό,τι μας κατεβαίνει κατά καιρούς στο κεφάλι - αυτό είναι όλο κι όλο ό,τι έχουν καταλάβει από τον Διαφωτισμό).

   Σε αυτό το φαιδρό ιδεολογικό σκηνικό ανακύπτει επιτακτικά η ανάγκη να ακουστεί επιτέλους εξίσου δυνατά και η (σχεδόν αποσιωπημένη από τα media) άποψη όσων δεν γίνεται με κανένα τρόπο να καταχωρηθούν στο ασφυκτικό και απλοϊκό ψευδοδίπολο "συντηρητικοί - προοδευτικοί". Προς αυτή την κατεύθυνση κινούμενος, επιχειρώ να παρουσιάσω μια αρθρογραφία από μη συντηρητικούς (δηλαδή μη πατριώτες, θρησκόληπτους, σταλινικούς ή άλλα γραφικά λείψανα ενός κόσμου, που η πιο κραυγαλέα απόδειξη της ιδεολογικής του στειρότητας και άρα της γενικότερης αποσύνθεσής του, είναι ακριβώς η σχετικά πρόσφατη "δικαιωματιστική" του παρεκτροπή και παράκρουση). Αλλά συγχρόνως κι από μη "προδεφτικούς" (δηλαδή όχι από άτομα εξίσου γραφικά, που πιστεύουν σοβαρά ότι τα δύο βιολογικά φύλα είναι κοινωνικές/φαντασιακές κατασκευές δηλαδή ανύπαρκτα, ή ότι τα φύλα -και άρα οι κατηγορίες τουαλεττών που θα πρέπει στο εξής να προβλέπονται για κτίρια οργανισμών- είναι... εβδομήντα δύο, ή ότι η γονεϊκότητα δεν είναι βιοκοινωνική λειτουργία αλλά "δικαίωμα", ή ότι η παρένθετη μητρότητα είναι ένα βήμα προς την ολοκλήρωση της δημοκρατίας και της αυτοπραγμάτωσης και όχι εμπορευματοποίηση της ζωής και του γυναικείου σώματος, ή αριστερούς σε μαζική κρίση ταυτότητας που ανακάλυψαν ένα νέο λαμπρό πεδίο δόξης, ή φεμιναζί, λοατκιστές, "ακυρωτές κουλτούρας" και διάφορους άλλους αστυνόμους Σκέψης και σεμνότυφους επίδοξους λογοκριτές των... σεξιστών Αριστοφάνη, Ομήρου, Σαίξπηρ κλπ.).

  Σε αυτά τα πλαίσια έχω επιλέξει για αρχή μερικά κείμενα, που αποδομούν αυτό το μηντιακώς (κακο)στημένο δίπολο "συντηρητικοί / προοδευτικοί" της εν λόγω δημόσιας συζήτησης, δια του οποίου επιτρέπεται στη γραφικότητα των δεύτερων να μπορεί να κρύβεται πίσω από τη γραφικότητα των πρώτων (και συγχρόνως να μην υποχρεώνεται να αντιμετωπίσει τον πραγματικό αντίλογο). 

  Η αρθρογραφία θα ενημερώνεται με κάθε τέτοιων προδιαγραφών νέο κείμενο που θα εντοπίζω.

    Θ.Λ.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ "ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗ"...

(ένα "αντιφροντιστήριο"(1) εκτός κομματικών μαντριών)

   Το να κάνει και να μεγαλώνει κάποιος παιδιά δεν είναι ούτε "δικαίωμα" ούτε, φυσικά, υποχρέωση: είναι καταρχήν μια βιολογική λειτουργία (όπως ο ύπνος, το φαγητό, η αφόδευση ή το σεξ) με τη διαφορά ότι έχει πολύ σημαντικές κοινωνικές προεκτάσεις και συνέπειες από οποιαδήποτε άλλη, έτσι ώστε να θεωρείται εύλογα και κοινωνική λειτουργία. Δικαιώματα έχουν μόνο τα παιδιά. Οι γονείς έχουν μόνο υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά τους.

   Το "δικαίωμα" στην τεκνοποίηση και ανατροφή παιδιών το είχαν ανέκαθεν και τα ομοφυλόφιλα μέλη της κοινωνίας (και δεν υπάρχει λόγος να ξανατίθεται ως ζήτημα, παρά μόνο εκ του πονηρού). Υπάρχουν και στην Ελλάδα γνωστά τοις πάσι τέτοια παραδείγματα. Εν ολίγοις οποιοδήποτε ομοφυλόφιλο άτομο μπορεί να τεκνοποιήσει με άτομο του άλλου φύλου και να μεγαλώσουν μια χαρά το παιδί τους. Το να απαιτείς όμως να κάνεις παιδί με άτομο του άλλου φύλου για να το μεγαλώσεις με κάποιο άλλο άτομο που θα είναι της (σεξουαλικής) αρεσκείας σου αλλά όχι γονέας του παιδιού, είναι ένα "δικαίωμα" που δεν το είχαν ποτέ ούτε τα ετεροφυλόφιλα άτομα. 

   To να απαιτείς δε νομική επέκταση και γενίκευση της παρένθετης "μητρότητας" για να ικανοποιήσεις το "δικαίωμά" σου να έχεις παιδί (δηλαδή να απαιτείς τον καρπό της ετεροφυλόφιλης συνεύρεσης, όχι γιατί δεν λειτουργεί σωστά το αναπαραγωγικό σου σύστημα ούτε γιατί η κυοφορία κρύβει θανάσιμους κινδύνους για την έγκυο ή το έμβρυο, αλλά επειδή απλώς απεχθάνεσαι τον τρόπο που προκύπτει αυτός ο καρπός) συνιστά ξεκάθαρα εργαλειοποίηση, εμπορευματοποίηση (και χυδαιοποίηση) της αναπαραγωγικής διαδικασίας και του γυναικείου σώματος αλλά και νομικό "δικαίωμα" που δεν το έχουν ούτε τα ετεροφυλόφιλα άτομα.

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ

Γονείς και παιδιά μετά τη δύση του πατέρα

Συγγραφέας: Massimo Recalcati

Eκδόσεις Κέλευθος 2016 / 2022 (πρώτη ιταλική έκδοση 2013)

Αριθμός σελίδων: 177

                                

  Ένα παιδί ατενίζει το πέλαγος. Είναι ο Τηλέμαχος, που ζητά δικαιοσύνη: δεν υπάρχει πλέον Νόμος στη γη του, μόνο η φαινομενικά ατελείωτη Νύχτα των Μνηστήρων... Ο Τηλέμαχος περιμένει τον πατέρα του, τον Οδυσσέα, για να επαναφέρει τη συμβολική τάξη στον ρημαγμένο οίκο του. Αντίθετα με τον Οιδίποδα, που πέφτει τυφλωμένος από ενοχή για την εγκληματική του επιθυμία, αντίθετα με τον Νάρκισσο, που θαμπώνεται από τη στείρα ομορφιά της εικόνας του, ο Τηλέμαχος ατενίζει το πέλαγος με μάτια ορθάνοιχτα αναζητώντας τον πατέρα, το Νόμο του πατέρα.

   Τα σημερινά παιδιά μοιάζουν στον Τηλέμαχο. Ψάχνουν με το βλέμμα αυτό(ν) που θα επιστρέψει από τη θάλασσα, αναζητούν το Νόμο που θα τους ανοίξει νέους ορίζοντες. Γιατί ο πατέρας, αν και δεν είναι ο κάτοχος του Νόμου, αν και δεν γνωρίζει το έσχατο νόημα της ζωής, καταδεικνύει ωστόσο μέσα από τη σαρκωμένη μαρτυρία της ύπαρξής του ότι είναι δυνατόν -είναι ακόμα δυνατόν- να νοηματοδοτήσει αυτό τον κόσμο, να μεταδώσει την επιθυμία, να μιλήσει για το μέλλον να πει στον Τηλέμαχο ότι ακόμα δεν έχουν συμβεί τα πάντα, ότι ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα. Να καταστήσει, εντέλει, το Παιδί αληθινό κληρονόμο, ικανό όχι μόνο να παραλάβει ένα νόημα για τον κόσμο, αλλά και να ανακαλύψει καινούρια νοήματα του κόσμου, καινούριους κόσμους νοήματος.

   (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  Στην εποχή μας, της μεταμοντέρνας μαζικής σχετικιστικής τρικυμίας εν κρανίω (σε όλα τα πεδία και επίπεδα) ένα βιβλίο σαν αυτό επιχειρεί επιτέλους να πιάσει από κάπου το νήμα. Όχι από κάπου οπουδήποτε, αλλά ακριβώς από το σημείο όπου ο νεόκοπος "δικαιωματισμός" (το κατεξοχήν "φρούτο" και Απόλυτη Αλήθεια της εποχής) δείχνει τη μεγαλύτερή του ιδεολογική, στρεψόδικη και συκοφαντική βιαιότητα: την αποδόμηση του Άντρα, του ανδρισμού και της ουσιωδέστερης κοινωνικής του έκφανσης, για τις χιλιετίες πολιτισμού που προηγήθηκαν, του ρόλου του πατέρα.

ΡΩΜΗΕΣ ΚΑΤΙΝΟΦΕΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ ΕΝAΝΤΙΟΝ ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΤΕΚΝΩΝ

  Στα πλαίσια της αναδημοσίευσης κειμένων που θα ήθελα είχα γράψει εγώ, αναδημοσιεύω το παρακάτω της κλινικού ψυχολόγου Παιδιών κι Εφήβων κυρίας Μαρίας Καπερώνη (Βήμα 7/1/2021). Τα τονισμένα σημεία και οι εικόνες από εμένα.

 Ατεκμηρίωτοι ισχυρισμοί εν ονόματι του «φεμινισμού» κατά της συνεπιμέλειας

                               
 

  Στον δημόσιο διάλογο για την Συνεπιμέλεια στο πλαίσιο της αλλαγής του Οικογενειακού Δικαίου, παρατηρήθηκε το φαινόμενο των αυθαίρετων δηλώσεων κατά της συνεπιμέλειας από διάφορα πρόσωπα, αλλά διατρανώθηκε από γυναικείους κύκλους σε μία προσπάθεια επιβολής της γνώμης τους ως επαΐοντες, βασίζοντας τα επιχειρήματα τους σε μεροληπτική ερμηνεία της έρευνας, σε ισοπεδωτικές γενικεύσεις, σε ιδεοληψίες και σεξιστικά στερεότυπα παρά σε αξιόπιστα επιστημονικά δεδομένα. Επιπλέον, έχουν θέσει το θέμα της συνεπιμέλειας ως πεδίο αντιπαλότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, παραγνωρίζοντας το δικαίωμα και την ανάγκη του παιδιού για ίση φροντίδα κι ανατροφή από τους δύο γονείς του κι υπό αυτή τη βάση λανθασμένα αναπαράγεται κι από τα ΜΜΕ.

  Συγκεκριμένα, έχουν συνδέσει την συνεπιμέλεια με την ενδοοικογενειακή βία, προκρίνοντας και υποδηλώνοντας ότι οι πατέρες είναι θύτες κακοποίησης απέναντι στη μητέρα και στα παιδιά σε μία εξαιρετικά αθέμιτη, στερεοτυπική και κακόβουλη προσπάθεια να επηρεάσουν αρνητικά την κοινή γνώμη αλλά και την πολιτική βούληση. Η ενδοοικογενειακή βία οποιασδήποτε μορφής, είναι καταδικαστέα, ωστόσο, δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλοϊκά με σεξιστικούς όρους, αλλά είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο, κι αφορά σε άνδρες και γυναίκες. Το στερεότυπο ότι η ενδοοικογενειακή βία προσβάλλει μόνο τις γυναίκες καταρρίπτεται, τόσο από τα διεθνή δεδομένα όσο κι από έρευνες στην Ελλάδα, καθώς τα ποσοστά βίας έναντι των ανδρών από τις συζύγους/συντρόφους είναι ίσα ή και ενίοτε υψηλότερα από εκείνα έναντι των γυναικών (Παπάνης, 2008).

ΨΥΧΗ / ΘΕΣΜΙΣΗ / ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ στον φιλοσοφικό λόγο του Κορνήλιου Καστοριάδη

Συγγραφέας: Κυριάκος Νικολούδης 

Σελίδες: 187 

Εκδόσεις: Δαιδάλεος, 2020

 

              

 

    Το 1845 στην περίφημή του  11η θέση για τον Φόυερμπαχ ο Καρλ Μαρξ απεφάνθη ότι αν η μέχρι τώρα προσπάθεια της Φιλοσοφίας ήταν να ερμηνεύσει τον κόσμο, στο εξής η προσπάθειά της πρέπει να προσανατολιστεί στο πώς θα τον αλλάξει.   

    Ο αφορισμός εκείνος του Μαρξ έθεσε έκτοτε νέες προδιαγραφές στη φιλοσοφική αναζήτηση. Και -σαν ένα από τα παράδοξα της Ιστορίας- ως το λαμπρότερο ίσως τέκνο αυτής της νέας αντίληψης περί ρόλου της Φιλοσοφίας, θα μπορούσε χωρίς πολύ σκέψη να χαρακτηριστεί ένας «αποστάτης» του μαρξισμού, ο εκ Γαλλίας Κορνήλιος Καστοριάδης.  Γιατί, μετά την προοδευτική αποδόμηση του μαρξισμού από τον Καστοριάδη (μέσα από το περιοδικό Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα) και την οριστική αποστασιοποίησή του από αυτόν το 1964, η 11^η θέση για τον Φόυερμπαχ έχει ατύπως πλέον τροποποιηθεί / επεκταθεί (τουλάχιστον για όσους ενασχολούμενους δεν θέλουν να κρύβονται πίσω από το δαχτυλάκι τους) σε: αν  η μέχρι τώρα προσπάθεια της Φιλοσοφίας ήταν να ερμηνεύσει τον κόσμο, στο εξής η προσπάθειά της πρέπει να προσανατολιστεί στο πώς θα τον αλλάξει καθιστώντας τον άνθρωπο πολιτικό, ήτοι αυτόνομο ον (δηλαδή απόλυτο, αδιαμφισβήτητο και αποκλειστικό κάτοχο των αποφάσεων που διαμορφώνουν την ύπαρξή του, των οποίων μπορεί και οφείλει να έχει ο ίδιος  την άμεση και αδιαμεσολάβητη κυριότητα).

 

Ο ΠΙΟ ΒΡΩΜΙΑΡΗΣ ΛΑΟΣ; (χωρίς λόγια)